Atos 22
Ra 'Ra'yo Testamento (OTENT) vs ARIB
1 ―Núꞌahʉ ma cuꞌihʉ guí ꞌbahʉbʉ, ne núꞌahʉ gyá nda̱hʉ de ma nija̱hʉ, ꞌyøhʉ núna ma ga xiꞌahʉ pa gui pa̱hʉ te rá ꞌbɛ núꞌa̱ stá øtꞌe.
1 Irmãos e pais, ouvi a minha defesa, que agora faço perante vós.
2 Ha nu mi ꞌyødeꞌʉ gue ra cu Pablo bi ña̱ca ebreo nguꞌʉ, maꞌna xi bi goꞌta yá ne, y nura cu Pablo bi ꞌñena:
2 Ora, quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, guardaram ainda maior silêncio. E ele prosseguiu:
3 ―Nuga drá xodyo nehe nguꞌahʉ, ne duá ꞌbʉi ja ra hnini Tarso de ra hai Cilicia, pe ja stá te de guecua Jerusale. Ne stá nxadi ja rá hmanda núꞌa̱ ra xahnate rá thuhu ra Gamalie. Y núꞌá̱ bi ꞌñutcagui xá hño te rí bønga rá ley ndu ma dadahʉ. Nza̱ntho xi stá pɛpabi Ajua̱ con gatho ma mʉi, ngu núꞌa̱ guí øthʉ nehe mapaya.
3 Eu sou judeu, nascido em Tarso da Cilícia, mas criado nesta cidade, instruído aos pés de Gamaliel, conforme a precisão da lei de nossos pais, sendo zeloso para com Deus, assim como o sois todos vós no dia de hoje.
4 Nuga rá mʉdi ndrí ʉtsa núꞌʉ toꞌo mi camfri rá noya Ajua̱, asta ndí ho nehe. Ne ndí tsixa dega nthuꞌti ja ra fadi ya ꞌñøhø ne ya ꞌbɛhña̱.
4 E persegui este Caminho até a morte, algemando e metendo em prisões tanto a homens como a mulheres,
5 Nura da̱nga nda̱ gá macja̱ ne numa nda̱hʉ de ma nija̱hʉ da za da ma̱nga núbya gue núꞌʉ́ bi ꞌraca nsɛqui co ꞌnara hɛꞌmi pa dá ha̱ꞌtsuahma̱ núꞌʉ ma mixodyohʉ de guehni Ndamasco pa da hñeꞌtiꞌʉ. Nuga ndrá mahma̱ pa guehni pa ma ga honga núꞌʉ xqui gamfri rá noya Ajua̱ pa ga tsi dega nthuꞌti nuua Jerusale pa dra castiga.
5 do que também o sumo sacerdote me é testemunha, e assim todo o conselho dos anciãos; e, tendo recebido destes cartas para os irmãos, seguia para Damasco, com o fim de trazer algemados a Jerusalém aqueles que ali estivessem, para que fossem castigados.
6 Pe de ndí ne ra ꞌñu de ya ma ga tsønga Ndamasco ngu mi nde ma pa, ndá tha̱mfri bi gobgatho ꞌnara ñotꞌi xqui ꞌñe de mahetsꞌi y asta mri huɛxqui ntsꞌɛdi.
6 Aconteceu, porém, que, quando caminhava e ia chegando perto de Damasco, pelo meio-dia, de repente, do céu brilhou-me ao redor uma grande luz.
7 Nepʉ nuga dá tagui ne dá ø ꞌnara noya mi engagui: “Saulo, Saulo, ¿hanja guí hongui pa gui ꞌyøtca ra ntsꞌoꞌmʉi?”
7 Caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Nepʉ nuga dá ambabi njaua: “¿Toꞌoꞌi, zi Hmu?” Nepʉ bi ꞌñengagui: “Nuga go gueque drá Jesu drá me Nasare. Ha nuꞌi guí hongui pa gui ꞌyøtcagui ra ntsꞌoꞌmʉi ngueꞌa̱ guí honi pa gui ꞌyøꞌtua ra ntsꞌoꞌmʉi núꞌʉ toꞌo xa gamfrigui”, bi ꞌñengagui.
8 Eu respondi: Quem és tu, Senhor? Disse-me: Eu sou Jesus, o nazareno, a quem tu persegues.
9 Nehe núꞌʉ ndrí ꞌñoꞌbe bi hyanda núꞌa̱ ra ñotꞌi nehe, ne xi bi ntsu. Pe nuꞌʉ́ himbi ꞌyøde núꞌa̱ ra noya bi zocagui.
9 E os que estavam comigo viram, em verdade, a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Ha nuga dá ambi núꞌa̱ toꞌo bi zoqui ne dá embabi: “Ma zi Hmuꞌi, ¿te mahyoni ga øtꞌebya?” Ha nuꞌá̱ bi ꞌñengagui: “ꞌBai ne sigui ri ꞌñu pa grí ma Ndamasco. Ne ja guehni ma da siꞌani gatho núꞌa̱ mahyoni gui ꞌyøtꞌe.”
10 Então perguntei: Senhor que farei? E o Senhor me disse: Levanta-te, e vai a Damasco, onde se te dirá tudo o que te é ordenado fazer.
11 Y co núꞌa̱ ra ñotꞌiꞌa̱ bi jaqui dá ngoda ꞌbestho. Nepʉ núꞌʉ ndrí ꞌñoꞌbe go gueꞌʉ bi gʉncagui pa bi za dá tsønga Ndamasco.
11 Como eu nada visse por causa do esplendor daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo cheguei a Damasco.
12 Ne de guehni ja mi ꞌbʉhni ꞌnara ꞌñøhø rá thuhu ra Ananía, ne xi mi øtꞌa gatho núꞌa̱ ma̱nga ra ley, ne gatho núꞌʉ ma mixodyohʉ mbi ꞌbʉhni Ndamasco mi ña̱ xá hño de gueꞌa̱.
12 Um certo Ananias, varão piedoso conforme a lei, que tinha bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Y nuꞌá̱ bi ma bá cꞌa̱scagui, ne mi zøni bi ꞌñengagui njaua: “Zi cu Saulo, hña̱nga ri thandi maꞌnaꞌqui.” Ne ꞌbestho ra oraꞌa̱ bi za dá handa ra Ananía mi ꞌbahni.
13 vindo ter comigo, de pé ao meu lado, disse-me: Saulo, irmão, recobra a vista. Naquela mesma hora, recobrando a vista, eu o vi.
14 Nepʉ nuꞌá̱ bi ꞌñengagui: “Ajua̱ núꞌa̱ mi xøcambeni ndu ma dadahʉ go gueꞌa̱ xqui huahnꞌaꞌi desde ra mʉdi pa gui pa̱tua rá pahaꞌa̱, ne pa gui hyandua rá Tꞌʉꞌa̱ núꞌa̱ toꞌo hingui tu ni ꞌnara tsꞌoqui, ne pa gui ꞌyøtua rá noyaꞌa̱ nu sta zoꞌaꞌi.
14 Disse ele: O Deus de nossos pais de antemão te designou para conhecer a sua vontade, ver o Justo, e ouvir a voz da sua boca.
15 Ngueꞌa̱ go nuꞌi ma gui damajua̱ni ja gatho ya ja̱ꞌi habʉraza de núꞌa̱ xcá hyandi ne xcá ꞌyøde.
15 Porque hás de ser sua testemunha para com todos os homens do que tens visto e ouvido.
16 Xibya, ¿te rá ꞌbɛ guí tøꞌmi? Nxøni maha gui nxistehe, ne ꞌyapabi ra Zidada da punꞌa ri tsꞌoqui.”
16 Agora por que te demoras? Levanta-te, batiza-te e lava os teus pecados, invocando o seu nome.
17 Nepʉ dá penga pa Jerusale ne dá cʉtꞌa ja ra nda̱nija̱ pa dá apabi Ajua̱, ne ja dá handini ꞌnara ntꞌudi ngu dega tꞌi.
17 Aconteceu que, tendo eu voltado para Jerusalém, enquanto orava no templo, achei-me em êxtase,
18 Dá handa ra Zidada, ne bi ꞌñengagui: “Nxøni da̱ma pøni de guecua Jerusale, ngueꞌa̱ nuya ja̱ꞌi de guecua hinda ma da gamfriꞌi núꞌa̱ ma gui damajua̱ni de gueque.”
18 e vi aquele que me dizia: Apressa-te e sai logo de Jerusalém; porque não receberão o teu testemunho acerca de mim.
19 Hangue nuga dá embabi: “Ma zi Hmuꞌi, nuꞌʉ́ pa̱di xá hño gue nuga ndí cʉtꞌa mbo ja gatho ya nija̱, ne ndí tsixa fadi núꞌʉ toꞌo mi camfriꞌi ne ndí tsʉhni, ne ndí naꞌmbabi.
19 Disse eu: Senhor, eles bem sabem que eu encarcerava e açoitava pelas sinagogas os que criam em ti.
20 Ne nu mi mfanga rá ji ri hoga mɛfi ra cu Teba núꞌa̱ mi damajua̱ni de gueꞌe, nequi ndí ꞌbʉhni nehe, ne xi dá ho núꞌa̱ bi tꞌøꞌtuabiꞌa̱. Ne go ndí supabi yá dutu núꞌʉ ya hyote.”
20 E quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentindo na sua morte e guardando as capas dos que o matavam.
21 Pe nura Zidada bi ꞌñengagui: “Grí ma, ngueꞌa̱ ma ga pɛnꞌa asta habʉ bí ꞌbʉ núꞌʉ hingyá xodyo pa gui zofoꞌʉ.”
21 Disse-me ele: Vai, porque eu te enviarei para longe, aos gentios.
22 Hønsɛ gueꞌʉ ya noya bi za bi ma̱nga ra cu Pablo, ngueꞌa̱ ra oraꞌa̱ bi mʉdi bi mafi gatho ya ja̱ꞌi ne mi ena njaua:
22 Ora, escutavam-no até esta palavra, mas então levantaram a voz, dizendo: Tira do mundo tal homem, porque não convém que viva.
23 Ha nuya ja̱ꞌi mi mantho himi ne da goꞌta yá ne asta mi pantsꞌa yá dutu ne mi føta ya hai co yá cuɛ.
23 Gritando eles e arrojando de si as capas e lançando pó para o ar,
24 Nepʉ nura da̱nga nda̱ gá soldado bi manda da jotꞌa ra cu Pablo ja ra cuarte, ne bi manda dra fɛtꞌi pa da ma̱hma̱ te ma tsꞌoqui xqui ꞌyøtꞌe, pa njabʉ da ba̱di hanja mi pø yá cuɛ ya ja̱ꞌi con gueꞌa̱.
24 o comandante mandou que levassem Paulo para dentro da fortaleza, ordenando que fosse interrogado debaixo de açoites, para saber por que causa assim clamavam contra ele.
25 Pe nu mri tha̱tꞌa ra cu Pablo pa dra fɛtꞌi, nuꞌbʉ́ bi ꞌñembabi ꞌnara nda̱ gá soldado mi ꞌbahni:
25 Quando o haviam atado com as correias, disse Paulo ao centurião que ali estava: É-vos lícito açoitar um cidadão romano, sem ser ele condenado?
26 Ha nu mi ꞌyøde njabʉ ra nda̱ gá soldado, bi ma bá xipa ra da̱nga nda̱ gá soldado ne bi ꞌñembabi:
26 Ouvindo isto, foi o centurião ter com o comandante e o avisou, dizendo: Vê o que estás para fazer, pois este homem é romano.
27 Nepʉ ra da̱nga nda̱ gá soldado bi ma bá tsʉdi ra cu Pablo ne bi ꞌyambabi:
27 Vindo o comandante, perguntou-lhe: Dize-me: és tu romano? Respondeu ele: Sim sou.
28 Nuꞌbʉ́ nura da̱nga nda̱ gá soldado bi ꞌñembabi njaua:
28 Tornou o comandante: Eu por grande soma de dinheiro adquiri este direito de cidadão. Paulo disse: Mas eu o sou de nascimento.
29 Ne nu mi ꞌyøde njabʉ núꞌʉ toꞌo mi ma xa mɛthma̱ ra cu Pablo, núꞌʉ́ ꞌbestho bi ꞌuegue de gueꞌa̱. Ne ra da̱nga nda̱ gá soldado mi ba̱di gue xi majua̱ni mrá me Nroma, bi ntsu ngueꞌa̱ xqui manda dra tha̱tꞌi.
29 Imediatamente, pois se apartaram dele aqueles que o iam interrogar; e até o comandante, tendo sabido que Paulo era romano, atemorizou-se porque o havia ligado.
30 Nepʉ rá hyaxꞌa̱ ra da̱nga nda̱ gá soldado bi ꞌyøtꞌe pa da nja ra nthanthya̱ pa da ba̱di hanja xqui ña̱pabi ya xodyo ra cu Pablo. Hangue bi manda da tha̱cua ya cadena núꞌʉ mi tha̱tꞌa ra cu Pablo ne bi zohna gatho ya nda̱ gá macja̱ ne gatho ya nda̱ gá xodyo pa da muntsꞌi. Nepʉ bri pønga ra cu Pablo ne bi ꞌbaꞌma ja yá thandiꞌʉ.
30 No dia seguinte, querendo saber ao certo a causa por que ele era acusado pelos judeus, soltou-o das prisões, e mandou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o sinédrio; e, trazendo Paulo, apresentou-o diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.