Atos 16
El Nuevo Testamento en otomí de San Felipe Santiago, Edo. de México (OTSNT) vs ARC
1 Diguebbʉ ya, car Pablo co car Silas bi zøtihui jar jñi̱ni Derbe cja̱ pé gá mɛhui pʉ jar jñi̱ni Listra. Nu pʉ Listra, már bbʉh hnar ba̱jtzi hñøjø, mí e̱me̱ car evangelio, mí ju̱ cár tju̱ju̱ múr Timoteo. Cár me múr judia, cja̱ guejti‑ca̱ ya xquí hñe̱me̱ car Jesucristo, hne̱je̱. Nu cár ta ya, múr gentile‑cá̱.
1 E chegou a Derbe e Listra. E eis que estava ali um certo discípulo por nome Timóteo, filho de uma judia que era crente, mas de pai grego,
2 Cʉ cjua̱da̱ cʉ már bbʉh pʉ Listra co ni pʉ Iconio, mí i̱htzibijʉ car Timoteo, mí ma̱jmʉ már zö cár vida.
2 do qual davam bom testemunho os irmãos que estavam em Listra e em Icônio.
3 Car Pablo mí ne di zix car Timoteo pa di mötzi co cár bbɛfi ca Ocja̱. Nu cʉ judio cʉ mí bbʉh pʉ Listra co cʉ pé dda jñi̱ni cʉ mí nzøtitjohui, göhtjo mí pa̱dijʉ, múr gentile cár ta car Timoteo. Pa jin di ntsjeya cʉ cja̱hni‑cʉ́, car Pablo bi cjajpi car Timoteo car seña gá circuncisión, pa di jogui di zitzi gá möxte pʉ jabʉ mí ne di má.
3 Paulo quis que este fosse com ele e, tomando-o, o circuncidou, por causa dos judeus que estavam naqueles lugares; porque todos sabiam que seu pai era grego.
4 Diguebbʉ ya, bi bøn car Pablo co ni car Silas cja̱ co car Timoteo, bi tjojmʉ cʉ pé dda jñi̱ni pʉ jabʉ mí bbʉ hermano, bi xih cʉ gentile cʉ xquí hñe̱me̱jʉ, ter bɛh ca̱ mí ma̱n car carta ca xquí dyøti car Santiago, yojmi cʉ pé dda apóstole cja̱ co cʉ tita cʉ mí pɛhtzi cár cargojʉ entre cʉ hermano pʉ Jerusalén.
4 E, quando iam passando pelas cidades, lhes entregavam, para serem observados, os decretos que haviam sido estabelecidos pelos apóstolos e anciãos em Jerusalém,
5 Cja̱ bbʉ mí dyødejʉ cʉ hermano‑cʉ́, bi ntiendejʉ rá zö ja i ncja nʉr evangelio, cja̱ bi zɛh ca mír hñe̱me̱jʉ. Cja̱ göhtjo ʉr pa, má ngu̱jqui cár número cʉ cja̱hni cʉ mí e̱me̱.
5 de sorte que as igrejas eram confirmadas na fé e cada dia cresciam em número.
6 — ausente —
6 E, passando pela Frígia e pela província da Galácia, foram impedidos pelo Espírito Santo de anunciar a palavra na Ásia.
7 — ausente —
7 E, quando chegaram a Mísia, intentavam ir para Bitínia, mas o Espírito de Jesus não lho permitiu.
8 Nubbʉ́, pé gá ngojmi, gá tjojtihui pʉ jar jöy Misia, cja̱ bi zøtihui jar jñi̱ni Troas, pʉ jár nttza̱ni car mar.
8 E, tendo passado por Mísia, desceram a Trôade.
9 Bbʉ ya xi már bbʉbi pʉ, ca hnaxu̱y bi wi̱ car Pablo. Bi wi̱ hnar hñøjø, múr mi̱ngu̱ Macedonia, mír hmöh hnanguadi, mí nzoh car Pablo, mí xifi: “Gui tjoh tzʉ hua nʉr jöy Macedonia, pa gui föxquije,” bi hñi̱mbi ncjapʉ. Nubbʉ́, bi jña̱ ʉr huɛnda car Pablo, ca Ocja̱ mír nzofo por rá ngue ca bi cca̱hti bbʉ már wi̱.
9 E Paulo teve, de noite, uma visão em que se apresentava um varão da Macedônia e lhe rogava, dizendo: Passa à Macedônia e ajuda-nos!
10 Diguebbʉ ya dú mpɛguije, dú pønije dá möjme Macedonia, como dú pa̱dije ntju̱mʉy xquí nzojquije ca Ocja̱ pa gua möjme grí tʉnguije car evangelio pʉ jar estado Macedonia. Car estado‑cá̱ i pertene car jöy Grecia.
10 E, logo depois desta visão, procuramos partir para a Macedônia, concluindo que o Senhor nos chamava para lhes anunciarmos o evangelho.
11 Nubbʉ́, dú pønije pʉ Troas, pé dú ddaxije car már, dú möjme derecho jar isla Samotracia. Cja̱ diguebbʉ ya, car jiax ya‑cá̱, pé dú ddaxije, dá tzøtije pʉ Neápolis.
11 E, navegando de Trôade, fomos correndo em caminho direito para a Samotrácia e, no dia seguinte, para Neápolis;
12 Ma ya, dú pønije jar jñini Neápolis, dá möjme pʉ jar jñi̱ni Filipos. Car jñi̱ni‑cá̱ más mí jmeya digue göhtjo cʉ jñi̱ni pʉ jar estado Macedonia. Cʉ autoridad cʉ mí mandado pʉ, mí pertene car gobierno pʉ Roma. Cja̱ dú hmʉpje pʉ Filipos tengu̱ tzi mpa.
12 e dali, para Filipos, que é a primeira cidade desta parte da Macedônia e é uma colônia; e estivemos alguns dias nesta cidade.
13 Ca hnar pa gá nttzöya, dú pønije jár goxtji car jñi̱ni, dá möjme jar da̱tje, como mí jmu̱ntzi pʉ jar neda̱tje cʉ cja̱hni cʉ mí e̱me̱jʉ ca Ocja̱. Guehpʉ mí nzojmʉ ca Ocja̱ pʉ. Dú cuatije cʉ bbɛjña̱ cʉ xquí jmuntzi pʉ, dú mi̱pje, dú ña̱je‑cʉ́. Dú xijme car evangelio.
13 No dia de sábado, saímos fora das portas, para a beira do rio, onde julgávamos haver um lugar para oração; e, assentando-nos, falamos às mulheres que ali se ajuntaram.
14 Már øh ca hnar bbɛjña̱, mí ju̱ cár tju̱ju̱ múr Lidia. Nucá̱ múr mi̱ngu̱ Tiatira, pʉ jar jöy Asia, cja̱ mí pö da̱jtu̱ már ncjʉjpöy cja̱ mí tzi fino. Car Lidia mí i̱htzibi ca Ocja̱, cja̱ guegue‑ca̱ bi nzojtibi cár tzi mʉy bbʉ már øh cár palabra. Bi dyøde rá zö car palabra ca mbá ja̱ car Pablo. Exque bi hñe̱me̱ car Jesucristo car pa‑cá̱.
14 E uma certa mulher, chamada Lídia, vendedora de púrpura, da cidade de Tiatira, e que servia a Deus, nos ouvia, e o Senhor lhe abriu o coração para que estivesse atenta ao que Paulo dizia.
15 Cja̱ bi xixtje car Lidia, göhtjo co quí familia. Nubbʉ, bi dyöjquije favor, bi hñi̱na̱:
15 Depois que foi batizada, ela e a sua casa, nos rogou, dizendo: Se haveis julgado que eu seja fiel ao Senhor, entrai em minha casa e ficai ali. E nos constrangeu a isso.
16 Ca hnajpa, bbʉ ya xi ndár möjme, gua má nzojme ca Ocja̱, dú ntjɛje hnar ba̱jtzi bbɛjña̱, múr dyøti‑tjoni. Mí yojmi hnar demonio gá adivinador, cja̱ nucá̱ mí cjajpi göhtjo te di ba̱di. Mí bbʉh quí jmu̱ cʉ mí pɛjpi, cja̱ car bbɛjña̱ mí ta̱ domi rá ngu̱. Gue quí jmu̱ mí ttu̱n car domi ca mí ta̱ja̱.
16 E aconteceu que, indo nós à oração, nos saiu ao encontro uma jovem que tinha espírito de adivinhação, a qual, adivinhando, dava grande lucro aos seus senhores.
17 Bbʉ ndú ntjɛje car bbɛjña̱‑cá̱, bi mʉdi bi dɛnguigöje. Bi ña̱ nzajqui, bi hñi̱na̱:
17 Esta, seguindo a Paulo e a nós, clamava, dizendo: Estes homens, que nos anunciam o caminho da salvação, são servos do Deus Altíssimo.
18 Dé mí tɛnguije, rá ngu̱ mpa, mí ma̱ ncjapʉ, hasta bi zøti ʉ́r mʉy car Pablo. Nubbʉ́, bi bböti car Pablo, bi huɛnti car ttzonda̱ji̱ ca mí yojmi car bbɛjña̱, bi hñi̱mbi:
18 E isto fez ela por muitos dias. Mas Paulo, perturbado, voltou-se e disse ao espírito: Em nome de Jesus Cristo, te mando que saias dela. E, na mesma hora, saiu.
19 Nu quí jmu̱ car bbɛjña̱‑ca̱, bbʉ mí ba̱dijʉ, ya jí̱ mí tzö di da̱ domi guegue, bi tsjeyabijʉ car Pablo co car Silas. Bi ma bú tzʉjmʉ bbʉ, bi dyɛnijʉ jar juzgado pʉ jabʉ már bbʉh cʉ nzöya.
19 E, vendo seus senhores que a esperança do seu lucro estava perdida, prenderam Paulo e Silas e os levaram à praça, à presença dos magistrados.
20 Bi presentabi cʉ nzöya cja̱ bi xijmʉ:
20 E, apresentando-os aos magistrados, disseram: Estes homens, sendo judeus, perturbaram a nossa cidade.
21 Nuyʉ́, i xij yʉ cja̱hni cʉ dda mandamiento cʉ jí̱ rí ntzöhui gu e̱me̱jʉ, cja̱ jí̱ rí ntzöhui gu tɛnijʉ, como dí romanogöjʉ.― Ncjapʉ gá ma̱n quí jmu̱ car bbɛjña̱ ca múr dyøti‑tjoni jma̱ja̱.
21 E nos expõem costumes que nos não é lícito receber nem praticar, visto que somos romanos.
22 Cja̱ bi ndo ntsjeya cʉ cja̱hni cʉ már øjmʉ, mí ne di ʉnijʉ car Pablo co car Silas. Nu cʉ nzöya bi mandado di bbøjquibi quí da̱jtu̱ cʉ mí jehui cja̱ di tjʉtihui co za.
22 E a multidão se levantou unida contra eles, e os magistrados, rasgando-lhes as vestes, mandaram açoitá- los com varas.
23 Bbʉ ya xquí ndo jiʉtijʉ, bi dyɛtijʉ jar födi, bi bbɛjpi car hñøjø ca már föh car födi di goti rá zö.
23 E, havendo-lhes dado muitos açoites, os lançaram na prisão, mandando ao carcereiro que os guardasse com segurança,
24 Cja̱ guegue bi dyøte ncja ngu̱ gá hmɛjpi, bi dyɛtihui jar födi pʉ más ya mbo. Bi dyʉhtibi quí huahui hnar za mí bbʉh quí ojqui. Jí̱ mí tzö di hña̱nihui.
24 o qual, tendo recebido tal ordem, os lançou no cárcere interior e lhes segurou os pés no tronco.
25 Bbʉ mí zʉ madé ʉr xu̱y, már mahtihui ca Ocja̱ car Pablo co car Silas, már xödihui tsjödi, cja̱ cʉ pé dda preso már ødejʉ.
25 Perto da meia-noite, Paulo e Silas oravam e cantavam hinos a Deus, e os outros presos os escutavam.
26 Nubbʉ́, bi hna hñodi hnar hña̱mijöy, sta mí ndo jua̱n quí cimiento car födi. Cja̱ diguebbʉ ya, xní hna xojtsjɛ göhtjo cʉ goxtji, cja̱ xní jiø göhtjo cʉ cadena.
26 E, de repente, sobreveio um tão grande terremoto, que os alicerces do cárcere se moveram, e logo se abriram todas as portas, e foram soltas as prisões de todos.
27 Cja̱ bi hna zö car guardia. Bi cca̱hti, ya xi már xojti cʉ goxtji jar födi. Xní ccohtzi hnar ndo cjuaytsjɛ, mí ne di mpöhtitsjɛ, ngá ma̱, ya göhtjo xquí bøn cʉ preso, xquí ddagui.
27 Acordando o carcereiro e vendo abertas as portas da prisão, tirou a espada e quis matar-se, cuidando que os presos já tinham fugido.
28 Nu car Pablo bi mahti nzajqui, bi hñi̱mbi:
28 Mas Paulo clamou com grande voz, dizendo: Não te faças nenhum mal, que todos aqui estamos.
29 Nubbʉ́, car hñøjø ca mí föh car födi bi dyöh hnar tzibi, bi ñʉti pʉ mbo, mí ndo ntzu̱ sta mí jua̱. Bi nda̱ndiña̱jmu̱ pʉ jáy hua car Pablo co car Silas.
29 E, pedindo luz, saltou dentro e, todo trêmulo, se prostrou ante Paulo e Silas.
30 Ma ya, bi gʉjquihui pʉ tji cja̱ bi dyönihui:
30 E, tirando-os para fora, disse: Senhores, que é necessário que eu faça para me salvar?
31 Cja̱ gueguehui bi hñi̱mbihui:
31 E eles disseram: Crê no Senhor Jesus Cristo e serás salvo, tu e a tua casa.
32 Nubbʉ́, bi xijmi car palabra digue cam Tzi Jmu̱jʉ Jesús, bi xih car guardia cja̱ co göhtjo quí familia.
32 E lhe pregaram a palavra do Senhor e a todos os que estavam em sua casa.
33 Cja̱ mismo car hora‑cá̱, car guardia bi zix car Pablo co ni car Silas, bi ma bú xʉjquibi quí xʉtjahui, pʉ jabʉ xquí bbɛhtibihui. Diguebbʉ ya, bi xixtje guegue cja̱ co göhtjo quí familia.
33 E, tomando-os ele consigo naquela mesma hora da noite, lavou-lhes os vergões; e logo foi batizado, ele e todos os seus.
34 Ma ya, car guardia pé bi zix car Pablo co car Silas pʉ jár ngu̱, cja̱ bú wi̱nihui. Cja̱ bi mpö guegue, göhtjo co quí familia, porque ya xi mí e̱me̱jʉ ca Ocja̱. Diguebbʉ ya, pé bi ma bú tzoh car Pablo co ni car Silas pʉ jar födi.
34 Então, levando-os a sua casa, lhes pôs a mesa; e, na sua crença em Deus, alegrou-se com toda a sua casa.
35 Bbʉ mí jiax ya, cʉ nzöya bi gu̱pjʉ cʉ nzʉttabi, bi xijmʉ:
35 E, sendo já dia, os magistrados mandaram quadrilheiros, dizendo: Soltai aqueles homens.
36 Cja̱ car hñøjø ca mí föh car födi bi xih car Pablo ca xquí ma̱n cʉ nzöya, bi hñi̱mbi:
36 O carcereiro anunciou a Paulo estas palavras, dizendo: Os magistrados mandaram que vos soltasse; agora, pois, saí e ide em paz.
37 Nu car Pablo bi da̱di, bi hñi̱na̱:
37 Mas Paulo replicou: Açoitaram-nos publicamente, e, sem sermos condenados, sendo homens romanos, nos lançaram na prisão, e agora, encobertamente, nos lançam fora? Não será assim; mas venham eles mesmos e tirem-nos para fora.
38 Diguebbʉ ya cʉ nzʉttabi bi ma gá ngoji, bú xih cʉ nzöya ca xcuí ma̱n car Pablo. Cja̱ cʉ nzöya bi zu̱jʉ bbʉ mí dyødejʉ mí ciudadano romano car Pablo co car Silas.
38 E os quadrilheiros foram dizer aos magistrados estas palavras; e eles temeram, ouvindo que eram romanos.
39 Nubbʉ́, bú e̱h cʉ nzöya, bbʉ, bi johtijʉ car Pablo, bi gʉjquijʉ, yojmi car Silas, cja̱ bi dyödijʉ di bønihui tzʉ jar jñi̱ni‑cá̱.
39 Então, vindo, lhes dirigiram súplicas; e, tirando-os para fora, lhes pediram que saíssem da cidade.
40 Nu car Pablo co car Silas, bbʉ mí bøxihui jar fö̱di, bi mɛhui gá ñʉtihui jár ngu̱ car bbɛjña̱ ca mí tsjifi ʉr Lidia. Bi cca̱htihui cʉ pé dda cjua̱da̱ cja̱ bi jñu̱htibihui quí mʉyjʉ. Cja̱ diguebbʉ ya, bi bønihui jar jñi̱ni Filipos.
40 E, saindo da prisão, entraram em casa de Lídia, e, vendo os irmãos, os confortaram, e depois partiram.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.