Apocalipse 14
Ra ʼdaʼyonhogui nangue ma Hmuhʉ ra Jesucristo (OTMNT) vs VC
1 Nɛ nubʉya dá nugä ra Jesús ra T'ʉdɛ'yo i 'bäpʉ ja ra nyuni t'ɛ̨mbi Sión. Nɛ mi 'bähmbʉ ra Jesús n'da ciɛnto nɛ yote ma goho mahuąhi yʉ ją'i ngue gätho i ja bʉ ja yʉ́ dɛ rá thuhu ra Jesús nɛ rá thuhu rá Ta.
1 Eu vi ainda: o Cordeiro estava de pé no monte Sião, e perto dele cento e quarenta e quatro mil pessoas que traziam escritos na fronte o nome dele e o nome de seu Pai.
2 Nɛ dá øcä n'da ra nde bʉ mahɛ̨ts'i nt'øde tengu yʉ dehe xʉn ngu ɛ̨mmɛ di hį nɛ tengu ran gäni nts'ɛdi di thoni. Nɛ dá øcä tengu'bʉ yʉ arpa'bida xʉn ngu i pɛi.
2 Ouvia, entretanto, um coro celeste semelhante ao ruído de muitas águas e ao ribombar de potente trovão. Esse coro que eu ouvia era ainda semelhante a músicos tocando as suas cítaras.
3 Nɛ nu'ʉ n'da ciɛnto nɛ yote ma goho mahuąhi bi yąn Oją bʉ ja ra ximhäi, nɛ bin tupʉ n'da ra thuhu ma'da'yo bʉ ja rá hmi Oją gue'a i huxpʉ ja rán thuts'i, nɛ guepʉ 'bäh yʉn t'uti i 'bʉi, nɛ yʉ dąc'yɛi. Nɛ njo'o mi'da bi zä bi bą a ra thuhu.
3 Cantavam como que um cântico novo diante do trono, diante dos quatro Animais e dos Anciãos. Ninguém podia aprender este cântico, a não ser aqueles cento e quarenta e quatro mil que foram resgatados da terra.
4 Nɛ nu'ʉ, gätho xʉn hotho ʉ, gue hønt'a Oją mbɛ̨ni. Nɛ i tɛn'na ra Dɛ'yo hønbʉ go hapʉ da mba. Nɛ nu'ʉ gue bi yąm bʉ ja ra ximhäi bʉ 'bʉh mi'da yʉ ją'i, yʉn t'unni man'da xʉn ho bin t'un Oją nɛ ra Dɛ'yo.
4 Estes são os que não se contaminaram com mulheres, pois são virgens. São eles que acompanham o Cordeiro por onde quer que vá; foram resgatados dentre os homens, como primícias oferecidas a Deus e ao Cordeiro.
5 Nɛ xinga n'da ra fɛhni bi thįnba ʉ, xøgue xingui ts'ʉ yʉ́ ts'oqui bʉ na nu Oją.
5 Em sua boca não se achou mentira, pois são irrepreensíveis.
6 Nɛ nubʉya dá nugä man'da ram 'bɛhni mahɛ̨ts'i mi 'yo inde bʉ mahɛ̨ts'i, nɛ i cą ra søcuą nt'o't'i bʉ ran ho ma'da'yo hin njąm'bʉ da guadi nɛ da mba gätho nangʉni ra ximhäi. Da mba bʉ gätho yʉ häi nɛ nu yʉ ją'i 'dahma 'dan'yo bʉ na yą da 'yøde hønt'a go to'o ní ją'i.
6 Vi, então, outro anjo que voava pelo meio do céu, tendo um evangelho eterno para anunciar aos habitantes da terra e a toda nação, tribo, língua e povo.
7 Nɛ nu'a ram 'bɛhni mahɛ̨ts'i nts'ɛdi bi 'yɛ̨na: “Dami numansuhʉ Oją nɛ gui 'yɛ̨spahʉ rá ts'ɛdi nuįxte a, nguetho ya bi zøn ra ora da 'yøt' rán juąnbi Oją. Dami thąndehʉ a ya, gue'a gue bi 'yøt' mahɛ̨ts'i nɛ bi 'yøt' ra ximhäi. Nɛ bi 'yøt' yʉ deją nɛ bi 'yøt' yʉ mbøthe,” bi 'yɛ̨na.
7 Clamava em alta voz: Temei a Deus, e dai-lhe glória, porque é chegada a hora do seu julgamento. Adorai aquele que fez o céu e a terra, o mar e as fontes.
8 Nɛ nu'a man'da ram 'bɛhni mahɛ̨ts'i mahøn'a bi dɛn'na rá mbʉdi m'bɛhni, nɛ bi 'yɛ̨na: “Ya bin theh rá ts'ɛdi ra dąhnini Babilonia ngue ɛ̨mmɛ mi ja rá ts'ɛdi. Nguetho nu'ʉ yʉ ją'i mi 'bʉpʉ bi xąndi gätho ra ximhäi a ran 'yomt'ɛ̨ni mí øzɛhɛ. Nɛ gätho ʉ bi 'yøt' ran ts'o tengu n'da ra įti gue com'ma rá sɛ̨i gätho mi'da,” bi 'yɛ̨na.
8 Outro anjo seguiu-o, dizendo: Caiu, caiu a grande Babilônia, por ter dado de beber a todas as nações do vinho de sua imundície desenfreada.
9 — ausente —
9 Um terceiro anjo seguiu-os, dizendo em alta voz: Se alguém adorar a Fera e a sua imagem, e aceitar o seu sinal na fronte ou na mão,
10 — ausente —
10 há de beber também o vinho da cólera divina, o vinho puro deitado no cálice da sua ira. Será atormentado pelo fogo e pelo enxofre diante dos seus santos anjos e do Cordeiro.
11 Nu'a ra 'bifi i pøm bʉ njąm'bʉ din hɛ̨ a hønt'bʉ go njąm'bʉ maząi. Nɛ nu'ʉ i 'bʉpʉ njąm'bʉ din hɛ̨ a ran ʉnbi i nu ʉ ma pa nɛ ra xui. Gue'ʉ gätho bi dąnde ra zate xí bøxpʉ ja ra deją, nɛ ra nyoguido, gätho ʉ i ja bʉ ja rá ją'i rá hmɛpya nɛ rá thuhu ra zate.
11 A fumaça do seu tormento subirá pelos séculos dos séculos. Não terão descanso algum, dia e noite, esses que adoram a Fera e a sua imagem, e todo aquele que acaso tenha recebido o sinal do seu nome.
12 Pɛ nu ahʉ gyʉ 'yɛ̨c'yɛihʉ pɛ nde'bʉ man'da gui hyądumbʉihʉ gui thoc ni t'ɛ̨c'yɛihʉ nɛ gui hyäthʉ yʉn ʉnbi. Nguetho yʉ́ t'ʉhni Oją ʉ gätho di thoqui i øt' yʉ́n t'ɛ̨di nɛ di thoqui i ɛ̨c'yɛi ra Jesús,” bi 'yɛ̨n'a ná hyu rám 'bɛhni Oją mahɛ̨ts'i.
12 Eis o momento para apelar para a paciência dos santos, dos fiéis, aos mandamentos de Deus e à fé em Jesus.
13 Nɛ nubʉya bi 'yɛ̨ngä man'da ra nde dá øcä mahɛ̨ts'i: “Dami 'yo't' ya 'bɛ'a ga xi a i. Din johya thoho gätho ʉ xʉn du 'bʉ ya mí ɛ̨c'yɛi a ra Hmu Cristo mahɛ̨ts'i. Mająpi thoho, ɛ̨n'a rá Hogandąhi Oją, nguetho din säya a rá 'bɛfi mi øt'e. Nɛ nu'a ran ho mi øt'ua ja ra ximhäi ʉ, nɛ nubʉ mahɛ̨ts'i da nu rá muui bʉ.”
13 Eu ouvi uma voz do céu, que dizia: Escreve: Felizes os mortos que doravante morrem no Senhor. Sim, diz o Espírito, descansem dos seus trabalhos, pois as suas obras os seguem.
14 Nɛ dá nu n'da ra güi xʉn t'axi thoho nɛ mi hu inde bʉ ja ra güi a n'da tengu n'da ra ją'i. Nɛ mi hu'ts'a n'da ra corona ra oro. Nɛ mi hą ra mbore thɛni ɛ̨mmɛ hɛt'i.
14 Eu vi ainda uma nuvem branca, sobre a qual se sentava como que um Filho do Homem, com a cabeça cingida de coroa de ouro e na mão uma foice afiada.
15 Nɛ bá pøm bʉ rá dąniją Oją mahɛ̨ts'i man'da rám 'bɛhni Oją, nɛ nts'ɛdi bi xi a mi hupʉ ja ra güi: “Dami 'yørpa yʉ ją'i bʉ häi tengu'bʉ da hyɛc yʉ uva xʉn yąxpʉ ja ra nuąndät'o. Nguetho ya bi zøn ra ora gue gui pɛ'ts'ʉ bin ja bʉ ni huąhi,” bi 'yɛ̨n'a rám 'bɛhni Oją.
15 Outro anjo saiu do templo, gritando em voz alta para aquele que estava assentado na nuvem: Lança a tua foice e ceifa, porque é chegada a hora de ceifar, pois está madura a seara da terra.
16 Nɛ 'bex bi 'yøt'a mi hupʉ ja ra güi tengu xi sifi.
16 O Ser que estava assentado na nuvem lançou então a foice à terra, e a terra foi ceifada.
17 Nɛ man'da ram 'bɛhni bá pøm bʉ ja rá ngu Oją mahɛ̨ts'i nɛ'a mi hą n'da ra mbore thɛni ɛ̨mmɛ i hɛt'i.
17 Outro anjo saiu do templo do céu. Tinha também uma foice afiada.
18 Nɛ xø bá pøm bʉ man'da rám 'bɛhni Oją bʉya guepʉ ja rá mɛxa yʉ́n t'unni Oją, nɛ nu'a di manda da dɛ ra sibi bʉ. Nɛ nts'ɛdi bi xi a ram 'bɛhni gue mi hą ra mbore thɛni: “Dami 'yøt' ya tengu i øt' yʉ ją'i 'bʉ i hɛc yʉ uva hingui ho nguetho bi zøn ra ora gue da nu ran ʉnbi ʉ nangue rán juąnbi Oją,” bi 'yɛ̨na.
18 E outro anjo, aquele que tem poder sobre o fogo, saiu do altar e bradou em alta voz para aquele que tinha a foice afiada: Lança a foice afiada e vindima os cachos da vinha da terra, porque maduras estão as suas uvas.
19 — ausente —
19 O anjo lançou a sua foice à terra e vindimou a vinha da terra, e atirou os cachos no grande lagar da ira de Deus.
20 — ausente —
20 O lagar foi pisado fora da cidade, e do lagar saiu sangue que atingiu até o nível dos freios dos cavalos pelo espaço de mil e seiscentos estádios.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.