Lucas 14

Bulu ntam pɔpwɛ; Nkonya (NKONT) vs ARIB

Sair da comparação
ARIB Almeida Revisada Imprensa Bíblica
1 Farisifɔ ɔhandɛ ɔkʋ lɛ́tɩ Yesu atɔ́ ogyíkpá mʋ wóyítɔ́ ɔkpʋ́nʋ́ ɔdakɛ́. Ahá bɔpʋ ansɩ́ yi Yesusʋ, bʋdɛ mʋ tɛ́ɛ.
1 Tendo Jesus entrado, num sábado, em casa de um dos chefes dos fariseus para comer pão, eles o estavam observando.
2 Ɩnʋ oyin ɔkʋá alapúnyá lɛ́ba Yesu wá.
2 Achava-se ali diante dele certo homem hidrópico.
3 Yesu lɛ́fɩtɛ́ Mose mbla asunápʋ́ pʋ́ Farisifɔ ámʋ ɔbɛ́ɛ, “Anɩ mbla lɛ́ha ɔkpa ánɩ́ bʋtsáa ɩlɔ ɔkpʋ́nʋ́ ɔdakɛ́ lóó, ntɛ́ɛ ɩmɛha ɔkpa?”
3 E Jesus, tomando a palavra, falou aos doutores da lei e aos fariseus, e perguntou: É lícito curar no sábado, ou não?
4 Amʋ́tɔ́ ɔkʋkʋ móbwií ɔnɔ́. Mʋ́ʋ́ Yesu lɛ́kɩtá oyin ámʋ, tsá mʋ ɩlɔ, olesi mʋ ɔlɛnatɩ́.
4 Eles, porém, ficaram calados. E Jesus, pegando no homem, o curou, e o despediu.
5 Ɩnʋ ɔlɛfɩtɛ́ ahá ámʋ ɔbɛ́ɛ, “Mlɩtɔ ma mʋ bi ntɛ́ɛ mʋ ɔnantswie ɔbɛ́kpadá wíé ibúntɔ́ ɔkpʋ́nʋ́ ɔdakɛ́, ɔmɔ́ɔkɔsɩ́ lɛ́ mʋ?”
5 Então lhes perguntou: Qual de vós, se lhe cair num poço um filho, ou um boi, não o tirará logo, mesmo em dia de sábado?
6 Bʋmɛtalɩ́ lɛ́ mʋ́ ɔnɔ́.
6 A isto nada puderam responder.
7 Ɩnʋ Yesu lówun ánɩ́ ahá ámʋ́ʋ́ bɛtɩ atɔ́ ogyíkpá ɩnʋ ámʋtɔ akʋ bʋdɛ otsiákpá yilé dunká bétsiá. Mʋ́ʋ́ ɔlɛha amʋ́ yébi ɔbɛ́ɛ,
7 Ao notar como os convidados escolhiam os primeiros lugares, propôs-lhes esta parábola:
8 “Nɩ́ ɔkʋ ɔtɩ́ fʋ́ ɔká otsiákpá a, máyétsiá ɔfʋákpá. Fíalɩ ɔlɛtɩ ɔhandɛ ɔkʋá ɔdʋn fʋ.
8 Quando por alguém fores convidado às bodas, não te reclines no primeiro lugar; não aconteça que esteja convidado outro mais digno do que tu;
9 Ɩnʋ ɔhá ámʋ́ʋ́ ɔlɛtɩ mlɩ ámʋ ɔbɛbláa fʋ ɔbɛ́ɛ, ‘Mɩ́ wíé, kʋsʋ pʋ obíá ha ɔhá ánfɩ.’ Ɩnʋ pɛ́lɩ bɛ́kɩtá fʋ́, fɛ́pɛtɩ́ yódunká ɔtɩnɛkʋ tsíá.
9 e vindo o que te convidou a ti e a ele, te diga: Dá o lugar a este; e então, com vergonha, tenhas de tomar o último lugar.
10 Mʋ́ sʋ nɩ́ ɔha ɔtɩ́ fʋ́ atɔ́ ogyíkpá a, yetsiá obíá kusubisʋ mboún, ɔhá ámʋ ɔbɛbláa fʋ ɔbɛ́ɛ, ‘Mɩ́ wíé, betsiá ɔfʋákpá nfɩ.’ Ɩ́nɩ obótsu fʋ́ ansɩ́tɔ́ fʋ́á ahá ámʋ fɛ́ɛ́ ansɩ́tɔ́.
10 Mas, quando fores convidado, vai e reclina-te no último lugar, para que, quando vier o que te convidou, te diga: Amigo, sobe mais para cima. Então terás honra diante de todos os que estiverem contigo à mesa.
11 Tsúfɛ́ ɔhagyíɔha ánɩ́ ototsú ɩwɩ á, Bulu tɛba mʋ asɩ. Ɔhagyíɔha ánɩ́ ɔtɛba ɩwɩasɩ ɛ́ á, Bulu totsú mʋ fʋ́á.”
11 Porque todo o que a si mesmo se exaltar será humilhado, e aquele que a si mesmo se humilhar será exaltado.
12 Yesu lɛ́bláa ɔhá ámʋ́ʋ́ ɔlɛtɩ mʋ atɔ́ ogyíkpá amʋ ɛ́ ɔbɛ́ɛ, “Nɩ́ fɔtswɩ ɔpʋ́nʋ́ ɔpa onyé á, mátɩ fʋ́ anyawíe, fʋ́ apíó, fʋ́ abusuanfɔ ntɛ́ɛ ɩwɩ anyapʋ́á bʋtsie mantáa fʋ́. Nɩ́ fɔbwɛ́ mʋ́ alɩ á, amʋ́ ɛ́ bɛ́latɩ́ fʋ́ amʋ́ klɛ asɩ ká ɩkɔ.
12 Disse também ao que o havia convidado: Quando deres um jantar, ou uma ceia, não convides teus amigos, nem teus irmãos, nem teus parentes, nem os vizinhos ricos, para que não suceda que também eles te tornem a convidar, e te seja isso retribuído.
13 Mboún tɩ ahiánfɔ, tsukʋlɛ asínpʋ, abubúpʋ pʋ́ ansibi abwiepʋ́.
13 Mas quando deres um banquete, convida os pobres, os aleijados, os mancos e os cegos;
14 Bulu obóyulá fʋ́, tsúfɛ́ bʋma tɔtɔá bɔ́pʋká fʋ́ ɩkɔ. Bulu ɔbɛ́ka fʋ́ ɩkɔ ɛkɛá ɔbɔ́kʋsʋ́a aha yilé tsú afúlitɔ.”
14 e serás bem-aventurado; porque eles não têm com que te retribuir; pois retribuído te será na ressurreição dos justos.
15 Ahá ámʋ́ʋ́ amʋ́a Yesu bʋtsie ɔpʋ́nʋ́asɩ ámʋtɔ ɔkʋlɛ lónu mʋ asʋn blɩ́hɛ́ anfɩ, ɔlɛblɩ́ ɔbɛ́ɛ, “Ansɩ́ bégyi ahá ánɩ́ bégyi atɔ́ Bulu ɔpʋ́nʋ́ ɔtswɩ́kɛ mʋ iwíegyí ámʋtɔ!”
15 Ao ouvir isso um dos que estavam com ele à mesa, disse-lhe: Bem-aventurado aquele que comer pão no reino de Deus.
16 Támɛ Yesu lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Oyin ɔkʋ lɔ́tswɩ ɔpʋ́nʋ́ kpɔnkpɔɔnkpɔntɩ kʋ, ɔlɛtɩ ahá tsɔtsɔɔtsɔ.
16 Jesus, porém, lhe disse: Certo homem dava uma grande ceia, e convidou a muitos.
17 Brɛ́á bɛnɩná atogyihɛ amʋ tá á, ɔlɔwa mʋ asúmpʋ́ ɔbɛ́ɛ bʋyɛ́bláa ahá ámʋ́ʋ́ ɔlɛtɩ ámʋ bɛɛ, ‘Babwɛ́ tá!’
17 E à hora da ceia mandou o seu servo dizer aos convidados: vinde, porque tudo já está preparado.
18 Támɛ amʋ́ fɛ́ɛ́ bɛblɩ́ bɛɛ amʋ́ ɩbɩ dɛ. Ogyankpapʋ ɔbɛ́ɛ, ‘Nahɔ ɔsʋlʋ́ʋ kʋ. Ilehián ánɩ́ nɛ́yɛ́kɩ mʋ́. Mʋ́ sʋ mlɩkɩta mʋ́tɔ́ ha mɩ.’
18 Mas todos à uma começaram a escusar-se. Disse-lhe o primeiro: Comprei um campo, e preciso ir vê-lo; rogo-te que me dês por escusado.
19 Onyɔɔsɩ ɛ́ ɔbɛ́ɛ, ‘Nahɔ nnantswie yínhɛ́ idú, bópulipúli mɩ́ ndɔtɔ há mɩ́. Nɛyɛ́kapʋ́ amʋ́ kɩ. Mʋ́ sʋ mlɩkɩta mʋ́tɔ́ ha mɩ.’
19 Outro disse: Comprei cinco juntas de bois, e vou experimentá-los; rogo-te que me dês por escusado.
20 Ɔbambá ɛ́ ɔbɛ́ɛ, ‘Nwɛ́ɛn kótóó netsiá ɔká. Mʋ́ sʋ mmɛ́ɛtalɩ́ ba.’
20 Ainda outro disse: Casei-me e portanto não posso ir.
21 “Ɩnʋ osúmpʋ́ amʋ léyinkí bɛbláa mʋ wie. Ɔblɔ́ lɛkɩtá mʋ wie amʋ, ɔlɛbláa mʋ ɔbɛ́ɛ, ‘Wa ɔsa srɩ yeki dɩnsʋ pʋ́ brɔnʋsʋ, afʋkpa ahiánfɔ, tsukʋlɛ asínpʋ, ansibi abwiepʋ́ pʋ́ abubúpʋ ba.’
21 Voltou o servo e contou tudo isto a seu senhor: Então o dono da casa, indignado, disse a seu servo: Sai depressa para as ruas e becos da cidade e traze aqui os pobres, os aleijados, os cegos e os coxos.
22 Ɩmɔwa ɔpá osúmpʋ́ amʋ lɛ́ba bɛbláa mʋ ɔbɛ́ɛ, ‘Mɩ́ wíé, nayɔ́ sumbí ámʋ, támɛ otsiákpá trá da.’
22 Depois disse o servo: Senhor, feito está como o ordenaste, e ainda há lugar.
23 Mʋ wie amʋ lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, ‘Tsʋn mmuátse mʋ́a nkpakwí fɛ́ɛ́. Tɩ ɔhagyíɔha ánɩ́ fówun fɛɛ ɔbá, mɛ́nɩ ahá bɔ́bʋlá mɩ́ wóyítɔ́.
23 Respondeu o senhor ao servo: Sai pelos caminhos e valados, e obriga-os a entrar, para que a minha casa se encha.
24 Nɛkásɛ, ahá ámʋ́ʋ́ nɛhɩɛ tɩ́ ámʋtɔ ɔkʋkʋ mɛ́ɛda mɩ́ atɔ́ ánfɩ ɔnɔ́!’ ”
24 Pois eu vos digo que nenhum daqueles homens que foram convidados provará a minha ceia.
25 Yesu mʋa ɔdɔm kpɔnkpɔɔnkpɔntɩ ámʋ ná bɔyɔ́. Mʋ́ʋ́ ɔlɛdamlí bláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ,
25 Ora, iam com ele grandes multidões; e, voltando-se, disse-lhes:
26 “Ɔhagyíɔha ánɩ́ ɔlɛba mɩ́ wá, támɛ ɔdɛ mʋ sɩ, mʋ yin, mʋ otsiába, mʋ abí, mʋ apíó, mʋ onutó kʋ́ráá ɩwɩ dwɛ dʋn mɩ á, ɔmɛ́ɛtalɩ́ bwɛ́ mɩ́ ɔkasɩ́pʋ́.
26 Se alguém vier a mim, e não aborrecer a pai e mãe, a mulher e filhos, a irmãos e irmãs, e ainda também à própria vida, não pode ser meu discípulo.
27 Ɔhá ánɩ́ omotsu mʋ oyikpalíhɛ bobuo mɩ mɔ́fʋn ánɩ́ ɔbɔ́bwɛ mɩ́ ɔkasɩ́pʋ́.
27 Quem não leva a sua cruz e não me segue, não pode ser meu discípulo.
28 “Mlɩtɔ ɔmɔmʋ bʋ́ ɩnʋ, nɩ́ obéyi obu kpɔnkpɔntɩ á, oméetsiá asɩ kɩ tɔ́á obéyintá, wun ánɩ́ mʋ kɔ́ba bɔ́fʋn?
28 Pois qual de vós, querendo edificar uma torre, não se senta primeiro a calcular as despesas, para ver se tem com que a acabar?
29 Nɩ́ ɔmɛkɩ mʋ́ alɩ, asa ɔlɔkʋsʋ́ wá obu ámʋ ntswɩasɩ, pwɛ́ mʋ́ fʋn ɔkpatɔ, ɔmɛtalɩ́ mɔ́ mʋ́ ɔnɔ́ á, obu ámʋ awúnpʋ fɛ́ɛ́ bɔ́mɔsɩ́ mʋ.
29 Para não acontecer que, depois de haver posto os alicerces, e não a podendo acabar, todos os que a virem comecem a zombar dele,
30 Bɛ́blɩ́ bɛɛ, ‘Oyin ánfɩ lɔ́kʋsʋ́ ɔdɛ obu yíi, ɔmɛtalɩ́ mɔ́ mʋ́ ɔnɔ́.’
30 dizendo: Este homem começou a edificar e não pode acabar.
31 “Ntɛ́ɛ owíe ɔmɔmʋ bʋ ɩnʋá nɩ́ owíe ɔkʋ dɛ́ akɔpʋ́ mpɩ́m-adʋanyɔ (20,000) ɔbá bɔkɔ mʋ a, oméetsiá asɩ kɩ alɩá ɔbɔ́bwɛ ɔbɔ́pʋ mʋ ɩsá akɔpʋ́ mpɩ́m-dú (10,000) yéfia amʋ́?
31 Ou qual é o rei que, indo entrar em guerra contra outro rei, não se senta primeiro a consultar se com dez mil pode sair ao encontro do que vem contra ele com vinte mil?
32 Nɩ́ owun ánɩ́ ɔmɛ́ɛtalɩ́ á, ɔbɔ́wa abí ɔsasʋ bóyókokóli mʋ há ɩkʋlɛbwɛ, brɛ́á bʋmɔkʋ́nyá kpʋ́kpɛ́ ba.
32 No caso contrário, enquanto o outro ainda está longe, manda embaixadores, e pede condições de paz.
33 Ɩ́nɩ sʋ mlɩtɔ ɔhá ánɩ́ omesi mʋ tógyítɔ́ ɔmagyáa ɔmɛ́ɛtalɩ́ bwɛ́ mɩ́ ɔkasɩ́pʋ́.
33 Assim, pois, todo aquele dentre vós que não renuncia a tudo quanto possui, não pode ser meu discípulo.
34 “Nfɔ́lɩ bʋ alɛ́, támɛ nɩ́ ɩtá ɔdwɛ á, ntɔ bɛ́lapʋ́wá mʋ́ ɔdwɛ?
34 Bom é o sal; mas se o sal se tornar insípido, com que se há de restaurar-lhe o sabor?
35 Ɩtráa ma alɛ há tɔtɔɔtɔ bwɛ. Tsɛɩ́ bʋtɛtsɛ́ɩ́ mʋ́ tsítsá wúnasʋ. Ɔhá ánɩ́ ɔbʋ asʋ onúu asʋ́n ánfɩ.”
35 Não presta nem para terra, nem para adubo; lançam-no fora. Quem tem ouvidos para ouvir, ouça.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 14, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.