Atos 22
Nəkwəkwə imərhakə kape kughen: nɨrpenien vi (NWI) vs NVT
1 “Piak mɨnə mɨne tatə mɨnə, takasəkeikei mɨsətərɨg kɨn yo. Pəh jakni kafak nərɨgien kɨmi əmiə.”
1 “Irmãos e pais”, disse Paulo. “Ouçam-me enquanto apresento minha defesa.”
2 Kɨni iriə kɨsərɨg in raməgkiar ye nəgkiarien atuatuk kapəriə, khapim apɨs-apɨs.
2 Quando o ouviram falar em aramaico, o silêncio foi ainda maior.
3 “Yo yemə Isrel kɨrik. Yɨmnarha apa yerkwanu a Tasas ye provins a Silisia. Mərɨg yɨmnehuə ye yerkwanu e Jerusalem. Kwən a Gamaliel rɨmnhajoun yo ye Loa kape rɨptawə mɨnə mə jakəri-pən atuatuk. Kɨni ye nɨpɨg ai yɨmnəsanɨn tuk norien narɨmnar yame Kughen rorkeikei rəmhen kɨn əmiə m-fam e taktəkun.
3 Então Paulo disse: “Sou judeu, nascido em Tarso, cidade da Cilícia. Fui criado aqui em Jerusalém e educado por Gamaliel. Como aluno dele, fui instruído rigorosamente em nossas leis e nos costumes judaicos. Tornei-me muito zeloso de honrar a Deus em tudo que fazia, como vocês são hoje.
4 Apa kupən, yɨmnamuh narmamə yamə mɨne kasəri-pən Swatuk kape Yesu Yermaru, mamhopni əriə. Yɨmnamraptərəkɨn narman mɨne nɨpiraovɨn maməhi-pən əriə ye kalabus.
4 E fui ao encalço dos seguidores do Caminho, perseguindo alguns até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na prisão.
5 Nəgkiarien e, hae pris mɨne narmamə kape kaonsel mɨnə kharkun nhaniyen mə nəfrakɨsien; meinai nɨpɨg kɨrik, kɨmnhavəhsi-pə nəkwəkwə kɨrik mhamə jakvəh mɨvən apa Damaskes mɨvəhsi-pən kɨmi nəmə Isrel aikɨn mə yakuauə mə jakraptərəkɨn narmamə kape Yesu mɨnə mhakɨr əriə mhauə e Jerusalem mə tukuh əriə.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos líderes do povo podem confirmar isso. Recebi deles cartas para nossos irmãos judeus em Damasco que me autorizavam a trazer os seguidores do Caminho de lá para Jerusalém, em cadeias, para serem castigados.
6 “Nɨpɨg a, yɨmnaməri-pən swatuk a muə ipakə tuk Damaskes, kɨni ipakə tuk yerkweiha, taktəkun əmə, yɨmnəm nɨkhakien rɨsɨ-pən ye napuə məsia-pen-pə yo.
6 “Quando me aproximava de Damasco, por volta do meio-dia, de repente uma luz muito intensa brilhou ao meu redor.
7 Yakmɨr meiwaiyu, kɨni mərɨg nəgkiarien kɨrik rɨmɨni-pə tuk yo mɨmə, ‘!Sol !Sol! ?Rhawor nakamor ahah pə məkneikɨn kɨmi Yo?’
7 Caí no chão e ouvi uma voz que me disse: ‘Saulo, Saulo, por que você me persegue?’.
8 “Kɨni yaknaiyoh-pən In mɨmə, ‘Yermaru. ?Ik pa en?’ Kɨni In rɨni-pə tuk yo mɨmə, ‘Yo Yesu e, yemə Nasaret, yame ik nakamor ahah pə kɨmi Yo.’
8 “‘Quem és tu, Senhor?’, perguntei. “E a voz respondeu: ‘Sou Jesus, o nazareno,
9 Kɨni narmamə yamə mɨne kɨmnhakwasɨg kɨn yo ye swatuk kɨsəm əmə nɨkhakien a, mərɨg khapəh nɨsərɨgien nəgkiarien kape yermamə ai yame raməgkiar kɨmi yo.
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Kɨni yɨmnaiyoh-pən In mɨmə, ‘Yermaru. ?Jakhawor pən iran mɨne?’ Kɨni Yesu Yermaru rɨni-pə tuk yo mɨmə, ‘Hekɨmter, mɨvən apa Damaskes. Ikɨn en, tukni-pre mə takhawor pən iran mɨne.’
10 “Então perguntei: ‘Que devo fazer, Senhor?’. “E o Senhor me disse: ‘Levante-se e entre em Damasco, onde lhe dirão tudo que você deve fazer’.
11 “Nɨkhakien a rɨmnəsia-pen pɨk nɨmrɨk, mor nɨmrɨk rɨpɨs. Kɨni narmamə yamə mɨne kamhakwasɨg kɨn yo khavəh kwermɨk mhakɨr yo mhavən Damaskes.
11 “A luz intensa havia me deixado cego, e meus companheiros tiveram de levar-me pela mão a Damasco.
12 “Aikɨn a, kwən kɨrik aikɨn nhagɨn e Ananaes. In raməri-pən huvə Loa kapətawə. Kɨni nəmə Isrel aikɨn kamhasiai pɨk in.
12 Vivia ali Ananias, um homem devoto, dedicado à lei e muito respeitado por todos os judeus da cidade.
13 In ruə marer ipakə tuk yo, mɨmə, ‘Piak Sol, !Nɨmrɨm tukrhuvə mɨn!’ Ye nɨpɨg əmə mɨn ai, nɨmrɨk rɨmahuvə mɨn. Kɨni yakəm in.
13 Ele veio, colocou-se ao meu lado e disse: ‘Irmão Saulo, volte a enxergar’. E, naquele mesmo instante, pude vê-lo.
14 “Kɨni in rɨmə, ‘Kughen kape kaha mɨnə kapətawə In rɨmɨrpen-ta ik mə ik takɨrkun narɨmnar yamə mɨne In rorkeikei. Kɨni mə ik takəm Yermamə Atuatuk a kafan, kɨni mərɨg nəgkiarien kafan.
14 “Então ele disse: ‘O Deus de nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele e para ver o Justo e ouvi-lo falar.
15 Takaməkeikei mɨvən mɨni-ərhav tuk narmamə m-fam narɨmnar yame ik nɨmnəm mamərɨg.
15 Você será testemunha dele, dizendo a todos o que viu e ouviu.
16 Takpəh nɨwhinien. Hekɨmter, məhuak kɨmi Yesu, mor baptaes, mɨpəh pəh rəspir təvhagə hah kafam.’
16 O que está esperando? Levante-se e seja batizado! Fique limpo de seus pecados invocando o nome do Senhor’.
17 “Kɨni yakmərerɨg-pə mɨn muə Jerusalem, mɨvən məhuak ye Nimə Ehuə kape Kughen, kɨni məm nəmrərhavyen kɨrik.
17 “Depois que voltei a Jerusalém, estava orando no templo e tive uma visão,
18 Məm Yesu Yermaru rɨni-pə tuk yo mɨmə, ‘!Hai mɨren! Məta aihuaa Jerusalem. Meinai nəmə iku tukhani neikuəyen ye nəgkiarien kafam yame nakamni irak.’
18 na qual o Senhor me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém, pois o povo daqui não aceitará seu testemunho a meu respeito’.
19 “Kɨni yɨmɨni-pən tukun mɨmə, ‘Yermaru. Iriə kharkun huvə mə in apa kupən yo yɨmnamvən ye nəkwai nimə kape nofugɨnien kapəriə mamraptərəkɨn narmamə yamə mɨne kamhani nəfrakɨsien iram, mamuh əriə.
19 “E eu respondi: ‘Senhor, sem dúvida eles sabem que em cada sinagoga eu prendia e açoitava aqueles que criam em ti.
20 Kɨni nɨpɨg kɨmnarkwhopni kwən a Steven, nɨtawɨn raiyu meinai in ramn-iərhav Ik, mərɨg yo mɨn yɨmnamərer kɨmawə miriə, kɨni rɨkik rɨmnagien tukun. Kɨni yo yɨmnamarha huvə tuk sot kape narmamə kɨmɨsarkwhopni in.’
20 E quando Estêvão, tua testemunha, foi morto, eu estava inteiramente de acordo. Fiquei ali e guardei os mantos que eles tiraram quando foram apedrejá-lo’.
21 “Mərɨg Yesu Yermaru rɨni-pə tuk yo mɨmə, ‘Takvən. Yo yakamher-pən kɨn ik isok mə takvən tuk nəmə tanə pɨsɨn pɨsɨn mɨnə.’”
21 “Mas o Senhor me disse: ‘Vá, pois eu o enviarei para longe, para os gentios’”.
22 Kɨni narmamə aikɨn kɨsətərɨg huvə kɨn nəgkiarien kape Pol mhavən mɨseriaji nəgkiarien infamien kafan. Mərɨg kɨsərɨg nəgkiarien a, kɨsokrən ehuə mhamə, “!Shopni in! Kwən a rɨpəh nəmhenien mə tukramragh.”
22 A multidão ouviu Paulo até ele dizer essa palavra. Então começaram a gritar: “Fora com esse sujeito! Ele não merece viver!”.
23 Aikɨn, kɨsokrən apomh, mɨsəpəkiək-ta kɨn sot kapəriə mɨsərəsuun kɨn nɨmokrur.
23 Gritavam, arrancavam seus mantos e jogavam poeira para o alto.
24 Kɨni yemehuə kape mobael kape nəmə Rom rɨmɨni-pən tuk mobael mɨne mə tukharəh Pol mhavən imei mobael. Kɨni mɨni-pən tuk əriə mə tuksərkɨs-ərkɨs Pol mə in tukrɨni-ərhav mɨmə rhawor nəmə Isrel kamhani hah pɨk məkneikɨn in.
24 O comandante trouxe Paulo para dentro e ordenou que ele fosse açoitado e interrogado a fim de descobrir por que a multidão tinha ficado tão furiosa.
25 Kasarkɨs-ətərəkɨn hanə in, mə tuksərkɨs-ərkɨs in, kɨni Pol rɨni-pən tuk yamehuə kape mobael kɨrik yame ramərer ipakə mɨmə, “!Eh! Yo yemə Rom e. Rɨpəh natuatukien mə tukərkɨs-ərkɨs yemə Rom kɨrik yame kɨpəh hanə nəmien mə in rɨmnor nar has kɨrik.”
25 Quando amarravam Paulo para açoitá-lo, ele disse ao oficial que estava ali: “A lei permite açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido julgado?”.
26 Yamehuə a kape mobael rərɨg nəgkiarien a, mɨvən mɨni-əsaah-pən iran tuk yermaru kape mobael. Kɨni mɨmə, “!Eh! ?Naha e nakamor? Kwən a in yemə Rom atuatuk.”
26 Ao ouvir isso, o oficial foi ao comandante e perguntou: “O que o senhor está fazendo? Este homem é cidadão romano!”.
27 Kɨni yermaru a ruə məm Pol. Maiyoh-pən in mɨmə, “!Eh! ?Takni huvə mə ik yemə Rom əfrakɨs uə?”
27 O comandante perguntou a Paulo: “Diga-me, você é cidadão romano?”. Ele respondeu: “Sim, eu sou”.
28 Kɨni yermaru a rɨni-pən tukun mɨmə, “?Rhawor? Yo yɨmnərok mane ehuə tuk neighanien kɨn yo mə jakuə yo yemə Rom.”
28 “Eu também”, disse o comandante. “E paguei caro por minha cidadania!” Paulo respondeu: “Mas eu sou cidadão de nascimento”.
29 Taktəkun əmə mobael yamə mɨne kasərer matuk mə tukhauh Pol, kɨsakur kɨn, mɨsəta iran. Kɨni yermaru kape mobael a rɨrkun mə Pol in yemə Rom, mɨgɨn pɨk meinai in ruərkwəji-ta Pol kɨn jen.
29 Quando os soldados que estavam prestes a interrogar Paulo ouviram que ele era cidadão romano, retiraram-se de imediato. Até mesmo o comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano, pois tinha mandado amarrá-lo.
30 Kəni rɨkwamer kɨn, yermaru kape mobael rorkeikei mə tukrərɨg atuatuk mə rhawor nəmə Isrel kamhani hah Pol məknakɨn, kɨni rher-pən nəgkiarien kɨmi jif pris mɨnə mɨne narmamə kape kaonsel mɨnə mə tukhauə kɨrikianə. Kɨrɨsɨn-ta jen yame kɨmɨrkwəji Pol kɨn, kɨkɨr, kavən kərɨp in ramərer ye nɨmrɨ kaonsel.
30 No dia seguinte, o comandante ordenou que os principais sacerdotes se reunissem com o conselho dos líderes do povo. Queria descobrir exatamente qual era o problema, por isso soltou Paulo e mandou que o trouxessem diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.