Atos 22
Ra 'Ra'yo Testamento (OTENT) vs VC
1 ―Núꞌahʉ ma cuꞌihʉ guí ꞌbahʉbʉ, ne núꞌahʉ gyá nda̱hʉ de ma nija̱hʉ, ꞌyøhʉ núna ma ga xiꞌahʉ pa gui pa̱hʉ te rá ꞌbɛ núꞌa̱ stá øtꞌe.
1 Irmãos e pais, ouvi o que vos tenho a dizer em minha defesa.
2 Ha nu mi ꞌyødeꞌʉ gue ra cu Pablo bi ña̱ca ebreo nguꞌʉ, maꞌna xi bi goꞌta yá ne, y nura cu Pablo bi ꞌñena:
2 Quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, escutaram-no com a maior atenção.
3 ―Nuga drá xodyo nehe nguꞌahʉ, ne duá ꞌbʉi ja ra hnini Tarso de ra hai Cilicia, pe ja stá te de guecua Jerusale. Ne stá nxadi ja rá hmanda núꞌa̱ ra xahnate rá thuhu ra Gamalie. Y núꞌá̱ bi ꞌñutcagui xá hño te rí bønga rá ley ndu ma dadahʉ. Nza̱ntho xi stá pɛpabi Ajua̱ con gatho ma mʉi, ngu núꞌa̱ guí øthʉ nehe mapaya.
3 Continuou ele: Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas criei-me nesta cidade, instruí-me aos pés de Gamaliel, em toda a observância da lei de nossos pais, partidário entusiasta da causa de Deus como todos vós também o sois no dia de hoje.
4 Nuga rá mʉdi ndrí ʉtsa núꞌʉ toꞌo mi camfri rá noya Ajua̱, asta ndí ho nehe. Ne ndí tsixa dega nthuꞌti ja ra fadi ya ꞌñøhø ne ya ꞌbɛhña̱.
4 Eu persegui de morte essa doutrina, prendendo e metendo em cárceres homens e mulheres.
5 Nura da̱nga nda̱ gá macja̱ ne numa nda̱hʉ de ma nija̱hʉ da za da ma̱nga núbya gue núꞌʉ́ bi ꞌraca nsɛqui co ꞌnara hɛꞌmi pa dá ha̱ꞌtsuahma̱ núꞌʉ ma mixodyohʉ de guehni Ndamasco pa da hñeꞌtiꞌʉ. Nuga ndrá mahma̱ pa guehni pa ma ga honga núꞌʉ xqui gamfri rá noya Ajua̱ pa ga tsi dega nthuꞌti nuua Jerusale pa dra castiga.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos anciãos me são testemunhas. E foi deles que também recebi cartas para os irmãos de Damasco, para onde me dirigi, com o fim de prender os que lá se achassem e trazê-los a Jerusalém, para que fossem castigados.
6 Pe de ndí ne ra ꞌñu de ya ma ga tsønga Ndamasco ngu mi nde ma pa, ndá tha̱mfri bi gobgatho ꞌnara ñotꞌi xqui ꞌñe de mahetsꞌi y asta mri huɛxqui ntsꞌɛdi.
6 Ora, estando eu a caminho, e aproximando-me de Damasco, pelo meio-dia, de repente me cercou uma forte luz do céu.
7 Nepʉ nuga dá tagui ne dá ø ꞌnara noya mi engagui: “Saulo, Saulo, ¿hanja guí hongui pa gui ꞌyøtca ra ntsꞌoꞌmʉi?”
7 Caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Nepʉ nuga dá ambabi njaua: “¿Toꞌoꞌi, zi Hmu?” Nepʉ bi ꞌñengagui: “Nuga go gueque drá Jesu drá me Nasare. Ha nuꞌi guí hongui pa gui ꞌyøtcagui ra ntsꞌoꞌmʉi ngueꞌa̱ guí honi pa gui ꞌyøꞌtua ra ntsꞌoꞌmʉi núꞌʉ toꞌo xa gamfrigui”, bi ꞌñengagui.
8 Eu repliquei: Quem és tu, Senhor? A voz me disse: Eu sou Jesus de Nazaré, a quem tu persegues.
9 Nehe núꞌʉ ndrí ꞌñoꞌbe bi hyanda núꞌa̱ ra ñotꞌi nehe, ne xi bi ntsu. Pe nuꞌʉ́ himbi ꞌyøde núꞌa̱ ra noya bi zocagui.
9 Os meus companheiros viram a luz, mas não ouviram a voz de quem falava.
10 Ha nuga dá ambi núꞌa̱ toꞌo bi zoqui ne dá embabi: “Ma zi Hmuꞌi, ¿te mahyoni ga øtꞌebya?” Ha nuꞌá̱ bi ꞌñengagui: “ꞌBai ne sigui ri ꞌñu pa grí ma Ndamasco. Ne ja guehni ma da siꞌani gatho núꞌa̱ mahyoni gui ꞌyøtꞌe.”
10 Então eu disse: Senhor, que devo fazer? E o Senhor me respondeu: Levanta-te, vai a Damasco e lá te será dito tudo o que deves fazer.
11 Y co núꞌa̱ ra ñotꞌiꞌa̱ bi jaqui dá ngoda ꞌbestho. Nepʉ núꞌʉ ndrí ꞌñoꞌbe go gueꞌʉ bi gʉncagui pa bi za dá tsønga Ndamasco.
11 Como eu não pudesse ver por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos meus companheiros, cheguei a Damasco.
12 Ne de guehni ja mi ꞌbʉhni ꞌnara ꞌñøhø rá thuhu ra Ananía, ne xi mi øtꞌa gatho núꞌa̱ ma̱nga ra ley, ne gatho núꞌʉ ma mixodyohʉ mbi ꞌbʉhni Ndamasco mi ña̱ xá hño de gueꞌa̱.
12 Um certo Ananias, homem piedoso e observador da lei, muito bem conceituado entre todos os judeus daquela cidade,
13 Y nuꞌá̱ bi ma bá cꞌa̱scagui, ne mi zøni bi ꞌñengagui njaua: “Zi cu Saulo, hña̱nga ri thandi maꞌnaꞌqui.” Ne ꞌbestho ra oraꞌa̱ bi za dá handa ra Ananía mi ꞌbahni.
13 veio ter comigo e disse-me: Irmão Saulo, recobra a tua vista. Naquela mesma hora pude enxergá-lo.
14 Nepʉ nuꞌá̱ bi ꞌñengagui: “Ajua̱ núꞌa̱ mi xøcambeni ndu ma dadahʉ go gueꞌa̱ xqui huahnꞌaꞌi desde ra mʉdi pa gui pa̱tua rá pahaꞌa̱, ne pa gui hyandua rá Tꞌʉꞌa̱ núꞌa̱ toꞌo hingui tu ni ꞌnara tsꞌoqui, ne pa gui ꞌyøtua rá noyaꞌa̱ nu sta zoꞌaꞌi.
14 Continuou ele: O Deus de nossos pais te predestinou para que conhecesses a sua vontade, visses o Justo e ouvisses a palavra da sua boca,
15 Ngueꞌa̱ go nuꞌi ma gui damajua̱ni ja gatho ya ja̱ꞌi habʉraza de núꞌa̱ xcá hyandi ne xcá ꞌyøde.
15 pois lhe serás, diante de todos os homens, testemunha das coisas que tens visto e ouvido.
16 Xibya, ¿te rá ꞌbɛ guí tøꞌmi? Nxøni maha gui nxistehe, ne ꞌyapabi ra Zidada da punꞌa ri tsꞌoqui.”
16 E agora, por que tardas? Levanta-te. Recebe o batismo e purifica-te dos teus pecados, invocando o seu nome.
17 Nepʉ dá penga pa Jerusale ne dá cʉtꞌa ja ra nda̱nija̱ pa dá apabi Ajua̱, ne ja dá handini ꞌnara ntꞌudi ngu dega tꞌi.
17 Voltei para Jerusalém e, orando no templo, fui arrebatado em êxtase.
18 Dá handa ra Zidada, ne bi ꞌñengagui: “Nxøni da̱ma pøni de guecua Jerusale, ngueꞌa̱ nuya ja̱ꞌi de guecua hinda ma da gamfriꞌi núꞌa̱ ma gui damajua̱ni de gueque.”
18 E vi Jesus que me dizia: Apressa-te e sai logo de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho a meu respeito.
19 Hangue nuga dá embabi: “Ma zi Hmuꞌi, nuꞌʉ́ pa̱di xá hño gue nuga ndí cʉtꞌa mbo ja gatho ya nija̱, ne ndí tsixa fadi núꞌʉ toꞌo mi camfriꞌi ne ndí tsʉhni, ne ndí naꞌmbabi.
19 Eu repliquei: Senhor, eles sabem que eu encarcerava e açoitava com varas nas sinagogas os que crêem em ti.
20 Ne nu mi mfanga rá ji ri hoga mɛfi ra cu Teba núꞌa̱ mi damajua̱ni de gueꞌe, nequi ndí ꞌbʉhni nehe, ne xi dá ho núꞌa̱ bi tꞌøꞌtuabiꞌa̱. Ne go ndí supabi yá dutu núꞌʉ ya hyote.”
20 E quando se derramou o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu estava presente, consentia nisso e guardava os mantos dos que o matavam.
21 Pe nura Zidada bi ꞌñengagui: “Grí ma, ngueꞌa̱ ma ga pɛnꞌa asta habʉ bí ꞌbʉ núꞌʉ hingyá xodyo pa gui zofoꞌʉ.”
21 Mas ele me respondeu: Vai, porque eu te enviarei para longe, às nações...
22 Hønsɛ gueꞌʉ ya noya bi za bi ma̱nga ra cu Pablo, ngueꞌa̱ ra oraꞌa̱ bi mʉdi bi mafi gatho ya ja̱ꞌi ne mi ena njaua:
22 Haviam-no escutado até essa palavra. Então levantaram a voz: Tira do mundo esse homem! Não é digno de viver!
23 Ha nuya ja̱ꞌi mi mantho himi ne da goꞌta yá ne asta mi pantsꞌa yá dutu ne mi føta ya hai co yá cuɛ.
23 Como vociferassem, arrojassem de si as vestes e lançassem pó ao ar,
24 Nepʉ nura da̱nga nda̱ gá soldado bi manda da jotꞌa ra cu Pablo ja ra cuarte, ne bi manda dra fɛtꞌi pa da ma̱hma̱ te ma tsꞌoqui xqui ꞌyøtꞌe, pa njabʉ da ba̱di hanja mi pø yá cuɛ ya ja̱ꞌi con gueꞌa̱.
24 o tribuno mandou recolhê-lo à cidadela, açoitá-lo e submetê-lo a torturas, para saber por que causa clamavam assim contra ele.
25 Pe nu mri tha̱tꞌa ra cu Pablo pa dra fɛtꞌi, nuꞌbʉ́ bi ꞌñembabi ꞌnara nda̱ gá soldado mi ꞌbahni:
25 Quando o iam amarrando com a correia, Paulo perguntou a um centurião que estava presente: É permitido açoitar um cidadão romano que nem sequer foi julgado?
26 Ha nu mi ꞌyøde njabʉ ra nda̱ gá soldado, bi ma bá xipa ra da̱nga nda̱ gá soldado ne bi ꞌñembabi:
26 Ao ouvir isso, o centurião foi ter com o tribuno e avisou-o: Que vais fazer? Este homem é cidadão romano.
27 Nepʉ ra da̱nga nda̱ gá soldado bi ma bá tsʉdi ra cu Pablo ne bi ꞌyambabi:
27 Veio o tribuno e perguntou-lhe: Dize-me, és romano? Sim, respondeu-lhe.
28 Nuꞌbʉ́ nura da̱nga nda̱ gá soldado bi ꞌñembabi njaua:
28 O tribuno replicou: Eu adquiri este direito de cidadão por grande soma de dinheiro. Paulo respondeu: Pois eu o sou de nascimento.
29 Ne nu mi ꞌyøde njabʉ núꞌʉ toꞌo mi ma xa mɛthma̱ ra cu Pablo, núꞌʉ́ ꞌbestho bi ꞌuegue de gueꞌa̱. Ne ra da̱nga nda̱ gá soldado mi ba̱di gue xi majua̱ni mrá me Nroma, bi ntsu ngueꞌa̱ xqui manda dra tha̱tꞌi.
29 Apartaram-se então dele os que iam torturá-lo. O tribuno alarmou-se porque o mandara acorrentar, sendo ele um cidadão romano.
30 Nepʉ rá hyaxꞌa̱ ra da̱nga nda̱ gá soldado bi ꞌyøtꞌe pa da nja ra nthanthya̱ pa da ba̱di hanja xqui ña̱pabi ya xodyo ra cu Pablo. Hangue bi manda da tha̱cua ya cadena núꞌʉ mi tha̱tꞌa ra cu Pablo ne bi zohna gatho ya nda̱ gá macja̱ ne gatho ya nda̱ gá xodyo pa da muntsꞌi. Nepʉ bri pønga ra cu Pablo ne bi ꞌbaꞌma ja yá thandiꞌʉ.
30 No dia seguinte, querendo saber com mais exatidão de que os judeus o acusavam, soltou-o e ordenou que se reunissem os sumos sacerdotes e todo o Grande Conselho. Trouxe Paulo e o mandou comparecer diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.