Atos 16

El Nuevo Testamento en otomí de San Felipe Santiago, Edo. de México (OTSNT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Diguebbʉ ya, car Pablo co car Silas bi zøtihui jar jñi̱ni Derbe cja̱ pé gá mɛhui pʉ jar jñi̱ni Listra. Nu pʉ Listra, már bbʉh hnar ba̱jtzi hñøjø, mí e̱me̱ car evangelio, mí ju̱ cár tju̱ju̱ múr Timoteo. Cár me múr judia, cja̱ guejti‑ca̱ ya xquí hñe̱me̱ car Jesucristo, hne̱je̱. Nu cár ta ya, múr gentile‑cá̱.
1 Paulo foi primeiro a Derbe e depois a Listra, onde havia um jovem discípulo chamado Timóteo. A mãe dele era uma judia convertida, e o pai era grego.
2 Cʉ cjua̱da̱ cʉ már bbʉh pʉ Listra co ni pʉ Iconio, mí i̱htzibijʉ car Timoteo, mí ma̱jmʉ már zö cár vida.
2 Os irmãos em Listra e em Icônio o tinham em alta consideração,
3 Car Pablo mí ne di zix car Timoteo pa di mötzi co cár bbɛfi ca Ocja̱. Nu cʉ judio cʉ mí bbʉh pʉ Listra co cʉ pé dda jñi̱ni cʉ mí nzøtitjohui, göhtjo mí pa̱dijʉ, múr gentile cár ta car Timoteo. Pa jin di ntsjeya cʉ cja̱hni‑cʉ́, car Pablo bi cjajpi car Timoteo car seña gá circuncisión, pa di jogui di zitzi gá möxte pʉ jabʉ mí ne di má.
3 de modo que Paulo pediu que ele os acompanhasse em sua viagem. Em respeito aos judeus da região, providenciou que Timóteo fosse circuncidado antes de partirem, pois todos sabiam que o pai dele era grego.
4 Diguebbʉ ya, bi bøn car Pablo co ni car Silas cja̱ co car Timoteo, bi tjojmʉ cʉ pé dda jñi̱ni pʉ jabʉ mí bbʉ hermano, bi xih cʉ gentile cʉ xquí hñe̱me̱jʉ, ter bɛh ca̱ mí ma̱n car carta ca xquí dyøti car Santiago, yojmi cʉ pé dda apóstole cja̱ co cʉ tita cʉ mí pɛhtzi cár cargojʉ entre cʉ hermano pʉ Jerusalén.
4 Em toda cidade por onde passavam, instruíam os irmãos a seguirem as decisões tomadas pelos apóstolos e presbíteros em Jerusalém.
5 Cja̱ bbʉ mí dyødejʉ cʉ hermano‑cʉ́, bi ntiendejʉ rá zö ja i ncja nʉr evangelio, cja̱ bi zɛh ca mír hñe̱me̱jʉ. Cja̱ göhtjo ʉr pa, má ngu̱jqui cár número cʉ cja̱hni cʉ mí e̱me̱.
5 Assim, as igrejas eram fortalecidas na fé e cresciam em número a cada dia.
6 — ausente —
6 Em seguida, Paulo e Silas viajaram pela região da Frígia e da Galácia, pois o Espírito Santo os impediu de pregar a palavra na província da Ásia.
7 — ausente —
7 Então, chegando à fronteira da Mísia, tentaram ir para o norte, em direção à Bitínia, mas o Espírito de Jesus não permitiu.
8 Nubbʉ́, pé gá ngojmi, gá tjojtihui pʉ jar jöy Misia, cja̱ bi zøtihui jar jñi̱ni Troas, pʉ jár nttza̱ni car mar.
8 Assim, seguiram viagem pela Mísia até o porto de Trôade.
9 Bbʉ ya xi már bbʉbi pʉ, ca hnaxu̱y bi wi̱ car Pablo. Bi wi̱ hnar hñøjø, múr mi̱ngu̱ Macedonia, mír hmöh hnanguadi, mí nzoh car Pablo, mí xifi: “Gui tjoh tzʉ hua nʉr jöy Macedonia, pa gui föxquije,” bi hñi̱mbi ncjapʉ. Nubbʉ́, bi jña̱ ʉr huɛnda car Pablo, ca Ocja̱ mír nzofo por rá ngue ca bi cca̱hti bbʉ már wi̱.
9 Naquela noite, Paulo teve uma visão, na qual um homem da Macedônia em pé lhe suplicava: “Venha para a Macedônia e ajude-nos!”.
10 Diguebbʉ ya dú mpɛguije, dú pønije dá möjme Macedonia, como dú pa̱dije ntju̱mʉy xquí nzojquije ca Ocja̱ pa gua möjme grí tʉnguije car evangelio pʉ jar estado Macedonia. Car estado‑cá̱ i pertene car jöy Grecia.
10 Então decidimos partir de imediato para a Macedônia, concluindo que Deus nos havia chamado para anunciar ali as boas-novas.
11 Nubbʉ́, dú pønije pʉ Troas, pé dú ddaxije car már, dú möjme derecho jar isla Samotracia. Cja̱ diguebbʉ ya, car jiax ya‑cá̱, pé dú ddaxije, dá tzøtije pʉ Neápolis.
11 Embarcamos em Trôade e navegamos diretamente para a ilha de Samotrácia e, no dia seguinte, chegamos a Neápolis.
12 Ma ya, dú pønije jar jñini Neápolis, dá möjme pʉ jar jñi̱ni Filipos. Car jñi̱ni‑cá̱ más mí jmeya digue göhtjo cʉ jñi̱ni pʉ jar estado Macedonia. Cʉ autoridad cʉ mí mandado pʉ, mí pertene car gobierno pʉ Roma. Cja̱ dú hmʉpje pʉ Filipos tengu̱ tzi mpa.
12 Dali, alcançamos Filipos, cidade importante dessa região da Macedônia e colônia romana, e ali permanecemos vários dias.
13 Ca hnar pa gá nttzöya, dú pønije jár goxtji car jñi̱ni, dá möjme jar da̱tje, como mí jmu̱ntzi pʉ jar neda̱tje cʉ cja̱hni cʉ mí e̱me̱jʉ ca Ocja̱. Guehpʉ mí nzojmʉ ca Ocja̱ pʉ. Dú cuatije cʉ bbɛjña̱ cʉ xquí jmuntzi pʉ, dú mi̱pje, dú ña̱je‑cʉ́. Dú xijme car evangelio.
13 No sábado, saímos da cidade e fomos à margem do rio, onde esperávamos encontrar um lugar de oração. Sentamo-nos e começamos a conversar com algumas mulheres ali reunidas.
14 Már øh ca hnar bbɛjña̱, mí ju̱ cár tju̱ju̱ múr Lidia. Nucá̱ múr mi̱ngu̱ Tiatira, pʉ jar jöy Asia, cja̱ mí pö da̱jtu̱ már ncjʉjpöy cja̱ mí tzi fino. Car Lidia mí i̱htzibi ca Ocja̱, cja̱ guegue‑ca̱ bi nzojtibi cár tzi mʉy bbʉ már øh cár palabra. Bi dyøde rá zö car palabra ca mbá ja̱ car Pablo. Exque bi hñe̱me̱ car Jesucristo car pa‑cá̱.
14 Uma delas era uma mulher temente a Deus chamada Lídia, da cidade de Tiatira, comerciante de tecido de púrpura. Enquanto ela nos ouvia, o Senhor lhe abriu o coração, e ela aceitou aquilo que Paulo estava dizendo.
15 Cja̱ bi xixtje car Lidia, göhtjo co quí familia. Nubbʉ, bi dyöjquije favor, bi hñi̱na̱:
15 Foi batizada, junto com sua família, e pediu que nos hospedássemos em sua casa. “Se concordam que creio de fato no Senhor, venham ficar em minha casa”, disse ela, e insistiu até que aceitamos.
16 Ca hnajpa, bbʉ ya xi ndár möjme, gua má nzojme ca Ocja̱, dú ntjɛje hnar ba̱jtzi bbɛjña̱, múr dyøti‑tjoni. Mí yojmi hnar demonio gá adivinador, cja̱ nucá̱ mí cjajpi göhtjo te di ba̱di. Mí bbʉh quí jmu̱ cʉ mí pɛjpi, cja̱ car bbɛjña̱ mí ta̱ domi rá ngu̱. Gue quí jmu̱ mí ttu̱n car domi ca mí ta̱ja̱.
16 Certo dia, enquanto íamos ao lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava possuída por um espírito pelo qual ela predizia o futuro. Com suas adivinhações, ganhava muito dinheiro para seus senhores.
17 Bbʉ ndú ntjɛje car bbɛjña̱‑cá̱, bi mʉdi bi dɛnguigöje. Bi ña̱ nzajqui, bi hñi̱na̱:
17 Ela seguia Paulo e a nós, gritando: “Estes homens são servos do Deus Altíssimo e vieram anunciar como vocês podem ser salvos!”.
18 Dé mí tɛnguije, rá ngu̱ mpa, mí ma̱ ncjapʉ, hasta bi zøti ʉ́r mʉy car Pablo. Nubbʉ́, bi bböti car Pablo, bi huɛnti car ttzonda̱ji̱ ca mí yojmi car bbɛjña̱, bi hñi̱mbi:
18 Isso continuou por vários dias, até que Paulo, indignado, se voltou e disse ao espírito dentro da jovem: “Eu ordeno em nome de Jesus Cristo que saia dela”. E, no mesmo instante, o espírito a deixou.
19 Nu quí jmu̱ car bbɛjña̱‑ca̱, bbʉ mí ba̱dijʉ, ya jí̱ mí tzö di da̱ domi guegue, bi tsjeyabijʉ car Pablo co car Silas. Bi ma bú tzʉjmʉ bbʉ, bi dyɛnijʉ jar juzgado pʉ jabʉ már bbʉh cʉ nzöya.
19 Quando os senhores da escrava viram que suas expectativas de lucro haviam sido frustradas, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram à presença das autoridades, na praça do mercado.
20 Bi presentabi cʉ nzöya cja̱ bi xijmʉ:
20 “Estes judeus estão tumultuando a cidade!”, gritaram para os magistrados.
21 Nuyʉ́, i xij yʉ cja̱hni cʉ dda mandamiento cʉ jí̱ rí ntzöhui gu e̱me̱jʉ, cja̱ jí̱ rí ntzöhui gu tɛnijʉ, como dí romanogöjʉ.― Ncjapʉ gá ma̱n quí jmu̱ car bbɛjña̱ ca múr dyøti‑tjoni jma̱ja̱.
21 “Eles ensinam costumes que nós, romanos, não podemos seguir, pois contrariam nossas leis!”
22 Cja̱ bi ndo ntsjeya cʉ cja̱hni cʉ már øjmʉ, mí ne di ʉnijʉ car Pablo co car Silas. Nu cʉ nzöya bi mandado di bbøjquibi quí da̱jtu̱ cʉ mí jehui cja̱ di tjʉtihui co za.
22 Logo, uma multidão revoltada se juntou contra Paulo e Silas, e os magistrados ordenaram que os dois fossem despidos e açoitados com varas.
23 Bbʉ ya xquí ndo jiʉtijʉ, bi dyɛtijʉ jar födi, bi bbɛjpi car hñøjø ca már föh car födi di goti rá zö.
23 Depois de serem severamente açoitados, foram lançados na prisão. O carcereiro recebeu ordens para não os deixar escapar,
24 Cja̱ guegue bi dyøte ncja ngu̱ gá hmɛjpi, bi dyɛtihui jar födi pʉ más ya mbo. Bi dyʉhtibi quí huahui hnar za mí bbʉh quí ojqui. Jí̱ mí tzö di hña̱nihui.
24 por isso os colocou no cárcere interno, prendendo-lhes os pés no tronco.
25 Bbʉ mí zʉ madé ʉr xu̱y, már mahtihui ca Ocja̱ car Pablo co car Silas, már xödihui tsjödi, cja̱ cʉ pé dda preso már ødejʉ.
25 Por volta da meia-noite, Paulo e Silas oravam e cantavam hinos a Deus, e os outros presos ouviam.
26 Nubbʉ́, bi hna hñodi hnar hña̱mijöy, sta mí ndo jua̱n quí cimiento car födi. Cja̱ diguebbʉ ya, xní hna xojtsjɛ göhtjo cʉ goxtji, cja̱ xní jiø göhtjo cʉ cadena.
26 De repente, houve um forte terremoto, e até os alicerces da prisão foram sacudidos. No mesmo instante, todas as portas se abriram e as correntes de todos os presos se soltaram.
27 Cja̱ bi hna zö car guardia. Bi cca̱hti, ya xi már xojti cʉ goxtji jar födi. Xní ccohtzi hnar ndo cjuaytsjɛ, mí ne di mpöhtitsjɛ, ngá ma̱, ya göhtjo xquí bøn cʉ preso, xquí ddagui.
27 Quando o carcereiro acordou, viu as portas da prisão escancaradas. Imaginando que os prisioneiros haviam escapado, puxou a espada para se matar.
28 Nu car Pablo bi mahti nzajqui, bi hñi̱mbi:
28 Paulo, porém, gritou: “Não se mate! Estamos todos aqui!”.
29 Nubbʉ́, car hñøjø ca mí föh car födi bi dyöh hnar tzibi, bi ñʉti pʉ mbo, mí ndo ntzu̱ sta mí jua̱. Bi nda̱ndiña̱jmu̱ pʉ jáy hua car Pablo co car Silas.
29 O carcereiro mandou que trouxessem luz e correu até o cárcere, onde se prostrou, tremendo de medo, diante de Paulo e Silas.
30 Ma ya, bi gʉjquihui pʉ tji cja̱ bi dyönihui:
30 Então ele os levou para fora e perguntou: “Senhores, que devo fazer para ser salvo?”.
31 Cja̱ gueguehui bi hñi̱mbihui:
31 Eles responderam: “Creia no Senhor Jesus, e você e sua família serão salvos”.
32 Nubbʉ́, bi xijmi car palabra digue cam Tzi Jmu̱jʉ Jesús, bi xih car guardia cja̱ co göhtjo quí familia.
32 Então pregaram a palavra do Senhor a ele e a toda a sua família.
33 Cja̱ mismo car hora‑cá̱, car guardia bi zix car Pablo co ni car Silas, bi ma bú xʉjquibi quí xʉtjahui, pʉ jabʉ xquí bbɛhtibihui. Diguebbʉ ya, bi xixtje guegue cja̱ co göhtjo quí familia.
33 Mesmo sendo tarde da noite, o carcereiro cuidou deles e lavou suas feridas. Em seguida, ele e todos os seus foram batizados.
34 Ma ya, car guardia pé bi zix car Pablo co car Silas pʉ jár ngu̱, cja̱ bú wi̱nihui. Cja̱ bi mpö guegue, göhtjo co quí familia, porque ya xi mí e̱me̱jʉ ca Ocja̱. Diguebbʉ ya, pé bi ma bú tzoh car Pablo co ni car Silas pʉ jar födi.
34 Depois, levou-os para sua casa e lhes serviu uma refeição, e ele e toda a sua família se alegraram porque creram em Deus.
35 Bbʉ mí jiax ya, cʉ nzöya bi gu̱pjʉ cʉ nzʉttabi, bi xijmʉ:
35 Na manhã seguinte, os magistrados mandaram os guardas ordenarem ao carcereiro: “Solte estes homens!”.
36 Cja̱ car hñøjø ca mí föh car födi bi xih car Pablo ca xquí ma̱n cʉ nzöya, bi hñi̱mbi:
36 Então o carcereiro mandou dizer a Paulo: “Os magistrados disseram que você e Silas estão livres. Vão em paz”.
37 Nu car Pablo bi da̱di, bi hñi̱na̱:
37 Paulo, no entanto, respondeu: “Eles nos açoitaram publicamente sem julgamento e nos colocaram na prisão, e nós somos cidadãos romanos. Agora querem que vamos embora às escondidas? De maneira nenhuma! Que venham eles mesmos e nos soltem”.
38 Diguebbʉ ya cʉ nzʉttabi bi ma gá ngoji, bú xih cʉ nzöya ca xcuí ma̱n car Pablo. Cja̱ cʉ nzöya bi zu̱jʉ bbʉ mí dyødejʉ mí ciudadano romano car Pablo co car Silas.
38 Os guardas relataram isso aos magistrados, que ficaram assustados por saber que Paulo e Silas eram cidadãos romanos.
39 Nubbʉ́, bú e̱h cʉ nzöya, bbʉ, bi johtijʉ car Pablo, bi gʉjquijʉ, yojmi car Silas, cja̱ bi dyödijʉ di bønihui tzʉ jar jñi̱ni‑cá̱.
39 Foram até a prisão e lhes pediram desculpas. Então os trouxeram para fora e suplicaram que deixassem a cidade.
40 Nu car Pablo co car Silas, bbʉ mí bøxihui jar fö̱di, bi mɛhui gá ñʉtihui jár ngu̱ car bbɛjña̱ ca mí tsjifi ʉr Lidia. Bi cca̱htihui cʉ pé dda cjua̱da̱ cja̱ bi jñu̱htibihui quí mʉyjʉ. Cja̱ diguebbʉ ya, bi bønihui jar jñi̱ni Filipos.
40 Quando Paulo e Silas saíram da prisão, voltaram à casa de Lídia. Ali se encontraram com os irmãos e os encorajaram mais uma vez. Depois, partiram.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.