Mateus 13
El Nuevo Testamento en otomí de San Felipe Santiago, Edo. de México (OTSNT) vs NAA
1 Mismo car pa‑cá̱, car Jesús bi bøm pʉ́r ngu̱, bi ma gá ma pʉ jár nttza̱ni car mar, bú mi̱h pʉ.
1 Naquele mesmo dia, Jesus saiu de casa e se assentou à beira-mar.
2 Cja̱ bi jmu̱ntzi cja̱hni rá ngu̱, már ndo dʉjʉ. Nu car Jesús bi dex car tzi barco, bi mi̱h pʉ, cja̱ göhtjo cʉ dda cja̱hni már bböjti pʉ jár nttza̱ni car deje, már øjmʉ.
2 E grandes multidões se reuniram em volta dele, de modo que entrou num barco e se assentou. E toda a multidão estava em pé na praia.
3 Diguebbʉ ya, car Jesús bi u̱jti cʉ cja̱hni, mí peh cʉ bbede gá ejemplo. Bi ma̱:
3 E de muitas coisas lhes falou por parábolas, dizendo:
4 Bbʉ má pongui ttɛy, cʉ dda ttɛy bi mfonti pʉ hnanguadi car hñu̱. Bú e̱ cʉ ttzʉntzʉ, bi go cʉ ttɛy.
4 E, ao semear, uma parte caiu à beira do caminho, e, vindo as aves, a comeram.
5 Cja̱ pé dda ttɛy ya, bi jiøh pʉ já doo, pʉ jabʉ mí tchʉtjo car jöy. Nucʉ́, bi føxi nttzɛdi, porque jí̱ mí je̱ car jöy pʉ jabʉ mí bboni.
5 Outra parte caiu em solo rochoso, onde a terra era pouca, e logo nasceu, visto não ser profunda a terra.
6 Pe bbʉ mí bøx car jiadi cja̱ bi pati, bi za̱ti cʉ tzi ttɛy, como jin te mí pøh quí dyʉ.
6 Saindo, porém, o sol, a queimou; e, porque não tinha raiz, secou-se.
7 Nu cʉ pé dda ttɛy ya, bi jiøh pʉ jabʉ mí ndo cja quí ndö cʉ hmi̱ni̱. Bi te cʉ ttɛy, pe más bi ndo te cʉ hmini, hasta bi gohmi cʉ ttɛy.
7 Outra parte caiu entre os espinhos; e os espinhos cresceram e a sufocaram.
8 Guejtjo bi bboni pé dda ttɛy, cja̱ nucʉ́, bi jiøh pʉ jabʉ már zö car jöy. Bi te cʉ ttɛy‑cʉ́, bi ndøn cʉ ña̱ttɛy. Cʉ dda ña̱ttɛy bi ñʉ cien tzi ttɛy, xquí bøxi hnaatjo ʉr semilla. Pé ddáa bi ñʉ sesenta tzi ttɛy, xquí bøxi hnaatjo ʉr semilla. Cja̱ cʉ pé ddáa ya, bi ñʉ treinta tzi ttɛy, xquí bøxi hnaatjo ʉr semilla.
8 Outra, enfim, caiu em boa terra e deu fruto: a cem, a sessenta e a trinta por um.
9 Yʉ to i bbʉj yí gu̱, da dyøde te i ne da ma̱ nʉr bbede‑nʉ́.―
9 Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
10 Diguebbʉ ya, quí möxte car Jesús bi guatijʉ cja̱ bi dyönijʉ:
10 Então os discípulos se aproximaram de Jesus e lhe perguntaram: — Por que o senhor fala com eles por meio de parábolas?
11 Bi da̱j ya car Jesús, bi xijmʉ:
11 Ao que Jesus respondeu:
12 Nʉr cja̱hni nʉ ya xí tzi mba̱di, más pé da möx car Tzi Ta ji̱tzi, pa más drá ngu̱ da dyøde cja̱ da ba̱di. Nu car cja̱hni ca jí̱ xcá ne xcá mba̱di, ni di gue ca tchʉtjo ca xí dyøde, ya jin da ba̱di ja i ncja‑cá̱.
12 Pois ao que tem, mais será dado, e terá em abundância; mas, ao que não tem, até o que tem lhe será tirado.
13 Eso, bbʉ dí u̱jti yʉ cja̱hni yʉ rá ngu̱, dí xijmʉ bbede gá ejemplo. Guegue‑yʉ́, masque i cca̱hti te dí øtigö cja̱ i øde te dí ma̱ngö, nde̱jma̱ jin gui pa̱dijʉ ja ncja ga mandado ca Ocja̱, cja̱ jin gui ntiendejʉ te i ne da ma̱n yʉ bbede dí xijmʉ.
13 Por isso, falo com eles por meio de parábolas: porque, vendo, não veem; e, ouvindo, não ouvem, nem entendem.
14 Eso, xí nzʉj nʉr palabra nʉ bi jma̱ ya má yabbʉ, bi ma̱n ca hnár jmandadero ca Ocja̱ ca mí tsjifi ʉr Isaías. Bi ma̱ ncjahua, i̱na̱:
14 Assim, neles se cumpre a profecia de Isaías:
15 Porque ya xí ndo cja me̱mʉy yʉ cja̱hni;
15 Porque o coração deste povo
16 Pe nuquiguɛjʉ, como ngu̱ guír tɛnguijʉ, xí ndo möxquijʉ ca Ocja̱. Xí xoquijʉ yir döjʉ cja̱ co yir gu̱jʉ pa gui pa̱dijʉ, te i ne da ma̱n yʉ dí øtigö, cja̱ pa gui dyødejʉ te i ne da ma̱n yʉ palabra dí ma̱.
16 — Bem-aventurados, porém, são os olhos de vocês, porque veem; e bem-aventurados são os ouvidos de vocês, porque ouvem.
17 Cierto nʉr palabra dí xihquijʉ, cʉ cjeya cʉ xí tjogui, már ngu̱ cʉ profeta co cʉ pé dda cja̱hni cʉ mí e̱me̱jʉ ca Ocja̱. Guegue‑cʉ́ mí ne di cca̱htijʉ ca hnáa ca di mɛjni car Tzi Ta ji̱tzi, pe jin gá nzʉdi di nú̱jʉ. Mí ne di dyødejʉ te di ma̱ guegue, pe jin gá nzʉdi di dyødejʉ. Nuquɛjʉ, xcú cca̱jtiguijʉ, cja̱ xcú dyødejʉ yʉ palabra yʉ dí ma̱. Xí ttahquijʉ ca hnar bendición rá tzi zö ca mí tøhmi cʉ pé ddáa.
17 Pois em verdade lhes digo que muitos profetas e justos desejaram ver o que vocês estão vendo, mas não viram; e quiseram ouvir o que vocês estão ouvindo, mas não ouviram.
18 Nuya, gui dyødejʉ te i ne da ma̱n car bbede digue car monttɛy.
18 — Ouçam, portanto, o que significa a parábola do semeador.
19 Bbʉ to da dyøj nʉr palabra ja ncja ga mandado ca Ocja̱ hua jar jöy, cja̱ bbʉ jin gui ntiende, nubbʉ́, ba e̱h ca Jin Gui Jo, i ja̱mbitjo car semilla ca xquí bbom pʉ mbo cár mʉy car cja̱hni. Car palabra ca xí dyøde i jñɛjmi cʉ ttɛy cʉ bi mfonti pʉ hnanguadi car hñu̱, gue cʉ bi gʉx cʉ ttzʉntzʉ.
19 A todos os que ouvem a palavra do Reino e não a compreendem, vem o Maligno e arrebata o que lhes foi semeado no coração. Este é o que foi semeado à beira do caminho.
20 Nu cʉ dda ttɛy cʉ bi jiøx pʉ já doo, i jñɛjmi car cja̱hni ca bi mpöh bbʉ mí dyøh cár palabra ca Ocja̱. Nguetica̱ bi hñeme.
20 O que foi semeado em solo rochoso, esse é o que ouve a palavra e logo a recebe com alegria.
21 Como jin te i pøh quí dyʉ car semilla‑cá̱, jøndi bbʉ rá zö car tiempo, da te. Cʉ cja̱hni‑cʉ́, bbʉ to da ʉni o da göhmi por rá ngue cár palabra ca Ocja̱, nubbʉ, pé xní pöti cár mfe̱ni. Ya jin gui ne da dɛn cár palabra ca Ocja̱.
21 Mas ele não tem raiz em si mesmo, sendo de pouca duração. Quando chega a angústia ou a perseguição por causa da palavra, logo se escandaliza.
22 Cʉ ttɛy cʉ bi jiøh pʉ madé cʉ ndöhmi̱ni, i jñɛjmi car cja̱hni ca i øh car palabra, pe rí ma ʉ́r mʉy yʉ cosa hua jar mundo. Xí jiöhtibi ʉ́r mʉy car domi co cʉ pé dda cosa cʉ i ne da mɛhtzi. Cʉ cosa‑cʉ́, i jñɛjmi cʉ hmi̱ni̱, i cohmijʉ cár palabra ca Ocja̱, i ccahtzi pa jin da joh car semilla.
22 O que foi semeado entre os espinhos é o que ouve a palavra, porém as preocupações deste mundo e a fascinação das riquezas sufocam a palavra, e ela fica infrutífera.
23 Nu cʉ ttɛy cʉ bi jiøh pʉ jabʉ már zö car jöy, i jñɛjmi cʉ cja̱hni cʉ i øh car palabra, i ntiende rá zö, cja̱ i e̱me̱ göhtjo mbo ʉ́r mʉy. Nucʉ́, i jñɛjmi cʉ semilla cʉ bi jogui. Cʉ ddáa bi uni cien tzi ttɛy cada hnáa. Cʉ pé ddáa ya, bi uni sesenta tzi ttɛy cada hnáa, cja̱ cʉ pé ddáa ya, bi uni treinta tzi ttɛy cada hnáa.
23 Mas o que foi semeado em boa terra é o que ouve a palavra e a compreende; este frutifica e produz a cem, a sessenta e a trinta por um.
24 Diguebbʉ ya car Jesús pé bi xih cʉ cja̱hni pé hnar bbede gá ejemplo. Nʉr bbede‑nʉ́ i xijquijʉ te da ncja bbʉ xta ntʉngui nʉr tzi ddadyo jña̱ digue cár jmandado ca Ocja̱. øde, pʉ jabʉ xí ntʉngui cár palabra ca Ocja̱, i jñɛjmi hnar jua̱ttɛy. Car hñøjø ca to múr mɛjti car jua̱ttɛy bi mongui semilla rá zö pʉ jár jöy.
24 Jesus lhes propôs outra parábola, dizendo:
25 Bbʉ mí nxu̱y, bbʉ már a̱h cʉ cja̱hni, bú e̱h cár contra car mi̱ngu̱, bi mombi ngʉdi pʉ jabʉ xquí mon cʉ ttɛy, cja̱ pé bi ma.
25 Mas, enquanto todos estavam dormindo, veio o inimigo dele, semeou o joio no meio do trigo e foi embora.
26 Bi bøxi ya cʉ ttɛy, cja̱ bbʉ ya xi mí pøx í nga̱, bi ni̱gui pʉ cʉ ngʉdi hne̱je̱.
26 E, quando as plantas cresceram e produziram fruto, apareceu também o joio.
27 Nubbʉ́, bú e̱h cʉ mɛfi, bi dyön cár jmu̱jʉ, i̱na̱jʉ: “Nuquɛ, lamo, ¿cja jí̱ xquí pongui jogui semilla, nxøgue ttɛy? ¿Sá i hua̱nihui ngʉdi ya bbʉ?”
27 Então os servos do dono da casa chegaram e disseram: “Patrão, o senhor não semeou boa semente no seu campo? De onde, então, vem o joio?”
28 Cja̱ guegue bi da̱di: “Hnar hñøjø ʉm contra xí ma xpá mon cʉ ngʉdi pʉ jam ttɛy.” Diguebbʉ ya, pé bi dyön cʉ mɛfi: “¿Cja jin guí ne gui cu̱jquije gu ma ccʉhtzije cʉ́?”
28 Ele, porém, lhes respondeu: “Um inimigo fez isso.” Mas os servos lhe perguntaram: “O senhor quer que a gente vá e arranque o joio?”
29 Bi da̱j ya car jmu̱, i̱na̱: “Ji̱na̱, porque bbʉ gui ccʉhtzijʉ‑cʉ́, nde̱jma̱ i bbʉh pʉ jabʉ xtí ccʉhtzijʉ dda ttɛy, hne̱je̱.
29 O dono da casa respondeu: “Não! Porque, ao separar o joio, vocês poderão arrancar também com ele o trigo.
30 Gui jiɛguijʉ göhtjo da te parejo hasta xtrí ntsjattɛy. Nubbʉ́, xtá xijcö cʉ mɛfi cʉ da xattɛy: Bbɛto gui xajʉ cʉ ngʉdi cja̱ gui tu̱htijʉ gá manajo pa gui tjʉtijʉ. Nu car trigo ya, gui tu̱xjʉ drí ma jam ngu̱.”―
30 Deixem que cresçam juntos até a colheita. E, no tempo da colheita, direi aos ceifeiros: ‘Ajuntem primeiro o joio e amarrem-no em feixes para ser queimado; mas recolham o trigo no meu celeiro.’”
31 Diguebbʉ ya car Jesús pé bi xih cʉ cja̱hni hnar bbede, pa di ba̱dijʉ ja ncja di ngu̱jqui cʉ cja̱hni cʉ di hñeme nʉ́r palabra ca Ocja̱. Bi xijmʉ ncjahua:
31 Jesus lhes propôs outra parábola, dizendo:
32 Cʉ tzi ndö‑murtaza más chi tchʉ ni digue göhtjo cʉ pé dda semilla, pe bbʉ ya xí te car planta, i ta̱pi göhtjo cʉ ccani, rá nte ncja ngu̱ hnar tzi za. Ba e̱h cʉ tzi ttzʉntzʉ, i tex pʉ jáy dyɛ.―
32 Esse grão é, na verdade, a menor de todas as sementes, mas, quando cresce, é maior do que as hortaliças, e chega a ser uma árvore, de modo que as aves do céu vêm se aninhar nos seus ramos.
33 Guejtjo, pé bi ma̱n car Jesús nʉ pé hnar bbede gá ejemplo, bi xih cʉ cja̱hni ncjahua:
33 Jesus lhes contou ainda outra parábola:
34 Car Jesús bi xih cʉ cja̱hni göhtjo yʉ palabra‑yʉ́ digue ja ncja ga mandado ca Ocja̱. Göhtjo bbʉ nguá u̱jti cʉ cja̱hni, mí xijmʉ tema bbede gá ejemplo. Jí̱ mí nzojtjo.
34 Jesus disse todas estas coisas às multidões por parábolas e sem parábolas nada lhes dizia.
35 Bi ncjapʉ gá cumpli car palabra ca xquí ma̱n car profeta, ya má yabbʉ, i̱na̱:
35 Isso aconteceu para se cumprir o que foi dito por meio do profeta: “Abrirei a minha boca em parábolas; publicarei coisas ocultas desde a criação do mundo.”
36 Diguebbʉ ya, car Jesús bi gu̱h cʉ cja̱hni di möjmʉ í ngu̱jʉ, cja̱ guegue bi ñʉti pʉ́r ngu̱. Cja̱ bi dɛn quí möxte, bi ñʉtijʉ hne̱je̱, bi dyönijʉ car Jesús:
36 Então, despedindo as multidões, Jesus foi para casa. E, aproximando-se dele os seus discípulos, disseram: — Explique-nos a parábola do joio do campo.
37 Bi da̱j ya car Jesús, i̱na̱:
37 E Jesus respondeu:
38 Cja̱ car jua̱ttɛy, i jñɛjmi nʉr mundo. Nu car semilla rá zö ya, gue quí ba̱jtzi ca Ocja̱ cʉ i e̱me̱bi cár jmandado. Cʉ ngʉdi ya, gue quí ba̱jtzi ca Jin Gui Jo.
38 O campo é o mundo. A boa semente são os filhos do Reino; o joio são os filhos do Maligno.
39 Car contra ca bi mon cʉ ngʉdi, gue ca Jin Gui Jo. Car pá bbʉ xta ncja tsjattɛy i jñɛjmi car pa bbʉ xta guaj nʉr mundo cja̱ xta ncja juicio. Cʉ mɛfi cʉ da xa cʉ ttɛy, gue cʉ ángele.
39 O inimigo que o semeou é o diabo. A colheita é o fim dos tempos, e os ceifeiros são os anjos.
40 Ncja ngu̱ gá tjejqui yʉ ngʉdi cja̱ bi ddʉti pʉ jar tzibi, da ncjapʉ hne̱je̱ bbʉ xta guaj nʉr mundo.
40 Pois, assim como o joio é colhido e jogado no fogo, assim será no fim dos tempos.
41 Nugö, xcuá cu̱h cʉm ángele pa da gʉhtzijʉ göhtjo cʉ cja̱hni cʉ i ʉjʉ ca rá zö, cja̱ co göhtjo cʉ i øti ca rá nttzo. Nugö, xpá bbɛnqui hua jar jöy pa gu mandado. Cʉm ángele da fongui cʉ cja̱hni‑cʉ́ pa jin da hmʉh pʉ jabʉ gu mandado.
41 O Filho do Homem mandará os seus anjos, que ajuntarão do seu Reino todos os que servem de pedra de tropeço e os que praticam o mal
42 Xta tjøti pʉ jar horno pʉ jabʉ ra zø car tzibi ca jin gui jui̱ti. Nupʉ, xta nzonijʉ cja̱ xta ndo sufrijʉ.
42 e os lançarão na fornalha acesa; ali haverá choro e ranger de dentes.
43 Nu cʉ cja̱hni cʉ jin te i tu̱, da hmʉh pʉ jabʉ i mandado cár Tzi Tajʉ, da ni̱gui rá tzi zö ncja nʉr jiadi bbʉ i ndo yoti. Bbʉ xcú dyødejʉ nʉr bbede‑nʉ́, gui mbe̱nijʉ te i ne da ma̱.―
43 Então os justos resplandecerão como o sol, no Reino de seu Pai. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
44 Car Jesús pé bi ma̱ hnar bbede pa di dyøh cʉ cja̱hni, rá ndo zö ca dí tötijʉ bbʉ dí cuatijʉ jár dyɛ ca Ocja̱ pa da mandadoguijʉ. Bi hñi̱na̱:
44 — O Reino dos Céus é semelhante a um tesouro escondido no campo, que um homem achou e escondeu. Então, transbordante de alegria, vai, vende tudo o que tem e compra aquele campo.
45 Guejtjo hne̱je̱ car cja̱hni ca xí nguati jár dyɛ ca Ocja̱ pa da mandadobi, i jñɛjmi hnar döy ca mí töngui perla. Mí jon cʉ perla cʉ más rá njuɛtzi cja̱ más rá nojo, como guehcʉ́, más i ndo mu̱hui.
45 — O Reino dos Céus é também semelhante a um homem que negocia e procura boas pérolas.
46 Bbʉ ya xquí döti ca hnar perla rá ndo zö, mí ndo ne, masque már ndo ma̱di. Eso, bi ma bú pö göhtjo ca mí pɛhtzi, cja̱ pé bú cojya, bi dön car perla‑cá̱. Nubbʉ, bi ndo mpöh bbʉ.
46 Quando encontrou uma pérola de grande valor, ele foi, vendeu tudo o que tinha e comprou a pérola.
47 Guejtjo hne̱je̱ bbʉ xta ntʉngui nʉr palabra nʉ i ma̱, ja ncja ga mandado ca Ocja̱, da jñɛjmi hnar hmamöy, xí bbøti jar mar, xpá tzo pʉ göhtjo tema möy.
47 — O Reino dos Céus é ainda semelhante a uma rede que foi lançada ao mar e apanhou peixes de toda espécie.
48 Cʉ mamöy, bbʉ ya xqui tzö rá jñʉ car hmamöy, xta gʉxjʉ bbʉ, xtrí ma jár nttza̱ni car mar, xtu mi̱pjʉ pʉ. Xta juajnijʉ cʉ möy rá zö, cja̱ cʉ jin gui tzö ya, pé xta monijʉ.
48 E, quando já estava cheia, os pescadores a arrastaram para a praia e, assentados, escolheram os bons para os cestos e jogaram fora os ruins.
49 Da ncjapʉ hne̱je̱ bbʉ xtrí guaj nʉr mundo. Ca Ocja̱ du cu̱h quí ángele pa da wejqui quí ba̱jtzi guegue cʉ jin te i tu̱ co cʉ cja̱hni cʉ i ndu̱jpite.
49 Assim será no fim dos tempos: os anjos sairão, separarão os maus dentre os justos
50 Nu cʉ i ndu̱jpite da tjøti pʉ jar tzibi ca jin gui jui̱ti, pʉ jabʉ da nzonijʉ cja̱ da ndo sufrijʉ.―
50 e os lançarão na fornalha acesa; ali haverá choro e ranger de dentes.
51 Diguebbʉ ya, bi dyön car Jesús quí möxte:
51 Então Jesus perguntou: Eles responderam: — Sim!
52 Cja̱ guegue pé bi xijmʉ:
52 Então Jesus lhes disse:
53 Cja̱ bbʉ mí guaj ya mí ma̱n yʉ bbede gá ejemplo, car Jesús bi bøm pʉ jar jñi̱ni‑cá̱,
53 Quando Jesus acabou de contar essas parábolas, retirou-se dali.
54 bi ma gá ma pʉ jar jñini Nazaret, pʉ jabʉ xquí te, cja̱ pé bi u̱jti cʉ cja̱hni pʉ jár templojʉ. Cja̱ bi ndo hño í mʉyjʉ, bi hñöntsjɛjʉ:
54 E, chegando à sua terra, ensinava-os na sinagoga, de modo que se maravilhavam e diziam: — De onde lhe vêm esta sabedoria e estes poderes miraculosos?
55 ¿Cja jin gui gue nʉ́r ttʉ car yaxi‑nʉ́? ¿Cja jí̱ ʉ́r ttʉ‑nʉ́ car bbɛjña̱ ca i ju̱ cár tju̱ju̱ ʉr María? ¿Cja jí̱ ʉ́r cjua̱da̱‑nʉ́ car Santiago, hne̱h car José, co car Simón, cja̱ co car Judas?
55 Não é este o filho do carpinteiro? A sua mãe não se chama Maria, e seus irmãos não são Tiago, José, Simão e Judas?
56 ¿Cja jin gui bbʉjcua hne̱je̱ göhtjo quí ncju̱? Xi ya, ¿ja i ncja xcá mba̱j nʉr hñøjø‑nʉ́ yʉ i ma̱, cja̱ co yʉ i øte?― Mí ma̱ ncjapʉ quí mi̱ngu̱jʉ.
56 Todas as suas irmãs não vivem entre nós? Então, de onde lhe vem tudo isto?
57 Cʉ mi̱ngu̱ Nazaret jí̱ mí ne di hñemejʉ, ¿cja xcuí hñe̱h ca Ocja̱ car Jesús? Nu car Jesús bi ma̱:
57 E escandalizavam-se por causa dele. Jesus, porém, lhes disse:
58 Eso, jin gá dyøti rá ngu milagro pʉ. Mí tzi yotjo cʉ milagro bi dyøti pʉ.
58 E não fez ali muitos milagres, por causa da incredulidade deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.