Lucas 14
El Nuevo Testamento en otomí de San Felipe Santiago, Edo. de México (OTSNT) vs NAA
1 Ca hnar pa nsábado, hnar fariseo ca mí ja̱ cár cargo bi mvitabi car Jesús di ma pʉ́r ngu̱, du tzi pʉ. Cja̱ cʉ pé dda fariseo cʉ már bbʉh pʉ, már cca̱htijʉ, ¿ter bɛh ca̱ di dyøti car Jesús? Como múr pa gá nttzöya car pa‑ca̱.
1 Num sábado, ao entrar Jesus na casa de um dos principais fariseus para tomar uma refeição, eles o estavam observando.
2 Cja̱ nu̱jma̱, már bbʉjti pʉ hnar hñøjø, mí jñi̱ni, xquí nen cár cuerpo.
2 E eis que diante dele se achava um homem hidrópico.
3 Car Jesús bi nzoh cʉ maestro co ni cʉ fariseo cʉ már cca̱htijʉ guegue, bi dyöni, i̱na̱:
3 Então Jesus, dirigindo-se aos intérpretes da Lei e aos fariseus, perguntou:
4 Nu gueguejʉ, jin te gá nda̱dijʉ. Nubbʉ́, car Jesús bi zɛtibi cár dyɛ car döhtji, bi zitzi hnanguadi, cja̱ bi jojqui. Cja̱ car döhtji bi ma ʉ́r ngu̱ bbʉ́.
4 Eles, porém, não disseram nada. Então Jesus pegou na mão daquele homem, curou-o e o mandou embora.
5 Diguebbʉ, car Jesús bi xih cʉ fariseo cʉ már bbʉh pʉ:
5 A seguir, Jesus lhes perguntou:
6 Gueguejʉ ya, jin gá mba̱di te drí da̱dijʉ.
6 A isto nada puderam responder.
7 Diguebbʉ car Jesús bi jianti cʉ cja̱hni cʉ xquí ttzofo pa di zijʉ pʉ. Mí juajnijʉ cʉ tju̱jni cʉ más már zö. Cja̱ guegue bi xijmʉ bbʉ́, i̱na̱:
7 Reparando como os convidados escolhiam os primeiros lugares, Jesus contou-lhes uma parábola:
8 ―Bbʉ da ttzohqui hnar mbaxcjua pa gui ma tzi, jin gui ma gui jñu̱xti car tju̱jni ca más rá zö, porque tal vez da zøh hnar hñøjø más i ntju̱mʉy ni diguehquɛ.
8 — Quando alguém convidá-lo para um casamento, não sente no lugar de honra, pois pode haver um convidado mais importante do que você.
9 Nubbʉ́, xtu e̱h car mi̱ngu̱ ca bi nzohqui, xta xihqui: “Gui u̱ni tzʉ quer tju̱jni nʉr tada‑nʉ́.” Cja̱ nuquɛ ya, xquí pɛhtzi ir tzö, xquí un car tju̱jni‑cá̱, cja̱ gui ma mi̱jti pʉ jabʉ jin tza i ntju̱mʉy.
9 Então aquele que convidou os dois dirá a você: “Dê o lugar a este aqui.” Então você irá, envergonhado, ocupar o último lugar.
10 Bbʉ da ttzohqui hnar mbaxcjua, gui ma bú mi̱jti pʉ jabʉ xí mi̱h cʉ cja̱hni cʉ jin tza i ntju̱mʉy. Diguebbʉ ya, bbʉ xta ne car mi̱ngu̱, du e̱je̱, da xihqui: “Amigo, dí ddaxcua jabʉ rá zö.” Nubbʉ, da jiantiqui cʉ ddáa cʉ gár tzihui, guí tzi ntju̱mʉyguɛ hne̱je̱.
10 Pelo contrário, quando alguém convidá-lo, vá sentar no último lugar, para que, quando vier aquele que o convidou, diga a você: “Amigo, venha sentar num lugar melhor.” Isso será uma honra para você diante de todos os demais convidados.
11 Ca to da hñi̱xtsjɛ, da hmɛtibi ʉ́r tzö, cja̱ nu ca to jin da hñi̱xtsjɛ, da nrespetabi‑cá̱.―
11 Porque todo o que se exalta será humilhado; e o que se humilha será exaltado.
12 Diguebbʉ ya, car Jesús bi nzoh car cja̱hni ca xquí mvitabi, imbi:
12 Depois Jesus disse ao que o havia convidado:
13 Nuquiguɛ, bbʉ gui dyøti hnar mbaxcjua, gui mvitabi cʉ probe, co ni cʉ jin gui zøti ʉ́r cuerpo, co ni cʉ dohua, cja̱ co cʉ godö.
13 Pelo contrário, ao dar um banquete, convide os pobres, os aleijados, os coxos e os cegos,
14 Nubbʉ, ca Ocja̱ da möxqui, porque cʉ cja̱hni‑cʉ́, jin te i ja̱ pa pé drí cozquijʉ. Bbʉ xta ncja car juicio, cja̱ xta nantzi cʉ ánima cʉ mí e̱me̱jʉ ca Ocja̱, nubbʉ́, da ttahqui quer tja̱ja̱, bbʉ.― Ncjapʉ gá ma̱n car Jesús.
14 e você será bem-aventurado, pelo fato de não terem eles com que recompensá-lo. A sua recompensa você receberá na ressurreição dos justos.
15 Ca hnar cja̱hni ca már tzi pʉ hne̱, bbʉ mí dyøh ca mí ma̱n car Jesús, bi ma̱ guegue, i̱na̱:
15 Ao ouvir tais palavras, um dos que estavam à mesa com Jesus lhe disse: — Bem-aventurado aquele que participar do banquete no Reino de Deus.
16 Nu car Jesús bi da̱di, bi xih hnar bbede gá ejemplo digue ja i ncja cʉ cja̱hni cʉ bi ttzofo pa di ñʉti pʉ jabʉ i mandado ca Ocja̱. Bi ma̱ ncjahua:
16 Jesus, porém, respondeu:
17 Bbʉ mí zøh car hora, bi gu̱h cár mɛfi di ma du nzoh cʉ cja̱hni cʉ xquí mvitabi, du xijmʉ: “Bú e̱jmʉ ya, ya xí joh car jñuni.”
17 À hora da ceia, enviou o seu servo para avisar aos convidados: “Venham, porque tudo já está preparado.”
18 Nuya cʉ xquí mvitabi, jin guá ne guá hñe̱jmʉ. Cada hnaa‑cʉ́ bi xifi te rá nguehcá̱ jin di ma. Ca hnáa bi ma̱, i̱na̱: “Cja xtú töngö hnar jua̱ji̱, i nesta gu ma cca̱hti. Despensagui, hnar favor.”
18 Mas todos eles, um por um, começaram a apresentar desculpas. O primeiro disse: “Comprei um campo e preciso ir vê-lo; peço que me desculpe.”
19 Ca hnáa bi ma̱, i̱na̱: “Cja xtú töngö cʉtta yunda cʉ nda̱ni. I nesta gu ma tzö. Despensagui hnar favor. Jin gui tzö gu e̱je̱.”
19 Outro disse: “Comprei cinco juntas de bois e vou experimentá-las; peço que me desculpe.”
20 Nu ca pé hnáa bi ma̱: “Cja xtú ntja̱jtigöbbe cam bbɛjña̱. Jin gui tzö gu ma. Despensagui hnar favor.”
20 E outro disse: “Casei-me e, por isso, não posso ir.”
21 Car mɛfi bú coh bbʉ, bi xih cár jmu̱ te xcuí ma̱n‑cʉ́. Nubbʉ, cár jmu̱ bi ndo ungui ʉr cuɛ. Bi xih car mɛfi bbʉ: “Má nttzɛdi, gui hño nʉ jar jñi̱ni, gui tɛn cʉ calle co cʉ tzi hñu̱ cʉ i bbʉj nʉ. Ma bú tzí cʉ tzi probe cja̱ co cʉ te i cja quí cuerpo, cʉ godö, cʉ dohua.”
21 — O servo voltou e, contou tudo ao seu senhor. Então, irado, o dono da casa disse ao seu servo: “Saia depressa para as ruas e becos da cidade e traga para cá os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.”
22 Bi dyøti car mɛfi ca xquí tsjifi, cja̱ pé bú coji, bi xih cár lamo: “Nuya, ya xtú coj ya, Tzi Jmu̱, ya xtú øti ca xcú mandado, cja̱ todavía i cjadi lugar pʉ jar mexa, pʉ jabʉ da zi cʉ cja̱hni.”
22 Mais tarde, o servo lhe disse: “Patrão, já fiz o que o senhor mandou, e ainda há lugar.”
23 Cja̱ car jmu̱ pé bi gu̱h car mɛfi, bbʉ, bi xifi: “Nuya, gui ma pʉ jar carretera, cja̱ co pʉ jáy nttza̱ni nʉr jñini, cja̱ gu tzí göhtjo cʉ gu ntjɛhui pʉ. Du e̱je̱ göhtjo‑cʉ, pa da ndʉ nʉm ngu̱.
23 Então o senhor disse ao servo: “Saia pelos caminhos e atalhos e obrigue todos a entrar, para que a minha casa fique cheia.
24 Dí xihqui ya, cʉ cja̱hni cʉ bbɛto xtú mvitabi, ni di hnaa‑cʉ́ da zi cam cena, nim pa da zöjʉ ¿cja rá ncʉji car jñuni?” Ncjapʉ gá ma̱n car tada‑ca̱.―
24 Porque digo a vocês que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.”
25 Már ngu̱ cʉ cja̱hni má tɛnijʉ car Jesús. Guegue ya, bi bböti, bi xijmʉ, i̱na̱:
25 Grandes multidões acompanhavam Jesus, e ele, voltando-se, lhes disse:
26 ―Bbʉ to da guajquigö, i nesta da ndo negui. Más da negui ni ndra ngue ca i ne cár ta, co cár me, co cár bbɛjña̱, co quí ba̱jtzi, cja̱ co quí cjua̱da̱, co ni quí ncju̱. Guejtjo, más da neguigö ni ndra nguejtsjɛ guegue. Bbʉ da ndo ne‑yʉ, cja̱ jin tza da negui, jin da jogui da dɛnguigö, bbʉ.
26 — Se alguém vem a mim e não me ama mais do que ama o seu pai, a sua mãe, a sua mulher, os seus filhos, os seus irmãos, as suas irmãs e até a sua própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Bbʉ to i ne da dɛngui, jin da jiøjqui cár nzajqui. Masque xín da zö ca rá ʉ por rá nguejquigö, ncja ngu̱ hnar cja̱hni ca i ddøti pʉ jar ponti pa da du̱, pe da zɛjtitjojo. Da ncjapʉ drí dɛnguigö.
27 E quem não tomar a sua cruz e vier após mim não pode ser meu discípulo.
28 Bbʉ to i mbe̱ni da jiøh hnár ngu̱ rá nte, ante que da mʉdi, i nesta da ntzohmi, da dyʉti ʉr huɛnda, ¿cja da zö car domi drí guah car ngu̱?
28 Pois qual de vocês, pretendendo construir uma torre, não se assenta primeiro para calcular a despesa e verificar se tem os meios para a concluir?
29 Bbʉ di ji̱na̱, una vez ya xtrú dyøti cʉ cimiento, cja̱ ya jin gui pɛhtzi pa drí cjuajti, da jianti yí vecino, cja̱ da denijʉ bbʉ.
29 Para não acontecer que, tendo lançado os alicerces e não podendo terminar a construção, todos os que a virem zombem dele,
30 Da ma̱jmʉ: “Jiantijma̱, nʉr tada xí fʉjti nʉ́r ngu̱, cja̱ nin tzö da cjuajti.”
30 dizendo: “Este homem começou a construir e não pôde acabar.”
31 Guejti hnar rey, bbʉ i mbe̱ni da contrabi cár mi̱nga̱‑reyhui, bbɛto da mbe̱ni, da ña̱hui quí capitán cʉ i pɛjpi, da dyöni, ¿cja da da̱pi cʉ veinte mil quí contra, siendo guegue ddɛtta miltjo quí sundado i pɛhtzi?
31 Ou qual é o rei que, indo para combater outro rei, não se assenta primeiro para calcular se com dez mil homens poderá enfrentar o que vem contra ele com vinte mil?
32 Bbʉ i pa̱di jin da jiöti, menta ba e̱ti yanʉ car rey ca i ne da contrabi, da gu̱h hnar corrego, du öjpi mpaz.
32 Caso contrário, estando o outro ainda longe, envia-lhe uma embaixada, pedindo condições de paz.
33 Ncjadijma̱ nʉr cja̱hni nʉ i ne da dɛnguigö. Jin da jiøjqui quí mɛjti cja̱ jin da ndo ne‑cʉ́. I nesta da mbe̱ni, jin te i mporta göhtjo cʉ i pɛhtzi, pa drí dɛnguigö göhtjo mbo ʉ́r mʉy.―
33 Assim, pois, qualquer um de vocês que não renuncia a tudo o que tem não pode ser meu discípulo.
34 Cja̱ pé bi ma̱n car Jesús nʉ pé hnar palabra, ja da ncja cʉ cja̱hni cʉ i mbe̱ni da dɛni guegue. Bi hñi̱na̱:
34 — O sal é certamente bom; mas, se o sal se tornar insípido, como lhe restaurar o sabor?
35 Ya jin te i sirve, bbʉ. Nim pa da sirve gá lama pa da tjøti jar jöy. Da bbontjo. Yʉ to i bbʉj yí gu̱, da dyøde te i ne da ma̱n yʉ palabra yʉ xtú ma̱.― Ncjapʉ gá ma̱n car Jesús.
35 Não presta mais nem para a terra nem para o monte de estrume; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.