Lucas 5

Bulu ntam pɔpwɛ; Nkonya (NKONT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Ɛkɛ ɔkʋ Yesu lɩ́ɩ́ Genesaret paatɩ ɔnɔ́, ahá tsɔtsɔɔtsɔ bɛba boputá mʋ ánɩ́ bónu Bulu asʋ́n.
1 Estando Jesus à beira do lago de Genesaré, grandes multidões se apertavam em volta dele para ouvir a palavra de Deus.
2 Olowun nklʋn anyɔ paatɩ ámʋ ɔnɔ́. Aye alɛpʋ́ ámʋ bakplɩ́ yɔ́ bʋdɛ amʋ́ asawutɔ da. Aye alɛpʋ́ ámʋ bʋdɛ amʋ́ asawutɔ da.|src="lb00211b.tif" size="span" loc="LUK5:1-11" copy="Louise Bass, The Bible Society, London" ref="Luka 5:2"
2 Ele notou que, junto à praia, havia dois barcos vazios, deixados por pescadores que lavavam suas redes.
3 Yesu lɔ́dʋ wíé kʋlɛá igyi Simon klɛ́tɔ. Mʋ́ʋ́ ɔlɛbláa Simon ɔbɛ́ɛ, osún mʋ́ kpalobí dɩnka ntsusʋ. Ɩnʋ oletsiá mʋ́tɔ́ súná ahá ámʋ atɔ́.
3 Entrou num dos barcos e pediu a Simão, seu dono, que o afastasse um pouco da praia. Então sentou-se no barco e dali ensinou as multidões.
4 Brɛ́á ɔlɔtɔɩ́ tá á, ɔlɛbláa Simon ɔbɛ́ɛ, “Mlɩpla ɔklʋn amʋ ya okluklúkpá, amlɩyɔtswɩ asawu lɛ aye.”
4 Quando terminou de falar, disse a Simão: “Agora vá para onde é mais fundo e lancem as redes para pescar”.
5 Mʋ́ʋ́ Simon lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Owíé, anɩlɔ́bwɛ kásíán ígye onyé fɛ́ɛ́, anɩménya tɔtɔ. Támɛ ɩ́nɩá fɛɛ ayɔ́, sʋ nɔ́yɔtswɩ asawu amʋ.”
5 Simão respondeu: “Mestre, trabalhamos duro a noite toda e não pegamos nada. Mas, por ser o senhor quem nos pede, vou lançar as redes novamente”.
6 Brɛ́á bɔyɔ́tswɩ asawu amʋ a, bɛlɛ aye tsɔtsɔɔtsɔ. Mʋ́ sʋ asawu amʋ lɔ́wa tɩtɩ́ɩ bɩ.
6 Dessa vez, as redes ficaram tão cheias de peixes que começaram a se rasgar.
7 Ɩnʋ bɔbwɛ ɩbɩ tɩ́ amʋ́ agyʋ́má ayɔbá ámʋ́ʋ́ bʋbʋ ɔklʋn nyɔɔsɩtɔ ámʋ bɛɛ bʋbɛ́tsa amʋ́. Bɛba bɛtsa amʋ́, bɛlɛ aye amʋ bʋ́lá nklʋn anyɔ ámʋ dɛ́dɛ́ɛ́dɛ́, ideklé ɩmɛ.
7 Então pediram ajuda aos companheiros do outro barco, e logo os dois barcos estavam tão cheios de peixes que quase afundaram.
8 Brɛ́á Simon Petro lówun mʋ́ alɩ á, ɔlɛda akpawunu Yesu ayabitɔ, bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́ Wíé, mákpʋkpɛ́ mantáa mɩ! Lakpan ɔbwɛpʋ́ ngyi.”
8 Quando Simão Pedro se deu conta do que havia acontecido, caiu de joelhos diante de Jesus e disse: “Por favor, Senhor, afaste-se de mim, porque sou homem pecador”.
9 Tsúfɛ́ aye amʋ́ʋ́ balɛ́ ámʋ lɔwa mʋa mʋ aba ámʋ wánwan.
9 Pois ele e seus companheiros ficaram espantados com a quantidade de peixes que haviam pescado,
10 Alɩ kɛ́n ɩlɔwa Sebedeo abí Yakobo mʋa Yohane, bʋgyi Simon agyʋ́má ayɔbá ámʋ ɛ́ wánwan nɩ́.
10 assim como seus sócios, Tiago e João, filhos de Zebedeu. Jesus respondeu a Simão: “Não tenha medo! De agora em diante, você será pescador de gente”.
11 Simon mʋa mʋ aba ámʋ benya plá nklʋn amʋ besi otsubúnɔ alɩ, besi tógyítɔ́ tswɩ, kplá buo Yesu.
11 E, assim que chegaram à praia, deixaram tudo e seguiram Jesus.
12 Ɛkɛ ɔkʋ Yesu bʋ wúlu kʋsʋ, ɩlɔ pɛpɛ ɔlɔpʋ́ ɔkʋ lówun mʋ. Ɩnʋ ɔlɛbɛda akpawunu, pʋ́ ɔsʋkpɩ yi ɔsʋlʋ́tɔ, kókóli mʋ ɔbɛ́ɛ, “Owíé, nɩ́ fótsulá á, fɛ́talɩ́ há mɩ́ ɩwɩ bɛ́plɩ.”
12 Num povoado, Jesus encontrou um homem coberto de lepra. Quando o homem viu Jesus, prostrou-se com o rosto em terra e suplicou para ser curado, dizendo: “Se o senhor quiser, pode me curar e me deixar limpo”.
13 Yesu lɛ́tɩnkɩ́ ɩbɩ da mʋ, bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Natsúlá, fʋ́ ɩwɩ ɩplɩ́ɩ.” Ɩnʋnʋ ɩlɔ ámʋ lɛ́ŋa lɛ mʋ ɩwɩ.
13 Jesus estendeu a mão e o tocou. “Eu quero”, respondeu. “Seja curado e fique limpo!” No mesmo instante, a lepra desapareceu.
14 Ɩnʋ Yesu lɛ́da mʋ ɔlá ɔbɛ́ɛ, “Mábla ɔhaa. Natɩ laa afʋpʋ fʋ́ ɩwɩ yosuná Bulu igyí ɔhapʋ́, afʋha mʋ ɩwɩgyʋrátɔ amʋ́ʋ́ Mose mbla losuná tsú ɩlɔ pɛpɛtsa ɩwɩ ámʋ. Igyi adánsɩɛ suna ahá ánɩ́ fʋ́ ɩwɩ laplɩ́ɩ.”
14 Então Jesus o instruiu a não contar a ninguém o que havia acontecido. “Vá e apresente-se ao sacerdote para que ele o examine”, ordenou. “Leve a oferta que a lei de Moisés exige pela sua purificação. Isso servirá como testemunho.”
15 Támɛ Yesu ɩwɩ asʋ́n lɛ́trá klɛɩ́ yɔ́ ntɩ́nɛ́ dɩ́nká mʋ́sʋ́. Ɔdɔm bɛba mʋ atosunáhɛ́ onukpá, ɔtsa amʋ́tɔ́ alɔpʋ ɛ́ ɩlɔ.
15 Mas as notícias a seu respeito se espalhavam ainda mais, e grandes multidões vinham para ouvi-lo e para ser curadas de suas enfermidades.
16 Támɛ oletsiá dálɩ amʋ́tɔ́ brɛ́ kʋ yɔ́ dimbísʋ́ ɔtɩnɛkʋ mʋ nkʋlɛ yɔ́bɔ mpáɩ.
16 Ele, porém, se retirava para lugares isolados, a fim de orar.
17 Ɛkɛ ɔkʋ Yesu dɛ́ atɔ́ suná. Farisifɔ, Mose mbla asunápʋ́ akʋá botsú Galilea pʋ́ Yudea ɔmátɔ́ pʋ́ Yerusalem bɛba betsiá asɩ ɩnʋ. Bulu túmi bʋ Yesutɔ há ɩlɔtsa.
17 Certo dia, enquanto Jesus ensinava, alguns fariseus e mestres da lei estavam sentados por perto. Eles vinham de todos os povoados da Galileia, da Judeia e de Jerusalém. E o poder do Senhor para curar estava sobre Jesus.
18 Ɩnʋ á, ayin akʋ bɔsʋrá tsukʋlɛ osínpʋ akpasʋ ba. Bekleá bɔ́pʋ mʋ wíé wóyítɔ́, pʋ́ mʋ tswɩ Yesu ansɩ́tɔ́.
18 Alguns homens vieram carregando um paralítico numa maca. Tentaram levá-lo para dentro da casa, até Jesus,
19 Ɔdɔm amʋ sʋ bʋmenya ɔkpa. Ɩ́nɩ sʋ bɔyɔ́dʋ obu ámʋ awunso, dá mʋ́ ɔtɩnɛkʋ tíí, bɛkplɩ́a akpa amʋ tswɩ ahá ámʋtɔ Yesu ansɩ́tɔ́ ɩnʋ.
19 mas não conseguiram, por causa da multidão. Então subiram ao topo da casa e removeram uma parte do teto. Em seguida, baixaram o paralítico na maca até o meio da multidão, bem na frente dele.
20 Brɛ́á Yesu lówun ánɩ́ bahɔ mʋ gyi a, ɔlɛbláa tsukʋlɛ osínpʋ amʋ ɔbɛ́ɛ, “Opíó, nasí fʋ́ lakpan kíé fʋ́.”
20 Ao ver a fé que eles tinham, Jesus disse ao paralítico: “Homem, seus pecados estão perdoados”.
21 Mose mbla asunápʋ́ pʋ́ Farisifɔ ámʋ bɛblɩ́ wá nwuntɔ bɛɛ, “Ma gyí oyin ánfɩ ɔdɛ abususʋ blɩ́ ánfɩ? Ma ɔbɛ́talɩ́ sí lakpan kíé ahá dʋn Bulu nkʋlɛ?”
21 Mas os fariseus e mestres da lei pensavam: “Quem ele pensa que é? Isso é blasfêmia! Somente Deus pode perdoar pecados!”.
22 Yesu lɛ́bɩ amʋ́ agywɩɩn. Mʋ́ sʋ ɔlɛfɩtɛ́ amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Ntogyi sʋ́ mlɩdɛ́ ɩ́nɩ odu gywɩɩ́n?
22 Jesus, sabendo o que pensavam, perguntou: “Por que vocês questionam essas coisas em seu coração?
23 Mɔmʋ lɔ́pɔn ha blɩ́? ‘Nasí fʋ́ lakpan kíé fʋ́.’ lóó, ntɛ́ɛ ‘Kʋsʋ tsu fʋ́ akpa afʋnatɩ?’
23 O que é mais fácil dizer: ‘Seus pecados estão perdoados?’ ou ‘Levante-se e ande’?
24 Támɛ ndekléá mlɩbɩ́ɩ ánɩ́ mɩ́, Nyankpʋsa-Mʋ-Bi ánfɩ mbʋ túmi ɔyɩ́ ánfɩtɔ sí ahá lakpan kíé amʋ́.” Ɩnʋ ɔlɛbláa tsukʋlɛ osínpʋ amʋ ɔbɛ́ɛ, “Ndɛ fʋ́ bláa mbɛ́ɛ, kʋsʋ. Tsu fʋ́ akpa afʋnatɩ yɔ wóyí!”
24 Mas eu lhes mostrarei que o Filho do Homem tem autoridade na terra para perdoar pecados”. Então disse ao paralítico: “Levante-se, pegue sua maca e vá para casa”.
25 Ɩnʋnʋʋnʋ tsukʋlɛ osínpʋ amʋ lɔ́kʋsʋ́ lɩ́ɩ́ amʋ́ fɛ́ɛ́ ansɩ́tɔ́, tsú mʋ akpa, ɔlɔpʋ ɔkpa ɔyɔ́ wóyí ɔdɛ Bulu kanfʋ́.
25 De imediato, à vista de todos, o homem se levantou, pegou sua maca e foi para casa louvando a Deus.
26 Ɔnɔ́ lobwie ahá ámʋ fɛ́ɛ́. Ifú lowie amʋ́ fɛ́ɛ́tɔ́, bɛkanfʋ́ Bulu bɛɛ, “Ndɛ anɩlawun ofúla!”
26 Todos ficaram muitos admirados e, cheios de temor, louvaram a Deus, exclamando: “Hoje vimos coisas maravilhosas!”.
27 Mʋ́ ɔma brɛ́á Yesu lɛ́dalɩ ɩnʋ á, olowun lampóo ɔhɔ́pʋ ɔkʋá bʋtɛtɩ́ mʋ Lewi, tsie mʋ lampóo ɔhɔ́kpa. Yesu lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Bobuo mɩ.”
27 Depois disso, Jesus saiu da cidade e viu um cobrador de impostos chamado Levi sentado no local onde se coletavam impostos. “Siga-me”, disse-lhe Jesus,
28 Ɩnʋ Lewi lɔ́kʋsʋ́, sí mʋ tógyítɔ́ ɔmagyáa, yóbuo mʋ.
28 e Levi se levantou, deixou tudo e o seguiu.
29 Mʋ́ ɔma a, Lewi lɔ́tswɩ ɔpʋ́nʋ́ mʋ wóyítɔ́ há Yesu. Lampóo ahɔ́pʋ tsɔtsɔɔtsɔ pʋ́ aha bambá ɛ́ bɛba atɔ́ ámʋ ogyíkpá.
29 Mais tarde, Levi ofereceu um banquete em sua casa, em honra de Jesus. Muitos cobradores de impostos e outros convidados comeram com eles,
30 Farisifɔ pʋ́ Mose mbla asunápʋ́ ánɩ́ bʋbʋ Farisifɔ ámʋtɔ bɛfɩtɛ́ Yesu akasɩ́pʋ́ amʋ bɛɛ, “Ntogyi sʋ́ mlɩa lampóo ahɔ́pʋ pʋ́ lakpan abwɛpʋ́ mlɩdɛ́ ɩbɩ wa gyi atɔ́, mlɩdɛ́ ntá nú?”
30 mas os fariseus e mestres da lei se queixaram aos discípulos: “Por que vocês comem e bebem com cobradores de impostos e pecadores?”.
31 Yesu lɛ́lɛ mʋ́ ɔnɔ́ ɔbɛ́ɛ, “Alɔpʋ léhián ɩlɔ ɔtsapʋ́, megyí ahá ánɩ́ ɩwɩ bʋ amʋ́ ɔnlɩn.
31 Jesus lhes respondeu: “As pessoas saudáveis não precisam de médico, mas sim os doentes.
32 Mmɛba aha wankláán ɔtɩkpá. Mboún lakpan abwɛpʋ́ ɔtɩkpá nɛba, mɛ́nɩ bɛ́damlí klʋntɔ.”
32 Não vim para chamar os justos, mas sim os pecadores, para que se arrependam”.
33 Aha akʋ bɛbláa Yesu bɛɛ, “Asú Ɔbɔpʋ́ Yohane akasɩ́pʋ́ bʋtetsíá klɩ́ ɔnɔ́ bɔ́ mpáɩ. Farisifɔ akasɩ́pʋ́ ɛ́ bʋtɔbwɛ́ alɩ, támɛ fʋ́ akasɩ́pʋ́ mʋ́ bʋdegyí, bʋdenúu.”
33 Algumas pessoas disseram a Jesus: “Os discípulos de João Batista jejuam e oram com frequência, e os discípulos dos fariseus também. Por que os seus vivem comendo e bebendo?”.
34 Yesu lɛ́fɩtɛ́ amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Ɔtsɩ ɔkpaɩ́npʋ́ anyawíe bɛ́klɩ́ ɔnɔ́ brɛ́á ɔbʋ amʋ́ wá? Ɛkɛkɛɛkɛ!
34 Jesus respondeu: “Por acaso os convidados de um casamento jejuam enquanto festejam com o noivo?
35 Támɛ ɛkɛ ɔkʋ bɛ́ba ánɩ́ bɛ́kpa mʋ nátɩ́ sí amʋ́. Alɩ nkɛ ámʋtɔ bɛ́klɩ́ ɔnɔ́ nɩ́.”
35 Um dia, porém, o noivo lhes será tirado, e então jejuarão”.
36 Ɩnʋ ɔlɛha amʋ́ yébi ɔbɛ́ɛ, “Ɔhaa tamapʋ́ tati pɔpwɛ tan tati dada. Nɩ́ ɔbwɛ́ mʋ́ alɩ á, alayíntá pɔpwɛ amʋ, pɔpwɛ amʋ pʋ́ dada amʋ ansɩ́ ɛ́ ɩmɛ́ɛkanáa aba.
36 Jesus também lhes apresentou a seguinte ilustração: “Ninguém rasgaria um pedaço de tecido de uma roupa nova para remendar uma roupa velha. Se o fizesse, estragaria a roupa nova, e o remendo não se ajustaria à roupa velha.
37 Alɩ kɛ́n bʋtamapʋ́ nta pɔpwɛ wá ɔwʋlʋ́-kpákpá kɛntɛ wuhɛ́tɔ́ nɩ́. Nta pɔpwɛ amʋ ibófu fá kɛntɛ amʋ tsítsá, yíntá kɛntɛ amʋ ɛ́.
37 “E ninguém colocaria vinho novo em velhos recipientes de couro. Os recipientes velhos se arrebentariam, deixando vazar o vinho e estragando o recipiente.
38 Ɩ́nɩ sʋ ɔwʋlʋ́-kpákpá kɛntɛ pɔpwɛtɔ bʋ́tɔpʋ́ nta pɔpwɛ wá.
38 Vinho novo deve ser guardado em recipientes novos.
39 Ɔhaa tamafɩ́tɛ́ nta pɔpwɛsʋ brɛ́á alanu dánhɛ. Tsúfɛ́ ɔtɛblɩ́ ɔbɛ́ɛ, ‘Ɩdánhɛ amʋ bʋ alɛ́ dʋn.’ ”
39 E ninguém que bebe o vinho velho escolhe beber o vinho novo, pois diz: ‘O vinho velho é melhor’”.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.