Atos 27

Ra 'Ra'yo Testamento (OTENT) vs VC

Sair da comparação
VC Versão Católica
1 Y mi zø ra pa de núꞌa̱ xqui benga ra nda̱ Festo pa da mɛncahe ja ra hai Italia, ra cu Pablo ne maꞌra ya ꞌyofadi bi tꞌɛntꞌua yá ꞌyɛ ꞌnara nda̱ gá soldado mrá thuhu ra Julio núꞌa̱ ꞌna de yá soldado ra nda̱ Augusto Cesa. Y núga drá Luca dá mɛꞌbeꞌʉ.
1 Logo que foi determinado que embarcássemos para a Itália, Paulo foi entregue com outros presos a um centurião da coorte Augusta, chamado Júlio.
2 Y bi zixcahe ꞌnara da̱nga motsa xqui ꞌñehe de ra hnini Adramitio, ne dá pøñhe de guehni Cesarea pa dá ꞌraxhe ja ra ndehe dí mahe pa ja ra hai Asia. Nehe drí ꞌñohe ra cu Aristarco nura me Tesalonica ꞌnara hnini de ra hai Macedonia.
2 Embarcamos num navio de Adramito que devia costear as terras da Ásia, e levantamos âncora. Em nossa companhia estava Aristarco, macedônio de Tessalônica.
3 Y rá hyaxꞌa̱ dá tsøñhe ja ra hnini Sidó. Y nura Julio xi bi nhyoja̱ꞌi co ra cu Pablo ne bi umba nsɛqui da ma dua cꞌa̱ꞌtsa ya cu núꞌʉ mi ꞌbʉ de guehni, ne pa bá tꞌumbi núꞌa̱ te mi honi.
3 No dia seguinte, fazendo escala em Sidônia, Júlio, usando de bondade com Paulo, permitiu-lhe ir ver os seus amigos e prover-se do que havia de necessário.
4 Nepʉ dá pøñhe de guehni Sidó dá thothe po ra lado macꞌangui de ra hai Chipre núꞌa̱ o madetho ra ndehe. Dá øthe njabʉ pa dá ꞌbanpahe ra bʉnthi mi ꞌyo.
4 Dali, fazendo-nos ao mar, fomos navegando perto das costas de Chipre, por nos serem contrários os ventos.
5 Ne dá ꞌraxhe ja ra ndehe dá ꞌranthe manjua̱ntho de ra hai Cilicia ne Panfilia, ne dá tsøñhe ja ra hnini Mira de ra hai Licia.
5 Tendo atravessado o mar da Cilícia e da Panfília, chegamos a Mira, cidade da Lícia.
6 De guehni ra nda̱ gá soldado ja bi zʉhni ꞌnara motsa mrá me Alejandría de ra hai Egipto mri ma pa ja ra hai Italia. Nuꞌbʉ́ dá jʉhe núꞌa̱ ra motsaꞌa̱ pa dá thoguihe habʉ ndrá mahe.
6 O centurião encontrou ali um navio de Alexandria, que rumava para a Itália, e fez-nos passar para ele.
7 Ndunthi ya pa ndrí ꞌyohe ꞌramatsꞌʉ ja ra ndehe, xi xmá hñei pa dá tsøñhe gueta Gnido. Nepʉ ngueꞌa̱ mi ꞌyo ndunthi ra bʉnthi himi hocaguihe ga ꞌyohe, hangue dá ꞌrañhe gueta ra hnini Salmón, dá ꞌbañhe po lado macꞌangui de ra hai Creta o madetho ra ndehe.
7 Por muitos dias navegamos lentamente e com dificuldade até diante de Cnido, onde o vento não nos permitiu aportar.
8 Xi dá ꞌyohe masque ꞌramatsꞌʉ ngueꞌa̱ mi ꞌyo ndunthi ra bʉnthi himi hocje ga ꞌyohe xá hño. Y hingá ꞌme dá tsøñhe ja rá hyo ra ndehe habʉ xqui thuꞌmbabi Ya Hoga Gosthi gueta ra hnini Lasea.
8 Fomos então costeando ao sul da ilha de Creta, junto ao cabo Salmona. Navegando com dificuldade ao longo da costa, chegamos afinal a um lugar, a que chamam Bons Portos, perto do qual está a cidade de Lasaia.
9 Ya xqui thogui ndunthi ya pa ndí ꞌyohe ja ra ndehe, y ya maꞌna xi xmá ntsꞌuni pa ga ꞌyohe ngueꞌa̱ ya mi ma da zøhø ya pa de ya tsɛ, ne gueꞌbʉ xi ꞌyo ndunthi ra bʉnthi. Hangue nura cu Pablo bi zofo gatho ya ja̱ꞌi,
9 Passara o tempo - já havia passado a época do jejum - e a navegação se tornava perigosa. Paulo advertiu-os:
10 ne bi ꞌñembabi:
10 Amigos, vejo que a navegação não se fará sem perigo e sem graves danos, não somente ao navio e à sua carga, mas ainda às nossas vidas.
11 Pe nura nda̱ gá soldado himbi ꞌyøꞌtua ncaso ra cu Pablo, maꞌna bi ꞌyøta núꞌa̱ mi ma̱nga ra ꞌyɛtꞌamotsa ne núꞌa̱ toꞌo mrá mɛti.
11 O centurião, porém, dava mais crédito ao piloto e ao mestre do que ao que Paulo dizia.
12 Y ngueꞌa̱ xmá ntsꞌuni da gohni ra motsa ja Ya Hoga Gosthi pa núꞌʉ ya paꞌʉ de ya tsɛ, hangue ndunthi núꞌʉ toꞌo mi pani bi beñꞌʉ gue maꞌna xá hño da bøni de guehni pa xahma̱ xa zahma̱ xa zønga Fenice núꞌa̱ ja ja ra lado yʉhyadi de ra xɛca hai Creta, pa ja xa ꞌmʉhma̱niꞌʉ núꞌʉ ya pa de ya tsɛ.
12 O porto era impróprio para passar o inverno, pelo que a maior parte deles foi de parecer que se retornasse ao mar, na esperança de chegar a Fenice, para passar ali o inverno, por ser esse um porto de Creta, abrigado dos ventos do sudeste e do nordeste.
13 Nepʉ bi mʉdi bi ꞌño ꞌna tʉi ra nda̱hi núꞌa̱ mri ꞌñe ngue macꞌangui, hangue bi beñꞌʉ gue xá hño da sigui da thogui pa habʉ mri maꞌʉ. Hangue dá pøñhe de guehni habʉ stí ntsayahe, ne dá ꞌbañhe gueta rá hyo ra hai Creta.
13 Soprava então brandamente o vento sul. Julgavam poder executar os seus planos. Levantaram a âncora e foram costeando de perto a ilha de Creta.
14 Nepʉ hinga yaꞌa̱ bi zʉcje ꞌnara bʉnthi xi ntsꞌɛdi mbrí ꞌñehe ngue mahuifi habʉ ndrá mahe.
14 Mas, não muito depois, veio do lado da ilha um tufão chamado Euroaquilão.
15 Nura bʉnthiꞌa̱ bi duxa ra motsa ngueꞌa̱ xi mi tsɛdi, ne himi tsa ga tsa̱mhe. Hangue dá hɛhe bi dutsꞌi.
15 Sem poder resistir à ventania, o navio foi arrebatado e deixamo-nos arrastar.
16 Dá thothe gueta ꞌnara zi xɛca hai rá thuhu Clauda o madetho ra ndehe, ja ra lado habʉ hintsꞌʉ mi tsɛ ra bʉnthi. Nuꞌbʉ́ ja dá pøꞌtsheni ra tꞌʉca motsa pa ja ra da̱nga motsa núꞌa̱ mri gʉtꞌi, pe xi dá henbahe.
16 Impelidos rapidamente para uma pequena ilha chamada Cauda, conseguimos, com muito esforço, recolher o batel.
17 Nepʉ de ya dá pøꞌtshe ra tꞌʉca motsa, dá tha̱the co ya ntha̱hi nura da̱nga motsa ne xi dá dʉꞌthe pa hinda nhuati. Nepʉ núꞌʉ toꞌo mri ꞌyɛtꞌa ra motsa, mi tsu da pøꞌtsa pa ja ra ꞌbomu ja ꞌnara tꞌʉca hai rá thuhu ra Sirte, hangue bi ja̱ꞌma ya dutu núꞌʉ xqui thuxa maña̱ de ra motsa pa da ꞌño co ra nda̱hi, ne bi hopabiꞌʉ da duxa ra nda̱hi.
17 Içaram-no e, depois, como meio de segurança, cingiram o navio com cabos. Então, temendo encalhar em Sirte, arriaram as velas e entregaram-se à mercê dos ventos.
18 Ha nurá hyaxꞌa̱ hinxqui tsayatho núꞌa̱ ra bʉnthi xi mi tsɛdi, hangue nuꞌʉ́ bi føta ja ra ndehe núꞌʉ te mri du ra motsa.
18 No dia seguinte, sendo a tempestade ainda mais violenta, atiraram fora a carga.
19 Nepʉ nurá hñupa dá føthe nehe ja ra ndehe maꞌra ya tꞌøtꞌe núꞌʉ mi pɛpabi ra motsa.
19 No terceiro dia, atiramos para fora com as nossas próprias mãos os acessórios do navio.
20 Bi thogui ndunthi ya pa hindá hanthe ra hyadi nixi ya tsø ngueꞌa̱ xi mi ꞌyo ndunthi ra bʉnthi, hangue ndí hu ma mʉihe gue ya ma stá tuhma̱he.
20 Ora, não aparecendo por muitos dias nem sol nem estrelas e sendo batidos por forte tempestade, tínhamos por fim perdido toda a esperança de sermos salvos.
21 Ya mi pɛꞌtsa ndunthi ya pa hinte stí tsihe, hangue ra cu Pablo bi ꞌmai madetho de guecje ne bi ꞌñena:
21 Desde muito tempo ninguém havia comido nada. Paulo levantou-se no meio deles e disse: Amigos, deveras devíeis ter-me atendido e não ter saído de Creta, e assim evitar esse perigo e essas perdas.
22 Pe nubyá, oguí tu ri mʉihʉ, ngueꞌa̱ ni ꞌna de guecjʉ hinga ma ga tuhʉ, masque ra motsa da nxɛni ne da yʉi nuua ja ra ndehe.
22 Agora, porém, vos admoesto a que tenhais coragem, pois não perecerá nenhum de vós, mas somente o navio.
23 Ngueꞌa̱ manxuui bi zocagui ꞌnara ɛnxɛ bá pɛnca Ajua̱ núꞌa̱ toꞌo dí camfri ne dí pɛpabi.
23 Esta noite apareceu-me um anjo de Deus, a quem pertenço e a quem sirvo, o qual me disse:
24 Y núꞌa̱ ra ɛnxɛꞌa̱ bi ꞌñengagui: “Pablo, oguí tsu, ngueꞌa̱ mahyoni gui tsønga Nroma habʉ bí ꞌbʉ ra nda̱ Cesa, ne gui ꞌba ja rá thandiꞌa̱, ne por gueꞌaꞌi Ajua̱ ma da ña̱nga de ra du núyʉ guí pɛuiua ja ra motsa.”
24 Não temas, Paulo. É necessário que compareças diante de César. Deus deu-te todos os que navegam contigo.
25 Hangue compahʉ, nubya dí xiꞌahʉ, oguí tu ri mʉihʉ, ngueꞌa̱ nuga dí camfri gue Ajua̱ da sujʉ, ngueꞌa̱ dí camfri gue ma da njabʉ ngu núꞌa̱ bi xicagui rá ɛnxɛꞌa̱.
25 Por isso, amigos, coragem! Eu confio em Deus que há de acontecer como me foi dito.
26 Nuꞌa̱ ma da nja, ma da ꞌyɛtcꞌahʉ ra nda̱hi ne ma dí zogahʉ ja ꞌnara zi xɛca hai o mbo ra ndehe.
26 Vamos dar a uma ilha.
27 Ne ya mi pɛꞌtsa ꞌnɛtꞌocʉtꞌa ndí ꞌyohe njabʉ co núꞌa̱ ra bʉnthi, ndí ꞌyohe ja ra da̱nga ndehe núꞌa̱ rá thuhu Adria, mi ꞌyɛtcꞌahe ra nda̱hi pa habʉraza. Ne ngu made ra xuui núꞌʉ toꞌo mi ɛtꞌa ra motsa bi mʉdi bi unga nguɛnda gue ya mi ma ga tsøñhe ja ꞌnara hai.
27 Já estávamos na décima quarta noite, pelo mar Adriático, quando, pela meia-noite, os marinheiros pressentiram que estavam perto de alguma terra.
28 Nuꞌbʉ́ bi mʉdi bi ꞌyɛni hangu rá hñe ra dehe, y ya mi pɛꞌtsa ntsøca ꞌnatemaꞌrɛtꞌa ne ꞌrato metro rá hñe. Nepʉ dá thohe má tsꞌʉ de guehni pa ja ra hai, bi yopa ꞌyɛni maꞌnaꞌqui, y ya mi pɛꞌtsa ntsøca ꞌnatemayoto metro.
28 Então, atirando a sonda, perceberam que a profundidade era de vinte braças. Depois, um pouco mais adiante, viram que era de quinze braças.
29 Y co ra ntsu da mfantꞌui ya do nura motsa, bi ja̱ꞌma goho ya bøja̱ de møte ra motsa asta habʉ bi zʉdi ra hai pa ya hintsꞌʉ bi ntihi ntsꞌɛdi, y gathoguihe ga nehma̱he ya xa hyatsꞌi.
29 Temendo que déssemos em algum recife, lançaram quatro âncoras da popa, esperando ansiosos que amanhecesse o dia.
30 Y núꞌʉ toꞌo mi ɛtꞌa ra motsa bi má̱mbi gue xahma̱ xa za xa ꞌbathma̱ꞌʉ, hangue nuꞌʉ́ bi yopa ca̱ꞌma ra tꞌʉca motsa ja ra ndehe mi ma̱nthoꞌʉ gue pa xa ꞌyɛntꞌa maꞌra ya bøja̱ ja rá ña̱xu ra motsa.
30 Imediatamente, os marinheiros procuraram fugir e, sob o pretexto de largar as âncoras da proa, lançaram o bote ao mar.
31 Hangue nura cu Pablo ꞌbestho bi xipabi ra nda̱ gá soldado ne maꞌra ya soldado ne bi ꞌñembabi:
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: Se estes homens não permanecerem no navio, não podereis salvar-vos.
32 Nuꞌbʉ́ ya soldado bi da̱ma hyɛca ya ntha̱hi de ra tꞌʉca motsa ne bi døgue bi ma.
32 Os soldados cortaram, então, os cabos do bote e deixaram-no cair.
33 Nepʉ rá hyaxꞌa̱ hamxuditho, ra cu Pablo bi xicje drí gathohe gue ga tsihe te ga tsihe, ne bi ba̱nteguihe bi ꞌñenje:
33 Enquanto ia amanhecendo, Paulo encorajou a todos que comessem alguma coisa, e disse: Já faz hoje catorze dias que estais em jejum, sem comer nada.
34 Dí ba̱nteꞌihʉ gui tsihʉ te gui tsihʉ, ngueꞌa̱ guehna mahyoni pa njabʉ da nja ri tsꞌɛdihʉ, ngueꞌa̱ dí pa̱di gue ni ꞌna de gueꞌahʉ hingui ma gui tuhʉ.
34 Rogo-vos que comais alguma coisa, no interesse de vossa vida, porque nem um cabelo da cabeça de alguém de vós perecerá.
35 De mi ma̱nga njabʉ ra cu Pablo bi gʉ ꞌnara thuhme ne bi umba njama̱di Ajua̱ ja yá thandiꞌʉ. Nepʉ bi heque, ne bi mʉdi bi ziꞌa̱.
35 Tendo dito isso, tomou do pão, pronunciou uma bênção na presença de todos e, depois de parti-lo, começou a comer.
36 Nepʉ gathoguihe xi bi hñu ma mʉihe, ne dá ñunihe nehe.
36 Com isso, todos cobraram ânimo e puseram-se igualmente a comer.
37 Y núje ndí pahe ja ra motsa, ndí tsøxhe yo nthebe ne hñuꞌrate ne ꞌrɛtꞌamaꞌrato.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Y ya de dá juahe dá ñuñhe ne dá niña̱he, núꞌa̱ ra trigo bi bongui dá føthe mbo ra ndehe pa maꞌna ya hinxmá hñʉ núꞌa̱ mri du ra motsa.
38 Depois de terem comido à vontade, aliviaram o navio, atirando o trigo ao mar.
39 Nepʉ de ya bi hyatsꞌi, núꞌʉ toꞌo mri ꞌyɛtꞌa ra motsa bi hyandi gue ya ma da zønga ja ra hai pe himi pa̱di te ma haiꞌa̱. Ne bi hyanda ꞌnara luga ngu ra gosthi mbo ra zi xɛca hai habʉ mri hnequi ꞌna xɛni ra ꞌbomu guetbʉ rá hyo ra ndehe. Ne nuꞌʉ́ bi beni xahma̱ da za da zønga ra motsa asta habʉ mi ja ra ꞌbomu.
39 Afinal, clareou o dia. Os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma enseada com uma praia, na qual tencionavam encalhar o navio, caso o pudessem.
40 Bi hyɛca ya ntha̱hi núꞌʉ mi tha̱tꞌa ya bøja̱ núꞌʉ mri gʉtꞌa mbo ja ra dehe. Nehe bi xoꞌtua yá ntha̱hi núꞌʉ ya za dega ntꞌɛtꞌa motsa. Nepʉ bi pøꞌtsa ya dutu pa da daca ra nda̱hi ja rá ña̱xu ra motsa. Nepʉ ra motsa bi ꞌyentꞌa ra nda̱hi gá ma ja rá hyo ra hai.
40 Levantaram as âncoras e largaram ao mesmo tempo as amarras dos lemes. Desfraldaram ao vento a vela mestra e rumaram para a praia.
41 Pe bi zønga habʉ mi ja yoho yá tsꞌɛdi ra dehe, nepʉ bi ꞌyentꞌa ra motsa pa ja ra ꞌbomu. Ha nurá ña̱xu ra motsa xi bi yʉ ja ra ꞌbomu, hangue ya himbi za bi ꞌño. Ha nu de rí møte bi mʉdi bi nxɛni co rá tsꞌɛdi ra dehe.
41 Mas deram numa língua de terra, e o navio encalhou aí. A proa, encalhada, permanecia imóvel, ao mesmo tempo que a popa se abria com a força do mar.
42 Nura oraꞌa̱ ya soldado mi ne xa hyo gatho ya ꞌyofadi pa hinda ꞌbaꞌtuabiꞌʉ dega ncʉnthe.
42 Os soldados tencionavam matar os presos, por temerem que algum deles fugisse a nado.
43 Pe nura nda̱ gá soldado bi hña̱cuabiꞌʉ pa hinda hyo, ngueꞌa̱ nuꞌá̱ mi ne da ña̱nga ra cu Pablo. Nepʉ nuꞌá̱ bi ꞌbɛpabi gue da mføte rá mʉdi pa ja ra dehe núꞌʉ toꞌo mi pa̱ da ꞌraxa ja ra dehe dega nsaha, pa da zønga asta ja ra hai.
43 O centurião, porém, querendo salvar Paulo, impediu que o fizessem e ordenou que aqueles que pudessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Ha nuꞌʉ maꞌra núꞌʉ toꞌo himi pa̱ da ꞌraxa ja ra dehe dega nsaha, bi ꞌbɛpabi da gʉ ꞌra ꞌna xɛni ra za núꞌʉ xqui xøꞌtsa ra dehe de ja ra motsa. Y njabʉ ha̱, bi za bi zønga gathoꞌʉ ja ra hai.
44 Os demais, uns atingiram a terra em tábuas, outros em cima dos destroços do navio. Desse modo, todos conseguiram chegar à terra, sãos e salvos.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.