Marcos 5
Nəkwəkwə imərhakə kape kughen: nɨrpenien vi (NWI) vs ARA
1 Kɨni ai, iriə khatərhav-pən mɨn ye nɨkar lugun a, kɨni mhavhiak mhavən ye kwənmhaan kɨrik kape nəmə Gerasa.
1 Entrementes, chegaram à outra margem do mar, à terra dos gerasenos.
2 — ausente —
2 Ao desembarcar, logo veio dos sepulcros, ao seu encontro, um homem possesso de espírito imundo,
3 — ausente —
3 o qual vivia nos sepulcros, e nem mesmo com cadeias alguém podia prendê-lo;
4 Nɨpɨg rɨpsaah kɨsarkɨs ətərəkɨn nɨhun mɨne kwermɨn kɨn jen, mərɨg in ramakapɨr-pɨr. Nagheen rehuə, narmamə kaseinein nharaptərəkɨnien.
4 porque, tendo sido muitas vezes preso com grilhões e cadeias, as cadeias foram quebradas por ele, e os grilhões, despedaçados. E ninguém podia subjugá-lo.
5 Tukmə yenpɨg uə yeraan, raməmɨr apa ikɨn kamnɨm narmamə ikɨn uə apa ye tukwas kɨni mamətəpar apomh, kɨni mamərəteih-ərəteih nɨpran kɨn kapier.
5 Andava sempre, de noite e de dia, clamando por entre os sepulcros e pelos montes, ferindo-se com pedras.
6 Nɨpɨg Yesu raməmɨr hanə isok, yermamə ai rəm, kɨni raiyu ətkin muə mənɨmkur ye nɨmrɨn.
6 Quando, de longe, viu Jesus, correu e o adorou,
7 — ausente —
7 exclamando com alta voz: Que tenho eu contigo, Jesus, Filho do Deus Altíssimo? Conjuro-te por Deus que não me atormentes!
8 — ausente —
8 Porque Jesus lhe dissera: Espírito imundo, sai desse homem!
9 Kɨni Yesu raiyoh-pən kɨn nhagɨn. Mərɨg rɨmə, “Nhagɨk e, Nukwao Ehuə, meinai kɨmawə e khapsaah.”
9 E perguntou-lhe: Qual é o teu nome? Respondeu ele: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Məknekɨn ramasək ətgɨn Yesu m-rɨpsaah mə tukrɨpəh nəkota-pənien əriə apa isok.
10 E rogou-lhe encarecidamente que os não mandasse para fora do país.
11 Kɨni ikɨn a, pukəh mɨnə khapsaah ikɨn. Kasəruk ye nɨhu tukwas a.
11 Ora, pastava ali pelo monte uma grande manada de porcos.
12 Kɨni nanmɨn has mɨnə ai kɨsasək mhani-pən tuk Yesu mhamə, “Takəta-pən irəmawə yerki pukəh mɨnə e.”
12 E os espíritos imundos rogaram a Jesus, dizendo: Manda-nos para os porcos, para que entremos neles.
13 Kɨni Yesu reighan kɨn əriə kamhavən. Kɨsəta ye yermamə ai, kɨni mhavən yerki pukəh mɨnə. Pukəh mɨnə ai khapsaah ipakə tuk tu taosen. Kɨsaiyu mɨseiwaiyu ye nəpatu, mhavi-ərhav mɨsəmnɨm ye tahik.
13 Jesus o permitiu. Então, saindo os espíritos imundos, entraram nos porcos; e a manada, que era cerca de dois mil, precipitou-se despenhadeiro abaixo, para dentro do mar, onde se afogaram.
14 Narmamə kape nəvɨgɨnien pukəh mɨnə kasərer aikɨn masəm pukəh mɨnə kasəmnɨm, kɨni kɨsaiyu mhavən apa iməriə ikɨn mɨnə, kɨni mɨsəvsao kɨn. Kɨni mɨsəvsao apnapɨg kɨn yerkwanu mɨnə ipakə tuk əriə. Kɨni narmamə ai khavən tukun mɨsəm.
14 Os porqueiros fugiram e o anunciaram na cidade e pelos campos. Então, saiu o povo para ver o que sucedera.
15 Khauə mɨsəm Yesu, mɨsəm yermamə ai, nukwao ehuə kape nanmɨn has rɨmnaməmɨr iran kupən. Mɨsəm ramkwətə mɨvəhsi-pən neipən. Kɨni nɨrkunien kafan ruahuvə. Narmamə mɨnə ai kɨsəm khagɨn.
15 Indo ter com Jesus, viram o endemoninhado, o que tivera a legião, assentado, vestido, em perfeito juízo; e temeram.
16 Kɨni nəmə mɨnə kɨmɨsəm Yesu rɨmnəkota nanmɨn has kɨsəvsao kɨn yermamə yame nanmɨn has rɨmnaməmɨr iran kupan, mɨne pukəh.
16 Os que haviam presenciado os fatos contaram-lhes o que acontecera ao endemoninhado e acerca dos porcos.
17 Kɨni nəmə aikɨn kɨsaiyoh-pən skai Yesu mə tukrɨtərhav a iməriə ikɨn.
17 E entraram a rogar-lhe que se retirasse da terra deles.
18 Kɨni ai Yesu ratpən ye bot. Yermamə yame nanmɨn has rɨmnaməmɨr iran ramaiyoh-pən In mə iriu min.
18 Ao entrar Jesus no barco, suplicava-lhe o que fora endemoninhado que o deixasse estar com ele.
19 Mərɨg Yesu rɨməni-əhu, mɨmə, “Nɨkam. Takvən apa imam yerkwanu kɨmiə kafam narmamə mɨnə, kɨni məvsao kɨn narɨmnar yame Kughen rɨmnor kɨmik, meinai rɨkin rɨmneiwaiyu pɨk tuk ik.”
19 Jesus, porém, não lho permitiu, mas ordenou-lhe: Vai para tua casa, para os teus. Anuncia-lhes tudo o que o Senhor te fez e como teve compaixão de ti.
20 Kɨni kwən ai rɨtərhav mɨvən kwənmhan kɨrik nhagɨn e Dikapolis, kɨni maməvsao kɨn norien yame Yesu rɨmnor iran. Kɨni narmamə fam kɨsərɨg, kɨsakur kɨn.
20 Então, ele foi e começou a proclamar em Decápolis tudo o que Jesus lhe fizera; e todos se admiravam.
21 Kɨni Yesu rɨvəh bot məviəfugɨn ye nɨkar lugun mɨvhiak. Mɨvhiak hanə, narmamə khapsaah khauə mɨsərer kurao kɨn.
21 Tendo Jesus voltado no barco, para o outro lado, afluiu para ele grande multidão; e ele estava junto do mar.
22 Yamehuə kɨrik kape niməhuak kape nəmə Isrel, nhagɨn e Jaeras, ruə məm Yesu, mənɨmkur ye nɨmrɨn
22 Eis que se chegou a ele um dos principais da sinagoga, chamado Jairo, e, vendo-o, prostrou-se a seus pés
23 kɨni masək ətgɨn, mɨmə, “Yhajoun, piakəskəh kafak nɨmhəyen rɨneriaji. Yuə-ru mərəhu-pən kwermɨm iran, pəh in rəsanɨn.”
23 e insistentemente lhe suplicou: Minha filhinha está à morte; vem, impõe as mãos sobre ela, para que seja salva, e viverá.
24 Kɨni Yesu rɨvən iriu min.
24 Jesus foi com ele. Grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Piraovɨn kɨrik aikɨn rɨmɨvəh nəmhəyen kape piraovɨn. Rɨmɨvəh nɨmhəyen ai meriaji newk twelef, nəmhəyen rapəh nɨrkəkien.
25 Aconteceu que certa mulher, que, havia doze anos, vinha sofrendo de uma hemorragia
26 Nɨpɨg mɨnə fam, ramərɨg nəmhəyen. Kɨni rɨvən məm dokta mɨnə, moriah fam kafan mane ye nəmhəyen kafan. Mərɨg nəmhəyen rɨpəh neiwaiyuyen; ramor pɨk.
26 e muito padecera à mão de vários médicos, tendo despendido tudo quanto possuía, sem, contudo, nada aproveitar, antes, pelo contrário, indo a pior,
27 — ausente —
27 tendo ouvido a fama de Jesus, vindo por trás dele, por entre a multidão, tocou-lhe a veste.
28 — ausente —
28 Porque, dizia: Se eu apenas lhe tocar as vestes, ficarei curada.
29 Nɨpɨg rɨmɨrap əmə neipən kafan, məsanɨn. In mɨrkun mə to rɨpəh mɨn nərɨgien nəmhəyen.
29 E logo se lhe estancou a hemorragia, e sentiu no corpo estar curada do seu flagelo.
30 Məknekɨn, Yesu rərɨg yerkin, mɨrkun mə nanmɨn kafan ror huvə yermamə kɨrik. Kɨni rarharha maiyoh əriə mə, “?Pa e rɨmɨrap Yo?”
30 Jesus, reconhecendo imediatamente que dele saíra poder, virando-se no meio da multidão, perguntou: Quem me tocou nas vestes?
31 Narmamə kafan khani-pən tukun mhamə, “!Ǝmru! Kɨtawə khahum. ?Rhawor e nakamaiyoh mə pa e rɨmɨrap Ik?”
31 Responderam-lhe seus discípulos: Vês que a multidão te aperta e dizes: Quem me tocou?
32 Mərɨg Yesu rarharha mamarhakɨn yermamə yame rɨmɨrap In.
32 Ele, porém, olhava ao redor para ver quem fizera isto.
33 Məknekɨn, piraovɨn ai rərɨg mɨrkun naha nhagɨn yame rɨmnor in, kɨni muə məm Yesu, mənɨmkur ye nɨmrɨn. Mɨgɨn pawk, mɨni fam ye nəfrakɨsien kafan.
33 Então, a mulher, atemorizada e tremendo, cônscia do que nela se operara, veio, prostrou-se diante dele e declarou-lhe toda a verdade.
34 Mərɨg Yesu rɨni-pən tukun mə, “Piakəskəh, nhatətəyen kafam rɨmnor ik naknəsanɨn. Takamvən ye nəmərinuyen. Kafam nəmhəyen ruɨrkək.”
34 E ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou; vai-te em paz e fica livre do teu mal.
35 Yesu raməgkiar hanə, narmamə tɨksɨn khasɨ-pən apa imei Jaeras, yamehuə kɨrik kape niməhuak kape nəmə Isrel, mhatərhav-pə. Mhani-pən tuk Jaeras mhamə, “Takpəh norien narkutien kɨmi Yhajoun mɨkɨr mɨvən. Kafam piakəskəh ruamhə ta.”
35 Falava ele ainda, quando chegaram alguns da casa do chefe da sinagoga, a quem disseram: Tua filha já morreu; por que ainda incomodas o Mestre?
36 Kɨni Yesu rɨmnərɨg nəgkiarien a, mɨni-pən tuk Jaeras mə, “Takpəh nɨgɨnien. Hatətə əmə irak.”
36 Mas Jesus, sem acudir a tais palavras, disse ao chefe da sinagoga: Não temas, crê somente.
37 Kɨni Yesu rɨni-əhu narmamə mə tukhapəh nhakwasɨgien kɨn. Kɨni mɨkɨr əmə Pita, mɨne Jemes, mɨne Jon, piau Jemes irisɨr min.
37 Contudo, não permitiu que alguém o acompanhasse, senão Pedro e os irmãos Tiago e João.
38 Khatərhav-pə imei yemehuə a. Yesu rəm mə narmamə khapsaah aikɨn. Kɨsasək mamhauvrɨg-uvrɨg pɨk.
38 Chegando à casa do chefe da sinagoga, viu Jesus o alvoroço, os que choravam e os que pranteavam muito.
39 Rauru-pən imə mɨni-pən tuk əriə mə, “?Rhawor nakamhauvrɨg-uvrɨg pɨk a? Piakəskəh rɨpəh nɨmhəyen, mərɨg ramapɨr əmə.”
39 Ao entrar, lhes disse: Por que estais em alvoroço e chorais? A criança não está morta, mas dorme.
40 Kɨsərɨg, kɨsarh iakei iran.
40 E riam-se dele. Tendo ele, porém, mandado sair a todos, tomou o pai e a mãe da criança e os que vieram com ele e entrou onde ela estava.
41 Kɨni Yesu rɨvəh kwermɨn mɨni-pən tukun mə, “Talita kum.” (Ye nəgkiarien kapəriə, nɨpran rɨmə, “Piakəskəh, yakamni-pre tuk ik mə, ‘Hekɨmter’.”)
41 Tomando-a pela mão, disse: Talitá cumi!, que quer dizer: Menina, eu te mando, levanta-te!
42 Məknekɨn, piakəskəh a rhekɨmter məriwək. (Kafan newk twelef əmə.) Kɨmɨsəm norien ai Yesu rɨmnor, kɨsakur pɨk kɨn.
42 Imediatamente, a menina se levantou e pôs-se a andar; pois tinha doze anos. Então, ficaram todos sobremaneira admirados.
43 Kɨni Yesu rɨni-pən tuk əriə mə, “Takhapəh nɨsəvsaoyen kɨn norien e kɨmi narmamə. Kɨni havəhsi-pən nəvɨgɨnien kɨrik kɨmin pəh rən.”
43 Mas Jesus ordenou-lhes expressamente que ninguém o soubesse; e mandou que dessem de comer à menina.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.