Romanos 4

Bulu ntam pɔpwɛ; Nkonya (NKONT) vs NTLH

Sair da comparação
NTLH Nova Tradução na Linguagem de Hoje 2000
1 Séi á, amansʋ anɩ Yudafɔ abɛ́blɩ́ tsú anɩ náin Abraham ɩwɩ? Ntɔ olowun tsu Bulu aháhɔ asʋ́n ánfɩ ɩwɩ?
1 Então o que é que podemos dizer de Abraão, o antepassado de nossa raça? O que foi que ele conseguiu?
2 Nɩ́ yilébwɛ sʋ́ Abraham légyí asʋ Bulu ansɩ́tɔ́ á, mʋ́mʋ́ ɔbʋ tɔ́á ɔbɔ́pʋtsú ɩwɩ, támɛ megyí Bulu ansɩ́tɔ́.
2 Se foi por causa das coisas que ele fez que Deus o aceitou, então ele teria motivo para se orgulhar, mas não para se orgulhar diante de Deus.
3 Nkálɩ Bulu asʋn wanlɩ́nhɛ́ amʋ lɛ́blɩ́? Ɔlɛblɩ́ ɔbɛ́ɛ, “Abraham lɔ́hɔ Bulu gyi. Mʋ́ sʋ Bulu lótsu mʋ ánɩ́ mʋ asʋ́n da ɔkpa.”
3 Pois o que é que as Escrituras Sagradas dizem? Elas dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
4 Nɩ́ ɔkʋ ɔyɔ́ agyʋ́má á, bʋtɛká mʋ ɩkɔ. Megyí atokiehɛ́ ɩkɔká ámʋ gyí. Igyi tɔ́á ilehián ánɩ́ obénya tsú mʋ agyʋ́má yɔtɔ́.
4 O salário que o trabalhador recebe não é um presente, mas é o pagamento a que ele tem direito por causa do trabalho que fez.
5 Támɛ megyí ahá bwɛhɛ́ sʋ, mboún amʋ́ hógyi sʋ́ Bulu totsú amʋ́ ánɩ́ amʋ́ asʋ́n da ɔkpa. Tsúfɛ́ Bulu tɛ́há lakpan abwɛpʋ́ ánɩ́ bɔhɔ mʋ gyi bʋtegyi asʋ mʋ ansɩ́tɔ́.
5 Porém a pessoa que não põe a sua esperança nas coisas que faz, mas simplesmente crê em Deus, é a fé dessa pessoa que faz com que ela seja aceita por Deus, o Deus que trata o culpado como se ele fosse inocente.
6 Owíe Dawid lɛ́blɩ́ oyúla asʋ́n ánfɩ kɛ́n dodo. Ɔlɔtɔɩ́ tsú ahá ánɩ́ Bulu mɛ́kɩ amʋ́ bwɛhɛ́ asa olotsu amʋ́ ánɩ́ amʋ́ asʋ́n da ɔkpa ɩwɩ. Ɔlɔwanlɩ́n mʋ́ wá Bulu asʋn ámʋtɔ ɔbɛ́ɛ,
6 E isso foi o que Davi queria dizer quando falou da felicidade daqueles que Deus aceita, sem levar em conta o que eles fazem.
7 “Bulu layúlá ahá ánɩ́ alasí amʋ́ lakpan kíé amʋ́,
7 Davi disse: “Feliz aquele cujas maldades Deus perdoa e cujos pecados ele apaga!
8 Ahá ámʋ́ʋ́ Bulu lasí amʋ́ lakpan kíé amʋ́, ɔmɛ́ɛtrá kaɩ́n mʋ́sʋ́ ámʋ bégyi ɔdwɛ!”
8 Feliz aquele que o Senhor não acusa de cometer pecado!”
9 Keté atɩ́npʋ nkʋlɛ bʋ́ ɔdwɛgyí anfɩ́ Owíe Dawid dɛ́ mʋ́ ɩwɩ asʋ́n blɩ́ ánfɩ? Ó-o! Ahá ámʋ́ʋ́ bʋmɛtɩn keté ámʋ ɛ́ bʋbʋ mʋ́tɔ́. Kaɩn ánɩ́ anɩlakla asʋankʋ Bulu asʋn wanlɩ́nhɛ́ amʋtɔ. Anɩa, “Abraham lɔ́hɔ Bulu gyi. Mʋ́ sʋ Bulu lótsu mʋ ánɩ́ mʋ asʋ́n da ɔkpa.”
9 Será que essa felicidade de que Davi falou existe somente para os que são circuncidados ? É claro que não! Ela existe também para os que não são circuncidados. Pois já citamos as Escrituras Sagradas, que dizem: “Abraão creu em Deus, e por isso Deus o aceitou.”
10 Brɛ́ mɔmʋ Bulu lótsu mʋ ánɩ́ mʋ asʋ́n da ɔkpa? Ɔlɛtɩn keté asa lóó? Ɛkɛkɛɛkɛ! Bulu lótsu mʋ ánɩ́ mʋ asʋ́n da ɔkpa dodoodo.
10 Quando foi que isso aconteceu? Foi antes ou depois de Abraão ser circuncidado? Foi antes e não depois.
11 Ɔma-ɔma asa ɔlɛbɛtɩn keté pʋ́hɩ́ɛ mʋ nsʋ. Ilosuná ánɩ́ mʋ hógyi sʋ́ Bulu lótsu mʋ ánɩ́ mʋ asʋ́n da ɔkpa. Ɩ́nɩ sʋ ogyi fɛ́ ahá ámʋ́ʋ́ bʋmɛtɩn keté, támɛ bɔhɔ Bulu gyi, Bulu lótsu amʋ́ ánɩ́ amʋ́ asʋ́n da ɔkpa ámʋ. Mʋ́ sʋ ogyi amʋ́ fɛ́ɛ́ ɔsɩ́ nɩ́.
11 Ele foi circuncidado mais tarde. E a sua circuncisão foi um sinal para provar que Deus aceitou Abraão porque ele tinha fé; e isso aconteceu quando ele ainda não havia sido circuncidado. Assim Abraão é o pai espiritual de todos os que creem em Deus e são aceitos por ele, mesmo que não sejam circuncidados.
12 Ogyi keté atɩ́npʋ amʋ ɛ́ ɔsɩ́. Tsúfɛ́ megyí amʋ́ ketétɩ́ɩn sʋ, mboún amʋ́ Buluhógyi sʋ. Fɛ́ alɩ ámʋ́ʋ́ Abraham lɔ́hɔ Bulu gyi asa bɛtɩn mʋ keté ámʋ.
12 Ele é também o pai dos que são circuncidados. Não apenas porque são circuncidados, mas porque vivem a mesma vida de fé que Abraão, o nosso pai, viveu antes de ter sido circuncidado.
13 Bulu lɛ́hɩɛ Abraham mʋa mʋ abí-aná ánɩ́ ɔyɩ́tɔ́ fɛ́ɛ́ ɩbɔ́bwɛ amʋ́ klɛ́. Megyí bɛɛ Abraham légyi Mose mblasʋ, sʋ Bulu lɛ́blɩ́ asʋ́n ánfɩ. Támɛ ɩ́nɩá ɔlɔhɔ Bulu gyi, Bulu ɛ́ lótsu mʋ ánɩ́ mʋ asʋ́n da ɔkpa mʋ ansɩ́tɔ́ sʋ.
13 Deus prometeu a Abraão e aos seus descendentes que o mundo ia pertencer a eles. Essa promessa foi feita não porque Abraão tinha obedecido à lei , mas porque ele havia crido em Deus e havia sido aceito por ele.
14 Nɩ́ ahá ánɩ́ bʋdɛ Mose Mbla ámʋtɔ obégyi Bulu atɔ́ á, mʋ́mʋ́ ɔha Bulu hógyi igyi kpaalɩ. Bulu nhɩhɩɛ́ há ɔha ɛ́ ma labi kʋkʋ.
14 Pois, se aqueles que obedecem à lei vão receber o que Deus prometeu, então a fé é inútil, e a promessa de Deus não tem valor.
15 Tsúfɛ́ Bulu ɔblɔ́ mbla ámʋ tɛtɩ́. Támɛ nɩ́ mbla má ɩnʋ á, mblatʋn ɛ́ ɩma ɩnʋ.
15 Pois a lei traz o castigo de Deus. Mas, onde não existe lei, também não existe desobediência à lei.
16 Mʋ́ alɩ sʋ ɩna hógyisʋ ahá bɛ́talɩ́ nyá atɔ́á Bulu lɛ́hɩɛ yáɩ́ há amʋ́. Atokiehɛ́ ámʋ́ʋ́ ɔbɔ́pʋhá Abraham abí-aná ámʋ ɩbɛ́da amʋ́ ɩbɩ. Megyí ahá ánɩ́ bʋtegyi mblasʋ nkʋlɛ bʋ́, támɛ ahá ánɩ́ bɔhɔ Bulu gyi fɛ́ Abraham ɛ́. Tsúfɛ́ Abraham gyí anɩ fɛ́ɛ́ ɔsɩ́.
16 Portanto, a promessa de Deus depende da fé, a fim de que a promessa seja garantida como presente de Deus a todos os descendentes de Abraão. Ela não é somente para os que obedecem à lei, mas também para os que creem em Deus como Abraão creu, pois ele é o pai espiritual de todos nós.
17 Fɛ́ alɩ ámʋ́ʋ́ Bulu asʋn wanlɩ́nhɛ́ amʋ ɩlɛblɩ́ ɔbɛ́ɛ, “Napʋ́ fʋ́ bwɛ́ ɔmá tsɔtsɔɔtsɔ ɔsɩ́ ámʋ. Abraham gyí anɩ fɛ́ɛ́ ɔsɩ́ Bulu ansɩ́tɔ́.” Tsúfɛ́ olohogyi ánɩ́ Bulu tɛ́há awupʋ́ nkpa, ɔtɛhá tɔ́á ɩma ɩnʋ yáɩ́ ɩtɛba mʋ́tɔ́ fɛ́ tɔ́á ɩbʋ ɩnʋ yáɩ́.
17 Como dizem as Escrituras Sagradas : “Eu fiz de você o pai de muitas nações.” Assim a promessa depende de Deus, em quem Abraão creu, o Deus que ressuscita os mortos e faz com que exista o que não existia.
18 Brɛ́á tɔtɔ má ɩnʋá Abraham ɔbɔ́pʋ mʋ ansɩ́ dɩ́nká mʋ́sʋ́ á, ɔlɔhɔ Bulu gyi ánɩ́ ɔbɔ́bwɛ mʋ ɔmá tsɔtsɔɔtsɔ ɔsɩ́ alɩ ámʋ́ʋ́ ɔlɛblɩ́ yáɩ́ ámʋ. Bulu lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Fʋ́ abí-aná bɛ́klɛɩ́ fɛ́ ntsrakpabi.”
18 Abraão teve fé e esperança, mesmo quando não havia motivo para ter esperança, e por isso ele se tornou “o pai de muitas nações”. Como dizem as Escrituras: “Os seus descendentes serão muitos.”
19 Alɩ brɛ́ ámʋtɔ á, Abraham lahɔ nfí lafakʋlɛ (100). Mʋ́ sʋ aladan tsʋn kwɩɩ́sʋ́. Alɩ kɛ́n mʋ ka Sara ɛ́ ɔkwɩɩ́púni lawú, ɔmɛ́ɛtrá kwɩɩ́ nɩ́. Oyin ɩ́nɩ fɛ́ɛ́, támɛ ɔmɛkpa mʋ hógyi ɔma.
19 Abraão tinha quase cem anos. Mas, mesmo quando ele pensou a respeito do seu corpo, que já estava como morto, ou quando lembrou que Sara não podia ter filhos, a sua fé não enfraqueceu.
20 Ɩ́nɩ fɛ́ɛ́ ɔma a, omegyi nwɛ́ɛn ɔbɛ́ɛ, ɩtɔ́ ámʋ́ʋ́ Bulu lɛ́hɩɛ mʋ amʋ ɩmɛ́ɛba mʋ́tɔ́. Mboún ɔlɛkɩtá mʋ hógyitɔ kínkíínkín, ɔlɛkanfʋ́ Bulu mʋ́ sʋ.
20 Abraão não perdeu a fé, nem duvidou da promessa de Deus. A sua fé o encheu de poder, e ele louvou a Deus
21 Tsúfɛ́ ɔhɩ́ɛ́ oyin ánɩ́ Bulu ɔbɛ́talɩ́ bwɛ́ ɩtɔ́ ámʋ́ʋ́ alahɩ́ɛ́ há mʋ amʋ.
21 porque tinha toda a certeza de que Deus podia fazer o que havia prometido.
22 Mʋ hógyi anfɩ sʋ́ Bulu lɛ́blɩ́ ɔbɛ́ɛ, mʋ asʋ́n da ɔkpa nɩ́.
22 Por isso Abraão, por meio da fé, “foi aceito por Deus.”
23 Megyí mʋ nkʋlɛ sʋ bɔwanlɩ́n wá Bulu asʋ́n ámʋtɔ bɛɛ, “Bulu lótsu mʋ ánɩ́ mʋ asʋ́n da ɔkpa.”
23 As palavras “foi aceito” não falam somente dele.
24 Anɩ ɛ́, anɩ sʋ bɔwanlɩ́n mʋ́. Nɩ́ anɩlɔ́hɔ Bulu gyi a, obótsu anɩ ánɩ́ anɩ asʋ́n da ɔkpa. Mʋgyí ɔhá ánɩ́ ɔlɔkʋsʋ́a anɩ Wíe Yesu tsú afúlitɔ.
24 Falam também de nós, que seremos aceitos, nós os que cremos em Deus, o qual ressuscitou Jesus, o nosso Senhor.
25 Anɩ lakpan sʋ́ Bulu lɛ́ha bɛlɛ mʋ há bɔmɔ mʋ. Bulu lɔ́kʋsʋ́a mʋ tsú afúlitɔ, mɛ́nɩ obótsu anɩ ɛ́ ánɩ́ anɩ asʋ́n da ɔkpa.
25 Jesus foi entregue para morrer por causa dos nossos pecados e foi ressuscitado a fim de que nós fôssemos aceitos por Deus.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 4, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.