Atos 22

Ra 'Ra'yo Testamento (OTENT) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 ―Núꞌahʉ ma cuꞌihʉ guí ꞌbahʉbʉ, ne núꞌahʉ gyá nda̱hʉ de ma nija̱hʉ, ꞌyøhʉ núna ma ga xiꞌahʉ pa gui pa̱hʉ te rá ꞌbɛ núꞌa̱ stá øtꞌe.
1 — Irmãos e pais, escutem agora o que tenho a dizer em minha defesa.
2 Ha nu mi ꞌyødeꞌʉ gue ra cu Pablo bi ña̱ca ebreo nguꞌʉ, maꞌna xi bi goꞌta yá ne, y nura cu Pablo bi ꞌñena:
2 Quando ouviram que Paulo lhes falava em língua hebraica, fizeram mais silêncio ainda. Paulo continuou:
3 ―Nuga drá xodyo nehe nguꞌahʉ, ne duá ꞌbʉi ja ra hnini Tarso de ra hai Cilicia, pe ja stá te de guecua Jerusale. Ne stá nxadi ja rá hmanda núꞌa̱ ra xahnate rá thuhu ra Gamalie. Y núꞌá̱ bi ꞌñutcagui xá hño te rí bønga rá ley ndu ma dadahʉ. Nza̱ntho xi stá pɛpabi Ajua̱ con gatho ma mʉi, ngu núꞌa̱ guí øthʉ nehe mapaya.
3 — Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas fui criado nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo o rigor da Lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vocês o são no dia de hoje.
4 Nuga rá mʉdi ndrí ʉtsa núꞌʉ toꞌo mi camfri rá noya Ajua̱, asta ndí ho nehe. Ne ndí tsixa dega nthuꞌti ja ra fadi ya ꞌñøhø ne ya ꞌbɛhña̱.
4 Persegui este Caminho até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na cadeia.
5 Nura da̱nga nda̱ gá macja̱ ne numa nda̱hʉ de ma nija̱hʉ da za da ma̱nga núbya gue núꞌʉ́ bi ꞌraca nsɛqui co ꞌnara hɛꞌmi pa dá ha̱ꞌtsuahma̱ núꞌʉ ma mixodyohʉ de guehni Ndamasco pa da hñeꞌtiꞌʉ. Nuga ndrá mahma̱ pa guehni pa ma ga honga núꞌʉ xqui gamfri rá noya Ajua̱ pa ga tsi dega nthuꞌti nuua Jerusale pa dra castiga.
5 Disto são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Deles eu recebi cartas para os irmãos judeus de Damasco, e fui até lá para trazer amarrados a Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 Pe de ndí ne ra ꞌñu de ya ma ga tsønga Ndamasco ngu mi nde ma pa, ndá tha̱mfri bi gobgatho ꞌnara ñotꞌi xqui ꞌñe de mahetsꞌi y asta mri huɛxqui ntsꞌɛdi.
6 — Ora, aconteceu que, enquanto eu viajava, já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, uma grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Nepʉ nuga dá tagui ne dá ø ꞌnara noya mi engagui: “Saulo, Saulo, ¿hanja guí hongui pa gui ꞌyøtca ra ntsꞌoꞌmʉi?”
7 Então caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 Nepʉ nuga dá ambabi njaua: “¿Toꞌoꞌi, zi Hmu?” Nepʉ bi ꞌñengagui: “Nuga go gueque drá Jesu drá me Nasare. Ha nuꞌi guí hongui pa gui ꞌyøtcagui ra ntsꞌoꞌmʉi ngueꞌa̱ guí honi pa gui ꞌyøꞌtua ra ntsꞌoꞌmʉi núꞌʉ toꞌo xa gamfrigui”, bi ꞌñengagui.
8 Perguntei: “Senhor, quem é você?” Ao que me respondeu: “Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem você persegue.”
9 Nehe núꞌʉ ndrí ꞌñoꞌbe bi hyanda núꞌa̱ ra ñotꞌi nehe, ne xi bi ntsu. Pe nuꞌʉ́ himbi ꞌyøde núꞌa̱ ra noya bi zocagui.
9 — Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceber o sentido da voz de quem falava comigo.
10 Ha nuga dá ambi núꞌa̱ toꞌo bi zoqui ne dá embabi: “Ma zi Hmuꞌi, ¿te mahyoni ga øtꞌebya?” Ha nuꞌá̱ bi ꞌñengagui: “ꞌBai ne sigui ri ꞌñu pa grí ma Ndamasco. Ne ja guehni ma da siꞌani gatho núꞌa̱ mahyoni gui ꞌyøtꞌe.”
10 Então perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” E o Senhor me disse: “Levante-se, entre em Damasco, onde lhe dirão tudo o que você precisa fazer.”
11 Y co núꞌa̱ ra ñotꞌiꞌa̱ bi jaqui dá ngoda ꞌbestho. Nepʉ núꞌʉ ndrí ꞌñoꞌbe go gueꞌʉ bi gʉncagui pa bi za dá tsønga Ndamasco.
11 Tendo ficado cego por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 Ne de guehni ja mi ꞌbʉhni ꞌnara ꞌñøhø rá thuhu ra Ananía, ne xi mi øtꞌa gatho núꞌa̱ ma̱nga ra ley, ne gatho núꞌʉ ma mixodyohʉ mbi ꞌbʉhni Ndamasco mi ña̱ xá hño de gueꞌa̱.
12 — Um homem chamado Ananias, piedoso conforme a Lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Y nuꞌá̱ bi ma bá cꞌa̱scagui, ne mi zøni bi ꞌñengagui njaua: “Zi cu Saulo, hña̱nga ri thandi maꞌnaꞌqui.” Ne ꞌbestho ra oraꞌa̱ bi za dá handa ra Ananía mi ꞌbahni.
13 veio procurar-me e, chegando perto de mim, disse: “Irmão Saulo, recupere a visão!” Nessa mesma hora, recuperei a visão e olhei para ele.
14 Nepʉ nuꞌá̱ bi ꞌñengagui: “Ajua̱ núꞌa̱ mi xøcambeni ndu ma dadahʉ go gueꞌa̱ xqui huahnꞌaꞌi desde ra mʉdi pa gui pa̱tua rá pahaꞌa̱, ne pa gui hyandua rá Tꞌʉꞌa̱ núꞌa̱ toꞌo hingui tu ni ꞌnara tsꞌoqui, ne pa gui ꞌyøtua rá noyaꞌa̱ nu sta zoꞌaꞌi.
14 Então ele disse: “O Deus de nossos pais escolheu você de antemão para conhecer a vontade dele, ver o Justo e ouvir a voz dele.
15 Ngueꞌa̱ go nuꞌi ma gui damajua̱ni ja gatho ya ja̱ꞌi habʉraza de núꞌa̱ xcá hyandi ne xcá ꞌyøde.
15 Porque você terá de ser testemunha dele diante de todos, anunciando as coisas que você tem visto e ouvido.
16 Xibya, ¿te rá ꞌbɛ guí tøꞌmi? Nxøni maha gui nxistehe, ne ꞌyapabi ra Zidada da punꞌa ri tsꞌoqui.”
16 E agora, o que está esperando? Levante-se, receba o batismo e lave os seus pecados, invocando o nome dele.”
17 Nepʉ dá penga pa Jerusale ne dá cʉtꞌa ja ra nda̱nija̱ pa dá apabi Ajua̱, ne ja dá handini ꞌnara ntꞌudi ngu dega tꞌi.
17 — Quando voltei para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 Dá handa ra Zidada, ne bi ꞌñengagui: “Nxøni da̱ma pøni de guecua Jerusale, ngueꞌa̱ nuya ja̱ꞌi de guecua hinda ma da gamfriꞌi núꞌa̱ ma gui damajua̱ni de gueque.”
18 e vi o Senhor. Ele me disse: “Ande logo e saia imediatamente de Jerusalém, porque não aceitarão o seu testemunho a meu respeito.”
19 Hangue nuga dá embabi: “Ma zi Hmuꞌi, nuꞌʉ́ pa̱di xá hño gue nuga ndí cʉtꞌa mbo ja gatho ya nija̱, ne ndí tsixa fadi núꞌʉ toꞌo mi camfriꞌi ne ndí tsʉhni, ne ndí naꞌmbabi.
19 Eu respondi: “Senhor, eles bem sabem que eu ia de sinagoga em sinagoga, prendendo e açoitando os que criam em ti.
20 Ne nu mi mfanga rá ji ri hoga mɛfi ra cu Teba núꞌa̱ mi damajua̱ni de gueꞌe, nequi ndí ꞌbʉhni nehe, ne xi dá ho núꞌa̱ bi tꞌøꞌtuabiꞌa̱. Ne go ndí supabi yá dutu núꞌʉ ya hyote.”
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as capas dos que o matavam.”
21 Pe nura Zidada bi ꞌñengagui: “Grí ma, ngueꞌa̱ ma ga pɛnꞌa asta habʉ bí ꞌbʉ núꞌʉ hingyá xodyo pa gui zofoꞌʉ.”
21 Mas ele me disse: “Vá, porque eu o enviarei para longe, aos gentios.”
22 Hønsɛ gueꞌʉ ya noya bi za bi ma̱nga ra cu Pablo, ngueꞌa̱ ra oraꞌa̱ bi mʉdi bi mafi gatho ya ja̱ꞌi ne mi ena njaua:
22 Até este ponto a multidão ficou ouvindo. Mas, quando Paulo disse isso, começaram a gritar bem alto: — Fora com ele! Mate-o, porque ele não merece viver!
23 Ha nuya ja̱ꞌi mi mantho himi ne da goꞌta yá ne asta mi pantsꞌa yá dutu ne mi føta ya hai co yá cuɛ.
23 Enquanto eles gritavam, tiravam as suas capas e jogavam poeira para o ar,
24 Nepʉ nura da̱nga nda̱ gá soldado bi manda da jotꞌa ra cu Pablo ja ra cuarte, ne bi manda dra fɛtꞌi pa da ma̱hma̱ te ma tsꞌoqui xqui ꞌyøtꞌe, pa njabʉ da ba̱di hanja mi pø yá cuɛ ya ja̱ꞌi con gueꞌa̱.
24 o comandante ordenou que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo estavam gritando assim contra ele.
25 Pe nu mri tha̱tꞌa ra cu Pablo pa dra fɛtꞌi, nuꞌbʉ́ bi ꞌñembabi ꞌnara nda̱ gá soldado mi ꞌbahni:
25 Quando o estavam amarrando com correias, Paulo perguntou ao centurião que ali estava: — Será que vocês têm o direito de açoitar um cidadão romano, sem que ele tenha sido condenado?
26 Ha nu mi ꞌyøde njabʉ ra nda̱ gá soldado, bi ma bá xipa ra da̱nga nda̱ gá soldado ne bi ꞌñembabi:
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: — Que é isso que o senhor está prestes a fazer? Saiba que aquele homem é cidadão romano.
27 Nepʉ ra da̱nga nda̱ gá soldado bi ma bá tsʉdi ra cu Pablo ne bi ꞌyambabi:
27 Então o comandante veio e perguntou a Paulo: — Diga-me uma coisa: você é romano? Paulo respondeu: — Sou.
28 Nuꞌbʉ́ nura da̱nga nda̱ gá soldado bi ꞌñembabi njaua:
28 E o comandante disse: — Eu tive de gastar muito dinheiro para conseguir essa cidadania. Ao que Paulo respondeu: — Pois eu a tenho de nascença.
29 Ne nu mi ꞌyøde njabʉ núꞌʉ toꞌo mi ma xa mɛthma̱ ra cu Pablo, núꞌʉ́ ꞌbestho bi ꞌuegue de gueꞌa̱. Ne ra da̱nga nda̱ gá soldado mi ba̱di gue xi majua̱ni mrá me Nroma, bi ntsu ngueꞌa̱ xqui manda dra tha̱tꞌi.
29 Imediatamente se afastaram os que iam interrogá-lo com açoites. O próprio comandante ficou com medo quando soube que Paulo era romano, porque tinha mandado amarrá-lo.
30 Nepʉ rá hyaxꞌa̱ ra da̱nga nda̱ gá soldado bi ꞌyøtꞌe pa da nja ra nthanthya̱ pa da ba̱di hanja xqui ña̱pabi ya xodyo ra cu Pablo. Hangue bi manda da tha̱cua ya cadena núꞌʉ mi tha̱tꞌa ra cu Pablo ne bi zohna gatho ya nda̱ gá macja̱ ne gatho ya nda̱ gá xodyo pa da muntsꞌi. Nepʉ bri pønga ra cu Pablo ne bi ꞌbaꞌma ja yá thandiꞌʉ.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que Paulo vinha sendo acusado pelos judeus, o comandante o soltou e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio. E, mandando trazer Paulo, apresentou-o diante deles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.