Lucas 2
Bulu ntam pɔpwɛ; Nkonya (NKONT) vs NTLH
1 Alɩ brɛ́ ámʋtɔ á, Roma owíe dɛhɛn Augusto lɔ́wa mbla ɔbɛ́ɛ, bʋkláa ahá ánɩ́ bʋbʋ Romafɔ asɩ fɛ́ɛ́, abʋwanlɩn amʋ́ adá.
1 Naquele tempo o imperador Augusto mandou uma ordem para todos os povos do Império. Todas as pessoas deviam se registrar a fim de ser feita uma contagem da população.
2 Mʋ́gyí ahákla gyankpapʋ nɩ. Alɩ brɛ́ ámʋtɔ á, oyin ɔkʋá bʋtɛtɩ́ mʋ Kirenio dɛ́ Siria ɔmásʋ́ gyí.
2 Quando foi feito esse primeiro recenseamento, Cirênio era governador da Síria.
3 Ɩ́nɩ sʋ ɔhagyíɔha lɔ́yɔ dá ɔwanlɩ́nkpá mʋ onutó wúlutɔ.
3 Então todos foram se registrar, cada um na sua própria cidade.
4 Yosef ɛ́ lɔ́kʋsʋ́ tsú Nasaret wúlu ánɩ́ ɩbʋ Galilea ɔmátɔ́ dʋ́ yɔ́ Yudea ɔmátɔ́, Owíe Dawid wúlutɔ Betlehem. Tsúfɛ́ Owíe Dawid mʋ na ógyi.
4 Por isso José foi de Nazaré, na Galileia, para a região da Judeia, a uma cidade chamada Belém, onde tinha nascido o rei Davi. José foi registrar-se lá porque era descendente de Davi.
5 Mʋa Maria amʋ́ʋ́ bapʋ́há mʋ bɛɛ otsía, ɔna odwinsʋ ámʋ nyɔ lɔ́yɔ dá ámʋ ɔwanlɩ́nkpá.
5 Levou consigo Maria, com quem tinha casamento contratado . Ela estava grávida,
6 Brɛ́á bʋbʋ Betlehem ɩnʋ á, ɩkwɩ́ɩ lɛkan Maria,
6 e aconteceu que, enquanto se achavam em Belém, chegou o tempo de a criança nascer.
7 ɔlɔkwɩɩ́ mʋ bitɩ́, ogyi oyin. Ɔlɛkɩklɩ́ɩ mʋ wá tatidatɔ, pʋ́ mʋ tswɩ mbwɩ atogyihɛ dákatɔ, tsúfɛ́ bʋmenya otsiákpá afɔɔ́ ɔswɩɩ́kpá. Maria lɛ́kɩklɩ́ɩ Yesu wá tatidatɔ, pʋ́ mʋ tswɩ mbwɩ atogyihɛ dákatɔ.|src="CN01617b.tif" size="span" loc="LUK2:1-7" copy="David C. Cook Foundation" ref="Luka 2:7"
7 Então Maria deu à luz o seu primeiro filho. Enrolou o menino em panos e o deitou numa manjedoura , pois não havia lugar para eles na pensão.
8 Alɩ brɛ́ ámʋtɔ á, akúfa akpapʋ́ akʋ bʋbʋ ɩnʋ fʋ́n dimbítɔ́, bʋdɛ amʋ́ akúfa ɩwɩ gyo onyé.
8 Naquela região havia pastores que estavam passando a noite nos campos, tomando conta dos rebanhos de ovelhas.
9 Bulu-ɔbɔpʋ lɛ́lɛ ɩwɩ ɔwan súná amʋ́, Bulu numnyam lɔ́wankɩ́ wʋ́lɩ́ amʋ́sʋ́. Mʋ́ sʋ ifú lɛhɩɛ kɩ́tá amʋ́.
9 Então um anjo do Senhor apareceu, e a luz gloriosa do Senhor brilhou por cima dos pastores. Eles ficaram com muito medo,
10 Ɩnʋ á, Bulu-ɔbɔpʋ amʋ lɛ́bláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Mlɩmánya ifú! Mlɩkɩ, napʋ́ asʋn wankláán ánɩ́ ɩbɔ́wa mlɩa ɔyɩ́tɔ́ ahá fɛ́ɛ́ ansigyí ba mlɩ.
10 mas o anjo disse: — Não tenham medo! Estou aqui a fim de trazer uma boa notícia para vocês, e ela será motivo de grande alegria também para todo o povo!
11 Ndɛ bakwɩ́ɩ́ nkpa Ɔhɔ́pʋ, anɩ Wíe Kristo, (ɔhá ámʋ́ʋ́ Bulu ladá mʋ ofúli amʋ) há mlɩ Owíe Dawid wúlutɔ!
11 Hoje mesmo, na cidade de Davi , nasceu o Salvador de vocês — o Messias , o Senhor!
12 Tɔ́á mlɔ́pʋbɩ́ mʋ gyí, mlówun kebi bɔbwɛ ɔkʋá bapʋ́ tatida kɩ́klɩ mʋ ɩwɩ, ɔda mbwɩ atogyihɛ dákatɔ.”
12 Esta será a prova: vocês encontrarão uma criancinha enrolada em panos e deitada numa manjedoura .
13 Ɔtsáwʋlɛ pɛ́ á, Bulu-abɔpʋ tsɔtsɔɔtsɔ bɛba bɛtsɩá Bulu-ɔbɔpʋ amʋtɔ, bʋdɛ Bulu kanfʋ́ bɛɛ,
13 No mesmo instante apareceu junto com o anjo uma multidão de outros anjos, como se fosse um exército celestial. Eles cantavam hinos de louvor a Deus, dizendo:
14 “Mlɩha apʋ numnyam ha Buluá ɔbʋ ɔsʋ́sʋ́ʋ́sʋ́!
14 — Glória a Deus nas maiores alturas do céu! E paz na terra para as pessoas a quem ele quer bem!
15 Brɛ́á Bulu-abɔpʋ amʋ beyinkí yɔ́ ɔsʋ́sʋ́ á, akúfa akpapʋ́ ámʋ bɛbláa aba bɛɛ, “Mlɩha ayɔ Betlehem, ayɛkɩ ɩtɔ́ ánfɩ ɩlaba, Bulu lalɛ́ súná anɩ ánfɩ.”
15 Quando os anjos voltaram para o céu, os pastores disseram uns aos outros: — Vamos até Belém para ver o que aconteceu; vamos ver aquilo que o Senhor nos contou.
16 Ɩ́nɩ sʋ bɔwa ɔsa yɔ́. Lɛ́lɛ́ á, bowun Maria mʋa Yosef pʋ́ kebi bɔbwɛ amʋ, ɔda mbwɩ atogyihɛ dákatɔ.
16 Eles foram depressa, e encontraram Maria e José, e viram o menino deitado na manjedoura.
17 Brɛ́á bowun kebi ámʋ a, bɛlɛ mʋ ɩwɩ asʋ́n ámʋ́ʋ́ bonu ámʋ blɩ́.
17 Então contaram o que os anjos tinham dito a respeito dele.
18 Akúfa akpapʋ́ asʋ́n ánfɩ lɔ́wa ahá ánɩ́ bonu mʋ́ fɛ́ɛ́ wánwan.
18 Todos os que ouviram o que os pastores disseram ficaram muito admirados.
19 Támɛ Maria mʋ́ lɛ́kɩtá asʋ́n ámʋ fɛ́ɛ́ wá nwuntɔ, tsíá gywɩɩ́n mʋ́ ɩwɩ.
19 Maria guardava todas essas coisas no seu coração e pensava muito nelas.
20 Brɛ́á akúfa akpapʋ́ ámʋ beyinkí bɔyɔ́ á, bʋna bʋdɛ Bulu adábi da, kánfʋ́ mʋ, asʋ́n ámʋ́ʋ́ bonu pʋ́ ɩtɔ́ ámʋ́ʋ́ bayówun fɛ́ alɩ ámʋ́ʋ́ Bulu-ɔbɔpʋ amʋ lɛ́bláa amʋ́ ámʋ sʋ.
20 Então os pastores voltaram para os campos, cantando hinos de louvor a Deus pelo que tinham ouvido e visto. E tudo tinha acontecido como o anjo havia falado.
21 Kebi ámʋ obuto ɔlɛkɛ́ á, bɛtɩn mʋ keté, dɩ́nká mʋ dá Yesu. Ɩdá ánfɩ Bulu-ɔbɔpʋ amʋ lɛ́ha mʋ asa mʋ yin lénya mʋ ɔmɛ́ nɩ́.
21 Uma semana depois, quando chegou o dia de circuncidar o menino, puseram nele o nome de Jesus. Pois o anjo tinha dado esse nome ao menino antes de ele nascer.
22 Brɛ́á mʋ akwɩɩ́pʋ́ bɔ́gyʋráa ɩwɩ Mose Mbla ɔnɔ́ lɔfʋn a, bɔpʋ mʋ dʋ́ yɔ́ Yerusalem, pʋ́ mʋ yɔ́pʋ wá Bulu ɩbɩtɔ.
22 Chegou o dia de Maria e José cumprirem a cerimônia da purificação , conforme manda a Lei de Moisés. Então eles levaram a criança para Jerusalém a fim de apresentá-la ao Senhor.
23 (Tsúfɛ́ bɔwanlɩ́n wá Mose Mbla ámʋtɔ bɛɛ, “Ilehián ánɩ́ Israelfɔ bɔ́pʋ amʋ́ bitɩ́ okugyíɔkʋ há Bulu.”)
23 Pois está escrito na Lei do Senhor: “Todo primeiro filho será separado e dedicado ao Senhor.”
24 Mʋ́ sʋ bɔyɔ́bɔ afɔdɩɛ ámʋ Mbla ámʋ ɔnɔ́. Abrɔ́dʋma anyɔ ntɛ́ɛ aklobi anyɔ bɔpʋbɔ́ alɩ afɔdɩɛ ánfɩ há Bulu.
24 Eles foram lá também para oferecer em sacrifício duas rolinhas ou dois pombinhos, como a Lei do Senhor manda.
25 Alɩ brɛ́ ámʋtɔ á, oyin dɛhɛn ɔkʋ bʋ Yerusalem, bʋtɛtɩ́ mʋ Simeon. Yilé ɔbwɛpʋ́ ógyi, otenyá Bulu ifú. Ɔŋɛ Wankɩ́hɛ́ bʋ mʋsʋ, otsie ogyo brɛ́á Bulu ɔbɔ́pʋ Ɔlɛpʋ́ ba mʋ ahá Israelfɔ.
25 Em Jerusalém morava um homem chamado Simeão. Ele era bom e piedoso e esperava a salvação do povo de Israel. O Espírito Santo estava com ele,
26 Ɔŋɛ Wankɩ́hɛ́ amʋ lɛ́lɛ súná mʋ ánɩ́ omóowu, yɔ́fʋn brɛ́á alawun Kristo, (ɔhá ámʋ́ʋ́ Bulu ladá mʋ ofúli amʋ) asa.
26 e o próprio Espírito lhe tinha prometido que, antes de morrer, ele iria ver o Messias enviado pelo Senhor.
27 Ɔŋɛ Wankɩ́hɛ́ amʋ lɛ́ha Simeon lɔ́yɔ Bulu ɔtswɛ́kpa wunsɩnɛ́sʋ́. Alɩ brɛ́ ámʋtɔ á, Yesu akwɩɩ́pʋ́ baba mʋ amándɩ́ɛ́ ánfɩ ɔbwɛkpá fɛ́ alɩá Mose Mbla ámʋ lɛblɩ́.
27 Guiado pelo Espírito, Simeão foi ao Templo. Quando os pais levaram o menino Jesus ao Templo para fazer o que a Lei manda,
28 Ɩnʋ Simeon lɔ́hɔ kebi bɔbwɛ amʋ, ɔlɛkanfʋ́ Bulu ɔbɛ́ɛ,
28 Simeão pegou o menino no colo e louvou a Deus. Ele disse:
29 “Mɩ́ Wíé! Asʋ́n ámʋ́ʋ́ fɛblɩ́ tswɩ amʋ ɩlaba mʋ́tɔ́.
29 — Agora, Senhor, cumpriste a promessa que fizeste e já podes deixar este teu partir em paz.
30 Tsúfɛ́ mɩ́ onutó napʋ́ mɩ́ ansíbi wun Ɔlɛpʋ́ ámʋ.
30 Pois eu já vi com os meus próprios olhos a tua salvação,
31 Fʋ́ onutó falá mʋ bwɛ́ ahá fɛ́ɛ́ ansɩ́tɔ́.
31 que preparaste na presença de todos os povos:
32 Wankɩ ogyi, ɔbɛ́lɛ fʋ́ súná ahá ánɩ́ bʋmegyí Israelfɔ,
32 uma luz para mostrar o teu caminho a todos os que não são judeus e para dar
33 Asʋ́n ánfɩ Simeon lɛ́blɩ́ tsú kebi bɔbwɛ anfɩ ɩwɩ lɛha ɔnɔ́ lobwie mʋ akwɩɩ́pʋ́.
33 O pai e a mãe do menino ficaram admirados com o que Simeão disse a respeito dele.
34 Simeon lóyulá amʋ́, ɔlɛbláa obí mʋ yin Maria ɔbɛ́ɛ, “Ɩna kebi ánfɩ sʋ Israelfɔ ɔfan bɛ́dɩda, ɔfan ɛ́ bɛ́lɩɩ́. Osúna ogyi tsú Bulusʋ, ahá bɔ́kʋsʋ́ lɩ́ɩ́ mʋsʋ.
34 Simeão os abençoou e disse a Maria, a mãe de Jesus: — Este menino foi escolhido por Deus tanto para a destruição como para a salvação de muita gente em Israel. Ele vai ser um sinal de Deus; muitas pessoas falarão contra ele,
35 Ɩ́nɩ sʋ Bulu ɔbɛ́ha ahá tsɔtsɔɔtsɔ klʋnsʋ asʋ́n bɛ́lɩn ɔwan. Fʋ́ ɛ́ á, awɩrɛhɔ bɛ́hɩɛ kɩ́tá fʋ́ klʋn. Ɩbɔ́hɔ fʋ ɔsɩn fɛ́ ɔdayí ɩya anyɔ bakpíé yi fʋ.”
35 e assim os pensamentos secretos delas serão conhecidos. E a tristeza, como uma espada afiada, cortará o seu coração, Maria.
36 Ɔtsɩ dɛhɛn ɔkʋá ogyi Bulu ɔnɔ́sʋ́ ɔtɔɩ́pʋ́ ɛ́ bʋ ɩnʋ. Mʋ dá gyí Hana. Mʋ sɩ gyí Fanuel, otsú Asa abusuantɔ. Ɔtsɩ dɛhɛn anfɩ mʋa mʋ kulu betsiá aba nfinsienɔ́, mʋ kulu lówu.
36 Havia ali também uma profetisa chamada Ana, que era viúva e muito idosa. Ela era filha de Fanuel, da tribo de Aser. Sete anos depois que ela havia casado, o seu marido morreu.
37 Olosu ɩsʋra alɩɩ bɔfʋn brɛ́á ɔlɔhɔ nfí adukwe-na (84). Ɔlɔpʋ Bulu ɔtswɛ́kpa wunsɩnɛ́sʋ́ ɩnʋ mlí mʋ ɔdɩkpa, ɔdɛ Bulu súm, klɩ́ ɔnɔ́, bɔ́ mpáɩ ɔpa mʋ́a onyé.
37 Agora ela estava com oitenta e quatro anos de idade. Nunca saía do pátio do Templo e adorava a Deus dia e noite, jejuando e fazendo orações.
38 Mʋ ɛ́ ɔlɛdalɩ ba bɛkanfʋ́ Bulu, blɩ́ kebi bɔbwɛ amʋ ɩwɩ asʋ́n súná ahá ámʋ́ʋ́ bʋdɛ Yerusalemfɔ ɩwɩgyí ɔkpa kɩ́ɩ amʋ.
38 Naquele momento ela chegou e começou a louvar a Deus e a falar a respeito do menino para todos os que esperavam a libertação de Jerusalém.
39 Brɛ́á Yesu akwɩɩ́pʋ́ bɔbwɛ amándɩ́ɛ́ ámʋ tá Bulu mbla ámʋ ɔnɔ́ á, beyinkí kplɩ́ yɔ́ amʋ́ wúlutɔ Nasaret, Galilea ɔsʋlʋ́sʋ.
39 Quando terminaram de fazer tudo o que a Lei do Senhor manda, José e Maria voltaram para a Galileia, para a casa deles na cidade de Nazaré.
40 Kebi ámʋ lɛ́dan, nyá ɔwʋnlɩ́n, nyá nyánsa, Bulu ɛ́ lóyulá mʋ.
40 O menino crescia e ficava forte; tinha muita sabedoria e era abençoado por Deus.
41 Yesu akwɩɩ́pʋ́ bʋtetsíá yɔ́ Yerusalem yégyi Israelfɔsʋ Katsʋn Nkɛ ofífígyíofí.
41 Todos os anos os pais de Jesus iam a Jerusalém para a Festa da Páscoa .
42 Brɛ́á Yesu lɔ́hɔ nfí dúanyɔ á, mʋa amʋ́nyɔ bɔyɔ nkɛ ámʋ ogyíkpá fɛ́ alɩá bʋtɔyɔ́ yáɩ́.
42 Quando Jesus tinha doze anos, eles foram à Festa, conforme o seu costume.
43 Brɛ́á begyi nkɛ ámʋ tá beyinkí á, Yesu akwɩɩ́pʋ́ bʋmɛbɩ ánɩ́ alasin ɩnʋ.
43 Depois que a Festa acabou, eles começaram a viagem de volta para casa. Mas Jesus tinha ficado em Jerusalém, e os seus pais não sabiam disso.
44 Bʋkɩ bɛɛ mʋa mʋ abanyɔ ná. Mʋ́ sʋ bɛnatɩ́ ɛkɛwʋ́lɛ owítɔ́ asa bɔwa mʋ dunká apíó abatɔ bɩ.
44 Eles pensavam que ele estivesse no grupo de pessoas que vinha voltando e por isso viajaram o dia todo. Então começaram a procurá-lo entre os parentes e amigos.
45 Brɛ́á bodunká mʋ kásíán á, beyinkí yɔ́ Yerusalem, yódunká mʋ.
45 Como não o encontraram, voltaram a Jerusalém para procurá-lo.
46 Ɛkɛ sáásɩ́ a, boyówotií mʋsʋ Bulu ɔtswɛ́kpa wunsɩnɛ́sʋ́ ɩnʋ. Otsie Mose mbla asunápʋ́ wá, ɔdɛ asʋ yáa amʋ́ asʋ́ntɔ́, ɔdɛ amʋ́ asʋ́n fɩtɛ́.
46 Três dias depois encontraram o menino num dos pátios do Templo, sentado no meio dos mestres da Lei, ouvindo-os e fazendo perguntas a eles.
47 Ɔnɔ́ lobwie ahá ánɩ́ bʋbʋ ɩnʋ fɛ́ɛ́, tsú alɩá ɔdɛ asʋ́n ámʋ asɩ nu pʋ́ alɩá ɔdɛ mʋ́ ɔnɔ́ lɛ.
47 Todos os que o ouviam estavam muito admirados com a sua inteligência e com as respostas que dava.
48 Ɔnɔ́ lobwie mʋ akwɩɩ́pʋ́ brɛ́á bowun mʋ. Mʋ yin lɛ́fɩtɛ́ mʋ ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́ bí, ntogyi sʋ fabwɛ́ anɩ alɩ? Mɩ́a fʋ́ sɩ́nyɔ ansɩ́ lapɛ́ anɩdɛ́ fʋ́ dunká.”
48 Quando os pais viram o menino, também ficaram admirados. E a sua mãe lhe disse: — Meu filho, por que foi que você fez isso conosco? O seu pai e eu estávamos muito aflitos procurando você.
49 Ɩnʋ Yesu lɛ́fɩtɛ́ amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Ntogyi sʋ mlɩdɛ́ mɩ́ dunká? Ilehián ánɩ́ mlɛ́bɩ ánɩ́ mɩ́ Sɩ́ wóyítɔ́ nétsiá.”
49 Jesus respondeu:
50 Támɛ mʋ akwɩɩ́pʋ́ bʋmonu asʋ́n ánɩ́ ɔdɛ amʋ́ bláa asɩ.
50 Mas eles não entenderam o que ele disse.
51 Mʋa amʋ́nyɔ beyinkí yɔ́ Nasaret, ɔlɛba ɩwɩasɩ há amʋ́. Maria lɛ́kɩtá asʋ́n ámʋ fɛ́ɛ́ wá kpawunutɔ, tsíá gywɩɩ́n mʋ́ ɩwɩ.
51 Então Jesus voltou com os seus pais para Nazaré e continuava a ser obediente a eles. E a sua mãe guardava tudo isso no coração.
52 Yesu lɛ́dan, wa ɔwʋnlɩ́n, nyá nyánsa, Bulu mʋ́a anyánkpʋ́sa fɛ́ɛ́ ansɩ́ legyi mʋ ɩwɩ.
52 Conforme crescia, Jesus ia crescendo também em sabedoria, e tanto Deus como as pessoas gostavam cada vez mais dele.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 2, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.