Marcos 12

¹ พระเยซูอู้กับหมู่เขาเป๋นกำเผียบว่า “มีป้อจายคนนึ่งเยียะสวนองุ่น เขาล้อมฮั้วแวดสวนไว้หมด เจาะหินแป๋งบ่อกั๊นน้ำองุ่น กับแป๋งป้อมสำหรับเฝ้าสวนไว้สวนองุ่น|src="LB00103B vineyard watchtower wine press Mark 12_1.jpg" size="span" loc="12:1-end of chapter" copy="The British & Foreign Bible Society 1994" ref="12:1" แล้วหื้อคนมาเจ้า ส่วนเจ้าของก็เตียวตางไปอยู่ต่างประเทศ

¹ E começou a falar-lhes por parábolas: Um homem plantou uma vinha, e cercou-a de um valado, e fundou nela um lagar, e edificou uma torre, e arrendou-a a uns lavradores, e partiu para fora da terra.

² เมื่อเถิงหน้าเก็บหน่วยองุ่น เจ้าของสวนก็หื้อลูกจ้างไปหาหมู่คนเจ้า เปื้อฮับส่วนแบ่งองุ่นตี้เป๋นส่วนแบ่งของเขา

² E, chegado o tempo, mandou um servo aos lavradores para que recebesse, dos lavradores, do fruto da vinha.

³ แต่หมู่คนเจ้าก็ยับลูกจ้างคนนั้นไว้ ปากั๋นบุบตี๋แล้วไล่ปิ๊กโดยบ่ได้อะหยังติดมือไปสักอย่าง

³ Mas estes, apoderando-se dele, o feriram e o mandaram embora vazio.

⁴ เจ้าของสวนก็ส่งลูกจ้างไปแหมคนนึ่ง กำนี้คนเจ้าปากั๋นบุบหัวเขากับเยียะหื้อเขาอาย

⁴ E tornou a enviar-lhes outro servo; e eles, apedrejando-o, o feriram na cabeça, e o mandaram embora, tendo-o afrontado.

⁵ ต่อมาเจ้าของสวนส่งลูกจ้างคนนึ่งไปแหม หมู่เขาก็ฆ่าเหีย แล้วเจ้าของก็ส่งคนฮับใจ๊ไปแหมหลายคน หมู่คนเจ้าก็บุบตี๋พ่องฆ่าพ่อง

⁵ E tornou a enviar-lhes outro, e a este mataram; e a outros muitos, dos quais a uns feriram e a outros mataram.

⁶ เจ้าของสวนยังมีแหมคนนึ่ง เป๋นลูกบ่าวตี้เขาฮัก จึงส่งลูกไป กึ๊ดว่า ‘คนเจ้าหมู่นั้นก็จะนับถือลูกบ่าวของเฮาพ่อง’

⁶ Tendo ele, pois, ainda um seu filho amado, enviou-o também a estes por derradeiro, dizendo: Ao menos terão respeito ao meu filho.

⁷ แต่หมู่คนเจ้าอู้กั๋นว่า ‘นี่ลอ คนตี้จะฮับมรดก หมู่เฮาจ้วยกั๋นฆ่ามันเหียเต๊อะ แล้วมรดกนั้นจะตกเป๋นของหมู่เฮา’

⁷ Mas aqueles lavradores disseram entre si: Este é o herdeiro; vamos, matemo-lo, e a herança será nossa.

⁸ หมู่เขาก็ยับลูกบ่าวเจ้าของสวนนั้นฆ่า แล้วเอาศพขว้างไว้ตังนอกสวน”

⁸ E, pegando dele, o mataram, e o lançaram fora da vinha.

⁹ พระเยซูถามว่า “เจ้าของสวนจะเยียะจาใด เขาก็จะมาฆ่าหมู่คนเจ้าสวนหมู่นั้นเหีย แล้วเอาสวนองุ่นนั้นไปหื้อคนอื่นเจ้าต่อ

⁹ Que fará, pois, o senhor da vinha? Virá, e destruirá os lavradores, e dará a vinha a outros.

¹⁰ ต้านตังหลายบ่เกยอ่านพระคัมภีร์ข้อนี้กา ตี้ว่า

¹⁰ Ainda não lestes esta Escritura:A pedra, que os edificadores rejeitaram,Esta foi posta por cabeça de esquina;

¹¹ สิ่งนี้มาจากองค์พระผู้เป๋นเจ้า

¹¹ Isto foi feito pelo Senhor E é coisa maravilhosa aos nossos olhos?

¹² หมู่ผู้นำจาวยิวฮู้ว่าพระองค์ก่ำลังอู้กำเผียบเถิงหมู่เขา หมู่เขาก็ปากั๋นหาตางตี้จะยับพระองค์ แต่ก็กั๋วคนตังหลายตี้หั้น หมู่เขาเลยปากั๋นปิ๊กไปเหียก่อน

¹² E buscavam prendê-lo, mas temiam a multidão; porque entendiam que contra eles dizia esta parábola; e, deixando-o, foram-se.

¹³ แล้วหมู่เขาส่งหมู่ฟาริสีกับหมู่ของเฮโรดไปหาพระเยซู เปื้อจะแนยับผิดในกำอู้กำจ๋าของพระองค์

¹³ E enviaram-lhe alguns dos fariseus e dos herodianos, para que o apanhassem nalguma palavra.

¹⁴ เมื่อมาแผวแล้ว หมู่เขาก็ถามพระองค์ว่า “อาจ๋ารย์ หมู่เฮาฮู้ว่าอาจ๋ารย์เป๋นคนซื่อสัตย์ บ่ได้เอาใจ๋ใผ กับบ่หันแก่หน้าใผเลย แต่สอนเรื่องตางของพระเจ้าต๋ามความจริง ขอบอกเฮาว่าถูกกาว่าบ่ถูกตี้จะเสียภาษีหื้อซีซาร์ เฮาควรจะเสียดีกาว่าบ่ควรเสียดี”

¹⁴ E, chegando eles, disseram-lhe: Mestre, sabemos que és homem de verdade, e de ninguém se te dá, porque não olhas à aparência dos homens, antes com verdade ensinas o caminho de Deus; é lícito dar o tributo a César, ou não? Daremos, ou não daremos?

¹⁵ แต่พระองค์ฮู้วอกหมู่เขาจึงตอบว่า “ต้านจะมาจับผิดเฮาเยียะหยัง เอาเหรียญเดนาริอันมาหื้อเฮาผ่อสักเหรียญลอ”

¹⁵ Então ele, conhecendo a sua hipocrisia, disse-lhes: Por que me tentais? Trazei-me uma moeda, para que a veja.

¹⁶ หมู่เขาก็เอาเหรียญนึ่งมาหื้อพระองค์ พระเยซูถามหมู่เขาว่า “ฮูปกับจื้อตี้อยู่บนเหรียญนี้เป๋นของใผ” หมู่เขาตอบว่า “เป๋นของซีซาร์”

¹⁶ E eles lha trouxeram. E disse-lhes: De quem é esta imagem e inscrição? E eles lhe disseram: De César.

¹⁷ พระเยซูก็บอกหมู่เขาว่า “ของของซีซาร์ก็เอาไปหื้อซีซาร์ แต่ของของพระเจ้าก็หื้อพระเจ้า” หมู่เขาก็งืดพระองค์ขนาด

¹⁷ E Jesus, respondendo, disse-lhes: Dai pois a César o que é de César, e a Deus o que é de Deus. E maravilharam-se dele.

¹⁸ มีหมู่สะดูสีบางคนมาหาพระเยซู คนหมู่นี้ถือว่าบ่มีก๋านเป๋นขึ้นจากความต๋าย หมู่เขาถามพระองค์ว่า

¹⁸ Então os saduceus, que dizem que não há ressurreição, aproximaram-se dele, e perguntaram-lhe, dizendo:

¹⁹ “อาจ๋ารย์ บทบัญญัติของโมเสสเขียนไว้ว่า ถ้าป้อจายคนใดต๋ายละเมีย แต่ยังบ่ตันมีลูกเตื้อ ก็หื้อน้องบ่าวฮับปี้ใป๊มาเป๋นเมีย เปื้อหื้อมีลูกสืบเจื๊อสายของอ้ายไว้

¹⁹ Mestre, Moisés nos escreveu que, se morresse o irmão de alguém, e deixasse a mulher e não deixasse filhos, seu irmão tomasse a mulher dele, e suscitasse descendência a seu irmão.

²⁰ สมมุติว่ามีป้อจายตี้เป๋นปี้น้องกั๋นเจ็ดคน อ้ายเก๊ามีเมีย แล้วต๋ายไปยังบ่มีลูกเตื้อ

²⁰ Ora, havia sete irmãos, e o primeiro tomou a mulher, e morreu sem deixar descendência;

²¹ น้องบ่าวคนตี้สองก็ฮับเอาปี้ใป๊มาเป๋นเมีย แล้วก็ต๋ายไปยังบ่มีลูกเตื้อ น้องคนตี้สามก็ฮับเอาปี้ใป๊มาเป๋นเมียแหม แล้วเขาก็ต๋ายไปยังบ่มีลูกเหมือนกั๋น

²¹ E o segundo também a tomou e morreu, e nem este deixou descendência; e o terceiro da mesma maneira.

²² ปี้น้องตึงเจ็ดคนนี้เอาแม่ญิงคนนั้นมาเป๋นเมีย แต่ก็ต๋ายโดยบ่มีลูก แล้วสุดต๊ายแม่ญิงคนนั้นก็ต๋ายตวย

²² E tomaram-na os sete, sem, contudo, terem deixado descendência. Finalmente, depois de todos, morreu também a mulher.

²³ จาอั้นเมื่อเถิงวันตี้คนจะเป๋นขึ้นจากความต๋าย แล้วในวันนั้นแม่ญิงคนนี้จะเป๋นเมียของใผ ย้อนว่านางเกยเป๋นเมียของป้อจายตึงเจ็ดคนนั้นหมดแล้ว”

²³ Na ressurreição, pois, quando ressuscitarem, de qual destes será a mulher? porque os sete a tiveram por mulher.

²⁴ พระเยซูบอกหมู่เขาว่า “ในข้อนี้หมู่ต้านเข้าใจ๋ผิดแล้ว ย้อนว่าหมู่ต้านบ่เข้าใจ๋พระคัมภีร์กับบ่ฮู้จักฤทธิ์อำนาจของพระเจ้า

²⁴ E Jesus, respondendo, disse-lhes: Porventura não errais vós em razão de não saberdes as Escrituras nem o poder de Deus?

²⁵ เมื่อเถิงวันตี้กู้คนเป๋นขึ้นจากความต๋ายนั้น จะบ่มีก๋านแต่งงานกั๋น กาว่ายกหื้อเป๋นผัวเป๋นเมียกั๋นแหม แต่จะเป๋นเหมือนทูตสวรรค์

²⁵ Porquanto, quando ressuscitarem dentre os mortos, nem casarão, nem se darão em casamento, mas serão como os anjos que estão nos céus.

²⁶ ส่วนเรื่องคนต๋ายจะเป๋นขึ้นจากความต๋ายก่อ หมู่ต้านบ่เกยอ่านเรื่องคุ่มไม้ตี้บ่ไหม้ไฟในหนังสือตี้โมเสสเขียนกา พระเจ้าอู้กับโมเสสว่า ‘เฮาเป๋นพระเจ้าตี้อับราฮัม อิสอัค กับยาโคบนับถือ’

²⁶ E, acerca dos mortos que houverem de ressuscitar, não tendes lido no livro de Moisés como Deus lhe falou na sarça, dizendo: Eu sou o Deus de Abraão, e o Deus de Isaque, e o Deus de Jacó?

²⁷ พระองค์บ่เป๋นพระเจ้าของคนต๋าย แต่เป๋นพระเจ้าของคนตี้มีจีวิต หมู่ต้านเข้าใจ๋ผิดไปนักขนาด”

²⁷ Ora, Deus não é de mortos, mas sim, é Deus de vivos. Por isso vós errais muito.

²⁸ มีธรรมาจ๋ารย์คนนึ่งเข้ามาได้ยินหมู่เขาเถียงพระเยซู ก็หันว่าพระองค์ตอบหมู่เขาได้ดีจึงถามพระองค์ว่า “ในบทบัญญัติตึงหมดข้อใดสำคัญเหลือเปิ้น”

²⁸ Aproximou-se dele um dos escribas que os tinha ouvido disputar, e sabendo que lhes tinha respondido bem, perguntou-lhe: Qual é o primeiro de todos os mandamentos?

²⁹ พระเยซูตอบว่า “บทบัญญัติตึงหมดข้อตี้สำคัญตี้สุดคือข้อตี้ว่า ‘จาวอิสราเอลตังหลายฟังไว้หื้อดีเน่อ องค์พระผู้เป๋นเจ้าของเฮาเป๋นพระเจ้าองค์เดียว

²⁹ E Jesus respondeu-lhe: O primeiro de todos os mandamentos é: Ouve, Israel, o Senhor nosso Deus é o único Senhor.

³⁰ จงฮักองค์พระผู้เป๋นเจ้า พระเจ้าของต้านจ๋นสุดจิตสุดใจ๋ สุดผญาปั๋ญญา กับสุดก่ำลังของเจ้า’

³⁰ Amarás, pois, ao Senhor teu Deus de todo o teu coração, e de toda a tua alma, e de todo o teu entendimento, e de todas as tuas forças; este é o primeiro mandamento.

³¹ ส่วนข้อตี้สำคัญเป๋นข้อสองนั้นคือ ‘จงฮักเปื้อนบ้านเหมือนฮักตั๋วเก่า’ บทบัญญัติอื่นตี้สำคัญเหลือสองข้อนี้บ่มีแหมแล้ว”

³¹ E o segundo, semelhante a este, é: Amarás o teu próximo como a ti mesmo. Não há outro mandamento maior do que estes.

³² แล้วธรรมาจ๋ารย์คนนั้นอู้ว่า “ดีแล้วอาจ๋ารย์ ต้านอู้ถูกแต๊ๆ ว่าพระเจ้ามีแต่องค์เดียว นอกจากพระองค์แล้วบ่มีพระเจ้าอื่นแหม

³² E o escriba lhe disse: Muito bem, Mestre, e com verdade disseste que há um só Deus, e que não há outro além dele;

³³ ก๋านฮักพระองค์ด้วยสุดจิตสุดใจ๋ สุดก่ำลัง สุดความเข้าใจ๋ กับก๋านฮักเปื้อนบ้านเหมือนฮักตั๋วเก่า ก็สำคัญเหลือสัตว์ตี้เผาปู่จากับเครื่องปู่จาต่างๆ ตึงหมด”

³³ E que amá-lo de todo o coração, e de todo o entendimento, e de toda a alma, e de todas as forças, e amar o próximo como a si mesmo, é mais do que todos os holocaustos e sacrifícios.

³⁴ เมื่อพระเยซูหันว่าคนนั้นตอบอย่างมีผญาปั๋ญญา จึงอู้กับเขาว่า “ต้านก็ใก้ตี้จะเป๋นคนของพระเจ้ามานักแกแล้ว” ตั้งแต่นั้นไปก็บ่มีใผก้าถามพระองค์แหม

³⁴ E Jesus, vendo que havia respondido sabiamente, disse-lhe: Não estás longe do reino de Deus. E já ninguém ousava perguntar-lhe mais nada.

³⁵ ต๋อนตี้พระเยซูสั่งสอนอยู่ในพระวิหาร พระองค์ถามคนตังหลายว่า “ตี้หมู่ธรรมาจ๋ารย์ว่าพระคริสต์เป๋นเจื๊อสายของกษัตริย์ดาวิดนั้น เป๋นไปได้จาใด

³⁵ E, falando Jesus, dizia, ensinando no templo: Como dizem os escribas que o Cristo é filho de Davi?

³⁶ ย้อนว่าตั๋วกษัตริย์ดาวิดอู้เถิงพระคริสต์โดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ว่า

³⁶ O próprio Davi disse pelo Espírito Santo:O Senhor disse ao meu Senhor:Assenta-te à minha direita Até que eu ponha os teus inimigos por escabelo dos teus pés.

³⁷ ตั๋วของกษัตริย์ดาวิดฮ้องพระองค์ว่า ‘องค์พระผู้เป๋นเจ้า’ แล้วพระองค์จะเป๋นเจื๊อสายของกษัตริย์ดาวิดได้จาใด” คนตังหลายฟังจาอั้นก็ม่วนใจ๋

³⁷ Pois, se Davi mesmo lhe chama Senhor, como é logo seu filho? E a grande multidão o ouvia de boa vontade.

³⁸ ต๋อนตี้พระเยซูสอนก็อู้ว่า “หื้อหละวังหมู่ธรรมาจ๋ารย์ไว้หื้อดีๆ หมู่เขาซอบนุ่งเสื้อคุมยาวเตียวไปเตียวมา แล้วซอบหื้อคนไหว้ก๋างกาดก๋างลี

³⁸ E, ensinando-os, dizia-lhes: Guardai-vos dos escribas, que gostam de andar com vestes compridas, e das saudações nas praças,

³⁹ กับซอบนั่งตั๊ดตี้สำคัญในธรรมศาลาของจาวยิว กับตี้มีเกียรติในงานเลี้ยง

³⁹ E das primeiras cadeiras nas sinagogas, e dos primeiros assentos nas ceias;

⁴⁰ หมู่เขายึดเอาสมบัติของหมู่แม่หม้ายไปเป๋นของตั๋วเก่าเหีย แล้วก็ขี้แต่งอธิษฐานยาวๆ คนหมู่นี้จะต้องฮับโต้ษใหญ่หลวง”

⁴⁰ Que devoram as casas das viúvas, e isso com pretexto de largas orações. Estes receberão mais grave condenação.

⁴¹ เมื่อพระเยซูนั่งอยู่หน้าตู้เก็บสตางค์ถวายในพระวิหาร ก็ผ่อคนตังหลายเอาสตางค์มาจ่อมลงในตู้เก็บสตางค์นั้น คนร่ำรวยหลายคนเอาสตางค์จ๋ำนวนนักมาจ่อม

⁴¹ E, estando Jesus assentado defronte da arca do tesouro, observava a maneira como a multidão lançava o dinheiro na arca do tesouro; e muitos ricos deitavam muito.

⁴² แต่มีแม่หม้ายตุ๊กคนนึ่งเอาเหรียญตองแดงหน้อยๆ สองอันมาจ่อมตวยเปิ้น มีก้ามอกสักซาวห้าสตางค์

⁴² Vindo, porém, uma pobre viúva, deitou duas pequenas moedas, que valiam meio centavo.

⁴³ พระเยซูฮ้องหมู่สาวกเข้ามาบอกว่า “เฮาบอกความจริงแก่ต้านตังหลายว่า แม่หม้ายตุ๊กคนนี้ จ่อมสตางค์นักเหลือคนตังหลายหมู่นั้นก่อน

⁴³ E, chamando os seus discípulos, disse-lhes: Em verdade vos digo que esta pobre viúva deitou mais do que todos os que deitaram na arca do tesouro;

⁴⁴ ย้อนว่าคนตังหลายได้เอาสตางค์ตี้เหลือใจ๊มาจ่อม แต่แม่หม้ายคนนี้ตุ๊กยาก ยังได้เอาสตางค์ตี้มีอยู่สำหรับเลี้ยงจีวิตของตั๋วมาจ่อมจ๋นเสี้ยงหมด”

⁴⁴ Porque todos ali deitaram do que lhes sobejava, mas esta, da sua pobreza, deitou tudo o que tinha, todo o seu sustento.

Atalhos do teclado

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

🔔 Receber versículo do dia