Atos 27

Ra 'Ra'yo Testamento (OTENT) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Y mi zø ra pa de núꞌa̱ xqui benga ra nda̱ Festo pa da mɛncahe ja ra hai Italia, ra cu Pablo ne maꞌra ya ꞌyofadi bi tꞌɛntꞌua yá ꞌyɛ ꞌnara nda̱ gá soldado mrá thuhu ra Julio núꞌa̱ ꞌna de yá soldado ra nda̱ Augusto Cesa. Y núga drá Luca dá mɛꞌbeꞌʉ.
1 Quando foi decidido que devíamos navegar para a Itália, entregaram Paulo e alguns outros presos a um centurião chamado Júlio, do Batalhão Imperial.
2 Y bi zixcahe ꞌnara da̱nga motsa xqui ꞌñehe de ra hnini Adramitio, ne dá pøñhe de guehni Cesarea pa dá ꞌraxhe ja ra ndehe dí mahe pa ja ra hai Asia. Nehe drí ꞌñohe ra cu Aristarco nura me Tesalonica ꞌnara hnini de ra hai Macedonia.
2 Embarcando num navio de Adramítio, que estava de partida para costear a província da Ásia, fizemo-nos ao mar, indo conosco Aristarco, um macedônio de Tessalônica.
3 Y rá hyaxꞌa̱ dá tsøñhe ja ra hnini Sidó. Y nura Julio xi bi nhyoja̱ꞌi co ra cu Pablo ne bi umba nsɛqui da ma dua cꞌa̱ꞌtsa ya cu núꞌʉ mi ꞌbʉ de guehni, ne pa bá tꞌumbi núꞌa̱ te mi honi.
3 No dia seguinte, chegamos a Sidom. Júlio, tratando Paulo com humanidade, permitiu que ele fosse ver os amigos e obter assistência.
4 Nepʉ dá pøñhe de guehni Sidó dá thothe po ra lado macꞌangui de ra hai Chipre núꞌa̱ o madetho ra ndehe. Dá øthe njabʉ pa dá ꞌbanpahe ra bʉnthi mi ꞌyo.
4 Partindo dali, navegamos ao abrigo da ilha de Chipre, porque os ventos eram contrários.
5 Ne dá ꞌraxhe ja ra ndehe dá ꞌranthe manjua̱ntho de ra hai Cilicia ne Panfilia, ne dá tsøñhe ja ra hnini Mira de ra hai Licia.
5 E, tendo atravessado o mar ao longo da Cilícia e Panfília, chegamos a Mirra, na Lícia.
6 De guehni ra nda̱ gá soldado ja bi zʉhni ꞌnara motsa mrá me Alejandría de ra hai Egipto mri ma pa ja ra hai Italia. Nuꞌbʉ́ dá jʉhe núꞌa̱ ra motsaꞌa̱ pa dá thoguihe habʉ ndrá mahe.
6 Nesse porto, o centurião encontrou um navio de Alexandria, que estava de partida para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Ndunthi ya pa ndrí ꞌyohe ꞌramatsꞌʉ ja ra ndehe, xi xmá hñei pa dá tsøñhe gueta Gnido. Nepʉ ngueꞌa̱ mi ꞌyo ndunthi ra bʉnthi himi hocaguihe ga ꞌyohe, hangue dá ꞌrañhe gueta ra hnini Salmón, dá ꞌbañhe po lado macꞌangui de ra hai Creta o madetho ra ndehe.
7 Navegando vagarosamente muitos dias, foi com dificuldade que chegamos às imediações de Cnido. Não nos sendo permitido prosseguir, por causa do vento contrário, navegamos ao abrigo de Creta, na altura de Salmona.
8 Xi dá ꞌyohe masque ꞌramatsꞌʉ ngueꞌa̱ mi ꞌyo ndunthi ra bʉnthi himi hocje ga ꞌyohe xá hño. Y hingá ꞌme dá tsøñhe ja rá hyo ra ndehe habʉ xqui thuꞌmbabi Ya Hoga Gosthi gueta ra hnini Lasea.
8 Costeando a ilha com dificuldade, chegamos a um lugar chamado Bons Portos, perto do qual estava a cidade de Laseia.
9 Ya xqui thogui ndunthi ya pa ndí ꞌyohe ja ra ndehe, y ya maꞌna xi xmá ntsꞌuni pa ga ꞌyohe ngueꞌa̱ ya mi ma da zøhø ya pa de ya tsɛ, ne gueꞌbʉ xi ꞌyo ndunthi ra bʉnthi. Hangue nura cu Pablo bi zofo gatho ya ja̱ꞌi,
9 Depois de muito tempo, tendo-se tornado a navegação perigosa, e já passado o tempo do Dia do Jejum, Paulo os aconselhou,
10 ne bi ꞌñembabi:
10 dizendo: — Senhores, vejo que a viagem vai ser trabalhosa, com dano e muito prejuízo, não só da carga e do navio, mas também da nossa vida.
11 Pe nura nda̱ gá soldado himbi ꞌyøꞌtua ncaso ra cu Pablo, maꞌna bi ꞌyøta núꞌa̱ mi ma̱nga ra ꞌyɛtꞌamotsa ne núꞌa̱ toꞌo mrá mɛti.
11 Porém o centurião dava mais crédito ao piloto e ao mestre do navio do que ao que Paulo dizia.
12 Y ngueꞌa̱ xmá ntsꞌuni da gohni ra motsa ja Ya Hoga Gosthi pa núꞌʉ ya paꞌʉ de ya tsɛ, hangue ndunthi núꞌʉ toꞌo mi pani bi beñꞌʉ gue maꞌna xá hño da bøni de guehni pa xahma̱ xa zahma̱ xa zønga Fenice núꞌa̱ ja ja ra lado yʉhyadi de ra xɛca hai Creta, pa ja xa ꞌmʉhma̱niꞌʉ núꞌʉ ya pa de ya tsɛ.
12 Não sendo o porto próprio para invernar, a maioria deles era de opinião que deviam partir dali, para ver se podiam chegar a Fenice e aí passar o inverno, visto ser um porto de Creta, que olha para o noroeste e para o sudoeste.
13 Nepʉ bi mʉdi bi ꞌño ꞌna tʉi ra nda̱hi núꞌa̱ mri ꞌñe ngue macꞌangui, hangue bi beñꞌʉ gue xá hño da sigui da thogui pa habʉ mri maꞌʉ. Hangue dá pøñhe de guehni habʉ stí ntsayahe, ne dá ꞌbañhe gueta rá hyo ra hai Creta.
13 Soprando brandamente o vento sul, e pensando eles ter alcançado o que desejavam, levantaram âncora e foram costeando mais de perto a ilha de Creta.
14 Nepʉ hinga yaꞌa̱ bi zʉcje ꞌnara bʉnthi xi ntsꞌɛdi mbrí ꞌñehe ngue mahuifi habʉ ndrá mahe.
14 Entretanto, não muito depois, desencadeou-se, do lado da ilha, um tufão de vento, chamado Euroaquilão.
15 Nura bʉnthiꞌa̱ bi duxa ra motsa ngueꞌa̱ xi mi tsɛdi, ne himi tsa ga tsa̱mhe. Hangue dá hɛhe bi dutsꞌi.
15 O navio foi arrastado com violência e, sem poder resistir ao vento, cessamos a manobra e nos fomos deixando levar.
16 Dá thothe gueta ꞌnara zi xɛca hai rá thuhu Clauda o madetho ra ndehe, ja ra lado habʉ hintsꞌʉ mi tsɛ ra bʉnthi. Nuꞌbʉ́ ja dá pøꞌtsheni ra tꞌʉca motsa pa ja ra da̱nga motsa núꞌa̱ mri gʉtꞌi, pe xi dá henbahe.
16 Passando ao abrigo de uma ilhota chamada Cauda, com dificuldade conseguimos recolher o bote.
17 Nepʉ de ya dá pøꞌtshe ra tꞌʉca motsa, dá tha̱the co ya ntha̱hi nura da̱nga motsa ne xi dá dʉꞌthe pa hinda nhuati. Nepʉ núꞌʉ toꞌo mri ꞌyɛtꞌa ra motsa, mi tsu da pøꞌtsa pa ja ra ꞌbomu ja ꞌnara tꞌʉca hai rá thuhu ra Sirte, hangue bi ja̱ꞌma ya dutu núꞌʉ xqui thuxa maña̱ de ra motsa pa da ꞌño co ra nda̱hi, ne bi hopabiꞌʉ da duxa ra nda̱hi.
17 Tendo içado o bote, os marinheiros usaram de todos os meios para reforçar o navio com cabos de segurança. E, temendo que fossem encalhar nos bancos de areia de Sirte, desceram as velas e foram à deriva.
18 Ha nurá hyaxꞌa̱ hinxqui tsayatho núꞌa̱ ra bʉnthi xi mi tsɛdi, hangue nuꞌʉ́ bi føta ja ra ndehe núꞌʉ te mri du ra motsa.
18 Açoitados severamente pela tormenta, no dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Nepʉ nurá hñupa dá føthe nehe ja ra ndehe maꞌra ya tꞌøtꞌe núꞌʉ mi pɛpabi ra motsa.
19 E, no terceiro dia, nós mesmos, com as próprias mãos, lançamos ao mar a armação do navio.
20 Bi thogui ndunthi ya pa hindá hanthe ra hyadi nixi ya tsø ngueꞌa̱ xi mi ꞌyo ndunthi ra bʉnthi, hangue ndí hu ma mʉihe gue ya ma stá tuhma̱he.
20 E, não aparecendo, havia já alguns dias, nem sol nem estrelas, caindo sobre nós grande tempestade, dissipou-se, afinal, toda a esperança de salvamento.
21 Ya mi pɛꞌtsa ndunthi ya pa hinte stí tsihe, hangue ra cu Pablo bi ꞌmai madetho de guecje ne bi ꞌñena:
21 Havendo todos estado muito tempo sem comer, Paulo, pondo-se em pé no meio deles, disse: — Senhores, na verdade, era preciso terem-me atendido e não partir de Creta, para evitar este dano e perda.
22 Pe nubyá, oguí tu ri mʉihʉ, ngueꞌa̱ ni ꞌna de guecjʉ hinga ma ga tuhʉ, masque ra motsa da nxɛni ne da yʉi nuua ja ra ndehe.
22 Mas agora aconselho que tenham coragem, porque nenhuma vida se perderá, mas somente o navio.
23 Ngueꞌa̱ manxuui bi zocagui ꞌnara ɛnxɛ bá pɛnca Ajua̱ núꞌa̱ toꞌo dí camfri ne dí pɛpabi.
23 Porque, esta mesma noite, um anjo do Deus a quem pertenço e a quem sirvo, esteve comigo,
24 Y núꞌa̱ ra ɛnxɛꞌa̱ bi ꞌñengagui: “Pablo, oguí tsu, ngueꞌa̱ mahyoni gui tsønga Nroma habʉ bí ꞌbʉ ra nda̱ Cesa, ne gui ꞌba ja rá thandiꞌa̱, ne por gueꞌaꞌi Ajua̱ ma da ña̱nga de ra du núyʉ guí pɛuiua ja ra motsa.”
24 dizendo: “Paulo, não tenha medo! É preciso que você compareça diante de César, e eis que Deus, por sua graça, lhe deu todos os que navegam com você.”
25 Hangue compahʉ, nubya dí xiꞌahʉ, oguí tu ri mʉihʉ, ngueꞌa̱ nuga dí camfri gue Ajua̱ da sujʉ, ngueꞌa̱ dí camfri gue ma da njabʉ ngu núꞌa̱ bi xicagui rá ɛnxɛꞌa̱.
25 Portanto, senhores, tenham coragem! Pois eu confio em Deus que tudo vai acontecer conforme me foi dito.
26 Nuꞌa̱ ma da nja, ma da ꞌyɛtcꞌahʉ ra nda̱hi ne ma dí zogahʉ ja ꞌnara zi xɛca hai o mbo ra ndehe.
26 Porém é necessário que sejamos arrastados para alguma ilha.
27 Ne ya mi pɛꞌtsa ꞌnɛtꞌocʉtꞌa ndí ꞌyohe njabʉ co núꞌa̱ ra bʉnthi, ndí ꞌyohe ja ra da̱nga ndehe núꞌa̱ rá thuhu Adria, mi ꞌyɛtcꞌahe ra nda̱hi pa habʉraza. Ne ngu made ra xuui núꞌʉ toꞌo mi ɛtꞌa ra motsa bi mʉdi bi unga nguɛnda gue ya mi ma ga tsøñhe ja ꞌnara hai.
27 Quando chegou a décima quarta noite, sendo nós batidos de um lado para outro no mar Adriático, por volta da meia-noite os marinheiros pressentiram que se aproximavam de alguma terra.
28 Nuꞌbʉ́ bi mʉdi bi ꞌyɛni hangu rá hñe ra dehe, y ya mi pɛꞌtsa ntsøca ꞌnatemaꞌrɛtꞌa ne ꞌrato metro rá hñe. Nepʉ dá thohe má tsꞌʉ de guehni pa ja ra hai, bi yopa ꞌyɛni maꞌnaꞌqui, y ya mi pɛꞌtsa ntsøca ꞌnatemayoto metro.
28 E, lançando a sonda, viram que a profundidade era de trinta e seis metros. Passando um pouco mais adiante, tornando a lançar a sonda, viram que a profundidade era de vinte e sete metros.
29 Y co ra ntsu da mfantꞌui ya do nura motsa, bi ja̱ꞌma goho ya bøja̱ de møte ra motsa asta habʉ bi zʉdi ra hai pa ya hintsꞌʉ bi ntihi ntsꞌɛdi, y gathoguihe ga nehma̱he ya xa hyatsꞌi.
29 E, receosos de que fôssemos atirados contra lugares rochosos, lançaram da popa quatro âncoras e oravam para que rompesse o dia.
30 Y núꞌʉ toꞌo mi ɛtꞌa ra motsa bi má̱mbi gue xahma̱ xa za xa ꞌbathma̱ꞌʉ, hangue nuꞌʉ́ bi yopa ca̱ꞌma ra tꞌʉca motsa ja ra ndehe mi ma̱nthoꞌʉ gue pa xa ꞌyɛntꞌa maꞌra ya bøja̱ ja rá ña̱xu ra motsa.
30 Nisto os marinheiros tentaram escapar do navio. Arriaram o bote no mar, a pretexto de que iam largar âncoras da proa.
31 Hangue nura cu Pablo ꞌbestho bi xipabi ra nda̱ gá soldado ne maꞌra ya soldado ne bi ꞌñembabi:
31 Paulo disse ao centurião e aos soldados: — Se estes não permanecerem a bordo, vocês não poderão se salvar.
32 Nuꞌbʉ́ ya soldado bi da̱ma hyɛca ya ntha̱hi de ra tꞌʉca motsa ne bi døgue bi ma.
32 Então os soldados cortaram os cabos do bote e o deixaram afastar-se.
33 Nepʉ rá hyaxꞌa̱ hamxuditho, ra cu Pablo bi xicje drí gathohe gue ga tsihe te ga tsihe, ne bi ba̱nteguihe bi ꞌñenje:
33 Enquanto amanhecia, Paulo rogava a todos que se alimentassem, dizendo: — Hoje é o décimo quarto dia em que, esperando, vocês estão sem comer, não tendo provado nada.
34 Dí ba̱nteꞌihʉ gui tsihʉ te gui tsihʉ, ngueꞌa̱ guehna mahyoni pa njabʉ da nja ri tsꞌɛdihʉ, ngueꞌa̱ dí pa̱di gue ni ꞌna de gueꞌahʉ hingui ma gui tuhʉ.
34 Por isso peço que comam alguma coisa, pois disto depende a sobrevivência de vocês. Porque nenhum de vocês perderá nem mesmo um fio de cabelo.
35 De mi ma̱nga njabʉ ra cu Pablo bi gʉ ꞌnara thuhme ne bi umba njama̱di Ajua̱ ja yá thandiꞌʉ. Nepʉ bi heque, ne bi mʉdi bi ziꞌa̱.
35 Tendo dito isto, pegando um pão, deu graças a Deus na presença de todos e, depois de o partir, começou a comer.
36 Nepʉ gathoguihe xi bi hñu ma mʉihe, ne dá ñunihe nehe.
36 Todos ficaram mais animados e se puseram também a comer.
37 Y núje ndí pahe ja ra motsa, ndí tsøxhe yo nthebe ne hñuꞌrate ne ꞌrɛtꞌamaꞌrato.
37 Estávamos no navio duzentas e setenta e seis pessoas ao todo.
38 Y ya de dá juahe dá ñuñhe ne dá niña̱he, núꞌa̱ ra trigo bi bongui dá føthe mbo ra ndehe pa maꞌna ya hinxmá hñʉ núꞌa̱ mri du ra motsa.
38 Refeitos com a comida, aliviaram o navio, jogando o trigo no mar.
39 Nepʉ de ya bi hyatsꞌi, núꞌʉ toꞌo mri ꞌyɛtꞌa ra motsa bi hyandi gue ya ma da zønga ja ra hai pe himi pa̱di te ma haiꞌa̱. Ne bi hyanda ꞌnara luga ngu ra gosthi mbo ra zi xɛca hai habʉ mri hnequi ꞌna xɛni ra ꞌbomu guetbʉ rá hyo ra ndehe. Ne nuꞌʉ́ bi beni xahma̱ da za da zønga ra motsa asta habʉ mi ja ra ꞌbomu.
39 Quando amanheceu, não reconheceram a terra, mas avistaram uma enseada, onde havia uma praia. Então consultaram entre si se não podiam encalhar ali o navio.
40 Bi hyɛca ya ntha̱hi núꞌʉ mi tha̱tꞌa ya bøja̱ núꞌʉ mri gʉtꞌa mbo ja ra dehe. Nehe bi xoꞌtua yá ntha̱hi núꞌʉ ya za dega ntꞌɛtꞌa motsa. Nepʉ bi pøꞌtsa ya dutu pa da daca ra nda̱hi ja rá ña̱xu ra motsa. Nepʉ ra motsa bi ꞌyentꞌa ra nda̱hi gá ma ja rá hyo ra hai.
40 Cortando os cabos das âncoras, deixaram que ficassem no mar. Soltaram também as amarras do leme. E, alçando a vela de proa ao vento, dirigiram-se para a praia.
41 Pe bi zønga habʉ mi ja yoho yá tsꞌɛdi ra dehe, nepʉ bi ꞌyentꞌa ra motsa pa ja ra ꞌbomu. Ha nurá ña̱xu ra motsa xi bi yʉ ja ra ꞌbomu, hangue ya himbi za bi ꞌño. Ha nu de rí møte bi mʉdi bi nxɛni co rá tsꞌɛdi ra dehe.
41 Dando, porém, num lugar onde duas correntes se encontravam, encalharam ali o navio; a proa encravou-se e ficou imóvel, mas a popa se despedaçava pela violência das ondas.
42 Nura oraꞌa̱ ya soldado mi ne xa hyo gatho ya ꞌyofadi pa hinda ꞌbaꞌtuabiꞌʉ dega ncʉnthe.
42 O parecer dos soldados era que os presos deviam ser mortos, para que nenhum deles fugisse nadando.
43 Pe nura nda̱ gá soldado bi hña̱cuabiꞌʉ pa hinda hyo, ngueꞌa̱ nuꞌá̱ mi ne da ña̱nga ra cu Pablo. Nepʉ nuꞌá̱ bi ꞌbɛpabi gue da mføte rá mʉdi pa ja ra dehe núꞌʉ toꞌo mi pa̱ da ꞌraxa ja ra dehe dega nsaha, pa da zønga asta ja ra hai.
43 Mas o centurião, querendo salvar Paulo, impediu-os de fazer isso. Ordenou que os que soubessem nadar fossem os primeiros a lançar-se ao mar e alcançar a terra.
44 Ha nuꞌʉ maꞌra núꞌʉ toꞌo himi pa̱ da ꞌraxa ja ra dehe dega nsaha, bi ꞌbɛpabi da gʉ ꞌra ꞌna xɛni ra za núꞌʉ xqui xøꞌtsa ra dehe de ja ra motsa. Y njabʉ ha̱, bi za bi zønga gathoꞌʉ ja ra hai.
44 Quanto aos demais, que se salvassem, uns, em tábuas, e outros, em destroços do navio. E foi assim que todos se salvaram em terra.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.