Lucas 15
Yɩɩ sʋywáŋʋ́ sagɩ (NNW) vs ACF
1 Lanpolɩna tə, də lɩ̀à tə duən tə, ba nə yɩ cʋna lɩ̀à, tə mama fàrʋ́ ba yí Zwezi yɩra, sə ba cʋgʋ ʋ sʋgʋ.
1 E Chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 *Farɩzɩan-ba də *Zwifə-ba Yɩɩ nii *yənu tɩ̀án tə ŋʋŋwɩn, ba wʋ́: «Bɛɛ wà tə də cʋna lɩ̀à sɛ̀e ba wulə duən nə, ʋ ga də́ də ba».
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Zwezi dàń ma sɩsarɩ zwansɩsara kʋ tə, ʋ ma sɩsarɩ ba, ʋ wʋ́:
3 E ele lhes propôs esta parábola, dizendo:
4 «Bɛ̀eɛ̀e nə á bʋŋa yoo kʋ tə yuu wa? Bɛɛ nə jə pee bíí, yá tə wa nədʋ ga jén. Ʋ wá yá tə sapwɩnɩa də fugə də nʋgʋ tə duən tə gaʋ tə wa. Ʋ dàń ga va ʋ pɩ̀à ka tə, ka nə jén tə, wuuu ʋ va ʋ na ka.
4 Que homem dentre vós, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai após a perdida até que venha a achá-la?
5 Ʋ dàń nə nɩ ka, ʋ pùə́ poli, ʋ tì ka ʋ kə ʋ para wa, ʋ ja va ʋ sàń nə.
5 E achando-a, a põe sobre os seus ombros, jubiloso;
6 Máŋá tə wa, ʋ nə yí ʋ sàń nə, ʋ wá bon ʋ dabara də ʋ yɩra lɩ̀à, ʋ swɩ̀n, ʋ wʋ́: ‹Á fwa pupwən, ndə à mʋ̀ nə, à nə nɩ à piə tə, ka nə yà jén tə yɩrɩ›.
6 E, chegando a casa, convoca os amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque já achei a minha ovelha perdida.
7 Mə nətʋ nə, à swɩ̀n á con nə, də pupwən wá yà Yɩɩ sàń nə, də cʋna lìù nədʋ nə nə vəvəri ʋ kwa, ʋ ma sá ʋ cʋna tə. Kʋ dwən lɩ̀à sapwɩnɩa də fugə də nʋgʋ, ba nə bʋŋa, də ba yɩ cɩ́gá tɩ̀án, ba nə ba bʋŋa də ba mɛ, sə ba vəvəri ba kwa, ba ma sá ba cʋna tə».
7 Digo-vos que assim haverá alegria no céu por um pecador que se arrepende, mais do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Zwezi kʋ́ʋ̀ swɩ̀n, ʋ wʋ́: «Kan nə ja cɩnɩa səbikʋlan fugə, nədʋ ga jén yoo. Ʋ dàń sʋrʋ cànʋ́, ʋ zwarʋ dìə̀ tə, ʋ ga pɩ̀à kʋ zəni, ʋ na.
8 Ou qual a mulher que, tendo dez dracmas, se perder uma dracma, não acende a candeia, e varre a casa, e busca com diligência até a achar?
9 Ʋ nə twi, ʋ bà ʋ na kʋ, ʋ bon ʋ budonən, də ʋ yɩra lɩ̀à, ʋ ga swɩ̀n, ʋ wʋ́: ‹Á yana pupwən wa də nə, à nə nɩ à səbikʋlʋ tə, kʋ nə jén tə yɩrɩ!›.
9 E achando-a, convoca as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque já achei a dracma perdida.
10 Mə kʋ nətʋ tə nə, à swɩ̀n á con nə, də Yɩɩ *malɩkɛ yàá na pupwən zənzən Yɩɩ *sàń nə, də cʋna lìù nədʋ nə vəvəri ʋ kwa, ʋ ma sá ʋ cʋna».
10 Assim vos digo que há alegria diante dos anjos de Deus por um pecador que se arrepende.
11 Zwezi ma kʋ́ʋ̀ swɩ̀n, ʋ wʋ́: «Bɛɛ don jə bɩa bələ.
11 E disse: Um certo homem tinha dois filhos;
12 Ba wa nəmaa tíú tə swɩ̀n ʋ nyɩna tə con, ʋ wʋ́: ‹À nyɩna, pa nə n jɩjə tori tə, à nə mɛ, sə à na›. Ʋ nyɩna tə ma tàrà ʋ jɩjə wiən tə ʋ pa ʋ bɩa bələ tə nə.
12 E o mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me pertence. E ele repartiu por eles a fazenda.
13 Kʋ nə fwa dɩan bələ, ba nəmaa tíú tə yə̀ ʋ tori tə, ʋ də́ ʋ ga nan, ʋ va lʋʋ, kʋ nə ŋʋ́ná. Kʋ mʋ̀ bwálɩ́ tə wa nə, ʋ cʋ̀gʋ̀ ʋ jɩjə tə mama mɩɩ kʋkwɩʋn tə wa, ʋ nə tì ʋ tɩ̀àn ʋ kə.
13 E, poucos dias depois, o filho mais novo, ajuntando tudo, partiu para uma terra longínqua, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Máŋá tə wa, ʋ nə cʋ̀gʋ̀ ʋ jɩjə tə mɛ ʋ zwɛ̀e, niən nəfarʋ twi, tə tʋ lʋʋ təntə wa, yá ʋ dàń kʋ́ʋ̀ ba won mama jə.
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a padecer necessidades.
15 Ʋ dàń ma va, ʋ pɩ̀à tʋtʋŋɩ tɩʋ tə lìù don con. Kʋ tíú ma tì wá, ʋ pa ʋ va ʋ kárɩ́ wa, ʋ pa ʋ cɩ̀ ʋ twərən nə.
15 E foi, e chegou-se a um dos cidadãos daquela terra, o qual o mandou para os seus campos, a apascentar porcos.
16 Ʋ yà swə, sə ʋ twá ʋ də́ twərən tə wodirən tə, yá lìù mama ga ba tə wá pɩn.
16 E desejava encher o seu estômago com as bolotas que os porcos comiam, e ninguém lhe dava nada.
17 Ʋ dàń ma jə̀ń ʋ bʋ́n ʋ càn tə yuu wa, ʋ ga swɩ̀n ʋ tɩ̀àn con nə, ʋ wʋ́: ‹À nyɩna tʋ̀tʋ̀nà tə mama də́ wodirən ba gɛ, yá à ga tɩ də niən yəbə!
17 E, tornando em si, disse: Quantos jornaleiros de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 À wá pìí à va à nyɩna tə con, à ga wá swɩ̀n ʋ con, à wʋ́: À nyɩna, à cʋ̀gʋ̀ Yɩɩ nə, à ma cʋ̀gʋ̀ n də nə.
18 Levantar-me-ei, e irei ter com meu pai, e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e perante ti;
19 À kʋ́ʋ̀ wà mɛ, sə n ywàń nə ndə n bìú nə. N dàń tì nə, n ma fwa ndə n tʋ̀tʋ̀nʋ̀ tə don nə.›
19 Já não sou digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus jornaleiros.
20 Ʋ dàń ma tʋ cwəŋə wa, ʋ pìí ʋ bɩ̀àn ʋ nyɩna tə con.
20 E, levantando-se, foi para seu pai; e, quando ainda estava longe, viu-o seu pai, e se moveu de íntima compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Bìú tə dàń ma swɩ̀n ʋ con nə, ʋ wʋ́: ‹À nyɩna, à cʋ̀gʋ̀ Yɩɩ nə, à ma cʋ̀gʋ̀ n də nə. À kʋ́ʋ̀ wà mɛ, sə n ja nə n bon n bìú›.
21 E o filho lhe disse: Pai, pequei contra o céu e perante ti, e já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Yá ʋ nyɩna tə swɩ̀n ʋ tʋ̀tʋ̀nà con, ʋ wʋ́: ‹Á jana gànʋ̀ tə kʋ zəni, nə dwən tə duən tə mama, á ja bà lala, á ma zʋ wá. Á kənə jɩfɩlɩ ʋ jɩfʋa nə də natʋra ʋ nɛɛ nə.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa; e vesti-lho, e ponde-lhe um anel na mão, e alparcas nos pés;
23 Á jana napwala tə, nə nə kʋnɩ, kʋ tún nʋga tə, á ja bà á gʋ. Nə fwa pupwən diŋə.
23 E trazei o bezerro cevado, e matai-o; e comamos, e alegremo-nos;
24 À bìú tə, á nə na, yà tɩga, yá ʋ dàń pìí ʋ bwin ʋ nan tɩan wa, ʋ yà jén, yá à pìí à na wá›. Ba dàń ma wulə ba fwa pupwən diŋə.
24 Porque este meu filho estava morto, e reviveu, tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a alegrar-se.
25 Kʋ máŋá təntə wa, də kʋ bɛɛ tə bìú nəkwɩa tə wulə kárɩ́ wa. Máŋá tə, ʋ nə pìí, ʋ bà ʋ bwələ sàń, ʋ nì gwaran kori, ba ga sɛ.
25 E o seu filho mais velho estava no campo; e quando veio, e chegou perto de casa, ouviu a música e as danças.
26 Máŋá tə, ʋ yí sàń, ʋ bon ʋ nyɩna tə tʋtʋnbiu tə don ʋ bwe, sə ʋ na kʋ tə nə fwa tə də̀ń.
26 E, chamando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Tʋtʋnbiu tə ma le wá, ʋ wʋ́: ‹N nyánʋ́ tə nə pìí ʋ bà. N nyɩna ma pa, ba gʋ napwala tə, nə nə kʋnɩ ka jɩgɩ tə, ʋ nə pìí ʋ na ʋ bìú tə də ʋ yɩra zurə yɩrɩ›.
27 E ele lhe disse: Veio teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 Bìú nəkwɩa tə lɩŋa ma zàn, ʋ ga vɩ, sə ʋ zʋ dìə̀ tə wa. Ʋ nyɩna ma nan, sə ʋ ja wá, ʋ ja zʋ.
28 Mas ele se indignou, e não queria entrar.
29 Yá bìú tə le ʋ nyɩna, ʋ wʋ́: ‹À nyɩna, cʋgʋ yəbə! Bɩna kapʋpʋ nə, à tʋŋa à pɩn mʋ́. Yá à ga wà n nii vɩ yoo nədʋ wa. Yá n ga wà nə bʋna tətə də pɩn, sə à ma fwa pupwən diŋə, sə à də à dabara də́.
29 E saindo o pai, instava com ele. Mas, respondendo ele, disse ao pai: Eis que te sirvo há tantos anos, sem nunca transgredir o teu mandamento, e nunca me deste um cabrito para alegrar-me com os meus amigos;
30 Yá máŋá tə, n bìú wà tə nə pìí ʋ bà, ʋ mʋ̀ tə, ʋ nə dí n jɩjə tə mama ʋ zwɛ̀e də kacwara, mə ʋ mʋ̀ tə nə nə n pa, ba gʋ napwala tə, ka nə ja nʋga tə ba pa!›
30 Vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Ʋ nyɩna tə ma swɩ̀n, ʋ wʋ́: ‹À bìú, n wulə máŋá mama də nə. Yá kʋ tə mama à nə ja yɩ n mʋ̀ nyiən.
31 E ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e todas as minhas coisas são tuas;
32 Yá nə mɛ, sə nə fwa pupwən diŋə. N nyánʋ́ tə, n nə na tə, yà tɩga. Yá ʋ ma pìí ʋ bwin ʋ nan tɩan wa. Ʋ yà jén, yá à ga pìí à na wá!› »
32 Mas era justo alegrarmo-nos e folgarmos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; e tinha-se perdido, e achou-se.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.