2 Coríntios 7
El Nuevo Testamento en otomí de San Felipe Santiago, Edo. de México (OTSNT) vs NVI
1 Como ya xí xijquijʉ ca Ocja̱ í ttʉgöjʉ, cja̱ guegue ʉm Tajʉ, como xí xijquijʉ i nesta gu hmʉpjʉ hnar vida rá zö pa gár yojmʉ guegue, nuya dí nzohquijʉ, ʉm tzi cjua̱da̱quijʉ, pa gui jiɛjmʉ göhtjo tema cosa rá nttzo. Ya jin gu øtijʉ ca te di ttzon nʉm cuerpojʉ, ni digue ca te di ttzon nʉm tzi mʉyjʉ. Gu tzu̱jʉ ca Ocja̱, cja̱ gu hmʉpjʉ hnar vida ca da tzø guegue.
1 Amados, visto que temos essas promessas, purifiquemo-nos de tudo o que contamina o corpo e o espírito, aperfeiçoando a santidade no temor de Deus.
2 Nuquɛjʉ, cjua̱da̱, bbʉ guí neguijʉ, gui dyødejʉ tzʉ ca gu xihquijʉ ya, cja̱ gui mbe̱nijʉ, ¿cja jin gui cierto? Nugö, nim pa hnaaquiguɛjʉ gua øjtiquijʉ ca rá nttzo. Nim pa hnaaquiguɛjʉ gua xöjpiquijʉ güi dyøtijʉ ca rá nttzo hne̱je̱. Guejtjo jin dá cjahquijʉ gá fuerza güi föxquigöjʉ.
2 Concedam-nos lugar no coração de vocês. A ninguém prejudicamos, a ninguém causamos dano, a ninguém exploramos.
3 Guejtjo jin dí xihquijʉ, guehquiguɛjʉ xcrú dyøtijʉ yʉ cosa dí ma̱ngua. Como ngu̱ dá xihquijʉ bbɛto, dí yojpi dí xihquijʉ ya, dí nequijʉ göhtjo mbo ʉm tzi mʉy, cja̱ jin gu jɛh ca dár ma̱hquijʉ, hasta bbʉ xtá tu̱gö, masque da ncja ca te da ncja.
3 Não digo isso para condená-los; já lhes disse que vocês estão em nosso coração para juntos morrermos ou vivermos.
4 Nuya, dí mpöjö, como dí pa̱di, guí øtijʉ ca dí bbɛjpiquijʉ. Ya xí jñu̱ ʉm mʉy, como ya xí tsjijqui, gár bbʉpjʉ rá zö. Macja̱ dí sufri hua, nde̱jma̱ xí ndo mpöj nʉm tzi mʉy por rá nguehquɛjʉ.
4 Tenho grande confiança em vocês, e de vocês tenho muito orgulho. Sinto-me bastante encorajado; minha alegria transborda em todas as tribulações.
5 Xtá e̱jcö pʉ Troas, porque jin dá ntjɛbbe pʉ car hermano Tito. Cja̱ bbʉ ndú tzøcua Macedonia, guejti hua, dé ndí mbe̱ntjo, porque ndí hñöntsjɛ mbo ʉm tzi mʉy, ¿dyoca̱ jí̱ xcuá hñe̱h car Tito? Guejtjo ndí mbe̱nquijʉ, ndí ma̱ntsjɛ, ¿xi bbʉ ya xtrú jiɛjmʉ ca Ocja̱ cʉ hermano pʉ Corinto? Cja̱ guejti hua, mí ttøjtigui tu̱jni, jí̱ mí ncca̱jtigui rá zö.
5 Pois, quando chegamos à Macedônia, não tivemos nenhum descanso, mas fomos atribulados de toda forma: conflitos externos, temores internos.
6 Nu ca Ocja̱ i pöjpi í tzi mʉy yʉ to i du̱mʉy, cja̱ guegue xí möxquigö ca xcuá ngu̱j nʉr Tito, eso xí nzøcua jabʉ dí bbʉy.
6 Deus, porém, que consola os abatidos, consolou-nos com a chegada de Tito,
7 Cja̱ más xí ndo mpöj nʉm mʉy, porque nʉr Tito xpá jña̱nqui razön diguequɛjʉ. I xijqui, nuquɛjʉ, nguí nejʉ güi cca̱jtiguijʉ, cja̱ ya xi mí ddahquijʉ ʉr du̱mʉy, como nguí ma̱jmʉ, jí̱ mí tzö ca xquí jiɛjtijʉ car cja̱hni ca xquí dyøti ca rá nttzo. Guejtjo xí xijqui nʉr Tito, ya xi nguí nejʉ güi dyøtijʉ ca dú bbɛjpiquijʉ.
7 e não apenas com a vinda dele, mas também com a consolação que vocês lhe ministraram. Ele nos falou da saudade, da tristeza e da preocupação de vocês por mim, de modo que a minha alegria se tornou ainda maior.
8 Nuya dí pa̱di bi joh car carta ca dú pɛnquijʉ bbʉ ndú huɛntiquijʉ, masque bi ddahquijʉ ʉr du̱mʉy cʉ tengu̱ mpa. Guejtigö mí ddajqui ʉr du̱mʉy bbʉ ya xtá pɛnquijʉ car carta‑ca̱, cja̱ mí bbɛjtjo pa di zø razón, ter bɛh ca̱ xcrú dyøtijʉ. Pe como ya xtú øde ja xquí nú̱jʉ car asunto, nuya, ya jin gui ddajqui ʉr du̱mʉy.
8 Mesmo que a minha carta lhes tenha causado tristeza, não me arrependo. É verdade que a princípio me arrependi, pois percebi que a minha carta os entristeceu, ainda que por pouco tempo. 9 Agora, porém, me alegro, não porque vocês foram entristecidos, mas porque a tristeza os levou ao arrependimento. Pois vocês se entristeceram como Deus desejava, e de forma alguma foram prejudicados por nossa causa.
9 Jin dí mpöjcö ca gá ddahquijʉ ʉr du̱mʉy cam carta. Nugö dí mpöjö ca xcú ntzohmitsjɛjʉ, már nttzo car cosa ca nguí consentijʉ, cja̱ nuya, ya xcú jojquijʉ car asunto como ngu̱ ga ne ca Ocja̱. Jí̱ mí nttzo ca dá cjahquijʉ gú du̱mʉyjʉ. Bbʉ jin gua huɛntiquijʉ, nubbʉ, más gua ndo øjtiquijʉ mal, bbʉ.
9 A tristeza segundo Deus produz um arrependimento que leva à salvação e não remorso, mas a tristeza segundo o mundo produz morte.
10 Ca to i du̱mʉy, bbʉ jin gui mbe̱n ca Ocja̱ cja̱ jin gui ntzohmitsjɛ, ¿ter bɛh ca̱ xí dyøte? guegue más da ndo dyøti ca rá nttzo, cja̱ drí ga̱x ya, da bbɛdi. Nu car cja̱hni ca i ungui ʉr du̱mʉy porque i tzu̱ ca Ocja̱ cja̱ i pa̱di xí dyøti ca rá nttzo, car du̱mʉy da mötzi pa da jiɛh ca rá nttzo cja̱ pé da jion ca Ocja̱. Ca to i øti ncjapʉ, da mɛhtzi car nzajqui ca jin da tjegue.
10 Vejam o que esta tristeza segundo Deus produziu em vocês: que dedicação, que desculpas, que indignação, que temor, que saudade, que preocupação, que desejo de ver a justiça feita! Em tudo vocês se mostraram inocentes a esse respeito.
11 Nuquɛjʉ, bbʉ ngú cca̱htijʉ ca hnar carta dú pɛnquijʉ, bi ddahquijʉ ʉr du̱mʉy, cja̱ gú tzu̱jʉ ca Ocja̱. Nubbʉ, gú ntzøtijʉ, cja̱ gú dyöjquijʉ perdón. Guejtjo gú tsjeyabijʉ car cja̱hni ca xquí dyøti ca rá nttzo. Gú ntzu̱jʉ, ncjahmʉ gú hñöntsjɛjʉ, ¿xi bbʉ jin gu castigajʉ, ter bɛh ca̱ da ncja, bbʉ? Diguebbʉ ya, pé gú mbe̱nijʉ güi dyøtijʉ ca gua xihquijʉ bbʉ gri bbʉjcö pʉ. Ma ya, gú mpɛjnijʉ, cja̱ gú dyɛmbijʉ cár castigo car cja̱hni ca xquí dyøti ca rá nttzo. Cja̱ nuya, ya xqui fa̱di, ya xcú jojquijʉ rá zö car asunto, ya jin te guí ndu̱jpitejʉ.
11 Assim, se lhes escrevi, não foi por causa daquele que cometeu o erro nem daquele que foi prejudicado, mas para que diante de Deus vocês pudessem ver por si próprios como são dedicados a nós.
12 Bbʉ ndú pɛnquijʉ car carta‑ca̱, nde̱jma̱ ndí ntzøte por rá ngue car cja̱hni ca xquí dyøti ca rá nttzo. Pe más ndí ndo ntzøte por guehquɛjʉ, cja̱ dú øjtiquijʉ hnar prueba pa gua pa̱di, ¿cja cierto nguí neguijʉ? ¿Cja nguí bbʉpjʉ dispuesto pa güi dyøtijʉ ca dú bbɛjpiquijʉ?
12 Por isso tudo fomos revigorados.
13 Eso, bbʉ ndú øde, ya xquí jojquijʉ car asunto‑ca̱, dú mpöjö.
13 de encorajados, ficamos mais contentes ainda ao ver como Tito estava alegre, porque seu espírito recebeu refrigério de todos vocês.
14 Ante que di ma pʉ nʉr Tito, ya xtá xifi ja guí ncjajʉ, guí jogui cja̱hnijʉ. Cja̱ nuya guegue xí cca̱htitsjɛ, jí̱ múr bbɛtjri ca dú xifi, como gú recibijʉ rá zö, cja̱ jin dá nesta gua pɛhtzi ʉm tzö por rá nguehquɛjʉ. Como ngu̱ mí cierto göhtjo ca dú xihquijʉ, guejtjo mí cierto ca dú xij nʉr Tito hne̱je̱.
14 Eu lhe tinha dito que estava orgulhoso de vocês, e vocês não me decepcionaram. Da mesma forma como era verdade tudo o que lhes dissemos, o orgulho que temos de vocês diante de Tito também mostrou-se verdadeiro.
15 Nuya i mbe̱nquitjojʉ nʉr hermano Tito cja̱ guejtsjɛ guegue i ma̱hquijʉ, como gú recibijʉ rá zö. I mbe̱ni ja ncja guí dyøtijʉ ca dú bbɛjpiquijʉ, co guejtjo ja ncja guí cca̱htijʉ bbʉ mí zøti pʉ. Gú nu̱jʉ cor pöjö, cja̱ gú respetajʉ guegue, como guejcö xtá pɛjnigö pʉ.
15 E a afeição dele por vocês fica maior ainda, quando lembra que todos vocês foram obedientes, recebendo-o com temor e tremor.
16 Nuya dí ndo mpöjö, porque dí pa̱di, guí nú̱jʉ rá zö cʉ te i cja pʉ jar templo.
16 Alegro-me por poder ter plena confiança em vocês.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 7, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.