Romanos 9

Bulu ntam pɔpwɛ; Nkonya (NKONT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Mɩ́a Kristonyɔ anɩlabwɛ́ kʋlɛ. Mʋ́ sʋ ɔnɔkwalɩ asʋ́n ndɛblɩ́ séi. Ɔŋɛ Wankɩ́hɛ́ dɛ́ mɩ́ kpa. Mʋ́ sʋ mɩ́ klʋn ɛ́ dɛ mɩ́ bláa ánɩ́ mmɛdɛ́ afunu wa.
1 Digo-lhes a verdade, tendo Cristo como testemunha, e minha consciência e o Espírito Santo a confirmam.
2 Mɩ́ pɩ Israelfɔ sʋ asʋ́n ɩhɩ́ɛ́ dɛ mɩ́ háan, ahʋmɩtɩá ɩmɛká itin dɛ mɩ́.
2 Meu coração está cheio de amarga tristeza e angústia sem fim
3 Nɩ́ ɩbɔ́wa alɛ́á nénya ɩlwɩɩ́, mɩ́a Kristonyɔ nsɩnɛ́ béyintá, mɛ́nɩ bénya nkpa ánɩ́ ɩtamatá kʋ́ráá á, tɛkɩ nɔ́pʋ ɩwɩ há.
3 por meu povo, meus irmãos judeus. Eu estaria disposto a ser amaldiçoado para sempre, separado de Cristo, se isso pudesse salvá-los.
4 Mɩ́ pɩ Israelfɔ gyí ahá ánɩ́ Bulu lɛ́lɛ pʋ́bwɛ́ mʋ abí. Amʋ́ ɔlɛlɛ mʋ numnyam súná. Ɔlɛka ntam há amʋ́, pʋ́ mʋ mbla wá amʋ́ ɩbɩtɔ. Olosuná amʋ́ ɔkpa ánɩ́ bɔ́pʋtswɛ mʋ. Ɔlɛbláa amʋ́ tɔ́á alahɩ́ɛ́ ánɩ́ ɔbɔ́pʋhá amʋ́ fɛ́ɛ́.
4 Eles são o povo de Israel, escolhidos para serem filhos adotivos de Deus. Ele lhes revelou sua glória, fez uma aliança com eles e lhes deu sua lei e o privilégio de adorá-lo e receber suas promessas.
5 Amʋ́ lɛ́lɩn tsu Israelfɔ anáin akpɔnkpɔntɩ ámʋtɔ. Mʋ́á ɩdʋn kʋ́ráá á, amʋ́tɔ́ Kristo amʋ lɛ́bɛlɩn ɔsʋlʋ́ʋ anfɩsʋ. Kanfʋ́ letsiá Kristo, (ɔhá ámʋ́ʋ́ Bulu ladá mʋ ofúli amʋ), ogyi Bulu, atɔ́ fɛ́ɛ́sʋ́ ogyípʋ́ amʋ brɛ́ fɛ́ɛ́tɔ́! Amen!
5 Do povo de Israel vêm os patriarcas, e o próprio Cristo, quanto à sua natureza humana, era israelita. E ele é Deus, aquele que governa sobre todas as coisas e é digno de louvor eterno! Amém.
6 Ɩ́nɩ imosuná ánɩ́ Bulu asʋ́n ámʋ́ʋ́ ɔlɛblɩ́ tswɩ amʋ ɩmɛ́ɛba mʋ́tɔ́. Tsúfɛ́ megyí Israelfɔ ámʋ fɛ́ɛ́ gyí Israelfɔ onutónutó.
6 Acaso Deus deixou de cumprir sua promessa a Israel? Não, pois nem todos os descendentes de Israel pertencem, de fato, ao povo de Deus.
7 Megyí Abraham abí fɛ́ɛ́ gyí mʋ abí onutó. Tsúfɛ́ Bulu lɛ́bláa Abraham ɔbɛ́ɛ, “Isaktɔ fʋ́ abí-aná bɛ́dalɩ tsu.”
7 Só porque são descendentes de Abraão não significa que são, verdadeiramente, filhos de Abraão. Pois as Escrituras dizem: “Isaque é o filho de quem depende a sua descendência”.
8 Ɩ́nɩ lósuná ánɩ́ megyí ahá ánɩ́ botsú Abraham abí fɛ́ɛ́tɔ́ gyí Bulu ahá. Abraham abí-aná ámʋ́ʋ́ Bulu lɛ́hɩɛ há mʋ amʋ nkʋlɛ gyí Bulu ahá.
8 Isso significa que os descendentes físicos de Abraão não são, necessariamente, filhos de Deus. Apenas os filhos da promessa são considerados filhos de Abraão.
9 Tsúfɛ́ tɔ́á Bulu lɛ́hɩɛ Abraham gyí, “Néyinkí bá ofíébá sɛsɛbrɛ. Nɛ́ba a, fʋ́ ká Sara lakwɩ́ɩ́ obiyímbi.”
9 Pois Deus havia prometido: “Voltarei por esta época, e Sara terá um filho”.
10 Megyí ɩ́nɩ wʋlɛ. Rebeka lɔ́kwɩɩ́ atabí há anɩ náin Isak.
10 Esse fato não é único. Também Rebeca ficou grávida de nosso antepassado Isaque e deu à luz gêmeos.
11 Támɛ brɛ́á ɔmɔkʋ́nyá kwɩ́ɩ́ amʋ́, abʋdan bɩ yilé ntɛ́ɛ lalahɛbwɛ á, Bulu lɛ́bláa Rebeka amʋ́ ɩwɩ asʋ́n. Bulu lɔ́bwɛ mʋ́ alɩ, mɛ́nɩ ibósuná anɩ ánɩ́ ɔkpa ámʋ́ʋ́ ɔtɔtsʋn mʋ́sʋ́ hɔ ahá ámʋ ɩmɛná anɩ bwɛhɛ́sʋ́. Mboún ɩna mʋ nkʋlɛ pɛ́ apɛ́ pʋ́ alɩá ɔtɛlɛ́ mʋ ahásʋ.
11 Antes de eles nascerem, porém, antes mesmo de terem feito qualquer coisa boa ou má, ela recebeu uma mensagem de Deus. (Essa mensagem mostra que Deus escolhe as pessoas conforme os propósitos dele
12 Asa Rebeka ɔbɔ́kwɩɩ́ nyebí ámʋ a, Bulu lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Ɔdɛ́hɛn obósum ɔkʋsʋ.”
12 e as chama sem levar em conta as obras que praticam.) Foi dito a Rebeca: “Seu filho mais velho servirá a seu filho mais novo”.
13 Fɛ́ alɩá bɔwanlɩ́n wá Bulu asʋn wanlɩ́nhɛ́ amʋtɔ bɛɛ, “Ntɔdwɛ́ Yakob dʋn Esau.”
13 Nas palavras das Escrituras: “Amei Jacó, mas rejeitei Esaú”.
14 Séi á, nkálɩ abɛ́blɩ́? Abɛ́blɩ́ anɩaa, Bulu asʋ́n mɛda ɔkpa lóó? Ɛkɛkɛɛkɛ!
14 Estamos dizendo, então, que Deus foi injusto? Claro que não!
15 Tsúfɛ́ Bulu lɛ́bláa Mose ɔbɛ́ɛ, “Ahá ánɩ́ nówun amʋ́ nwɛ á, amʋ́ nówun nwɛ. Amʋ́á nahɩ́ɛ́á négyi bʋalɛ a, amʋ́ négyi bʋalɛ.”
15 Pois Deus disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser, e mostrarei compaixão a quem eu quiser”.
16 Mʋ́ sʋ megyí ɔha apɛ́ ntɛ́ɛ mʋ nsiwa Bulu tɛkɩ. Mboún mʋ onutó nwewúun igyi.
16 Portanto, a misericórdia depende apenas de Deus, e não de nosso desejo nem de nossos esforços.
17 Bɔwanlɩ́n wá Bulu asʋn wanlɩ́nhɛ́ amʋtɔ bɛɛ, Bulu lɛ́bláa Egyipte owíe Farao ɔbɛ́ɛ, “Atoku anyɔ ánfɩ sʋ nɛyaɩ́ fʋ́ iwíe, alɩá nɔ́tsʋn fʋsʋ lɛ́ mɩ́ túmi súná, pʋ́ alɩá ɔyɩ́tɔ́ ahá fɛ́ɛ́ bónu mɩ́ dá, kanfʋ́ mɩ́.”
17 Pois as Escrituras afirmam que Deus disse ao faraó: “Eu o coloquei em posição de autoridade com o propósito de mostrar em você meu poder e propagar meu nome por toda a terra”.
18 Ɩ́nɩ sʋ nɩ́ Bulu ɔhɩ́ɛ́ ánɩ́ obówun ɔkʋ nwɛ á, otowun mʋ nwɛ. Nɩ́ ɔhɩ́ɛ́ ánɩ́ ɔbɛ́ha ɔkʋ ɔbɔ́wa klʋntɔ odwin ɛ́ á, ɔtɛhá mʋ ɔtɔwá klʋntɔ odwin.
18 Como podem ver, ele escolhe ter misericórdia de alguns e endurecer o coração de outros.
19 Mlɩtɔ ɔkʋ ɔbɛ́fɩtɛ́ ɔbɛ́ɛ, “Nɩ́ alɩ igyi nɩ́ mʋ́ á, ntogyi sʋ́ Bulu dɛ́ nyankpʋsa ɩpɔ́n ha? Ma ɔbɛ́talɩ́ tin Bulu ɔkpa?”
19 Mas algum de vocês dirá: “Então por que Deus os culpa? Não estão apenas cumprindo a vontade dele?”.
20 Támɛ ndɛ mlɩ fɩtɛ́ mbɛ́ɛ, fʋ́gyi ma ánɩ́ fɛ́lɛ Bulu ɩlá? Ɔlɔ́ ɔbɛ́talɩ́ fɩtɛ́ mʋ ɔpwɛpʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Ntogyi sʋ fapwɛ́ mɩ́ alɩ?”
20 Ora, quem é você, mero ser humano, para discutir com Deus? Acaso o objeto criado pode dizer àquele que o criou: “Por que você me fez assim?”
21 Alɩágyíalɩ́á igyi á, atɔ́ ɔpwɛpʋ́ tɔ́pʋ́ obón pwɛ́ tɔ́á odeklé. Ɔbɛ́talɩ́ pʋ́ obón ipin kʋlɛ pwɛ́ nlonyɔ. Ɔbɔ́pʋ kʋlɛ bwɛ́ ɔlɔ́ nu ntsu, kpá nsúó wá kʋlɛtɔ.
21 O oleiro não tem o direito de usar o mesmo barro para fazer um vaso para uso especial e outro para uso comum?
22 Alɩ kɛ́n igyi há Bulu nɩ́. Ɔbʋ ɔkpa lɛ́ mʋ ɔblɔ́ súná, mɛ́nɩ ahá bówun mʋ túmi. Támɛ ɔlɛhɩɛ nyá klʋn há ahá ámʋ́ʋ́ olenya ɔblɔ́ amʋ́sʋ́ amʋ. Tɛkɩ ɩlɔfʋn ánɩ́ ɔbɛ́hɩ amʋ́.
22 Da mesma forma, Deus tem o direito de mostrar sua ira e seu poder, suportando com muita paciência aqueles que são objeto de sua ira, preparados para a destruição.
23 Bulu bʋ ɔkpa lɛ́ mʋ numnyam kpɔnkpɔntɩ ámʋ ɔwan ahá ámʋ́ʋ́ ɔlɛlɛ yáɩ́ ánɩ́ obówun amʋ́ nwɛ, ɔwa amʋ́ numnyam amʋsʋ.
23 Ele age desse modo para que as riquezas de sua glória brilhem com esplendor ainda maior sobre aqueles dos quais ele tem misericórdia, aqueles que ele preparou previamente para a glória.
24 Anɩgyí ahá ámʋ́ʋ́ ɔlɛlɛ yáɩ́ ámʋ nɩ. Megyí Yudafɔ nkʋlɛtɔ ɔlɛlɛ ahá. Ɔlɛlɛ ahá ánɩ́ bʋmegyí Yudafɔ akʋ ɛ́.
24 E nós estamos entre os que ele chamou, tanto dentre os judeus como dentre os gentios.
25 Bulu lɛ́blɩ́ mʋ ɔnɔ́sʋ́ ɔtɔɩ́pʋ́ Hosea ɔwʋlʋ́tɔ́ ɔbɛ́ɛ,
25 A esse respeito, Deus diz na profecia de Oseias: “Chamarei ‘meu povo’ aqueles que não eram meu povo, e amarei aqueles que antes eu não amava”.
26 Ɔtɩ́nɛ́ ámʋ́ʋ́ tɛkɩ nɛbláa amʋ́ mbɛ́ɛ, ‘Megyí mɩ́ ahá mlɩgyí’ ámʋ a,
26 E também: “No lugar onde lhes foi dito: ‘Vocês não são meu povo’, eles serão chamados ‘filhos do Deus vivo’”.
27 Bulu ɔnɔ́sʋ́ ɔtɔɩ́pʋ́ Yesaia lɔ́kplʋn bláa Israelfɔ ɔbɛ́ɛ, “Nɩ́ Israelfɔ bɛklɛ́ɩ́ fɛ́ ɔpʋ ɔnɔ́ ɩsɩ kʋ́ráá á, amʋ́tɔ́ ahá kpalobí pɛ́ nɔ́hɔ nkpa.
27 E, a respeito de Israel, o profeta Isaías clamou: “Embora o povo de Israel seja numeroso como a areia do mar, apenas um remanescente será salvo.
28 Tsúfɛ́ ɔbɩsasʋ anɩ Wíe obégyi ɔyɩ́tɔ́ ahá fɛ́ɛ́ asʋ́n, búa mʋ́ wankláán.”
28 Pois o Senhor executará sua sentença sobre a terra de modo rápido e decisivo”.
29 Tsúfɛ́ Bulu ɔnɔ́sʋ́ ɔtɔɩ́pʋ́ Yesaia légyankpá wanlɩ́n wá Bulu asʋn wanlɩ́nhɛ́ amʋtɔ ɔbɛ́ɛ, “Nɩ́ mɩ́ Wíe Bulu, túmi fɛ́ɛ́ Owíe mési anɩ abí-aná akʋ yáɩ́ á, tɛkɩ anɩ fɛ́ɛ́ abɛ́hɩ fɛ́ Sodom mʋ́a Gomorafɔ.”
29 E, como Isaías tinha dito em outra passagem: “Se o Senhor dos Exércitos não houvesse poupado alguns de nossos filhos, teríamos sido exterminados como Sodoma e destruídos como Gomorra”.
30 Nkálɩ anɩdɛ́blɩ́ ngya? Anɩdɛ́blɩ́ anɩaa, ahá ámʋ́ʋ́ bʋmegyí Yudafɔ ámʋ bʋmɔbɔ mbɔ́dɩ́ kʋkʋ, asa Bulu lɛ́ha amʋ́ asʋ! Hógyi sʋ́ benya mʋ́.
30 Que significa tudo isso? Embora os gentios não buscassem seguir as normas de Deus, foram declarados justos, e isso aconteceu pela fé.
31 Támɛ Israelfɔ ámʋ́ʋ́ amʋ́ ansɩ́ lɛpɛ, bʋdɛ mbla ámʋsʋ gyí, Bulu ɔha amʋ́ asʋ ámʋ bʋmɛtalɩ́.
31 Já o povo de Israel, que se esforçou tanto para cumprir a lei a fim de se tornar justo, nunca teve sucesso.
32 Ntogyi sʋ? Tsúfɛ́ bʋmɛpɛ ansɩ́ pʋ́ hógyi dúnká mʋ́. Ɩlɔbwɛ amʋ́ fɛ́ mbla ámʋsʋ gyísʋ Bulu ɔbɔ́tsʋn ha amʋ́ asʋ. Ɩ́nɩ sʋ bosutíin “Ibwi ámʋ́ʋ́ ɩtɛlɛ́ ahá dá” ámʋsʋ dɩda kpla.
32 Por que não? Porque tentaram se tornar justos por meio de suas obras, e não pela fé. Tropeçaram na grande pedra em seu caminho,
33 Ibwi ánfɩ ɩwɩ asʋ́n bɔwanlɩ́n wá Bulu asʋn wanlɩ́nhɛ́ amʋtɔ bɛɛ,
33 e a esse respeito as Escrituras afirmam: “Ponho em Sião uma pedra que os faz tropeçar, uma rocha que os faz cair. Mas quem confiar nele jamais será envergonhado”.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.