Marcos 14

Estado de México Otomi NT (OTS_WBT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Mí bbɛjti yojpa pa di zøh car mbaxcjua ca mí tsjifi ʉr Pascua, bbʉ mí tzijʉ car tju̱jme̱ ca jin te mí yojmi levadura. Nubbʉ́, cʉ möcja̱ cʉ mí mandado co cʉ maestro cʉ mí u̱jti cʉ cja̱hni car ley, bi mpɛguijʉ, mí jonijʉ ja drí dyøhtibijʉ car Jesús hnar trampa pa di zʉdijʉ cja̱ di möhtijʉ.
1 Faltavam dois dias para a Páscoa e para a Festa dos Pães sem Fermento. Os principais sacerdotes e mestres da lei ainda procuravam uma oportunidade de prender Jesus em segredo e matá-lo.
2 Pe mí ma̱jmʉ: ―Jin gu pöhtijʉ yʉ pa ya i cja mbaxcjua, pa jin te da cjaguijʉ yʉ cja̱hni.―
2 “Mas não durante a festa da Páscoa, para não haver tumulto entre o povo”, concordaram entre eles.
3 Nu car Jesús mí bbʉh pʉ Betania, pʉ jár ngu̱ hnar hñøjø ca mí tsjifi múr Simón. Nucá̱, xquí tzöhui car jñi̱ni lepra. Car Jesús már ju̱h pʉ jar mexa pʉ jabʉ már tzijʉ. Cja̱ bú e̱h hnar bbɛjña̱, mbá tu̱ hnar botella már tzi zö, mí po hnar perfume ca már ndo ma̱di cja̱ mí yʉni rá tzi ncʉji. Car bbɛjña̱ bi wajqui car botella, bi xihtzibi car perfume jár ña̱ car Jesús.
3 Enquanto isso, Jesus estava em Betânia, na casa de Simão, o leproso. Quando ele estava à mesa, uma mulher entrou com um frasco de alabastro contendo um perfume caro, feito de essência de nardo. Ela quebrou o frasco e derramou o perfume sobre a cabeça dele.
4 Már bbʉh pʉ cʉ dda cja̱hni cʉ bi ntsjeyɛjʉ, bi ma̱jmʉ: ―Jiøjquitjo nʉr perfume nʉ xí fön nʉr bbɛjña̱‑nʉ. Már ndo ma̱di, cja̱ xí bbɛjtjo. ¿Dyoca̱ xí dyøte ncjanʉ?
4 Alguns dos que estavam à mesa ficaram indignados. “Por que desperdiçar um perfume tão caro?”, perguntaram.
5 Bbʉ di bbö, di tjo tresciento denario car domi di nccu̱hti, cja̱ di jogui di ttun car domi cʉ tzi probe.― Ncjapʉ gá ma̱n cʉ cja̱hni, ngá nzohmijʉ car bbɛjña̱.
5 “Poderia ter sido vendido por trezentas moedas de prata, e o dinheiro, dado aos pobres!” E repreenderam a mulher severamente.
6 Nu car Jesús bi xih‑cʉ́: ―Gui jiɛguijʉ‑nʉ́. Dyo te guí xijmʉ. Rá zö ca xí dyøjtiguigö‑nʉ́.
6 Jesus, porém, disse: “Deixem-na em paz. Por que a criticam por ter feito algo tão bom para mim?
7 Göhtjo ʉr pa guí bbʉpjʉ cʉ tzi probe cʉ jin te i ja̱. Göhtjo tema pá da jogui gui föxjʉ‑cʉ́. Nuguigö, jin gu hmʉpjʉ göhtjo ʉr tiempo.
7 Vocês sempre terão os pobres em seu meio e poderão ajudá-los sempre que desejarem, mas nem sempre terão a mim.
8 Nʉr bbɛjña̱ xí dyøjtigui göhtjo ca mí tzö mbo ʉ́r mʉy. Xí xizqui na̱r perfume na̱m ndodyo, ncjahmʉ gá hñögui, masque jim be dí tu̱.
8 Ela fez o que podia e ungiu meu corpo de antemão para o sepultamento.
9 Dí xihquijʉ ncjua̱ni, göhtjo pʉ jabʉ da jma̱ nʉr tzi ddadyo jña̱, göhtjo cʉ lugar hua jar jöy, guejtjo hne̱je̱ da jma̱n ca xí dyøti nʉr bbɛjña̱‑nʉ́, pa da fe̱ni guegue.―
9 “Eu lhes digo a verdade: onde quer que as boas-novas sejam anunciadas pelo mundo, o que esta mulher fez será contado, e dela se lembrarão”.
10 Diguebbʉ ya, car Judas Iscariote, hnáa digue cʉ doce hñøjø cʉ mí ntzixihui car Jesús, bi ma pʉ jabʉ már bbʉh cʉ möcja̱ cʉ mí mandado, bi xijmʉ: ―Nugö, bbʉ gui cju̱jtiguijʉ, xtá döquijʉ car Jesús.―
10 Então Judas Iscariotes, um dos Doze, foi aos principais sacerdotes para combinar de lhes entregar Jesus.
11 Cja̱ bi ndo mpöh cʉ möcja̱, bbʉ, bi xijmʉ car Judas tengu̱ di gu̱htijʉ bbʉ di dö car Jesús. Bbʉ ya xquí gojmʉ acuerdo, pé bi ma car Judas, bbʉ, cja̱ desde guebbʉ, bi jioni ja drí dö car Jesús.
11 Quando souberam por que ele tinha vindo, ficaram muito satisfeitos e lhe prometeram dinheiro. Então ele começou a procurar uma oportunidade para trair Jesus.
12 Car primero car pa ca mí tzijʉ cʉ tju̱jme̱ cʉ jin te mí yojmi levadura, bbʉ mí pöhtijʉ cʉ tzi dɛti gá mbaxcjua, quí möxte car Jesús bi dyönijʉ‑cá̱: ―¿Jabʉ guí ne grá möjme gu jojquije pa gu tzöjʉ car mbaxcjua?―
12 No primeiro dia da Festa dos Pães sem Fermento, quando o cordeiro pascal era sacrificado, os discípulos de Jesus lhe perguntaram: “Onde quer que lhe preparemos a refeição da Páscoa?”.
13 Guegue ya bi gu̱ yojo quí möxte, bi xijmi: ―Gui mɛhui pʉ jar ciudad, xquí ntjɛjʉ hnar hñøjø ba tu̱ hnar xøni i po deje. Gui tɛnihui car hñøjø‑cá̱,
13 Então Jesus enviou dois deles a Jerusalém, com as seguintes instruções: “Ao entrarem na cidade, um homem carregando uma vasilha de água virá ao seu encontro. Sigam-no.
14 cja̱ pʉ jabʉ da ñʉti, gui cʉtihui hne̱je̱, cja̱ gui xijmi car mi̱ngu̱: “I ma̱n cam maestroje, i̱na̱: ¿Jabʉ i bbʉh car cuarto pʉ jabʉ gu tzi car jñu̱ni gá mbaxcjua, nugö co yʉ hñøjø yʉ dí yobbe?”
14 Digam ao dono da casa em que ele entrar: ‘O Mestre pergunta: Onde fica o aposento no qual comerei a refeição da Páscoa com meus discípulos?’.
15 Nubbʉ́, car mi̱ngu̱ xta u̱jtiquihui hnar cuarto rá nojo, bí bbʉh pʉ ña̱. Ya xná bbʉh pʉ göhtjo ca te gu nestajʉ. Guehpʉ jar cuarto‑cá̱ gui jojquihui pa gu tzöjʉ car mbaxcjua.―
15 Ele os levará a uma sala grande no andar superior, que já estará arrumada. Preparem ali a refeição”.
16 Bi ma cʉ yojo quí möxte, bbʉ, gá nzøjmi jar ciudad, bi döti göhtjo ncja ngu̱ gá tsjijmi, cja̱ bi jojquihui ca mí nesta pa di zöjʉ car mbaxcjua.
16 Então os dois discípulos foram à cidade e encontraram tudo como Jesus tinha dito, e ali prepararam a refeição da Páscoa.
17 Mí zøh car nde‑cá̱, car Jesús bi mɛhui cʉ doce quí möxte, cja̱ bi zønijʉ pʉ jabʉ xquí tjojqui.
17 Ao anoitecer, Jesus chegou com os Doze.
18 Cja̱ bi mi̱pjʉ pʉ jar mexa, bi mʉdi bi zijʉ. Bbʉ már tzijʉ, bi ma̱n car Jesús: ―Dí göhtjojʉ dár tzijʉ hua, pe i bbʉhquiguɛjʉ ca hnaa ca da döguigö.―
18 Quando estavam à mesa, comendo, Jesus disse: ‘Eu lhes digo a verdade: um de vocês que está aqui comendo comigo vai me trair”.
19 Diguebbʉ ya, quí möxte car Jesús bi mʉdi bi jmi̱du̱jʉ, cja̱ mí ma̱jmʉ ngu̱‑hna ngu̱‑hna, mí önijʉ car Jesús: ―¿Cja guejquigö gua øtigö‑ca̱?, ¿Cja guejquigö?―
19 Aflitos, eles protestaram: “Certamente não serei eu!”.
20 Diguebbʉ ya, car Jesús pé bi da̱di: ―Hnaa diguehquɛjʉ, guí doce ʉm möxtequijʉ, xta dyøjtigui ncjapʉ. Guegue ra tjʉhmi cár tju̱jme̱ hnaadi na̱r moji hua dár tjʉhmi cam tju̱jme̱gö hne̱je̱.
20 Jesus respondeu: “É um dos Doze. É alguém que come comigo da mesma tigela.
21 Cierto, ya xí ma̱n ca Ocja̱ i nesta gu tu̱, ncja ngu̱ ga ma̱m pʉ jar Escritura, como guejquigö dúr cja̱hni xpá bbɛnqui hua jar jöy. Pe nde̱jma̱ dí ndo jui̱jqui car hñøjø ca da döguigö jáy dyɛ cʉ cja̱hni cʉ da möjtigui. Más di joh bbʉ jin di hmʉh car hñøjø‑ca̱.―
21 Pois o Filho do Homem deve morrer, como as Escrituras declararam há muito tempo. Mas que terrível será para aquele que o trair! Para esse homem seria melhor não ter nascido”.
22 Már ju̱jʉ jar mexa, már tzijʉ, cja̱ car Jesús bi jña̱ hnar tju̱jme̱, bi dyöjpi ca Ocja̱ di bendeci. Diguebbʉ ya, bi xɛjqui, cja̱ bi un quí möxte hna‑hnár tzi pedazo. Bi xijmʉ: ―Gui jña̱guɛjʉ, cja̱ gui tzijʉ. Na̱r tju̱jme̱‑na̱, ʉm cuerpogö.―
22 Enquanto comiam, Jesus tomou o pão e o abençoou. Em seguida, partiu-o em pedaços e deu aos discípulos, dizendo: “Tomem, porque este é o meu corpo”.
23 Diguebbʉ ya, bi du̱u̱ car vaso, cja̱ guejtjo bi dyöjpi mpöjcje ca Ocja̱ por rá ngue car vino. Ma ya bi uni hna‑hna quí möxte, cja̱ cada hnaa bi zi hna tzi tʉjqui ʉr vino.
23 Então tomou o cálice de vinho e agradeceu a Deus. Depois, entregou-o aos discípulos, e todos beberam.
24 Nubbʉ, bi xijmʉ: ―Na̱r vino‑na̱, gue cam cji bbʉ xta mföni. Bbʉ xta ncja‑ca̱, xta ttøti hnar ddadyo acuerdo pa yʉ cja̱hni rá ngu̱, pa sa̱nta̱ da döti car nzajqui ca jin da tjegue.
24 Então Jesus disse: “Este é o meu sangue, que confirma a aliança. Ele é derramado como sacrifício por muitos.
25 Dí xihquijʉ ncjua̱ni, ya jin gu yojpi gu tzigö vino hasta car pá bbʉ xtá fʉdi xtá mandadogöbbe co cam Tzi Ta. Nubbʉ, cja xtá tzigöjʉ car ddadyo vino pʉ jabʉ i mandado ca Ocja̱.―
25 Eu lhes digo a verdade: não voltarei a beber vinho até aquele dia em que beberei um vinho novo no reino de Deus”.
26 Diguebbʉ ya, car Jesús, yojmi quí möxte, bi xödijʉ hnar tsjödi, cja̱ bi bønijʉ gá möjmʉ jar ttøø ca mí tsjifi Olivos.
26 Então cantaram um hino e saíram para o monte das Oliveiras.
27 Nubbʉ́, car Jesús bi xih quí möxte: ―Göhtjoquiguɛjʉ, gui ma gui wembiguijʉ rá nxu̱nya, como ngu̱ ga ma̱m pʉ jar Escritura. I ma̱ ncjahua: “Da bböhti car mödi, cja̱ tje da mfonti cʉ dɛjti.”
27 No caminho, Jesus disse: “Todos vocês me abandonarão, pois as Escrituras dizem: ‘Deus ferirá e as ovelhas serão dispersas’.
28 Pe bbʉ ya xcrú nantzigö, gu hmɛto, pe grá ma pʉ Galilea, cja̱ nuquiguɛjʉ, xquí tɛnguijʉ xcrí ntjɛjʉ pʉ́.―
28 Mas, depois de ressuscitar, irei adiante de vocês à Galileia”.
29 Diguebbʉ, car Pedro bi xih car Jesús: ―Masque da wembiqui göhtjo yʉ ddáa, pe nugö, jin gu wembiqui.―
29 Pedro declarou: “Mesmo que todos os outros o abandonem, eu jamais farei isso”.
30 Nu car Jesús bi xifi: ―Dí xihqui ntju̱mʉy, nuquiguɛ, nuya rá nxu̱nya, ante que da mah car ndøxca yo vez, xquí cøngui jñu̱ vez, xquí ma̱ jin guí meyagui.―
30 Jesus respondeu: “Eu lhe digo a verdade: esta mesma noite, antes que o galo cante duas vezes, você me negará três vezes”.
31 Nubbʉ́, bi zøti ʉ́r mʉy car Pedro, cja̱ bi da̱di nzajqui: ―¡Ji̱na̱! Masque i nesta gu tu̱hui, nim pa gu cønqui ca dár meyaqui.― Diguebbʉ ya göhtjo cʉ dda quí möxte bi ma̱ndijʉ ncjapʉ hne̱je̱.
31 Pedro, no entanto, insistiu enfaticamente: “Mesmo que eu tenha de morrer ao seu lado, jamais o negarei!”. E todos os outros discípulos disseram o mesmo.
32 Ma ya bi zøtijʉ hnar huerto ca mí tsjifi Getsemaní. Cja̱ car Jesús bi xih quí möxte, bbʉ: ―Gui mi̱pjʉ hua, gár magö nʉ rá cjanʉ, gu ma nzoh ca Ocja̱.―
32 Então foram a um lugar chamado Getsêmani, e Jesus disse a seus discípulos: “Sentem-se aqui enquanto vou orar”.
33 Cja̱ guegue bi zix car Pedro co car Jacobo co car Juan, bi ma nʉ rá tzi cjanʉ, nu car Jesús bi mʉdi bi ndo ntzøte cja̱ bi jmi̱du̱ rá ngu̱.
33 Levou consigo Pedro, Tiago e João e começou a sentir grande pavor e angústia.
34 Cja̱ bi xih cʉ jñu̱ quí möxte cʉ xquí zitzi: ―I ndo jmi̱du̱ nʉm tzi mʉy, ya xtá tu̱. Nuquɛjʉ, gui tøhmijʉ hua, gui tzödijʉ.―
34 “Minha alma está profundamente triste, a ponto de morrer”, disse ele. “Fiquem aqui e vigiem.”
35 Cja̱ guegue pé bi ma tzi yanʉ, cja̱ bi hmɛmfo jar jöy, bi nzoh ca Ocja̱. Bi dyöjpi ¿cja jin di jogui di gʉhtzibi ca mír nesta di du̱?
35 Ele avançou um pouco e curvou-se até o chão. Então orou para que, se possível, a hora que o esperava fosse afastada dele.
36 Bi ma̱: ―Nuquiguɛ, ʉm Tzi Taqui, guí pa̱di ja gui cjajpi göhtjo yʉ cosa. Gui cjʉzqui tzʉ nʉr prueba‑nʉ́. Pe nde̱jma̱, jin da ttøti ca dí negö. Da ttøti ca guí neguɛ.―
36 E clamou: “Aba, Pai, tudo é possível para ti. Peço que afastes de mim este cálice. Contudo, que seja feita a tua vontade, e não a minha”.
37 Diguebbʉ ya, bú coh pʉ jabʉ már bbʉh cʉ jñu̱ quí möxte, már a̱h‑cʉ́. Cja̱ car Jesús bi xih car Pedro: ―Nuquɛ, Simón, ¿cja gár a̱quɛ hne̱je̱? ¿Cja jí̱ mí tzö güi tzödiguɛ, ma̱di hna hora?
37 Depois, voltou aos discípulos e os encontrou dormindo. “Simão, você está dormindo?”, disse ele a Pedro. “Não pode vigiar comigo nem por uma hora?
38 Gui tzödijʉ cja̱ gui nzojmʉ ca Ocja̱, pa bbʉ xta zʉhquijʉ hnar prueba, jin da da̱hquijʉ. Mbo ir mʉyjʉ, guí ne gui dyøtijʉ ca rá zö. Nu yir cuerpojʉ jin gui ne da jiɛhqui gui tzɛjtijʉ prueba.―
38 Vigiem e orem para que não cedam à tentação, pois o espírito está disposto, mas a carne é fraca.”
39 Diguebbʉ ya, pé bi ma car Jesús, bi ma bú nzoh ca Ocja̱ nʉ rá cjanʉ. Cja̱ pé bi yojpi bi ma̱n cʉ palabra cʉ ya xquí ma̱.
39 Então os deixou novamente e fez a mesma oração de antes.
40 Cja̱ pé bú coh pʉ jabʉ már bbʉh quí möxte. Pe bi dötitjo már a̱h‑cʉ́, como mí ndo ca̱di tta̱ja̱ quí döjʉ. Cja̱ bbʉ mí nzojmʉ car Jesús, gueguejʉ jí̱ mí pa̱di te drí da̱dijʉ. Car Jesús pe bi ma gá ngoh bbʉ, pé bú ora.
40 Quando voltou pela segunda vez, mais uma vez encontrou os discípulos dormindo, pois não conseguiam manter os olhos abertos. Eles não sabiam o que dizer.
41 Diguebbʉ ya, pe hna tzi rato, pé bú e̱h ca xtrá jñu̱ vez, cja̱ bi xih quí möxte: ―¿Cja gár a̱tijʉ? ¿Cja jí̱ xcá jogui güi tzödijʉ? Ya co guehca̱. Jiantijma̱jʉ, ya xí nzʉh car hora. Ya xta ndöguigö jáy dyɛ yʉ cja̱hni yʉ i ndu̱jpite, guejquigö dúr cja̱hni xpá bbɛnqui hua jar jöy.
41 Ao voltar pela terceira vez, disse: “Vocês ainda dormem e descansam? Basta; chegou a hora. O Filho do Homem está para ser entregue nas mãos de pecadores.
42 Gui nantzijʉ ya, gu möjö. Tji ya‑nʉ́, ya xpa e̱j nʉ to da döguigö.―
42 Levantem-se e vamos. Meu traidor chegou”.
43 Bbʉ már ña̱di car Jesús, bi zøh car Judas Iscariote pʉ jabʉ már bbʉ guegue. Car Judas mí yojma̱hui cʉ pé dda once quí möxte car Jesús. Guejtjo pé mbá e̱ pé dda cja̱hni rá ngu̱, mbá tɛnijʉ car Judas. Mbá cʉjʉ espada, co za. Cʉ möcja̱ cʉ mí mandado co cʉ maestro cʉ mí nxöh car ley, cja̱ co cʉ tita cʉ mí pɛhtzi cár cargojʉ, göhtjo‑cʉ xcuí gu̱jmʉ cʉ cja̱hni rá ngu̱ pa di mföxijʉ di zʉdijʉ car Jesús.
43 No mesmo instante, enquanto Jesus ainda falava, Judas, um dos Doze, chegou com uma multidão armada de espadas e pedaços de pau. Tinham sido enviados pelos principais sacerdotes, mestres da lei e líderes do povo.
44 Car Judas Iscariote ya xquí xih cʉ pé dda cja̱hni hnar seña pa drí meyajʉ toca̱ di pɛntijʉ. Guegue xquí ma̱: ―Car hñøjø ca gu nda̱ne, guehcá̱ gui pɛntijʉ, cja̱ jin gui jiɛjmʉ da ddagui.―
44 O traidor havia combinado com eles um sinal: “Vocês saberão a quem devem prender quando eu o cumprimentar com um beijo. Então poderão levá-lo em segurança”.
45 Cja̱ car Judas, bbʉ mí zøm pʉ jabʉ már bbʉh car Jesús, bi guati nttzɛdi, bi zɛngua, bi xifi: ―Nuquiguɛ, Maestro, ¿cja guí bbʉjtjo?― Cja̱ bi ndo nda̱ne rá ngu̱.
45 Assim que chegaram, Judas se aproximou de Jesus. “Rabi!”, exclamou ele, e o beijou.
46 Diguebbʉ ya, cʉ to mbá yojmi car Judas bi pɛntijʉ car Jesús.
46 Os outros agarraram Jesus e o prenderam.
47 Hna cʉ hñøjø cʉ mí yojmi car Jesús, bi gʉx cár espada, bi dyojquibi ca hnár gu̱ hnar muzo ca már bböh pʉ. Nucá̱ mí pɛjpi car möcja̱ ca más mí ja̱ cár cargo.
47 Mas um dos que estavam com Jesus puxou a espada e feriu o servo do sumo sacerdote, cortando-lhe a orelha.
48 Nu car Jesús bi xih cʉ cja̱hni cʉ xcuí hñe̱je̱, bi hñi̱mbi: ―¿Dyoca̱ xcú e̱jmʉ gui tzʉjquijʉ, ncjahmʉ gur be̱gö, guá cʉjʉ espada co za?
48 Jesus perguntou: “Por acaso sou um revolucionário perigoso, para que venham me prender com espadas e pedaços de pau?
49 Göhtjo ʉr pa ndár dégö pʉ jar templo, ndár u̱jti cʉ cja̱hni pʉ́, cja̱ nuquiguɛjʉ, jin te gú cjaguijʉ. Cja̱ nuya, ya xcú tzʉjquijʉ, pa da zʉh ca i ma̱m pʉ jar Escritura.―
49 Por que não me prenderam no templo? Todos os dias estive ali, no meio de vocês, ensinando. Mas estas coisas estão acontecendo para que se cumpra o que dizem as Escrituras”.
50 Bbʉ mí ttzʉh car Jesús, göhtjo quí möxte bi wembijʉ, bi ddajmʉ.
50 Então todos o abandonaram e fugiram.
51 Guejtjo már bbʉh pʉ hnar ba̱jtzi hñøjø, mí tɛn car Jesús hne̱je̱. Jøña̱ hnar sábana mí pöti‑cá̱. Cʉ cja̱hni bi pɛnti‑cá̱ hne̱je̱.
51 Um jovem que os seguia vestia apenas um lençol de linho. Quando a multidão tentou agarrá-lo,
52 Nucá̱ bi ddagui, bi zoh cár sábana, ya jin te mí je.
52 ele deixou para trás o lençol e escapou nu.
53 Nubbʉ́, bi ttzix car Jesús pʉ jabʉ már bbʉh car möcja̱ ca más mí pɛhtzi cár cargo. Cja̱ bi jmu̱ntzijʉ hne̱je̱ göhtjo cʉ dda möcja̱ cʉ mí pɛhtzi cargo, co cʉ tita, co cʉ maestro cʉ mí u̱jti cʉ cja̱hni car ley.
53 Levaram Jesus para a casa do sumo sacerdote, onde estavam reunidos os principais sacerdotes, os líderes do povo e os mestres da lei.
54 Car Pedro xquí dɛni yapʉ, xquí zøti pʉ jár tji car ngu̱ pʉ jabʉ mí bbʉh car da̱möcja̱. Már ju̱hui cʉ policía, már pahtijʉ pʉ jar tzibi.
54 Pedro seguia Jesus de longe e entrou no pátio do sumo sacerdote. Ali, sentou-se com os guardas para se aquecer junto ao fogo.
55 Nu cʉ möcja̱ cʉ mí mandado, cja̱ co car junta cʉ tita cʉ mí pɛhtzi cargo jár templo cʉ judio, már jonijʉ tema cosa rá nttzo xtrú dyøti car Jesús, pa di tja̱mpi ʉr huɛnda cja̱ di ttuni sentencia pa drí bböhti. Pe jin gá ndöhtibijʉ te xtrú dyøte.
55 Lá dentro, os principais sacerdotes e todo o conselho dos líderes do povo tentavam, sem sucesso, encontrar provas contra Jesus, para que pudessem condená-lo à morte.
56 Már ngu̱ cʉ jiöjte testigo cʉ mí xohtzibi bbɛtjri car Jesús, bi jiøxjʉ ca te xtrú dyøti‑ca̱, pero jin gá ntjɛhui cʉ palabra cʉ mí ma̱jmʉ.
56 Muitas testemunhas falsas deram depoimentos, mas elas se contradiziam.
57 Diguebbʉ ya, pé bi bböh cʉ ddaa ya, pé bi xohtzibi pé dda bbɛtjri guegue, bi ma̱jmʉ:
57 Por fim, alguns homens se levantaram e apresentaram o seguinte testemunho falso:
58 ―Nugöje, dú øjme ngá ma̱ nʉr cja̱hni‑nʉ: “Gu yøhti nʉr templo nʉ xí dyøti yʉ cja̱hni. Diguebbʉ ca xtrá jñu̱jpa, pé gár xoxcö pé hnaa ca jí̱ xtrú dyøti yʉ cja̱hni.”―
58 “Nós o ouvimos dizer: ‘Destruirei este templo feito por mãos humanas e em três dias construirei outro, não feito por mãos humanas’”.
59 Cja̱ guejti cʉ testigo‑cʉ, jin gá ntjɛhui ca mí ma̱jmʉ.
59 Mas nem assim seus depoimentos eram coerentes.
60 Diguebbʉ ya, car da̱möcja̱ bi hmöh pʉ madé cʉ pé dda möcja̱ co cʉ tita cʉ xquí jmu̱ntzi, cja̱ bi dyön car Jesús, bi hñi̱mbi: ―Xiquiguɛ, ¿cja jin guí ne gui tja̱di? ¿Cja cierto xcú dyøti cʉ cosa cʉ i ma̱n yʉ cja̱hni‑yʉ?―
60 Então o sumo sacerdote se levantou diante dos demais e perguntou a Jesus: “Você não vai responder a essas acusações? O que tem a dizer em sua defesa?”.
61 Nu car Jesús jin te gá nda̱di. Ma ya, pé bi dyön car da̱möcja̱: ―¿Cja guehquiguɛ, xí hñi̱xqui ca Ocja̱ pa gui mandadoguije? ¿Cja ʉ́r Ttʉqui ca Ocja̱ ca rá nttzu̱jpi?―
61 Jesus, no entanto, permaneceu calado e não deu resposta alguma. Então o sumo sacerdote perguntou: “Você é o Cristo, o Filho do Deus Bendito?”.
62 Bi da̱j ya car Jesús, bi xifi: ―Guejquigö. Nuquiguɛjʉ, xquí jiantiguijʉ bbʉ ya xcuá e̱cö já gu̱y pʉ jar ji̱tzi. Guejtjo xquí jiantiguijʉ, xcár mi̱jcö pʉ jár jogui dyɛ car Tzi Ta ji̱tzi, xcár mföxibbe bbʉ xta mandado. Guejquigö dúr cja̱hni, xpá bbɛnquigö hua jar jöy.―
62 “Eu sou”, disse Jesus. “E vocês verão o Filho do Homem sentado à direita do Deus Poderoso e vindo sobre as nuvens do céu.”
63 Diguebbʉ ya, car da̱möcja̱ bi ndo ntzøte, bi xɛjqui quí da̱jtu̱. Cja̱ bi xih cʉ ddaa cʉ már bbʉh pʉ: ―¿Dyoca̱ dí jongöjʉ pé dda testigo?
63 Então o sumo sacerdote rasgou as vestes e disse: “Que necessidade temos de outras testemunhas?
64 Ya xcú dyødejʉ te xí ma̱ nʉr hñøjø‑nʉ. I ne da cjatsjɛ Ocja̱. Xiquɛjʉ, ¿ja ncja guir mbe̱nijʉ? ¿Te da ncjajpi?― Cja̱ göhtjo bi da̱dijʉ: ―¡Rí ntzöhui da bböhti!―
64 Todos ouviram a blasfêmia. Qual é o veredicto?”. E todos o julgaram culpado e o condenaram à morte.
65 Cʉ ddaa cʉ már bbʉh pʉ, bi mʉdi bi zoxjʉ car Jesús. Bi gojtibijʉ quí dö, cja̱ bi føjnijʉ. Bi xijmʉ: ―Pa̱quɛ ya, ¿Toca̱ xí føjnqui?― Cja̱ guejti cʉ policia bi mɛhtibijʉ cár jmi car Jesús.
65 Então alguns deles começaram a cuspir em Jesus. Vendaram seus olhos e lhe deram socos. “Profetize para nós!”, zombavam. E os guardas lhe davam tapas enquanto o levavam.
66 Car Pedro már bbʉh pʉ jöy, pʉ jar tji. Cja̱ bú e̱h ca hnar muza ca mí pɛjpi car da̱möcja̱.
66 Enquanto isso, Pedro estava lá embaixo, no pátio. Uma das criadas que trabalhava para o sumo sacerdote passou por ali
67 Bi jianti car Pedro, már pahti pʉ jar tzibi, bi ju̱dö cja̱ bi xifi: ―Nuquiguɛ, hne̱je̱, nguí yojmi car Jesús, car mi̱ngu̱ Nazaret.―
67 e viu Pedro se aquecendo junto ao fogo. Olhou bem para ele e disse: “Você é um dos que estavam com Jesus de Nazaré”.
68 Nu car Pedro bi gøni, bi ma̱: ―Jin dí meyagö‑cá̱, cja̱ jin dí ntiendegö ca guí ma̱.― Ma ya bi bøm pʉ jar goxtji, cja̱ nubbʉ́, bi mah car ndøxca.
68 Ele, porém, negou. “Não faço a menor ideia do que você está falando!”, disse, e caminhou em direção à saída. Naquele instante, o galo cantou.
69 Car muza pé bi ntjɛhui car Pedro, cja̱ pé bi mʉdi bi xih cʉ már bbʉh pʉ: ―Guejti‑nʉ, mí tɛn car Jesús.―
69 Quando a criada o viu ali, começou a dizer aos outros: “Este homem com certeza é um deles!”.
70 Nu car Pedro pé bi yojpi bi gøni. Diguebbʉ hna tzi rato, cʉ cja̱hni cʉ már bbʉh pʉ pé bi xijmʉ car Pedro: ―Ncjua̱ni, nuquiguɛ nguí yojmi quí möxte guegue, como gúr mi̱ngu̱ Galilea hne̱je̱. Guí ña̱ ncja ngu̱ ga ña̱ gueguejʉ.―
70 Mas Pedro negou novamente. Um pouco mais tarde, alguns dos que estavam por lá confrontaram Pedro, dizendo: “Você deve ser um deles, pois é galileu”.
71 Nubbʉ́, car Pedro bi ndo pura bi gøni, cja̱ bi ma̱ nzajqui: ―Dí hñi̱jcö ca Ocja̱ gá testigo, jin dí meyagö car hñøjø ca guí ma̱jmʉ.―
71 Ele, porém, começou a praguejar e jurou: “Não conheço esse homem de quem vocês estão falando!”.
72 Cja̱ car hora‑cá̱ bi mah car ndøxca ca xtrá yo vez. Diguebbʉ ya, car Pedro bi mbe̱n cʉ palabra cʉ xquí ma̱n car Jesús: “Ante que da mah car ndøxca yo vez, xquí cøngui jñu̱ vez.” Cja̱ bi ndo nzoni bbʉ.
72 E, no mesmo instante, o galo cantou pela segunda vez. Então Pedro se lembrou das palavras de Jesus: “Antes que o galo cante duas vezes, você me negará três vezes”. E começou a chorar.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.