João 11

Bulu ntam pɔpwɛ; Nkonya (NKONT) vs NAA

Sair da comparação
NAA Nova Almeida Atualizada 2017
1 Oyin ɔkʋá bʋtɛtɩ́ mʋ Lasaro mʋa mʋ apio tsɩhɛ́ Maria pʋ́ Marta betsiá Betania wúlutɔ. Oyin ámʋ lɔ́lɔ.
1 Um homem chamado Lázaro estava doente. Ele era de Betânia, da aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 Maria anfɩ lɛ́tsɛɩ́ mʋ ofobí fánfáánfán wʋ́lɩ́ anɩ Wíe Yesu ayabisʋ, pʋ́ mʋ imi tsítsi mʋ́ nɩ. Mʋ pio yínhɛ́ gyí Lasaro anfɩ́ ɔda ɔdɛlɔ á.
2 Esta Maria, cujo irmão Lázaro estava doente, era a mesma que ungiu o Senhor com perfume e lhe enxugou os pés com os seus cabelos.
3 Mʋ́ sʋ mʋ apio tsɩhɛ́ ánfɩ bɔwa abí sɩ́sɩ́ Yesu bɛɛ, “Owíé, fʋ́ ɔdwɛpʋ́ dɛ́lɔ.”
3 Por isso, as irmãs de Lázaro mandaram dizer a Jesus: — Aquele que o Senhor ama está doente.
4 Yesu lónu asʋ́n ámʋ a, ɔlɛblɩ́ ɔbɛ́ɛ, “Megyí ɩlɔ ánfɩ ɔbɔ́mɔ mʋ, mboún ɩbɛ́lɛ Bulu numnyam ɔwan. Ɩbɔ́wa mɩ́ Bulu mʋ Bi ánfɩ ɛ́ numnyam.”
4 Ao receber a notícia, Jesus disse:
5 Yesu tekle Marta mʋa Maria pʋ́ Lasaro fɛ́ɛ́ asʋ́n.
5 Ora, Jesus amava Marta e a irmã dela, e também Lázaro.
6 Támɛ brɛ́á olonu ánɩ́ Lasaro dɛ́lɔ á, ɔlɛtrá si tsiá ɔtɩ́nɛ́á ɔbʋ nkenyɔ́ kɛ́kɛ́.
6 Quando soube que Lázaro estava doente, ainda se demorou dois dias no lugar onde estava.
7 Mʋ́ ɔma a, ɔlɛbláa mʋ akasɩ́pʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Mlɩha ayinki yɔ Yudea.”
7 Depois, disse aos seus discípulos:
8 Mʋ akasɩ́pʋ́ amʋ bɛfɩtɛ́ mʋ bɛɛ, “Osunápʋ́, nwɛ́n nfɩ Yudafɔ ahandɛ bakle abʋda fʋ́ abwi mɔ. Mʋ́ fɛɛ fɛ́trá yinkí yɔ́ ɩnʋ?”
8 Os discípulos disseram: — Mestre, ainda há pouco os judeus queriam apedrejá-lo! E o senhor quer voltar para lá?
9 Yesu lɔ́pʋ yébi lɛ́ mʋ́ ɔnɔ́ ɔbɛ́ɛ, “Megyí dɔnhwɩ́rɩ dúanyɔ bʋ ɛkɛwʋ́lɛtɔ? Nɩ́ ɔha ná ɔyɩ kɛhɛtɔ á, ɔtamasúti, tsúfɛ́ nsaɩntɔ lɔ́wankɩ́, sʋ odewúun.
9 Jesus respondeu:
10 Támɛ nɩ́ ɔkʋ ná oklúntɔ á, otosúti, tsúfɛ́ ɔmɛdɛ́ atɔ́ wúun.”
10 Mas, se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Asʋ́n ánfɩ ɔma a, ɔlɛtrá blɩ́ ɔbɛ́ɛ, “Anɩ nyáwíe Lasaro ladɩ́dɩ, támɛ nɔyɔ́ anyetsinkí mʋ.”
11 Tendo dito isso, acrescentou:
12 Akasɩ́pʋ́ amʋ bɛbláa mʋ bɛɛ, “Anɩ Wíe, nɩ́ ɔdɛdɩdɩ mʋ́ á, ɩwɩ bɔ́wa mʋ ɔnlɩn!”
12 Então os discípulos disseram: — Senhor, se dorme, estará salvo.
13 Lasaro lowu ɩwɩ asʋ́n Yesu dɛ́blɩ́, támɛ akasɩ́pʋ́ amʋ mʋ́ bʋkɩ bɛɛ mʋ dɩdɩ́ kɛkɛ ɩwɩ asʋ́n ɔdɛblɩ́.
13 Jesus falava da morte de Lázaro, mas eles pensavam que tivesse falado do repouso do sono.
14 Ɩnʋ Yesu lówunáa kpa mʋ́ opulu ɔbɛ́ɛ, “Lasaro lawú.
14 Então Jesus lhes disse claramente:
15 Mlɩ sʋ ɩlawá mɩ́ ansigyí ánɩ́ mma ɩnʋ asa olowu, mɛ́nɩ mlɔ́hɔ mɩ gyi. Mlɩba ayɛkɩ mʋ.”
15 Por causa de vocês me alegro de que não estivesse lá, para que vocês possam crer. Mas vamos até ele.
16 Ɩnʋ Toma ánɩ́ ogyi Tabí lɛ́bláa mʋ aba ámʋ ɔbɛ́ɛ, “Mlɩha anɩa mʋnyɔ fɛ́ɛ́ ayɔ, mɛ́nɩ nɩ́ lowu ígyi kʋ́ráá á, anɩa mʋnyɔ awu!”
16 Então Tomé, chamado Dídimo, disse aos outros discípulos: — Vamos também nós para morrer com o Mestre!
17 Yesu lówie Betania wúlutɔ á, bɛbláa mʋ bɛɛ bopulá Lasaro ɩlagyi nkɛná.
17 Quando Jesus chegou, encontrou Lázaro já sepultado havia quatro dias.
18 Tsú Betania ya Yerusalem mɔfʋn máɩlɩ anyɔ.
18 Ora, Betânia ficava a mais ou menos três quilômetros de Jerusalém.
19 Mʋ́ sʋ Yudafɔ tsɔtsɔɔtsɔ bɛba Maria mʋa Marta gyɔwɩ ɔhakpá, amʋ́ píó lowu sʋ.
19 Muitos dos judeus vieram visitar Marta e Maria, a fim de consolá-las por causa do irmão.
20 Benya bláa Marta ánɩ́ Yesu ɔbá alɩ, ɔlɔkʋsʋ́ yéfia mʋ ɔkpa. Maria mʋ́ lésin wóyítɔ́.
20 Marta, quando soube que Jesus estava chegando, foi encontrar-se com ele; Maria, porém, ficou sentada em casa.
21 Mʋ́ʋ́ Marta lɛ́bláa Yesu ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́ Wíe, tɛkɩ nɩ́ fʋbʋ nfɩ á, tɛkɩ mɩ́ píó mówu sí mɩ́.
21 Então Marta disse a Jesus: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
22 Támɛ séi kʋ́ráá nyin ánɩ́ tógyítɔ́á fɔ́kʋlɩ́ Bulu á, ɔbɛ́ha fʋ́.”
22 Mas também sei que, mesmo agora, tudo o que o senhor pedir a Deus, ele concederá.
23 Yesu lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Fʋ́ píó ámʋ ɔbɛ́lakʋ́sʋ́.”
23 Jesus disse a ela:
24 Marta lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Nyin ánɩ́ ɔbɔ́kʋsʋ́ ɛkɛ tráhɛ amʋ́ʋ́ afúli bɔ́kʋsʋ́ ámʋ.”
24 Ao que Marta respondeu: — Eu sei que ele há de ressurgir na ressurreição, no último dia.
25 Yesu lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́gyí ɔhá ánɩ́ ntɔkʋ́sʋ́a ahá tsú afúlitɔ, há amʋ́ nkpa. Ɔhá ánɩ́ ɔlɔhɔ mɩ gyi owú kʋ́ráá á, ɔbɛ́trá tsiá nkpa.
25 Então Jesus declarou:
26 Ɔhá ánɩ́ otsie nkpa, ɔlɔhɔ mɩ gyi ɛ́ móowu ɛkɛkɛɛkɛ. Fahɔ mʋ́sʋ́ gyi?”
26 E todo o que vive e crê em mim não morrerá eternamente. Você crê nisto?
27 Marta lótsulá mʋ́sʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Ee! Mɩ́ Wíe, nahogyi ánɩ́ fʋ́gyí Kristo, (ɔhá ámʋ́ʋ́ Bulu ladá mʋ ofúli), Bulu mʋ Bi ámʋ́ʋ́ bɛɛ ɔbɛ́ba ɔyɩ́tɔ́ ámʋ nɩ.”
27 Marta respondeu: — Sim, Senhor! Eu creio que o senhor é o Cristo, o Filho de Deus que devia vir ao mundo.
28 Brɛ́á Marta lɛ́blɩ́ alɩ tá á, oleyinkí ba wóyítɔ́ bɛtɩ Maria ya ɩtsɛ́tɔ́, bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Osunápʋ́ laba, ɔdɛ fʋ́ tɩ.”
28 Depois de dizer isto, Marta foi chamar Maria, a sua irmã, e lhe disse em particular: — O Mestre chegou e está chamando você.
29 Maria lénya nú mʋ́ alɩ, ɔlɔkʋsʋ́ yɔ́ Yesu wá.
29 Quando Maria ouviu isso, levantou-se depressa e foi até ele,
30 (Alɩ brɛ́ ámʋtɔ á, Yesu mɔ́kʋ́nyá wíé wúlutɔ. Ɔlɩɩ́ ɔtɩ́nɛ́ ámʋ́ʋ́ Marta lɔ́yɔ́tʋ mʋ amʋ.)
30 pois Jesus ainda não tinha entrado na aldeia, mas permanecia onde Marta o havia encontrado.
31 Brɛ́á ahá ámʋ́ʋ́ bʋtsie Maria wá wóyítɔ́, bʋdɛ mʋ klʋn yiá ámʋ bowun ánɩ́ alakʋ́sʋ́ ɔtsáwʋlɛ pɛ́ ɔyɔ́ á, bɔkʋsʋ́ buo mʋ. Bʋkɩ bɛɛ ɔyɔ́ opulákpá ɩnʋ yósu.
31 Os judeus que estavam com Maria em casa e a consolavam, vendo-a levantar-se depressa e sair, seguiram-na, pensando que ela ia ao túmulo para chorar.
32 Brɛ́á Maria lówie Yesu wá á, ɔlɛda akpawunu, bláa Yesu ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́ Wíé, nɩ́ fʋbʋ nfɩ á, tɛkɩ mɩ́ píó mówu sí mɩ́!”
32 Quando Maria chegou ao lugar onde Jesus estava, ao vê-lo, lançou-se aos seus pés, dizendo: — Se o Senhor estivesse aqui, o meu irmão não teria morrido.
33 Brɛ́á Yesu lówun ánɩ́ Maria mʋa ahá ámʋ́ʋ́ bʋbuo mʋ amʋ fɛ́ɛ́ bʋdesú a, ɩlɛhɩɛ han mʋ. Mʋ́ sʋ mʋ ansɩ́ lɛpɛ.
33 Quando Jesus viu que ela chorava, e que os judeus que a acompanhavam também choravam, agitou-se no espírito e se comoveu.
34 Ɔlɛfɩtɛ́ amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Nkʋ́nʋ́ mlɩlópulá mʋ.”
34 E perguntou: Eles responderam: — Senhor, venha ver!
35 Ɩnʋ Yesu lósú.
35 Jesus chorou.
36 Mʋ́ sʋ Yudafɔ ámʋ bɛblɩ́ bɛɛ, “Kɩ alɩá ɔtɛhɩ́ɛ́ dwɛ́ Lasaro!”
36 Então os judeus disseram: — Vejam o quanto ele o amava.
37 Támɛ amʋ́tɔ́ akʋ bɛblɩ́ bɛɛ, “Megyí oyin ánfɩ lóbwií ansibi obwiepʋ́ ámʋ ansíbi nɩ. Ntogyi sʋ́ ɔmɛtalɩ́ kɩ́tá Lasaro yáɩ́, alawú?”
37 Mas alguns disseram: — Será que ele, que abriu os olhos ao cego, não podia fazer com que Lázaro não morresse?
38 Yesu ansɩ́ lɛ́trá pɛ́, ɔlɛnatɩ́ yɔ́ opulákpá ɩnʋ. Ibwi alatɔ bopulá mʋ, bemináa ibwi tin mʋ́ ɔnɔ́.
38 Jesus, agitando-se novamente em si mesmo, foi até o túmulo, que era uma gruta em cuja entrada tinham colocado uma pedra.
39 Ɩnʋ ɔlɛbláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Mlɩmina ibwi ámʋ lɛ ɔbɔ́ ámʋ ɔnɔ́.”
39 Então Jesus ordenou: Marta, irmã do falecido, disse a Jesus: — Senhor, já cheira mal, porque está morto há quatro dias.
40 Yesu lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Mmɛbláa fʋ mbɛ́ɛ nɩ́ fohogyi a, fówun alɩá Bulu ɩwɩ bʋ ifú?”
40 Jesus respondeu:
41 Ɩnʋ bemináa ibwi ámʋ lɛ́ ɔbɔ́ ámʋ ɔnɔ́. Yesu lótsu ansɩ́ fʋ́á kɩ ɔsʋ́sʋ́, blɩ́ ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́ Sɩ́, nɛdá fʋ́ ɩpán ánɩ́ fanú mɩ́ ɔmɛ.
41 Então tiraram a pedra. E Jesus, levantando os olhos para o céu, disse:
42 Nyin ánɩ́ fʋtonú mɩ́ mpáɩ ekekegyíɛkɛ. Támɛ ahá ánfɩ bʋlɩɩ́ nfɩ ánfɩ sʋ́ nablɩ́ alɩ, mɛ́nɩ bóhogyi ánɩ́ fʋ́lɔ́wa mɩ́.”
42 Eu sei que sempre me ouves, mas falei isso por causa da multidão presente, para que creiam que tu me enviaste.
43 Brɛ́á ɔlɔbɔ mpáɩ ánfɩ tá á, ɔlɔkplʋ́n blɩ́ ɔbɛ́ɛ, “Lasaro, dalɩ ba!” Yesu lɔ́kplʋn blɩ́ ɔbɛ́ɛ, “Lasaro, dalɩ ba!”|src="CN01768B.tif" size="span" loc="JHN11:35-44" copy="David C. Cook Foundation" ref="Yohane 11:43"
43 E, depois de dizer isso, clamou em alta voz:
44 Lasaro lɛ́dalɩ a, tati klɩ mʋ ɩbɩ pʋ́ mʋ ayabi. Dúku ɛ́ klɩ mʋ ansɩ́tɔ́. Yesu lɛ́bláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Mlɩsankɩ mʋ ɔnatɩ.”
44 Aquele que tinha morrido saiu, tendo os pés e as mãos amarrados com ataduras e o rosto envolto num lenço. Então Jesus lhes ordenou:
45 Yudafɔ ámʋ́ʋ́ bobuo Maria ba ɩnʋ ámʋ bowun tɔ́á Yesu labwɛ́. Mʋ́ sʋ amʋ́ tsɔtsɔɔtsɔ bɔhɔ mʋ gyi.
45 Muitos dos judeus que tinham vindo visitar Maria, vendo o que Jesus havia feito, creram nele.
46 Támɛ amʋ́tɔ́ akʋ bɔyɔ yɛ́bláa Farisifɔ ámʋ tɔ́á Yesu labwɛ́.
46 Outros, porém, foram até os fariseus e lhes contaram o que Jesus havia feito.
47 Ɩnʋnʋ Bulu igyí ahapʋ́ dɛhɛn pʋ́ Farisifɔ ámʋ bɛtɩ aba asʋ́n agyípʋ́ fia. Mʋ́ʋ́ bɛfɩtɛ́ aba bɛɛ, “Nkálɩ abɔ́bwɛ? Lɛ́lɛ́ mʋ́ á, oyin ánfɩ dɛ́ osúna tsɔtsɔɔtsɔ bwɛ.
47 Então os principais sacerdotes e os fariseus convocaram o Sinédrio e disseram: — O que estamos fazendo, uma vez que este homem opera muitos sinais?
48 Nɩ́ anɩmɛ́ka mʋ itin á, ɔhagyíɔha ɔbɔ́hɔ mʋ gyi. Ɩbɛ́ha Romafɔ bɛ́ba bobwie anɩ Bulu ɔtswɛ́kpa amʋ, yíntá anɩ ɔmá!”
48 Se o deixarmos assim, todos crerão nele; depois, virão os romanos e tomarão não só o nosso lugar, mas a própria nação.
49 Támɛ amʋ́tɔ́ ɔkʋlɛá bʋtɛtɩ́ mʋ Kaiafa, ogyi Bulu igyí ɔhapʋ́ dɛhɛn ofí ámʋtɔ lɛ́bláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Mlɩ mʋ́ mlɩméyín ɔlala!
49 Mas um deles, Caifás, que era sumo sacerdote naquele ano, advertiu-os, dizendo: — Vocês não sabem nada,
50 Mlɩmɔ́kʋ́bɩ́ ánɩ́ ɩbʋ alɛ́á ɔbakʋ́lɛ obówu ahá fɛ́ɛ́ nwunsʋ, dʋn ánɩ́ ɔmá ámʋtɔ ahá fɛ́ɛ́ bɛ́hɩ?”
50 nem entendem que é melhor para vocês que morra um só homem pelo povo e que não venha a perecer toda a nação.
51 Megyí Kaiafa onutó agywɩɩn ɔ́lɔpʋblɩ́ asʋ́n ánfɩ. Támɛ ɩ́nɩá ofí ámʋtɔ mʋgyí Bulu igyí ɔhapʋ́ dɛhɛn sʋ á, igyi asʋ́n ánɩ́ ɔlɛblɩ́ tswɩ ánɩ́ ilehián ánɩ́ Yesu obówu há Yudafɔ ɔmá.
51 Ora, Caifás não disse isto por conta própria, mas, sendo sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus estava para morrer pela nação.
52 Megyí bɛɛ ɔmá ámʋ nkʋlɛ pɛ́ sʋ obówu, mboún alɩá ɔbɛ́kpa Bulu ahá ánɩ́ badásáɩ́n fɛ́ɛ́ bɔwa abatɔ, bɔ́bwɛ ɩkʋlɛ sʋ.
52 E não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo os filhos de Deus, que andam dispersos.
53 Tsú ɛkɛ ámʋ bɔwa agywɩɩn bwɛ ánɩ́ bɔ́mɔ Yesu bɩ.
53 Desde aquele dia, resolveram matar Jesus.
54 Ɩ́nɩ sʋ Yesu mɛ́trá tsiá lɛ́ ɩwɩ ɔwan Yudafɔtɔ. Mboún ɔlɛnatɩ́ yɔ́ wúlu kʋá bʋtɛtɩ́ mʋ́ Efraim, ánɩ́ ɩbʋ dimbísʋ́. Mʋa mʋ akasɩ́pʋ́ amʋ betsiá ɩnʋ.
54 Assim sendo, Jesus já não andava publicamente entre os judeus, mas retirou-se para uma região vizinha ao deserto, para uma cidade chamada Efraim, onde permaneceu com os discípulos.
55 Brɛ́ ámʋtɔ á, Yudafɔ nkɛá bɔ́pʋgyi Israelfɔsʋ Katsʋn Nkɛ ámʋ lawíé wóyí tá. Ahá tsɔtsɔɔtsɔ botsu awúlusʋ dʋ́ yɔ́ Yerusalem ánɩ́ bɔyɔ́gyʋráa ɩwɩ asa nkɛ ámʋ ɩfʋn.
55 Estava próxima a Páscoa dos judeus, e muitos daquela região foram a Jerusalém antes da Páscoa para se purificar.
56 Brɛ́á bɔyɔ Bulu ɔtswɛ́kpa wunsɩnɛ́sʋ́ ɩnʋ á, bodunká ánɩ́ bówun Yesu. Mʋ́ sʋ bɛfɩtɛ́ aba bɛɛ, “Nkálɩ mlɩdɛ́kɩ́ɩ? Mlɩlahogyi mlɩaa, ɔbɛ́ba nkɛ ánfɩtɔ lóó?”
56 Lá, procuravam Jesus e, estando eles no templo, diziam uns aos outros: — O que vocês acham? Ele não virá à festa?
57 Támɛ brɛ́ ámʋtɔ á, Bulu igyí ahapʋ́ dɛhɛn pʋ́ Farisifɔ ámʋ babláa ahá bɛɛ, nɩ́ ɔkʋ owun ɔtɩ́nɛ́á Yesu bʋ a, ɔhá amʋ́ ɩbɩ, mɛ́nɩ bɛyɛ́kɩtá mʋ.
57 Ora, os principais sacerdotes e os fariseus haviam ordenado que, se alguém soubesse onde ele estava, o denunciasse, para que pudessem prendê-lo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.