Atos 22
Nəkwəkwə imərhakə kape kughen: nɨrpenien vi (NWI) vs NAA
1 “Piak mɨnə mɨne tatə mɨnə, takasəkeikei mɨsətərɨg kɨn yo. Pəh jakni kafak nərɨgien kɨmi əmiə.”
1 — Irmãos e pais, escutem agora o que tenho a dizer em minha defesa.
2 Kɨni iriə kɨsərɨg in raməgkiar ye nəgkiarien atuatuk kapəriə, khapim apɨs-apɨs.
2 Quando ouviram que Paulo lhes falava em língua hebraica, fizeram mais silêncio ainda. Paulo continuou:
3 “Yo yemə Isrel kɨrik. Yɨmnarha apa yerkwanu a Tasas ye provins a Silisia. Mərɨg yɨmnehuə ye yerkwanu e Jerusalem. Kwən a Gamaliel rɨmnhajoun yo ye Loa kape rɨptawə mɨnə mə jakəri-pən atuatuk. Kɨni ye nɨpɨg ai yɨmnəsanɨn tuk norien narɨmnar yame Kughen rorkeikei rəmhen kɨn əmiə m-fam e taktəkun.
3 — Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas fui criado nesta cidade e aqui fui instruído aos pés de Gamaliel, segundo o rigor da Lei de nossos antepassados, sendo zeloso para com Deus, assim como todos vocês o são no dia de hoje.
4 Apa kupən, yɨmnamuh narmamə yamə mɨne kasəri-pən Swatuk kape Yesu Yermaru, mamhopni əriə. Yɨmnamraptərəkɨn narman mɨne nɨpiraovɨn maməhi-pən əriə ye kalabus.
4 Persegui este Caminho até a morte, prendendo homens e mulheres e lançando-os na cadeia.
5 Nəgkiarien e, hae pris mɨne narmamə kape kaonsel mɨnə kharkun nhaniyen mə nəfrakɨsien; meinai nɨpɨg kɨrik, kɨmnhavəhsi-pə nəkwəkwə kɨrik mhamə jakvəh mɨvən apa Damaskes mɨvəhsi-pən kɨmi nəmə Isrel aikɨn mə yakuauə mə jakraptərəkɨn narmamə kape Yesu mɨnə mhakɨr əriə mhauə e Jerusalem mə tukuh əriə.
5 Disto são testemunhas o sumo sacerdote e todos os anciãos. Deles eu recebi cartas para os irmãos judeus de Damasco, e fui até lá para trazer amarrados a Jerusalém os que também lá estivessem, para serem punidos.
6 “Nɨpɨg a, yɨmnaməri-pən swatuk a muə ipakə tuk Damaskes, kɨni ipakə tuk yerkweiha, taktəkun əmə, yɨmnəm nɨkhakien rɨsɨ-pən ye napuə məsia-pen-pə yo.
6 — Ora, aconteceu que, enquanto eu viajava, já perto de Damasco, quase ao meio-dia, repentinamente, uma grande luz do céu brilhou ao redor de mim.
7 Yakmɨr meiwaiyu, kɨni mərɨg nəgkiarien kɨrik rɨmɨni-pə tuk yo mɨmə, ‘!Sol !Sol! ?Rhawor nakamor ahah pə məkneikɨn kɨmi Yo?’
7 Então caí por terra, ouvindo uma voz que me dizia: “Saulo, Saulo, por que você me persegue?”
8 “Kɨni yaknaiyoh-pən In mɨmə, ‘Yermaru. ?Ik pa en?’ Kɨni In rɨni-pə tuk yo mɨmə, ‘Yo Yesu e, yemə Nasaret, yame ik nakamor ahah pə kɨmi Yo.’
8 Perguntei: “Senhor, quem é você?” Ao que me respondeu: “Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem você persegue.”
9 Kɨni narmamə yamə mɨne kɨmnhakwasɨg kɨn yo ye swatuk kɨsəm əmə nɨkhakien a, mərɨg khapəh nɨsərɨgien nəgkiarien kape yermamə ai yame raməgkiar kɨmi yo.
9 — Os que estavam comigo viram a luz, sem, contudo, perceber o sentido da voz de quem falava comigo.
10 Kɨni yɨmnaiyoh-pən In mɨmə, ‘Yermaru. ?Jakhawor pən iran mɨne?’ Kɨni Yesu Yermaru rɨni-pə tuk yo mɨmə, ‘Hekɨmter, mɨvən apa Damaskes. Ikɨn en, tukni-pre mə takhawor pən iran mɨne.’
10 Então perguntei: “Senhor, o que devo fazer?” E o Senhor me disse: “Levante-se, entre em Damasco, onde lhe dirão tudo o que você precisa fazer.”
11 “Nɨkhakien a rɨmnəsia-pen pɨk nɨmrɨk, mor nɨmrɨk rɨpɨs. Kɨni narmamə yamə mɨne kamhakwasɨg kɨn yo khavəh kwermɨk mhakɨr yo mhavən Damaskes.
11 Tendo ficado cego por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos que estavam comigo, cheguei a Damasco.
12 “Aikɨn a, kwən kɨrik aikɨn nhagɨn e Ananaes. In raməri-pən huvə Loa kapətawə. Kɨni nəmə Isrel aikɨn kamhasiai pɨk in.
12 — Um homem chamado Ananias, piedoso conforme a Lei, tendo bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 In ruə marer ipakə tuk yo, mɨmə, ‘Piak Sol, !Nɨmrɨm tukrhuvə mɨn!’ Ye nɨpɨg əmə mɨn ai, nɨmrɨk rɨmahuvə mɨn. Kɨni yakəm in.
13 veio procurar-me e, chegando perto de mim, disse: “Irmão Saulo, recupere a visão!” Nessa mesma hora, recuperei a visão e olhei para ele.
14 “Kɨni in rɨmə, ‘Kughen kape kaha mɨnə kapətawə In rɨmɨrpen-ta ik mə ik takɨrkun narɨmnar yamə mɨne In rorkeikei. Kɨni mə ik takəm Yermamə Atuatuk a kafan, kɨni mərɨg nəgkiarien kafan.
14 Então ele disse: “O Deus de nossos pais escolheu você de antemão para conhecer a vontade dele, ver o Justo e ouvir a voz dele.
15 Takaməkeikei mɨvən mɨni-ərhav tuk narmamə m-fam narɨmnar yame ik nɨmnəm mamərɨg.
15 Porque você terá de ser testemunha dele diante de todos, anunciando as coisas que você tem visto e ouvido.
16 Takpəh nɨwhinien. Hekɨmter, məhuak kɨmi Yesu, mor baptaes, mɨpəh pəh rəspir təvhagə hah kafam.’
16 E agora, o que está esperando? Levante-se, receba o batismo e lave os seus pecados, invocando o nome dele.”
17 “Kɨni yakmərerɨg-pə mɨn muə Jerusalem, mɨvən məhuak ye Nimə Ehuə kape Kughen, kɨni məm nəmrərhavyen kɨrik.
17 — Quando voltei para Jerusalém, enquanto orava no templo, sobreveio-me um êxtase,
18 Məm Yesu Yermaru rɨni-pə tuk yo mɨmə, ‘!Hai mɨren! Məta aihuaa Jerusalem. Meinai nəmə iku tukhani neikuəyen ye nəgkiarien kafam yame nakamni irak.’
18 e vi o Senhor. Ele me disse: “Ande logo e saia imediatamente de Jerusalém, porque não aceitarão o seu testemunho a meu respeito.”
19 “Kɨni yɨmɨni-pən tukun mɨmə, ‘Yermaru. Iriə kharkun huvə mə in apa kupən yo yɨmnamvən ye nəkwai nimə kape nofugɨnien kapəriə mamraptərəkɨn narmamə yamə mɨne kamhani nəfrakɨsien iram, mamuh əriə.
19 Eu respondi: “Senhor, eles bem sabem que eu ia de sinagoga em sinagoga, prendendo e açoitando os que criam em ti.
20 Kɨni nɨpɨg kɨmnarkwhopni kwən a Steven, nɨtawɨn raiyu meinai in ramn-iərhav Ik, mərɨg yo mɨn yɨmnamərer kɨmawə miriə, kɨni rɨkik rɨmnagien tukun. Kɨni yo yɨmnamarha huvə tuk sot kape narmamə kɨmɨsarkwhopni in.’
20 Quando se derramava o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu também estava presente, consentia nisso e até guardei as capas dos que o matavam.”
21 “Mərɨg Yesu Yermaru rɨni-pə tuk yo mɨmə, ‘Takvən. Yo yakamher-pən kɨn ik isok mə takvən tuk nəmə tanə pɨsɨn pɨsɨn mɨnə.’”
21 Mas ele me disse: “Vá, porque eu o enviarei para longe, aos gentios.”
22 Kɨni narmamə aikɨn kɨsətərɨg huvə kɨn nəgkiarien kape Pol mhavən mɨseriaji nəgkiarien infamien kafan. Mərɨg kɨsərɨg nəgkiarien a, kɨsokrən ehuə mhamə, “!Shopni in! Kwən a rɨpəh nəmhenien mə tukramragh.”
22 Até este ponto a multidão ficou ouvindo. Mas, quando Paulo disse isso, começaram a gritar bem alto: — Fora com ele! Mate-o, porque ele não merece viver!
23 Aikɨn, kɨsokrən apomh, mɨsəpəkiək-ta kɨn sot kapəriə mɨsərəsuun kɨn nɨmokrur.
23 Enquanto eles gritavam, tiravam as suas capas e jogavam poeira para o ar,
24 Kɨni yemehuə kape mobael kape nəmə Rom rɨmɨni-pən tuk mobael mɨne mə tukharəh Pol mhavən imei mobael. Kɨni mɨni-pən tuk əriə mə tuksərkɨs-ərkɨs Pol mə in tukrɨni-ərhav mɨmə rhawor nəmə Isrel kamhani hah pɨk məkneikɨn in.
24 o comandante ordenou que Paulo fosse recolhido à fortaleza e que, sob açoite, fosse interrogado para saber por que motivo estavam gritando assim contra ele.
25 Kasarkɨs-ətərəkɨn hanə in, mə tuksərkɨs-ərkɨs in, kɨni Pol rɨni-pən tuk yamehuə kape mobael kɨrik yame ramərer ipakə mɨmə, “!Eh! Yo yemə Rom e. Rɨpəh natuatukien mə tukərkɨs-ərkɨs yemə Rom kɨrik yame kɨpəh hanə nəmien mə in rɨmnor nar has kɨrik.”
25 Quando o estavam amarrando com correias, Paulo perguntou ao centurião que ali estava: — Será que vocês têm o direito de açoitar um cidadão romano, sem que ele tenha sido condenado?
26 Yamehuə a kape mobael rərɨg nəgkiarien a, mɨvən mɨni-əsaah-pən iran tuk yermaru kape mobael. Kɨni mɨmə, “!Eh! ?Naha e nakamor? Kwən a in yemə Rom atuatuk.”
26 Ouvindo isto, o centurião procurou o comandante e lhe disse: — Que é isso que o senhor está prestes a fazer? Saiba que aquele homem é cidadão romano.
27 Kɨni yermaru a ruə məm Pol. Maiyoh-pən in mɨmə, “!Eh! ?Takni huvə mə ik yemə Rom əfrakɨs uə?”
27 Então o comandante veio e perguntou a Paulo: — Diga-me uma coisa: você é romano? Paulo respondeu: — Sou.
28 Kɨni yermaru a rɨni-pən tukun mɨmə, “?Rhawor? Yo yɨmnərok mane ehuə tuk neighanien kɨn yo mə jakuə yo yemə Rom.”
28 E o comandante disse: — Eu tive de gastar muito dinheiro para conseguir essa cidadania. Ao que Paulo respondeu: — Pois eu a tenho de nascença.
29 Taktəkun əmə mobael yamə mɨne kasərer matuk mə tukhauh Pol, kɨsakur kɨn, mɨsəta iran. Kɨni yermaru kape mobael a rɨrkun mə Pol in yemə Rom, mɨgɨn pɨk meinai in ruərkwəji-ta Pol kɨn jen.
29 Imediatamente se afastaram os que iam interrogá-lo com açoites. O próprio comandante ficou com medo quando soube que Paulo era romano, porque tinha mandado amarrá-lo.
30 Kəni rɨkwamer kɨn, yermaru kape mobael rorkeikei mə tukrərɨg atuatuk mə rhawor nəmə Isrel kamhani hah Pol məknakɨn, kɨni rher-pən nəgkiarien kɨmi jif pris mɨnə mɨne narmamə kape kaonsel mɨnə mə tukhauə kɨrikianə. Kɨrɨsɨn-ta jen yame kɨmɨrkwəji Pol kɨn, kɨkɨr, kavən kərɨp in ramərer ye nɨmrɨ kaonsel.
30 No dia seguinte, querendo certificar-se dos motivos por que Paulo vinha sendo acusado pelos judeus, o comandante o soltou e ordenou que se reunissem os principais sacerdotes e todo o Sinédrio. E, mandando trazer Paulo, apresentou-o diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.