Romanos 9
Bulu ntam pɔpwɛ; Nkonya (NKONT) vs NTLH
1 Mɩ́a Kristonyɔ anɩlabwɛ́ kʋlɛ. Mʋ́ sʋ ɔnɔkwalɩ asʋ́n ndɛblɩ́ séi. Ɔŋɛ Wankɩ́hɛ́ dɛ́ mɩ́ kpa. Mʋ́ sʋ mɩ́ klʋn ɛ́ dɛ mɩ́ bláa ánɩ́ mmɛdɛ́ afunu wa.
1 O que eu digo é verdade. Sou de Cristo e não minto; pois a minha consciência, que é controlada pelo Espírito Santo, também me afirma que não estou mentindo.
2 Mɩ́ pɩ Israelfɔ sʋ asʋ́n ɩhɩ́ɛ́ dɛ mɩ́ háan, ahʋmɩtɩá ɩmɛká itin dɛ mɩ́.
2 Sinto uma grande tristeza e uma dor sem fim no coração
3 Nɩ́ ɩbɔ́wa alɛ́á nénya ɩlwɩɩ́, mɩ́a Kristonyɔ nsɩnɛ́ béyintá, mɛ́nɩ bénya nkpa ánɩ́ ɩtamatá kʋ́ráá á, tɛkɩ nɔ́pʋ ɩwɩ há.
3 por causa do meu povo, que é minha raça e meu sangue. Para o bem desse povo, eu mesmo poderia desejar receber a maldição de Deus e ficar separado de Cristo.
4 Mɩ́ pɩ Israelfɔ gyí ahá ánɩ́ Bulu lɛ́lɛ pʋ́bwɛ́ mʋ abí. Amʋ́ ɔlɛlɛ mʋ numnyam súná. Ɔlɛka ntam há amʋ́, pʋ́ mʋ mbla wá amʋ́ ɩbɩtɔ. Olosuná amʋ́ ɔkpa ánɩ́ bɔ́pʋtswɛ mʋ. Ɔlɛbláa amʋ́ tɔ́á alahɩ́ɛ́ ánɩ́ ɔbɔ́pʋhá amʋ́ fɛ́ɛ́.
4 Eles são o povo escolhido por Deus; ele os tornou seus filhos e repartiu a sua glória com eles. Deus fez suas alianças com eles e lhes deu a lei , a verdadeira maneira de adorar e as promessas.
5 Amʋ́ lɛ́lɩn tsu Israelfɔ anáin akpɔnkpɔntɩ ámʋtɔ. Mʋ́á ɩdʋn kʋ́ráá á, amʋ́tɔ́ Kristo amʋ lɛ́bɛlɩn ɔsʋlʋ́ʋ anfɩsʋ. Kanfʋ́ letsiá Kristo, (ɔhá ámʋ́ʋ́ Bulu ladá mʋ ofúli amʋ), ogyi Bulu, atɔ́ fɛ́ɛ́sʋ́ ogyípʋ́ amʋ brɛ́ fɛ́ɛ́tɔ́! Amen!
5 Eles são descendentes dos patriarcas ; e, como ser humano, Cristo pertence à raça deles. Que Cristo, que é o Deus que governa todos, seja louvado para sempre! Amém !
6 Ɩ́nɩ imosuná ánɩ́ Bulu asʋ́n ámʋ́ʋ́ ɔlɛblɩ́ tswɩ amʋ ɩmɛ́ɛba mʋ́tɔ́. Tsúfɛ́ megyí Israelfɔ ámʋ fɛ́ɛ́ gyí Israelfɔ onutónutó.
6 Eu não estou dizendo que a promessa de Deus tenha falhado. De fato, nem todos os israelitas fazem parte do povo de Deus.
7 Megyí Abraham abí fɛ́ɛ́ gyí mʋ abí onutó. Tsúfɛ́ Bulu lɛ́bláa Abraham ɔbɛ́ɛ, “Isaktɔ fʋ́ abí-aná bɛ́dalɩ tsu.”
7 Nem todos os descendentes de Abraão são filhos de Deus. Pois Deus disse a Abraão: “Por meio de Isaque é que você terá os descendentes que eu lhe prometi.”
8 Ɩ́nɩ lósuná ánɩ́ megyí ahá ánɩ́ botsú Abraham abí fɛ́ɛ́tɔ́ gyí Bulu ahá. Abraham abí-aná ámʋ́ʋ́ Bulu lɛ́hɩɛ há mʋ amʋ nkʋlɛ gyí Bulu ahá.
8 Isso quer dizer que os que são considerados como os verdadeiros descendentes de Abraão são aqueles que nasceram como resultado da promessa de Deus, e não os que nasceram de modo natural .
9 Tsúfɛ́ tɔ́á Bulu lɛ́hɩɛ Abraham gyí, “Néyinkí bá ofíébá sɛsɛbrɛ. Nɛ́ba a, fʋ́ ká Sara lakwɩ́ɩ́ obiyímbi.”
9 Pois, quando fez a promessa, Deus disse a Abraão o seguinte: “No tempo certo eu voltarei, e Sara, sua mulher, terá um filho.”
10 Megyí ɩ́nɩ wʋlɛ. Rebeka lɔ́kwɩɩ́ atabí há anɩ náin Isak.
10 E mais ainda: os dois filhos de Rebeca tinham o mesmo pai, o nosso antepassado Isaque. Mas, para que a escolha de um deles fosse completamente de acordo com o plano de Deus, o próprio Deus disse a Rebeca: “O mais velho será dominado pelo mais moço.” Disse isso antes de eles nascerem e antes de fazerem qualquer coisa, boa ou má. Assim ficou confirmado que é de acordo com o seu plano que Deus escolhe aqueles que ele quer chamar , sem levar em conta o que eles tenham feito.
11 Támɛ brɛ́á ɔmɔkʋ́nyá kwɩ́ɩ́ amʋ́, abʋdan bɩ yilé ntɛ́ɛ lalahɛbwɛ á, Bulu lɛ́bláa Rebeka amʋ́ ɩwɩ asʋ́n. Bulu lɔ́bwɛ mʋ́ alɩ, mɛ́nɩ ibósuná anɩ ánɩ́ ɔkpa ámʋ́ʋ́ ɔtɔtsʋn mʋ́sʋ́ hɔ ahá ámʋ ɩmɛná anɩ bwɛhɛ́sʋ́. Mboún ɩna mʋ nkʋlɛ pɛ́ apɛ́ pʋ́ alɩá ɔtɛlɛ́ mʋ ahásʋ.
11 — ausente —
12 Asa Rebeka ɔbɔ́kwɩɩ́ nyebí ámʋ a, Bulu lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Ɔdɛ́hɛn obósum ɔkʋsʋ.”
12 — ausente —
13 Fɛ́ alɩá bɔwanlɩ́n wá Bulu asʋn wanlɩ́nhɛ́ amʋtɔ bɛɛ, “Ntɔdwɛ́ Yakob dʋn Esau.”
13 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu escolhi Jacó, mas rejeitei Esaú.”
14 Séi á, nkálɩ abɛ́blɩ́? Abɛ́blɩ́ anɩaa, Bulu asʋ́n mɛda ɔkpa lóó? Ɛkɛkɛɛkɛ!
14 O que vamos dizer, então? Que Deus é injusto? De modo nenhum!
15 Tsúfɛ́ Bulu lɛ́bláa Mose ɔbɛ́ɛ, “Ahá ánɩ́ nówun amʋ́ nwɛ á, amʋ́ nówun nwɛ. Amʋ́á nahɩ́ɛ́á négyi bʋalɛ a, amʋ́ négyi bʋalɛ.”
15 Pois ele disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser; terei pena de quem eu desejar.”
16 Mʋ́ sʋ megyí ɔha apɛ́ ntɛ́ɛ mʋ nsiwa Bulu tɛkɩ. Mboún mʋ onutó nwewúun igyi.
16 Portanto, tudo isso depende não do que as pessoas querem ou fazem, mas somente da misericórdia de Deus.
17 Bɔwanlɩ́n wá Bulu asʋn wanlɩ́nhɛ́ amʋtɔ bɛɛ, Bulu lɛ́bláa Egyipte owíe Farao ɔbɛ́ɛ, “Atoku anyɔ ánfɩ sʋ nɛyaɩ́ fʋ́ iwíe, alɩá nɔ́tsʋn fʋsʋ lɛ́ mɩ́ túmi súná, pʋ́ alɩá ɔyɩ́tɔ́ ahá fɛ́ɛ́ bónu mɩ́ dá, kanfʋ́ mɩ́.”
17 Porque, como está escrito nas Escrituras Sagradas, Deus disse a Faraó: “Foi para isto mesmo que eu pus você como rei, para mostrar o meu poder e fazer com que o meu nome seja conhecido no mundo inteiro.”
18 Ɩ́nɩ sʋ nɩ́ Bulu ɔhɩ́ɛ́ ánɩ́ obówun ɔkʋ nwɛ á, otowun mʋ nwɛ. Nɩ́ ɔhɩ́ɛ́ ánɩ́ ɔbɛ́ha ɔkʋ ɔbɔ́wa klʋntɔ odwin ɛ́ á, ɔtɛhá mʋ ɔtɔwá klʋntɔ odwin.
18 Portanto, Deus tem misericórdia de quem ele quer e endurece o coração de quem ele quer.
19 Mlɩtɔ ɔkʋ ɔbɛ́fɩtɛ́ ɔbɛ́ɛ, “Nɩ́ alɩ igyi nɩ́ mʋ́ á, ntogyi sʋ́ Bulu dɛ́ nyankpʋsa ɩpɔ́n ha? Ma ɔbɛ́talɩ́ tin Bulu ɔkpa?”
19 Algum de vocês vai me dizer: “Se é assim, como é que Deus pode encontrar culpa nas pessoas? Quem pode ir contra a vontade de Deus?”
20 Támɛ ndɛ mlɩ fɩtɛ́ mbɛ́ɛ, fʋ́gyi ma ánɩ́ fɛ́lɛ Bulu ɩlá? Ɔlɔ́ ɔbɛ́talɩ́ fɩtɛ́ mʋ ɔpwɛpʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Ntogyi sʋ fapwɛ́ mɩ́ alɩ?”
20 Mas quem é você, meu amigo, para discutir com Deus? Será que um pote de barro pode perguntar a quem o fez: “Por que você me fez assim?”
21 Alɩágyíalɩ́á igyi á, atɔ́ ɔpwɛpʋ́ tɔ́pʋ́ obón pwɛ́ tɔ́á odeklé. Ɔbɛ́talɩ́ pʋ́ obón ipin kʋlɛ pwɛ́ nlonyɔ. Ɔbɔ́pʋ kʋlɛ bwɛ́ ɔlɔ́ nu ntsu, kpá nsúó wá kʋlɛtɔ.
21 Pois o homem que faz o pote tem o direito de usar o barro como quer. Do mesmo barro ele pode fazer dois potes: um pote para uso especial e outro para uso comum.
22 Alɩ kɛ́n igyi há Bulu nɩ́. Ɔbʋ ɔkpa lɛ́ mʋ ɔblɔ́ súná, mɛ́nɩ ahá bówun mʋ túmi. Támɛ ɔlɛhɩɛ nyá klʋn há ahá ámʋ́ʋ́ olenya ɔblɔ́ amʋ́sʋ́ amʋ. Tɛkɩ ɩlɔfʋn ánɩ́ ɔbɛ́hɩ amʋ́.
22 E foi isso o que Deus fez. Ele quis mostrar a sua ira e tornar bem-conhecido o seu poder. Assim suportou com muita paciência os que mereciam o castigo e que iam ser destruídos.
23 Bulu bʋ ɔkpa lɛ́ mʋ numnyam kpɔnkpɔntɩ ámʋ ɔwan ahá ámʋ́ʋ́ ɔlɛlɛ yáɩ́ ánɩ́ obówun amʋ́ nwɛ, ɔwa amʋ́ numnyam amʋsʋ.
23 Ele quis também mostrar como é grande a sua glória , que ele derramou sobre nós, que somos aqueles de quem ele teve pena e a quem ele já havia preparado para receberem a sua glória.
24 Anɩgyí ahá ámʋ́ʋ́ ɔlɛlɛ yáɩ́ ámʋ nɩ. Megyí Yudafɔ nkʋlɛtɔ ɔlɛlɛ ahá. Ɔlɛlɛ ahá ánɩ́ bʋmegyí Yudafɔ akʋ ɛ́.
24 Pois nós somos aqueles que Deus chamou , não somente os que são judeus, mas também os não judeus.
25 Bulu lɛ́blɩ́ mʋ ɔnɔ́sʋ́ ɔtɔɩ́pʋ́ Hosea ɔwʋlʋ́tɔ́ ɔbɛ́ɛ,
25 Isso é o que ele diz no Livro de Oseias: “Aqueles que não eram meu povo eu chamarei de ‘meu Povo’. A nação que eu não amava chamarei de ‘minha Amada’.
26 Ɔtɩ́nɛ́ ámʋ́ʋ́ tɛkɩ nɛbláa amʋ́ mbɛ́ɛ, ‘Megyí mɩ́ ahá mlɩgyí’ ámʋ a,
26 E no mesmo lugar onde foi dito: ‘Vocês não são o meu povo’, ali eles serão chamados de ‘os filhos do Deus vivo’.”
27 Bulu ɔnɔ́sʋ́ ɔtɔɩ́pʋ́ Yesaia lɔ́kplʋn bláa Israelfɔ ɔbɛ́ɛ, “Nɩ́ Israelfɔ bɛklɛ́ɩ́ fɛ́ ɔpʋ ɔnɔ́ ɩsɩ kʋ́ráá á, amʋ́tɔ́ ahá kpalobí pɛ́ nɔ́hɔ nkpa.
27 E Isaías disse a respeito de Israel: “Mesmo que o povo de Israel seja tão numeroso como os grãos de areia da praia do mar, somente alguns deles serão salvos.
28 Tsúfɛ́ ɔbɩsasʋ anɩ Wíe obégyi ɔyɩ́tɔ́ ahá fɛ́ɛ́ asʋ́n, búa mʋ́ wankláán.”
28 Pois o Senhor julgará logo e de uma vez o mundo inteiro.”
29 Tsúfɛ́ Bulu ɔnɔ́sʋ́ ɔtɔɩ́pʋ́ Yesaia légyankpá wanlɩ́n wá Bulu asʋn wanlɩ́nhɛ́ amʋtɔ ɔbɛ́ɛ, “Nɩ́ mɩ́ Wíe Bulu, túmi fɛ́ɛ́ Owíe mési anɩ abí-aná akʋ yáɩ́ á, tɛkɩ anɩ fɛ́ɛ́ abɛ́hɩ fɛ́ Sodom mʋ́a Gomorafɔ.”
29 Como o próprio Isaías tinha dito antes: “Se o Senhor Todo-Poderoso não nos tivesse deixado alguns descendentes, seríamos agora como a cidade de Sodoma, estaríamos destruídos como Gomorra.”
30 Nkálɩ anɩdɛ́blɩ́ ngya? Anɩdɛ́blɩ́ anɩaa, ahá ámʋ́ʋ́ bʋmegyí Yudafɔ ámʋ bʋmɔbɔ mbɔ́dɩ́ kʋkʋ, asa Bulu lɛ́ha amʋ́ asʋ! Hógyi sʋ́ benya mʋ́.
30 O que vamos dizer, então? Vamos dizer isto: os não judeus, que não procuravam ser aceitos por Deus, foram aceitos por meio da fé.
31 Támɛ Israelfɔ ámʋ́ʋ́ amʋ́ ansɩ́ lɛpɛ, bʋdɛ mbla ámʋsʋ gyí, Bulu ɔha amʋ́ asʋ ámʋ bʋmɛtalɩ́.
31 Porém o povo de Israel, que procurava uma lei para ser aceito por Deus, não encontrou o que estava procurando.
32 Ntogyi sʋ? Tsúfɛ́ bʋmɛpɛ ansɩ́ pʋ́ hógyi dúnká mʋ́. Ɩlɔbwɛ amʋ́ fɛ́ mbla ámʋsʋ gyísʋ Bulu ɔbɔ́tsʋn ha amʋ́ asʋ. Ɩ́nɩ sʋ bosutíin “Ibwi ámʋ́ʋ́ ɩtɛlɛ́ ahá dá” ámʋsʋ dɩda kpla.
32 E por que não? Porque eles procuravam alcançar isso por meio das suas ações e não por meio da fé. Eles tropeçaram na “pedra de tropeço”,
33 Ibwi ánfɩ ɩwɩ asʋ́n bɔwanlɩ́n wá Bulu asʋn wanlɩ́nhɛ́ amʋtɔ bɛɛ,
33 como dizem as Escrituras Sagradas : “Vejam! Estou colocando em uma pedra em que eles vão tropeçar, a rocha que vai fazê-los cair. Mas quem crer nela não ficará desiludido.”
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.