Lucas 16
num (NUM) vs VC
1 Pea lea foki 'e Ia ki te kau akó, 'o pehē, “Takua ne'e 'i ai he tangata koloa'ina, mo te matāpule ne'e tauhi tana koloá. Pea ne'e faka'ilo 'ia te tauhi koloá kiā ia, takua 'oku toloveka 'aki 'e ia tana koloá.
1 Jesus disse também a seus discípulos: Havia um homem rico que tinha um administrador. Este lhe foi denunciado de ter dissipado os seus bens.
2 Pea ui mai 'e ia 'ona, 'o iange ki ai, ‘Ko te ā 'eni 'okou fanongo ki ai 'o kau kiā koé? Tuku mai te tohi 'o tau tauhi koloá, he tala'i'eaí 'e lava ke ke toe tauhi.’
2 Ele chamou o administrador e lhe disse: Que é que ouço dizer de ti? Presta contas da tua administração, pois já não poderás administrar meus bens.
3 Pea pehē 'e te tauhi koloá 'i tono lotó, ‘Ko te ā haku me'a 'e faí? He kua to'o meiā au 'ia te lakangá 'e taku 'alikí. 'Oku kailoa ke au mafai ke keli; pea 'okou mā ke ma'uli kolekole.
3 O administrador refletiu então consigo: Que farei, visto que meu patrão me tira o emprego? Lavrar a terra? Não o posso. Mendigar? Tenho vergonha.
4 'Ē, 'okou 'ilo'i pē te me'a 'e au fai, kote'uhí ke talitali 'oku he 'ihi ki te notou falé, 'o kā hifo 'oku mei te lakangá.’
4 Já sei o que fazer, para que haja quem me receba em sua casa, quando eu for despedido do emprego.
5 Pea ui ange tāutaha 'e ia 'ia te kakai ne'e ma'ua ki tana 'alikí, 'o iange ki te 'uluakí, ‘'Oku fia tou ma'ua ki taku 'alikí?’
5 Chamou, pois, separadamente a cada um dos devedores de seu patrão e perguntou ao primeiro: Quanto deves a meu patrão?
6 Pea tali ange 'e ia, ‘Ko te pōkete lolo 'e teau.’ Pea iange 'e ia ki ai, ‘Ko 'ena tau tohí, pea ke nofo leva 'o tohi'i ai ke nimangofulu pē.’
6 Ele respondeu: Cem medidas de azeite. Disse-lhe: Toma a tua conta, senta-te depressa e escreve: cinqüenta.
7 Pea tē 'eke ia ki te taha kehe, ‘Mo koe foki, 'oku fia ta'aú ma'ua?’ Pea iange 'e ia, ‘Ko te tangai uite 'e teau.’ Pea iange leva 'e ia ki ai, ‘Ko 'ena tau tohí, pea ke tohi'i ai ke valungofulu pē.’
7 Depois perguntou ao outro: Tu, quanto deves? Respondeu: Cem medidas de trigo. Disse-lhe o administrador: Toma os teus papéis e escreve: oitenta.
8 Pea fakamālō'ina 'e tana 'alikí te tauhi koloa kākaá, kote'uhí ko te ngali poto tana faí. He ko te fānau 'o māmaní, 'i te fai mo te notou fa'ahingá, 'oku ngali poto ange te notou tō'ongá 'i te tō'onga 'a te fānau 'o te maamá.
8 E o proprietário admirou a astúcia do administrador, porque os filhos deste mundo são mais prudentes do que os filhos da luz no trato com seus semelhantes.
9 Pea 'Okou pehē atu kiā kōtou: kotou ngāue 'aki te koloa kākaá ke tupu ai he kakai 'e 'ofa mai; kote'uhí 'o kā kotou mate, pea notou fia ma'u kōtou ki te 'ū tēniti ta'engatá.
9 Eu vos digo: fazei-vos amigos com a riqueza injusta, para que, no dia em que ela vos faltar, eles vos recebam nos tabernáculos eternos.
10 Ko ia 'oku faitotonu 'i te me'a 'oku si'í, 'e faitotonu foki 'i te me'a 'oku lahí; pea ko ia 'oku kākā 'i te me'a si'isi'í, 'e kākā foki ia 'i te me'a 'oku lahí.
10 Aquele que é fiel nas coisas pequenas será também fiel nas coisas grandes. E quem é injusto nas coisas pequenas, sê-lo-á também nas grandes.
11 'Io, pea kāpau kua kailoa kotou faitotonu 'i te fai ki te koloa kākaá, ko ai leva ia 'e falala kiā kōtou 'o 'avatu 'ia te koloa mo'oní?
11 Se, pois, não tiverdes sido fiéis nas riquezas injustas, quem vos confiará as verdadeiras?
12 Pea kāpau kua kala kotou faitotonu 'i te ngāue 'aki te koloa he taha kehé, ko ai ia 'e 'avatu te koloa 'a kōtoú?
12 E se não fostes fiéis no alheio, quem vos dará o que é vosso?
13 'Oku kala lava he tamaio'aliki ke 'aliki 'aki te 'aliki 'e toko ua, he 'e fihi'a ia ki te taha, kae 'ofa'i te taha; pē 'e piki ia ki te taha, kae ta'etoka'i te taha. 'Oku kailoa kotou lava ke 'aliki 'aki 'ia te 'Atuá pea mo te koloá fakatou'osi.”
13 Nenhum servo pode servir a dois senhores: ou há de odiar a um e amar o outro, ou há de aderir a um e desprezar o outro. Não podeis servir a Deus e ao dinheiro.
14 Pea ne'e fanongo ki te 'ū me'a ko iá 'e te kau Fālesí, 'a ia ko te fa'ahinga ne'e mānumanu ki te pa'angá; pea ne'e notou fingofingo kiā Ia.
14 Ora, ouviam tudo isto os fariseus, que eram avarentos, e zombavam dele.
15 Pea iange 'e Ia kiā nātou, “Ko kōtou ia 'oku kotou ngāue pē ke hā totonu ki te kakaí; kā 'oku mea'i 'e te 'Atuá te kotou lotó. He ko te me'a 'oku fungani 'i te lau 'a te kakaí ko te fakalialia pē ia 'i te vakai 'a te 'Atuá.
15 Jesus disse-lhes: Vós procurais parecer justos aos olhos dos homens, mas Deus vos conhece os corações; pois o que é elevado aos olhos dos homens é abominável aos olhos de Deus.
16 Ne'e 'i ai 'ia te Laó mo te kau palōfitá 'o a'u mai kiā Sione; talu mei ai mo te malanga 'aki 'ia te Pule'anga 'o te 'Atuá, pea 'oku feinga mālohi ki ai 'ia te kakai kotoa pē.
16 A lei e os profetas duraram até João. Desde então é anunciado o Reino de Deus, e cada um faz violência para aí entrar.
17 Kā 'oku faingafua ange ke mole 'ia te langí mo māmani 'i te tō kelekele he fe'i kohi 'e taha 'o te Laó.
17 Mais facilmente, porém, passará o céu e a terra do que se perderá uma só letra da lei.
18 Kā 'i ai he taha 'oku vete'i tono malí, 'o mali mo he fafine kehe, 'oku fe'auaki ia; pea ko ia 'e mali mo te fafine kua si'aki 'e tono malí, 'oku tono fafine ia.
18 Todo o que abandonar sua mulher e casar com outra, comete adultério; e quem se casar com a mulher rejeitada, comete adultério também.
19 “Ne'e 'i ai he tangata koloa'ina, ne'e tui ma'u pē te kofu kulakula mo te līneni mahu'inga, pea kai kātoanga ia 'i te 'aho kotoa pē.
19 Havia um homem rico que se vestia de púrpura e linho finíssimo, e que todos os dias se banqueteava e se regalava.
20 Lāsalosi 'oku kolekole 'i te hū'anga 'o te tangata koloa'iná|alt="Lazarus begging at rich man's door" src="GT00078.tif" size="col" ref="16:20-21" Pea ne'e 'i ai mo he matu'a masiva, ko tono hingoá ko Lāsalosi, ne'e fakatakoto atu ia fe'unga mo te hū'anga ki te fale 'o te matāpulé, ko te toko taha ne'e papala 'aupito.
20 Havia também um mendigo, por nome Lázaro, todo coberto de chagas, que estava deitado à porta do rico.
21 Pea faka'amu 'e ia ke kai mai 'ia te 'ū momo ne'e ngangana mei te tēpile 'a te koloa'iná; kā ko te fanga kulií foki ne'e notou ōmai, 'o 'emo tono papalá.
21 Ele avidamente desejava matar a fome com as migalhas que caíam da mesa do rico... Até os cães iam lamber-lhe as chagas.
22 Pea faifaí pea pekia 'ia te si'i masivá, pea fata ange 'ona 'e te kau 'āngeló ki te fatafata 'o 'Ēpalahamé. Ne'e pekia foki 'ia te matāpule koloa'iná, pea tanu.
22 Ora, aconteceu morrer o mendigo e ser levado pelos anjos ao seio de Abraão. Morreu também o rico e foi sepultado.
23 Pea 'i tana 'i Hētesí ne'e ma'ua ia 'i te 'ū mamahí, pea sio atu ia, 'o 'ilo'i 'ia 'Ēpalahame 'oku nofo mama'o atu, pea mo Lāsalosi 'i tono fatafatá.
23 E estando ele nos tormentos do inferno, levantou os olhos e viu, ao longe, Abraão e Lázaro no seu seio.
24 Pea kaila atu ia 'o pehē, ‘'Ēpalahame ē, 'ofa mai mu'a 'iā au, mo ke fekau 'ia Lāsalosi ke unu tono mu'a tuhú ki te vaí, mo'o fakamokomoko toku 'aleló; he 'okou mamahi lahi 'i te afi nei!’
24 Gritou, então: - Pai Abraão, compadece-te de mim e manda Lázaro que molhe em água a ponta de seu dedo, a fim de me refrescar a língua, pois sou cruelmente atormentado nestas chamas.
25 Kae tali ange 'e 'Ēpalahame, ‘Si'aku foha, manatu'i ne ke ma'u ta'aú 'ū me'a lelei fuli pē 'i tau ma'ulí; pehē foki ne ma'u 'e Lāsalosi 'ia te 'ū koví; kā ko 'eni, 'i te feitu'u neí, 'oku ma'u 'e ia 'ia te fiamālié, kā ko koe 'ia te mamahí.
25 Abraão, porém, replicou: - Filho, lembra-te de que recebeste teus bens em vida, mas Lázaro, males; por isso ele agora aqui é consolado, mas tu estás em tormento.
26 Pea 'āsili aí, he ko te vaha'a 'o mātou mo koé 'oku 'i ai he fu'u vanu lahi kua fokotu'u, kote'uhí kā 'i ai he 'ihi 'oku fia ō atu mei heni kiā kōtoú ke 'aua na'a notou lava, 'uma'ā he laka mai kiā mātou mei hena.’
26 Além de tudo, há entre nós e vós um grande abismo, de maneira que, os que querem passar daqui para vós, não o podem, nem os de lá passar para cá.
27 Pea tali mai 'e ia, ‘Kāpau ko ia, pea ko taku kole kiā koé, 'e tamai, ke ke fekau'i mu'a 'ona ki te fale 'o taku tamaí,
27 O rico disse: - Rogo-te então, pai, que mandes Lázaro à casa de meu pai, pois tenho cinco irmãos,
28 he 'oku 'i ai toku 'ū tokoua 'e toko nima; ke tala'i ange kiā nātou, ke 'aua na'a notou toe ha'u ki te feitu'u fakamamahi neí!’
28 para lhes testemunhar, que não aconteça virem também eles parar neste lugar de tormentos.
29 Ka ne'e iange 'e 'Ēpalahame kiā ia, ‘'Oku notou ma'u 'ia Mōsese mo te kau palōfitá; ke notou fakaongo kiā nātou.’
29 Abraão respondeu: - Eles lá têm Moisés e os profetas; ouçam-nos!
30 Kae toe iange pē 'e ia, ‘Kailoa, 'Ēpalahame, kae kāpau 'e 'alu ange he taha 'iā nātou kua pekiá, kua pau 'e notou fakatomala!’
30 O rico replicou: - Não, pai Abraão; mas se for a eles algum dos mortos, arrepender-se-ão.
31 Pea toki tali ange 'e ia, ‘Kāpau 'e kala notou tokanga kiā Mōsese mo te kau palōfitá, 'e kailoa fakaloto'i nātou ia neongo 'e toetu'u he taha mei te pekiá.’ ”
31 Abraão respondeu-lhe: - Se não ouvirem a Moisés e aos profetas, tampouco se deixarão convencer, ainda que ressuscite algum dos mortos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 16, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.