2 Coríntios 10
Diuusi ñiooquidʌ utuducami oodamicʌdʌ (NTPNT) vs NTLH
1 Aanʌ Paavora gʌnaagidamu ʌmo istumaasi. Cʌʌ maatʌ aapimʌ isSuusi Cristo aliʌsi cʌʌ tuiga dai maioomaliga dai aanʌ ʌʌpʌ ipʌlidi ispotuigacagi. Ʌʌmo oodami pocaiti sai siʌʌscadʌ gʌnʌʌmadu daaca aanʌ maioomaliga aanʌ gʌnvui dʌmos siʌʌscadʌ gʌnoojiada aanʌ aliʌsi gʌnbagaiña.
1 Dizem que eu sou humilde quando estou com vocês, mas duro quando estou longe. Pois eu, Paulo, faço este apelo a vocês em nome de Cristo, que foi carinhoso e bondoso.
2 Aanʌ gʌndaanʌi giñaaduñi mʌsai gajiaadʌrʌ viaana vʌʌsi gosoimaascami poduucai siʌʌscadʌ gaamo imia aanʌ maiviaacamu isgʌnbagaidagi. Dʌmos isʌʌmoco quiaa pocaitaidagi sai aanʌ ivueeyi mosʌcaasi istumaasi aanʌ ʌʌgi ipʌlidi, ʌgai gia bagaidamu aanʌ.
2 Quando eu for aí, não me obriguem a ser duro. Pois eu tenho certeza de que posso agir com dureza contra os que afirmam que fazemos as coisas por motivos humanos.
3 Vaavuava isaatʌmʌ ʌʌpʌ ʌroodami dai quiaa oidi daama oidaga dʌmos maiʌpan duucai ivueeyi aatʌmʌ ʌgai ismaacʌdʌ maivaavoitudai Diuusi.
3 É claro que somos humanos, mas não lutamos por motivos humanos.
4 Diuusi ʌgai dai giñsoicʌi iscʌʌga ivuaada aanʌ aa duiñdadʌ maisiu aanʌ ʌʌgi. Ʌmo oodami ʌʌgi maitistutuidi isgajiaadʌrʌ viaagi gosoimaascami avʌnacai Diuusi guvucadadʌcʌdʌ. Cascʌdʌ Diuusi giñmaacai guvucadagai ansai cʌʌga ivuaadana aa duiñdadʌ.
4 As armas que usamos na nossa luta não são do mundo; são armas poderosas de Deus, capazes de destruir fortalezas. E assim destruímos ideias falsas
5 Idi guvucadagaicʌdʌ ismaacʌdʌ Diuusi giñmaacai vaamioma maatʌ ñioocai aanʌ isʌgai ismaacʌdʌ gʌgʌrducʌdʌ gʌnʌlidi vui ñioocaitai Diuusi ñiooquidʌ ismaacʌdʌ gamamaatʌtuldi aanʌ. Ʌgai maitipʌlidi isoodami maatiagi istumaasi Diuusi ipʌlidi isivuaadagi. Dai ʌgai vaa guvucadagaicʌdʌ vaamioma istutuidi aanʌ isʌgai dai avʌnacai poduucai ʌgai ʌʌpʌ ʌʌgidi Diuusi ñiooquidʌ.
5 e também todo orgulho humano que não deixa que as pessoas conheçam a Deus. Dominamos todo pensamento humano e fazemos com que ele obedeça a Cristo.
6 Siʌʌscadʌ cacʌʌga ʌʌgiada aapimʌ vʌʌsiaʌcatai istumaasi aagai Diuusi ñiooquidʌrʌ aidʌ gia casi istutiadamu aanʌ isbagaidagi ismaacʌdʌ maiʌʌgidi Diuusi ñiooquidʌ.
6 E, quando vocês provarem que são obedientes, estaremos prontos para castigar qualquer desobediência.
7 Gʌaagai mʌscʌʌga gʌntʌgito nʌijadagi istumaasi ʌpʌvueeyi aapimʌ gʌnsaagida. Dai ʌgai ismaacʌdʌ pocaiti saidʌ ʌrSuusi Cristo ojootosadʌ dai giñvui ñioocai gʌaagai ismaatʌcagi iñsaanʌ ʌʌpʌ ʌrSuusi Cristo ootosadʌ.
7 Vocês julgam as coisas pela aparência. Se uma pessoa tem certeza de que pertence a Cristo, deve pensar de novo a respeito disso, pois nós também pertencemos a Cristo, tanto quanto essa pessoa.
8 Tomasi aliʌ aagai aanʌ sai Suusi Cristo giñmaa ʌmo sʌʌlicami vʌʌscʌrʌ maisiaa ʌʌrai aanʌ. Suusi Cristo giñmaa gosʌʌlicami ansai gʌnsoicʌiña mʌsai vaamioma cʌʌga vaavoitudaiña Diuusi ñiooquidʌ, maisiu ansai gʌnsobicʌiña isvaavoitudadagi aapimʌ.
8 O Senhor Jesus me deu autoridade sobre vocês, não para destruí-los, mas para fazê-los crescer espiritualmente. E, embora eu tenha me orgulhado um pouco demais da minha autoridade, não tenho nada de que me envergonhar.
9 Maitipʌlidi aanʌ isgʌnʌʌbʌcatadagi gomaasicʌdʌ ismaacʌdʌ gʌnaagidiña aanʌ gʌnoojiditai.
9 Não quero que pareça que estou tentando assustar vocês com as minhas cartas.
10 Ʌʌmo oodami pocaitiña sai siʌʌscadʌ gʌnoojiada aanʌ gʌnbagadan caitiña aanʌ dai sai siʌʌscadʌ gʌnʌʌmadu daaca aanʌ sai aidʌ gia doadicudan duucai ñioocaiña aanʌ.
10 Alguém vai dizer: “As cartas de Paulo são severas e duras; mas, quando ele está conosco, é tímido e, quando fala, é um fracasso.”
11 Dʌmos ʌgai ismaacʌdʌ pocaitiña gʌaagai ismaatʌcagi sai poduucai isduucai gʌnoojidiña aanʌ istutuidi ismotuigacagi siʌʌscadʌ gʌndividagi.
11 Porém essa pessoa deve saber que não existe diferença entre o que escrevemos nas cartas, quando estamos longe, e o que fazemos, quando estamos aí com vocês.
12 Dʌmos maitipʌlidi aanʌ isʌpan tuigacagi ʌgai ismaacʌdʌ gʌgʌrducʌdʌ gʌnʌlidi giñvui ñioocaitai. Ʌgai poʌlidi sai vaamioma sastuduga siaa oodami. Ʌgai aliʌ vupuiiruga cascʌdʌ poʌlidiña sai vaamioma cʌʌga gamamaatʌtuldiña siaa aaduñdʌ mamaatʌtuldiadami.
12 É claro que não nos atrevemos a nos igualar ou a nos comparar com aqueles que pensam que são tão importantes. Como são ignorantes! Primeiro eles resolvem quais as medidas que irão usar para se medir e depois eles se julgam de acordo com essas mesmas medidas.
13 Siʌʌscadʌ gʌnaagiada aanʌ ansai cʌʌga ivueeyi giñaa duiñdaga aanʌ gʌnaagidiña mosʌcaasi istumaasi ivueeyi aanʌ. Aanʌ ivueeyi istumaasi Diuusi giñtʌjai ansaidʌ ivuaadana, cascʌdʌ mosʌcaasi gomaasi gʌnaagidiña aanʌ. Dai ʌgai giñtʌjai ansaidʌ gʌnmaatʌtuldana ñiooquidʌ aapimʌ Coriiñtoʌrʌ oidacami.
13 Nós não vamos nos orgulhar além de certos limites. Deus é quem põe os limites no nosso campo de trabalho, e ele nos deixou chegar até vocês em Corinto.
14 Aanʌ ivueeyi mosʌcaasi istumaasi Diuusi giñaagidi. Aanʌ ʌgai dai ʌpʌga gʌnaagidi Suusi Cristo ñiooquidʌ.
14 Desde que vocês estão dentro desses limites, não fomos além deles quando chegamos até aí levando o evangelho de Cristo.
15 Aanʌ maiaagai istumaasi gamamaatʌtuldi aa mosʌcaasi istumaasi aanʌ ʌʌgi gamamaatʌtuldi. Aliʌsi ipʌlidi aanʌ mʌsai vaamioma cʌʌga vaavoitudana aapimʌ nai poduucai istutiada aanʌ isvaamioma naana maasi istumaasi gʌnmaatʌtuldiagi.
15 Assim não nos orgulhamos do trabalho que outros têm feito em lugares que vão além dos limites que Deus nos deu. Pelo contrário, esperamos que a fé que vocês têm possa crescer e que nós possamos fazer um trabalho ainda maior entre vocês, sempre dentro dos limites que Deus tem posto para nós.
16 Dai poduucai casi istutuidi aanʌ isgamaatʌtuldiagi Diuusi ñiooquidʌ sibʌacoga siaaco maiquiaa gamaatʌtuldi aa oodami.
16 Então poderemos anunciar o evangelho em outras regiões além daquela onde vocês moram. Isso sem entrar em campos de outras pessoas, para não nos orgulharmos do trabalho feito por elas.
17 Aliʌsi ʌrcʌʌgai iscʌʌga ñioocadagi oodami Diuusi vui dai maisiu ʌʌgi gʌvʌʌtarʌ.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Quem quiser se orgulhar, que se orgulhe daquilo que o Senhor faz.”
18 Diuusi maibaigʌʌlidi ʌgaicʌdʌ ismaacʌdʌ cʌʌga ñioocadagi ʌʌgi gʌvʌʌtarʌ baiyoma ʌʌgi Diuusi maatʌ sioorʌ baiʌliadagi.
18 Pois a pessoa só é aprovada quando o Senhor a aprova e não quando é aprovada por si mesma.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.