Atos 16

Ra 'Ra'yo Testamento (OTENT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 De mi zønga ra cu Pablo co ra cu Sila ja ra hnini Derbe, de guehni bi thogui pa rí ma Listra, y ja bi nthɛuini ꞌnara gamfri rá thuhu ra Timoteo, nurá na̱na̱ mrá xodyo ne mrá gamfriꞌa̱, y nurá dada mrá me Grecia.
1 Paulo chegou às cidades de Derbe e Listra. Em Listra morava um cristão chamado Timóteo. A mãe dele, uma cristã, era da raça dos judeus, mas o pai dele não era judeu.
2 Ha nuya cu mbi ꞌbʉ Listra ne Iconio mi ña̱ xá hño de ra cu Timoteo.
2 Todos os irmãos que moravam em Listra e Icônio falavam bem de Timóteo.
3 Ha nura cu Pablo mi ne da zitsꞌi pa da mɛuiꞌa̱. Pe ꞌmɛtꞌo bi japi da thuꞌtsua núꞌa̱ ra seña ma̱nga rá ley ra Moise, pa hinda bø yá cuɛ núꞌʉ ya xodyo mi ꞌbʉhni, ngueꞌa̱ gathoꞌʉ mi pa̱di gue mrá me Grecia rá dada.
3 Paulo quis levá-lo consigo e por isso o circuncidou , pois todos os judeus que moravam naqueles lugares sabiam que o pai de Timóteo não era judeu.
4 Nepʉ nuꞌʉ́ bi ma de guehni bi thogui pa ja maꞌra ya hnini, ne mi xipa ya cu núꞌʉ ya noya xqui mɛhna ya apostol ne ya nda̱ de ra nija̱ nuni Jerusale pa da ꞌyøtꞌeꞌʉ.
4 Nas cidades por onde passavam, eles diziam aos cristãos quais as decisões que tinham sido tomadas pelos apóstolos e pelos presbíteros da igreja de Jerusalém e aconselhavam que eles obedecessem a essas decisões.
5 Ne njabʉ maꞌna bi te yá jamfri gatho núꞌʉ ya gamfri de núꞌʉ ya hnini habʉ xqui ꞌrañꞌʉ. Ne hyastho mi ꞌyo mi camfri maꞌra ya ja̱ꞌi de rá noya Ajua̱, ne mi muntsꞌini maꞌra ya cu.
5 Assim as igrejas ficavam mais fortes na fé, e o número de cristãos aumentava cada dia mais.
6 De guehni bi thoguiꞌʉ pa bi ma ja ra hai Frigia ne Galacia, ngueꞌa̱ ra Ma̱ca Nda̱hi himbi hopabi da thogui ja ra hai Asia pa da ma̱mba rá noya Ajua̱ de guehni.
6 Como o Espírito Santo não deixou que anunciassem a palavra na província da Ásia, eles atravessaram a região da Frígia-Galácia.
7 Ne bi thoguiꞌʉ pa bi ma ja ra hai Misia, ne mi ne xa mahma̱ꞌʉ pa ja ra hai Bitinia, pe rá Ma̱ca Nda̱hi ra Jesu himbi hopi da maꞌʉ.
7 Quando chegaram perto do distrito da Mísia, tentaram ir para a província da Bitínia, mas o Espírito de Jesus não deixou.
8 Hangue bi thoguitho de guehni Misia pa bi ma ja ra hnini Ntroa.
8 Então atravessaram a Mísia e chegaram à cidade de Trôade.
9 Ne mi nxuui ra cu Pablo bi hyanda ꞌnara ntꞌudi ngu dega tꞌi. Bi hyanda ꞌnara ꞌñøhø mrá me Macedonia, mi ꞌbahni ne bi ꞌñembabi: “Thogui pa Macedonia pa grí faxcaheni.”
9 Naquela noite Paulo teve uma visão. Ele viu um homem da província da Macedônia, que estava de pé e lhe pedia: “Venha para a Macedônia e nos ajude!”
10 Ne nu mi hyanda njabʉ ra cu Pablo núꞌa̱ ra ntꞌudiꞌa̱ ngu dega tꞌi, ꞌbestho dá hñocje pa dá mahe ja ra hai Macedonia, núga drá Luca ne ra cu Pablo ne núꞌʉ maꞌra ya cu. Dá pa̱he gue Ajua̱ mi pɛncahe pa ma grá ma̱ñheni ra hoga ntꞌøde de ra mpøhø.
10 Logo depois dessa visão, nós resolvemos partir logo para a Macedônia, pois estávamos certos de que Deus nos havia chamado para anunciar o evangelho ao povo dali.
11 Hangue dá pøñhe de guehni Ntroa dá jʉhe ra motsa pa dá ꞌraxhe ja ra ndehe. Ne dá mahe manjua̱ntho ja ra zi tꞌʉca hai rá thuhu Samotracia o madetho ra ndehe. Nepʉ rá hyaxꞌa̱ dá tsøñhe ja ra hnini Neapoli de ra hai Macedonia.
11 Nós embarcamos em Trôade e fomos diretamente para a ilha de Samotrácia. No dia seguinte chegamos ao porto de Neápolis.
12 De guehni dá mahe pa Filipo gueꞌa̱ ꞌnará hnini ya me Nroma, ne gueꞌa̱ ꞌnara da̱nga hnini de ra hai Macedonia. Y ja dá ꞌbʉheni ꞌraya pa.
12 Dali fomos a Filipos, que é uma cidade do primeiro distrito da província da Macedônia e também colônia romana, onde ficamos vários dias.
13 Ha ra pa dega tsaya dá pøñhe de ra hnini ne dá mahe ja ra da̱the habʉ xqui nza̱i ya ja̱ꞌi da ma dua apabi Ajua̱. Ne ja dá huheni habʉ xqui muntsꞌa ꞌraya ꞌbɛhña̱, ne dá fʉhe dá xiphe de rá noya Ajua̱.
13 No sábado saímos da cidade e fomos para a beira do rio, pois pensávamos que ali devia haver um lugar de oração para os judeus. Sentamos e começamos a conversar com as mulheres que estavam reunidas lá.
14 Ne ꞌna de gueꞌʉ mrá thuhu ra Lidia mrá me Tiatira, mi pa ya hoga dutu xqui ja̱tꞌi dega murado, ne mi xøcambeni Ajua̱. Bi ꞌyøde núꞌa̱ mi ma̱nga ra cu Pablo, y Ajua̱ bi xocua rá mfeni pa bi gamfri.
14 Uma daquelas mulheres que estavam nos ouvindo era Lídia, uma vendedora de púrpura , da cidade de Tiatira. Ela adorava a Deus, e o Senhor abriu a mente dela para que compreendesse o que Paulo dizia.
15 Ne bi nxisteheꞌa̱ con gatho ya mengu rá ngu. Nepʉ bi ba̱nteguihe bi ꞌñenje:
15 Ela e as pessoas da sua casa foram batizadas. Depois Lídia nos convidou, dizendo: — Venham ficar na minha casa, se é que vocês acham que, de fato, eu creio no Senhor. Assim ela nos convenceu a ficar na casa dela.
16 Ne ꞌnara pa ndrá mahe habʉ nza̱ntho mi tꞌapabi Ajua̱, de má ꞌñu dá nthɛhe ꞌnara nxutsi mrá ꞌbɛgo ne mi pɛꞌtsa ꞌnara tsꞌonda̱hi núꞌa̱ mi japi da xipabi te ma suerte mi pɛꞌtsa cada ꞌnara ja̱ꞌi, y nuyá hmuꞌa̱ mi ta̱ha̱ ndunthi ra boja̱ po núꞌa̱ ra ꞌbɛfi mi pɛfiꞌa̱ ngueꞌa̱ nura nxutsiꞌa̱ mrá ba̱di.
16 Certo dia, quando estávamos indo para o lugar de oração, veio ao nosso encontro uma escrava. Essa moça estava dominada por um espírito mau que adivinhava o futuro, e os seus donos ganhavam muito dinheiro com as adivinhações que ela fazia.
17 Nepʉ nuꞌá̱ bi dɛngahe ne bi ña̱ ntsꞌɛdi bi ꞌñena:
17 A moça começou a nos seguir, gritando assim: — Estes homens são
18 Ndunthi ya pa bi dɛngahe ne nza̱ntho mi ma̱nga njabʉ. Pe ra cu Pablo ya himi ne da ꞌyøde da ma̱nga njabʉ. Hangue bi mpʉntsꞌi ne bi zofo núꞌa̱ ra tsꞌonda̱hi mi pɛꞌtsa núꞌa̱ ra nxutsi ne bi ꞌñembi:
18 Ela fez isso muitos dias. Por fim Paulo se aborreceu, virou-se para ela e ordenou ao espírito: — Pelo poder do nome de Jesus Cristo, eu mando que você saia desta moça! E, no mesmo instante, o espírito saiu.
19 Ha nu mi hyanda yá hmu gue ya himi tsa da da̱ha̱ ra boja̱ co rá ꞌbɛfi núꞌa̱ ra nxutsi, bi bø yá cuɛ ne bi gʉ ra cu Pablo ne ra cu Sila pa bi ziꞌtsua ya nda̱ ja ra tai.
19 Quando os donos da moça viram que não iam poder mais ganhar dinheiro com as adivinhações dela, agarraram Paulo e Silas e os arrastaram até a praça pública, diante das autoridades.
20 Ne bi ziꞌtsua ya nzaya ne bi ꞌñembabi:
20 Eles os apresentaram a essas autoridades romanas e disseram: — Estes homens são judeus e estão provocando desordem na nossa cidade.
21 Ne udi yá nza̱i núꞌʉ hindí ꞌñepi ga øthʉ ngueꞌa̱ dyá me Nromahʉ y dí ohʉ ja yá ꞌyɛ ma nda̱hʉ me Nroma.
21 Estão ensinando costumes que são contra a nossa lei . Nós, que somos romanos, não podemos aceitar esses costumes.
22 Nuꞌbʉ́ núꞌʉ ya ja̱ꞌi xqui muntsꞌini bi bø yá cuɛ con gueꞌʉ, nepʉ ya nda̱ bi manda da ꞌbøcua yá dutu ne dra fɛtꞌi co ya tsꞌʉtꞌo.
22 Aí uma multidão se ajuntou para atacar Paulo e Silas. As autoridades mandaram que tirassem as roupas deles e os surrassem com varas.
23 Y mi uadi bi hnaꞌmbabi ntsꞌɛdi, bi jotꞌa fadi ne bi sipa ra nsufadi gue da su xá hño.
23 Depois de baterem muito neles, as autoridades jogaram os dois na cadeia e deram ordem ao carcereiro para guardá-los com toda a segurança.
24 Y mi ꞌyøde njabʉ ra nsufadi, bi cʉꞌta asta xi ra tsꞌa̱tꞌa fadi, ne bi zɛꞌmba yá ua ja ꞌnara da̱nga za habʉ hingui tsa da xocsɛꞌʉ.
24 Depois de receber essa ordem, o carcereiro os jogou numa cela que ficava no fundo da cadeia e prendeu os pés deles entre dois blocos de madeira.
25 Pe ngu made ra xuui ra cu Pablo ne ra cu Sila mi apabi Ajua̱ ne mi tutuabi ya ja̱hña̱ Ajua̱, ne gatho maꞌra ya ꞌyofadi mi ødeꞌʉ,
25 Mais ou menos à meia-noite, Paulo e Silas estavam orando e cantando hinos a Deus, e os outros presos escutavam.
26 mi da̱mfri bi nja ꞌnara da̱nga mbimhai, asta mi ꞌña̱nga yá ua ya ja̱do de ra fadi, ne asta bi xogui gatho ya gosthi fadi, ne bi xotꞌa gatho ya cadena núꞌʉ mi tha̱tꞌa ya ꞌyofadi.
26 De repente, o chão tremeu tanto, que abalou os alicerces da cadeia. Naquele instante todas as portas se abriram, e as correntes que prendiam os presos se arrebentaram.
27 Ha nura nsufadi bi nuhu bi hyanda ya gosthi fadi gatho mi xogui, hangue bi gʉca rá mahuai pa xa hñosɛhma̱ꞌa̱, ngueꞌa̱ mi hu rá mʉi gue ya xqui ꞌbatꞌa gatho ya ꞌyofadi.
27 Aí o carcereiro acordou. Quando viu que os portões da cadeia estavam abertos, pensou que os prisioneiros tinham fugido. Então puxou a espada e ia se matar,
28 Pe nura cu Pablo bi maꞌti ne bi ꞌñembi:
28 mas Paulo gritou bem alto: — Não faça isso! Todos nós estamos aqui!
29 Nepʉ nura nsufadi bi ꞌyadi ꞌnara ñotꞌi, ne bi yʉtꞌi hnestꞌihi asta mri hua̱tꞌi co ra ntsu, ne bá ndandiña̱hmu ja yá ua ra cu Pablo ne ra cu Sila.
29 Aí o carcereiro pediu que lhe trouxessem uma luz, entrou depressa na cela e se ajoelhou, tremendo, aos pés de Paulo e Silas.
30 Nepʉ ꞌbestho bi pøni pa thi ne bi ꞌyambabiꞌʉ bi ꞌñembi:
30 Depois levou os dois para fora e perguntou: — Senhores, o que devo fazer para ser salvo?
31 Nuꞌbʉ́ nuꞌʉ́ bi ꞌñembi:
31 Eles responderam: — Creia no Senhor Jesus e você será salvo — você e as pessoas da sua casa.
32 Nepʉ ra cu Pablo ne ra cu Sila bi xipa rá noya Ajua̱ núꞌa̱ ra nsufadi ne gatho ya mengu rá ngu.
32 Então eles anunciaram a palavra do Senhor ao carcereiro e a todas as pessoas da casa dele.
33 Y mi nxuuitho ra nsufadi bi xʉcuabiꞌʉ habʉ xqui tꞌumba ya mfɛi. Nepʉ nuꞌá̱ bi nxistehe ꞌbestho ne gatho ya mengu rá ngu.
33 Naquela mesma hora da noite, o carcereiro começou a cuidar deles, lavando os ferimentos da surra que haviam levado. Logo depois ele e todas as pessoas da sua casa foram batizados.
34 Ne bi zixa pa ja rá ngu ne bá umbi te bi ziꞌʉ. Y núꞌa̱ ra nsufadi ne núꞌʉ ya mengu rá ngu xi mri johya ngueꞌa̱ xqui gamfriꞌʉ Ajua̱.
34 Em seguida ele levou Paulo e Silas para a sua casa e lhes deu comida. O carcereiro e as pessoas da sua casa ficaram cheios de alegria porque agora criam em Deus.
35 Nurá hyaxꞌa̱ ya nda̱ bi mɛhna ya polecia da xipa ra nsufadi gue da hyɛgui ra cu Sila ne ra cu Pablo.
35 Quando amanheceu, as autoridades romanas mandaram alguns policiais com a seguinte ordem para o carcereiro: “Solte esses homens.”
36 Hangue ra nsufadi bi ꞌñembabi ra cu Pablo:
36 Então o carcereiro disse a Paulo: — As autoridades mandaram soltá-los. Podem ir embora em paz.
37 Pe ra cu Pablo bi zofo núꞌʉ to bá ha̱ ra noya pa da thɛguiꞌʉ, ne bi ꞌñembi:
37 Mas Paulo disse aos policiais: — Eu e Silas somos cidadãos romanos e, mesmo assim, sem termos sido julgados, fomos surrados em público. E depois nos jogaram na cadeia. E agora querem nos mandar embora assim em segredo? Isso não! Que as próprias autoridades romanas venham aqui e nos soltem!
38 Nuꞌbʉ́ ya polecia bi ma bá xipa njabʉ ya nda̱. Nuꞌbʉ́ nuꞌʉ́ bi ntsu nu mi ba̱di gue myá me Nroma ne mi o ja yá ꞌyɛ ra da̱nga nda̱ Nroma.
38 Os policiais foram contar às autoridades romanas o que Paulo tinha dito. Quando as autoridades souberam que Paulo e Silas eram cidadãos romanos, ficaram com medo
39 Hangue nuꞌʉ́ bi ma bá apa ra pumbate ra cu Pablo ne ra cu Sila, bi pøni de ra fadi ne bi ba̱ntebi da bøniꞌʉ de ja ra hnini.
39 e foram lhes pedir desculpas. Então os tiraram da prisão e pediram que fossem embora da cidade.
40 Ha nu mi bønga fadiꞌʉ bi ma ja rá ngu ra nju Lidia. Ne bá huꞌmba yá mʉi ya cu. Nepʉ bi maꞌʉ.
40 Paulo e Silas saíram da cadeia e foram para a casa de Lídia. Ali encontraram-se com os irmãos, animaram a todos e depois foram embora.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.