Atos 22
Nəkwəkwə imərhakə kape kughen: nɨrpenien vi (NWI) vs NTLH
1 “Piak mɨnə mɨne tatə mɨnə, takasəkeikei mɨsətərɨg kɨn yo. Pəh jakni kafak nərɨgien kɨmi əmiə.”
1 — Meus senhores, irmãos e pais, escutem o que eu vou dizer a vocês em minha defesa!
2 Kɨni iriə kɨsərɨg in raməgkiar ye nəgkiarien atuatuk kapəriə, khapim apɨs-apɨs.
2 Quando o ouviram falar em hebraico , eles ficaram mais quietos ainda. Então Paulo disse:
3 “Yo yemə Isrel kɨrik. Yɨmnarha apa yerkwanu a Tasas ye provins a Silisia. Mərɨg yɨmnehuə ye yerkwanu e Jerusalem. Kwən a Gamaliel rɨmnhajoun yo ye Loa kape rɨptawə mɨnə mə jakəri-pən atuatuk. Kɨni ye nɨpɨg ai yɨmnəsanɨn tuk norien narɨmnar yame Kughen rorkeikei rəmhen kɨn əmiə m-fam e taktəkun.
3 — Eu sou judeu, nascido em Tarso, na região da Cilícia, mas fui criado aqui em Jerusalém como aluno de Gamaliel. Fui educado muito rigorosamente dentro da lei dos nossos antepassados. Eu era muito dedicado a Deus, como todos vocês aqui também são.
4 Apa kupən, yɨmnamuh narmamə yamə mɨne kasəri-pən Swatuk kape Yesu Yermaru, mamhopni əriə. Yɨmnamraptərəkɨn narman mɨne nɨpiraovɨn maməhi-pən əriə ye kalabus.
4 Persegui os que seguiam este Caminho e fiz com que alguns fossem condenados à morte. Prendi homens e mulheres e os joguei na cadeia.
5 Nəgkiarien e, hae pris mɨne narmamə kape kaonsel mɨnə kharkun nhaniyen mə nəfrakɨsien; meinai nɨpɨg kɨrik, kɨmnhavəhsi-pə nəkwəkwə kɨrik mhamə jakvəh mɨvən apa Damaskes mɨvəhsi-pən kɨmi nəmə Isrel aikɨn mə yakuauə mə jakraptərəkɨn narmamə kape Yesu mɨnə mhakɨr əriə mhauə e Jerusalem mə tukuh əriə.
5 O Grande Sacerdote e todo o Conselho Superior podem provar que estou dizendo a verdade, pois eu recebi cartas deles, escritas para os irmãos judeus que moram em Damasco. E fui até lá para prender os seguidores deste Caminho e trazê-los presos com correntes a Jerusalém, a fim de serem castigados.
6 “Nɨpɨg a, yɨmnaməri-pən swatuk a muə ipakə tuk Damaskes, kɨni ipakə tuk yerkweiha, taktəkun əmə, yɨmnəm nɨkhakien rɨsɨ-pən ye napuə məsia-pen-pə yo.
6 E Paulo continuou: — Eu estava viajando, já perto de Damasco, e era mais ou menos meio-dia. De repente, uma forte luz que vinha do céu brilhou em volta de mim.
7 Yakmɨr meiwaiyu, kɨni mərɨg nəgkiarien kɨrik rɨmɨni-pə tuk yo mɨmə, ‘!Sol !Sol! ?Rhawor nakamor ahah pə məkneikɨn kɨmi Yo?’
7 Eu caí no chão e ouvi uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 “Kɨni yaknaiyoh-pən In mɨmə, ‘Yermaru. ?Ik pa en?’ Kɨni In rɨni-pə tuk yo mɨmə, ‘Yo Yesu e, yemə Nasaret, yame ik nakamor ahah pə kɨmi Yo.’
8 — Então eu perguntei: “Quem é o senhor?”
9 Kɨni narmamə yamə mɨne kɨmnhakwasɨg kɨn yo ye swatuk kɨsəm əmə nɨkhakien a, mərɨg khapəh nɨsərɨgien nəgkiarien kape yermamə ai yame raməgkiar kɨmi yo.
9 — Os homens que viajavam comigo viram a luz, porém não ouviram a voz de quem falava comigo.
10 Kɨni yɨmnaiyoh-pən In mɨmə, ‘Yermaru. ?Jakhawor pən iran mɨne?’ Kɨni Yesu Yermaru rɨni-pə tuk yo mɨmə, ‘Hekɨmter, mɨvən apa Damaskes. Ikɨn en, tukni-pre mə takhawor pən iran mɨne.’
10 Eu perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” — E o Senhor respondeu:
11 “Nɨkhakien a rɨmnəsia-pen pɨk nɨmrɨk, mor nɨmrɨk rɨpɨs. Kɨni narmamə yamə mɨne kamhakwasɨg kɨn yo khavəh kwermɨk mhakɨr yo mhavən Damaskes.
11 — Aquela luz brilhante tinha me deixado cego. Por isso os meus companheiros me pegaram pela mão e me levaram até Damasco.
12 “Aikɨn a, kwən kɨrik aikɨn nhagɨn e Ananaes. In raməri-pən huvə Loa kapətawə. Kɨni nəmə Isrel aikɨn kamhasiai pɨk in.
12 Havia ali um homem chamado Ananias. Ele era religioso, obedecia à nossa Lei , e todos os judeus que moravam em Damasco o respeitavam.
13 In ruə marer ipakə tuk yo, mɨmə, ‘Piak Sol, !Nɨmrɨm tukrhuvə mɨn!’ Ye nɨpɨg əmə mɨn ai, nɨmrɨk rɨmahuvə mɨn. Kɨni yakəm in.
13 Esse homem veio me procurar, chegou perto de mim e disse: “Irmão Saulo, veja de novo!” — No mesmo instante comecei a ver de novo e olhei para ele.
14 “Kɨni in rɨmə, ‘Kughen kape kaha mɨnə kapətawə In rɨmɨrpen-ta ik mə ik takɨrkun narɨmnar yamə mɨne In rorkeikei. Kɨni mə ik takəm Yermamə Atuatuk a kafan, kɨni mərɨg nəgkiarien kafan.
14 Então ele disse: “Saulo, o Deus dos nossos antepassados escolheu você para conhecer a vontade dele, para ver o seu Bom Servo e para ouvir o Servo falar com você pessoalmente.
15 Takaməkeikei mɨvən mɨni-ərhav tuk narmamə m-fam narɨmnar yame ik nɨmnəm mamərɨg.
15 Pois você será testemunha dele para dizer a todos aquilo que você tem visto e ouvido.
16 Takpəh nɨwhinien. Hekɨmter, məhuak kɨmi Yesu, mor baptaes, mɨpəh pəh rəspir təvhagə hah kafam.’
16 E agora não espere mais. Levante-se, peça a ajuda do Senhor e seja batizado, e os seus pecados serão perdoados.”
17 “Kɨni yakmərerɨg-pə mɨn muə Jerusalem, mɨvən məhuak ye Nimə Ehuə kape Kughen, kɨni məm nəmrərhavyen kɨrik.
17 E Paulo terminou, dizendo: — Então eu voltei para Jerusalém. Quando estava orando no Templo, tive uma visão.
18 Məm Yesu Yermaru rɨni-pə tuk yo mɨmə, ‘!Hai mɨren! Məta aihuaa Jerusalem. Meinai nəmə iku tukhani neikuəyen ye nəgkiarien kafam yame nakamni irak.’
18 Vi o Senhor, e ele me disse: “Saia depressa de Jerusalém porque as pessoas daqui não aceitarão o que você vai dizer a meu respeito.”
19 “Kɨni yɨmɨni-pən tukun mɨmə, ‘Yermaru. Iriə kharkun huvə mə in apa kupən yo yɨmnamvən ye nəkwai nimə kape nofugɨnien kapəriə mamraptərəkɨn narmamə yamə mɨne kamhani nəfrakɨsien iram, mamuh əriə.
19 — Eu respondi: “Senhor, eles sabem muito bem que eu ia às sinagogas , e prendia os que criam em ti, e batia neles.
20 Kɨni nɨpɨg kɨmnarkwhopni kwən a Steven, nɨtawɨn raiyu meinai in ramn-iərhav Ik, mərɨg yo mɨn yɨmnamərer kɨmawə miriə, kɨni rɨkik rɨmnagien tukun. Kɨni yo yɨmnamarha huvə tuk sot kape narmamə kɨmɨsarkwhopni in.’
20 Quando estavam matando Estêvão, que falava a respeito de ti, ó Senhor, eu estava ali, concordando com aquele crime. E até tomei conta das capas dos assassinos dele.”
21 “Mərɨg Yesu Yermaru rɨni-pə tuk yo mɨmə, ‘Takvən. Yo yakamher-pən kɨn ik isok mə takvən tuk nəmə tanə pɨsɨn pɨsɨn mɨnə.’”
21 — Aí o Senhor disse: “Vá, pois eu vou enviá-lo para bem longe; vou enviá-lo aos não judeus.”
22 Kɨni narmamə aikɨn kɨsətərɨg huvə kɨn nəgkiarien kape Pol mhavən mɨseriaji nəgkiarien infamien kafan. Mərɨg kɨsərɨg nəgkiarien a, kɨsokrən ehuə mhamə, “!Shopni in! Kwən a rɨpəh nəmhenien mə tukramragh.”
22 A multidão ficou ouvindo Paulo até que ele disse isso, mas aí eles começaram a gritar com toda a força: — Matem esse homem! — Ele não merece viver!
23 Aikɨn, kɨsokrən apomh, mɨsəpəkiək-ta kɨn sot kapəriə mɨsərəsuun kɨn nɨmokrur.
23 Eles gritavam, sacudiam as capas no ar e jogavam poeira para cima.
24 Kɨni yemehuə kape mobael kape nəmə Rom rɨmɨni-pən tuk mobael mɨne mə tukharəh Pol mhavən imei mobael. Kɨni mɨni-pən tuk əriə mə tuksərkɨs-ərkɨs Pol mə in tukrɨni-ərhav mɨmə rhawor nəmə Isrel kamhani hah pɨk məkneikɨn in.
24 Então o comandante mandou que os seus soldados levassem Paulo para dentro da fortaleza. Mandou também que o chicoteassem para que ele contasse por que a multidão estava gritando contra ele.
25 Kasarkɨs-ətərəkɨn hanə in, mə tuksərkɨs-ərkɨs in, kɨni Pol rɨni-pən tuk yamehuə kape mobael kɨrik yame ramərer ipakə mɨmə, “!Eh! Yo yemə Rom e. Rɨpəh natuatukien mə tukərkɨs-ərkɨs yemə Rom kɨrik yame kɨpəh hanə nəmien mə in rɨmnor nar has kɨrik.”
25 Porém, quando o estavam amarrando para chicoteá-lo, Paulo perguntou ao oficial romano que estava perto dele: — Será que vocês têm o direito de chicotear um cidadão romano, especialmente um que não foi condenado por nenhum crime?
26 Yamehuə a kape mobael rərɨg nəgkiarien a, mɨvən mɨni-əsaah-pən iran tuk yermaru kape mobael. Kɨni mɨmə, “!Eh! ?Naha e nakamor? Kwən a in yemə Rom atuatuk.”
26 Quando o oficial ouviu isso, foi falar com o comandante e disse: — O que é que o senhor vai fazer? Aquele homem é cidadão romano!
27 Kɨni yermaru a ruə məm Pol. Maiyoh-pən in mɨmə, “!Eh! ?Takni huvə mə ik yemə Rom əfrakɨs uə?”
27 Então o comandante foi falar com Paulo e perguntou: — Me diga uma coisa: você é mesmo cidadão romano? — Sou! — respondeu Paulo.
28 Kɨni yermaru a rɨni-pən tukun mɨmə, “?Rhawor? Yo yɨmnərok mane ehuə tuk neighanien kɨn yo mə jakuə yo yemə Rom.”
28 Aí o comandante disse: — Eu também sou, e isso me custou muito dinheiro. Paulo respondeu: — Pois eu sou cidadão romano de nascimento.
29 Taktəkun əmə mobael yamə mɨne kasərer matuk mə tukhauh Pol, kɨsakur kɨn, mɨsəta iran. Kɨni yermaru kape mobael a rɨrkun mə Pol in yemə Rom, mɨgɨn pɨk meinai in ruərkwəji-ta Pol kɨn jen.
29 Imediatamente os homens que iam chicoteá-lo recuaram. E o próprio comandante ficou com medo ao saber que Paulo era cidadão romano e ele tinha mandado amarrá-lo.
30 Kəni rɨkwamer kɨn, yermaru kape mobael rorkeikei mə tukrərɨg atuatuk mə rhawor nəmə Isrel kamhani hah Pol məknakɨn, kɨni rher-pən nəgkiarien kɨmi jif pris mɨnə mɨne narmamə kape kaonsel mɨnə mə tukhauə kɨrikianə. Kɨrɨsɨn-ta jen yame kɨmɨrkwəji Pol kɨn, kɨkɨr, kavən kərɨp in ramərer ye nɨmrɨ kaonsel.
30 O comandante queria saber com certeza por que os judeus estavam acusando Paulo. Então, no dia seguinte, mandou que tirassem as correntes que o prendiam e ordenou que os chefes dos sacerdotes e todo o Conselho Superior se reunissem. Depois mandou que trouxessem Paulo e o colocassem em frente deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.