Lucas 15
El Nuevo Testamento en otomí de San Felipe Santiago, Edo. de México (OTSNT) vs ACF
1 Bbʉ már u̱jti cʉ cja̱hni car Jesús, pe bi guati cʉ jiöjte cja̱hni cʉ mí cobra cʉ contribución, co ni cʉ pé dda cja̱hni cʉ mí ndu̱jpitejʉ. Mí ne di dyødejʉ ca mí ma̱n car Jesús.
1 E Chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Bbʉ mí nú̱ ya‑ca̱ cʉ fariseo, co cʉ maestro cʉ mí nxöh car ley, bi zohmijʉ car Jesús, bi ma̱jmʉ:
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Car Jesús ya bbʉ, bi xijmʉ hnar bbede gá comparación, i̱na̱:
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 ―Hnar hñøjø mí hñi̱h hna ciento quí dɛjti, cja̱ bi bbɛh ca hnáa. Nubbʉ́ bi zoh cʉ noventa y nueve pʉ jar bbatja, cja̱ bi ma bú hño, bú jon ca hnaa ca xquí bbɛdi, hasta bbʉ mbú töti.
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Nubbʉ́, bú cöxi ʉ́r xi̱hnxi̱, pé bú coji, mbá tzí cár dɛjti, cjuá mbá mpöjö.
5 E achando-a, a põe sobre os seus ombros, jubiloso;
6 Cja̱ bbʉ mí zøti pʉ jár ngu̱, bi nzoh quí amigo, co quí hnangu̱, bi xijmʉ: “Gu mpöjmʉ ya. Ya xtú töti nʉm tzi dɛti xtá bbɛdi.”―
6 E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Cja̱ bi ma̱n car Jesús:
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Pé bi ma̱n car Jesús:
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?
9 Bbʉ mí döti ya, bi nzoh quí amiga, co quí hnangu̱, bi xifi: “Gu mpöjmʉ ya. Ya xtú töti cam domi xtá bbɛdi.”
9 E achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Cja̱ bi ma̱n car Jesús:
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Diguebbʉ ya car Jesús pé bi xih cʉ cja̱hni pé hnar bbede, i̱na̱:
11 E disse: Um certo homem tinha dois filhos;
12 Car ba̱jtzi ca múr menor bi xih cár ta: “Nuquɛ ta, dí ne ya gui ddajqui cam parte ca i tocagui.” Nubbʉ́, cár ta bi jejquibi cár herencia cʉ yojo quí ttʉ.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.
13 Bbʉ ya xquí tjogui tengu̱ mpa, car ba̱jtzi hñøjø bi jmu̱ntzi quí mɛjti cja̱ bi bøni, gá ma hnar jöy yapʉ. Nupʉ́, bú ttzon cár domi pʉ, mí ndo øti mbaxcjua, jí̱ mí tzö cár vida.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Bbʉ mí tjeh cár domi ya, bú e̱h hnar ndo tju̱ju̱ jar jöy‑cá̱. Cja̱ mí u̱jtjo te di zi.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Nubbʉ́, bi ma bú öjpi bbɛfi hnar mi̱ngu̱ pʉ jar jöy‑cá̱. Cja̱ nucá̱ bi cjajpi ʉ́r mödi, bi gu̱h pʉ jar bbatja pa di cca̱htibi quí zacjua cja̱ di wi̱ni.
15 E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos, a apascentar porcos.
16 Nubbʉ́, mí ndo tu̱ntju̱ car ba̱jtzi hñøjø, hasta mí ne di zi ca mí ttun cʉ zacjua. Pe u̱jtjo, jin to gá uni te di zi.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 Diguebbʉ ya, bi mbe̱ni, bú coh cár mʉy, bi ma̱: “Quí mɛfi cam ta i pɛhtzijʉ tju̱jme̱ rá ngu̱, hasta i sobratjo. Xigö ya, ¿dyoca̱ dí me̱ntju̱ hua?
17 E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Nuya, gu pøngua, gu ma grí cuati cam ta, gu xifi: Nuquɛ, ta, xtú øti ca rá nttzo. Jí̱ xtá øti ca i ne ca Ocja̱, cja̱ hne̱hquiguɛ, jí̱ xtá øjtiqui.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;
19 Ya nuya, jin drá ntzögöbbe gui xijqui ir ttʉgui. Gui cjaguitjo ncja hner mɛfi ya.” Guejnʉ́ bi mbe̱n car ba̱jtzi hñøjø.
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.
20 Nubbʉ́, bi bøm pʉ jar jöy‑cá̱, bi ma gá ngoh pʉ jabʉ már bbʉh cár ta.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Car ba̱jtzi hñøjø ya bi xifi: “Nuquɛ, ta, xtú ndo øtigö ca rá nttzo. Jí̱ xtá øti ca i ne ca Ocja̱, cja̱ hne̱hquiguɛ, jí̱ xtá øjtiqui. Ya jin drá ntzögöbbe gui xijqui ir ttʉgui.”
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Nu cár ta ya, bi nzoh quí mɛfi, bi hñi̱mbijʉ: “Má ca̱jʉ ca hnar da̱jtu̱ ca más rá zö, gui jiejtijʉ, cja̱ gu ja̱mpijʉ hnar mfodyɛ da fojti nʉ́r xö, cja̱ gu cʉmpijʉ zɛxtji da di̱hti.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa; e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;
23 Cja̱ bú tzijʉ car tzi nda̱nitjo ca ya xí nojqui, gui pöhtijʉ, gu tzajʉ. Gu øhtibijʉ hnar mbaxcjua nʉm ttʉ nʉ xí nzøjø.
23 E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;
24 Nʉm ttʉ‑nʉ́, ncjahmʉ ya xquí du̱, cja̱ nuya pé xí jña̱ ʉ́r jña̱. Xquí bbɛdi, cja̱ nuya pé xí ni̱gui.” Cja̱ bi mpöjmʉ bbʉ́, bi mʉdijʉ bi dyøtijʉ mbaxcjua.
24 Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 Nu car da̱ttʉ, már bbʉ jar jua̱ji̱, cja̱ bú e̱j ya, bi dyøde már jʉx cʉ músico, már ca̱ cʉ ñi̱, cja̱ már mpöjmʉ cʉ cja̱hni cʉ már bbʉh pʉ mbo.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Nubbʉ́, bi mahti hnar mɛfi, bi dyöni ter bɛh ca̱ már ncja.
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Bi da̱h car mɛfi: “Ya xí nzøh quer cjua̱da̱. Quer ta, xí möhti car nda̱ni ca már tzi nojo, como ya xí nzøh quer cjua̱da̱, jin te i cja.”
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Nubbʉ́, bi ntsjeya car da̱ttʉ, jí̱ mí ne di ñʉti. Bi bøn cár ta bbʉ́, bi ttzi̱ni di ñʉti.
28 Mas ele se indignou, e não queria entrar.
29 Nu car da̱ttʉ bi xih cár ta, bbʉ́, i̱mbi: “Nugö, rá ndo ngu̱ cjeya xtú pɛjpiqui. Göhtjo ca guí bbɛjpigui, göhtjo dí øte. Pe nuquɛ, ni di hnar chivo xcrú pöhti pa gua øtije tzʉ ʉr mbaxcjua cʉm amigo.
29 E saindo o pai, instava com ele. Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;
30 Cja̱ nuya, ca xcá nzøh ca hner ttʉ ca xpá ttzon quer domi, xpá yojmi bbɛjña̱ rá nttzo, nuya xcú pöhtibi guegue car tzi nda̱ni ca már nojo.”
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Cár ta ya bi xifi: “Nuquɛ, ttʉ, dí bbʉbi göhtjo ʉr pa. Göhtjo yʉm mɛjtigö, ir mɛjtiguɛ hne̱je̱.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;
32 Pe nuya, rí ntzöhui gu mpöjmʉ ya, gu øtijʉ mbaxcjua, como ncjahmʉ ya xquí du̱ quer cjua̱da̱, cja̱ nuya pé xí jña̱ ʉ́r jña̱. Xquí bbɛdi, cja̱ nuya, ya pé xí ni̱gui.”―
32 Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.