João 11
Bulu ntam pɔpwɛ; Nkonya (NKONT) vs ARA
1 Oyin ɔkʋá bʋtɛtɩ́ mʋ Lasaro mʋa mʋ apio tsɩhɛ́ Maria pʋ́ Marta betsiá Betania wúlutɔ. Oyin ámʋ lɔ́lɔ.
1 Estava enfermo Lázaro, de Betânia, da aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 Maria anfɩ lɛ́tsɛɩ́ mʋ ofobí fánfáánfán wʋ́lɩ́ anɩ Wíe Yesu ayabisʋ, pʋ́ mʋ imi tsítsi mʋ́ nɩ. Mʋ pio yínhɛ́ gyí Lasaro anfɩ́ ɔda ɔdɛlɔ á.
2 Esta Maria, cujo irmão Lázaro estava enfermo, era a mesma que ungiu com bálsamo o Senhor e lhe enxugou os pés com os seus cabelos.
3 Mʋ́ sʋ mʋ apio tsɩhɛ́ ánfɩ bɔwa abí sɩ́sɩ́ Yesu bɛɛ, “Owíé, fʋ́ ɔdwɛpʋ́ dɛ́lɔ.”
3 Mandaram, pois, as irmãs de Lázaro dizer a Jesus: Senhor, está enfermo aquele a quem amas.
4 Yesu lónu asʋ́n ámʋ a, ɔlɛblɩ́ ɔbɛ́ɛ, “Megyí ɩlɔ ánfɩ ɔbɔ́mɔ mʋ, mboún ɩbɛ́lɛ Bulu numnyam ɔwan. Ɩbɔ́wa mɩ́ Bulu mʋ Bi ánfɩ ɛ́ numnyam.”
4 Ao receber a notícia, disse Jesus: Esta enfermidade não é para morte, e sim para a glória de Deus, a fim de que o Filho de Deus seja por ela glorificado.
5 Yesu tekle Marta mʋa Maria pʋ́ Lasaro fɛ́ɛ́ asʋ́n.
5 Ora, amava Jesus a Marta, e a sua irmã, e a Lázaro.
6 Támɛ brɛ́á olonu ánɩ́ Lasaro dɛ́lɔ á, ɔlɛtrá si tsiá ɔtɩ́nɛ́á ɔbʋ nkenyɔ́ kɛ́kɛ́.
6 Quando, pois, soube que Lázaro estava doente, ainda se demorou dois dias no lugar onde estava.
7 Mʋ́ ɔma a, ɔlɛbláa mʋ akasɩ́pʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Mlɩha ayinki yɔ Yudea.”
7 Depois, disse aos seus discípulos: Vamos outra vez para a Judeia.
8 Mʋ akasɩ́pʋ́ amʋ bɛfɩtɛ́ mʋ bɛɛ, “Osunápʋ́, nwɛ́n nfɩ Yudafɔ ahandɛ bakle abʋda fʋ́ abwi mɔ. Mʋ́ fɛɛ fɛ́trá yinkí yɔ́ ɩnʋ?”
8 Disseram-lhe os discípulos: Mestre, ainda agora os judeus procuravam apedrejar-te, e voltas para lá?
9 Yesu lɔ́pʋ yébi lɛ́ mʋ́ ɔnɔ́ ɔbɛ́ɛ, “Megyí dɔnhwɩ́rɩ dúanyɔ bʋ ɛkɛwʋ́lɛtɔ? Nɩ́ ɔha ná ɔyɩ kɛhɛtɔ á, ɔtamasúti, tsúfɛ́ nsaɩntɔ lɔ́wankɩ́, sʋ odewúun.
9 Respondeu Jesus: Não são doze as horas do dia? Se alguém andar de dia, não tropeça, porque vê a luz deste mundo;
10 Támɛ nɩ́ ɔkʋ ná oklúntɔ á, otosúti, tsúfɛ́ ɔmɛdɛ́ atɔ́ wúun.”
10 mas, se andar de noite, tropeça, porque nele não há luz.
11 Asʋ́n ánfɩ ɔma a, ɔlɛtrá blɩ́ ɔbɛ́ɛ, “Anɩ nyáwíe Lasaro ladɩ́dɩ, támɛ nɔyɔ́ anyetsinkí mʋ.”
11 Isto dizia e depois lhes acrescentou: Nosso amigo Lázaro adormeceu, mas vou para despertá-lo.
12 Akasɩ́pʋ́ amʋ bɛbláa mʋ bɛɛ, “Anɩ Wíe, nɩ́ ɔdɛdɩdɩ mʋ́ á, ɩwɩ bɔ́wa mʋ ɔnlɩn!”
12 Disseram-lhe, pois, os discípulos: Senhor, se dorme, estará salvo.
13 Lasaro lowu ɩwɩ asʋ́n Yesu dɛ́blɩ́, támɛ akasɩ́pʋ́ amʋ mʋ́ bʋkɩ bɛɛ mʋ dɩdɩ́ kɛkɛ ɩwɩ asʋ́n ɔdɛblɩ́.
13 Jesus, porém, falara com respeito à morte de Lázaro; mas eles supunham que tivesse falado do repouso do sono.
14 Ɩnʋ Yesu lówunáa kpa mʋ́ opulu ɔbɛ́ɛ, “Lasaro lawú.
14 Então, Jesus lhes disse claramente: Lázaro morreu;
15 Mlɩ sʋ ɩlawá mɩ́ ansigyí ánɩ́ mma ɩnʋ asa olowu, mɛ́nɩ mlɔ́hɔ mɩ gyi. Mlɩba ayɛkɩ mʋ.”
15 e por vossa causa me alegro de que lá não estivesse, para que possais crer; mas vamos ter com ele.
16 Ɩnʋ Toma ánɩ́ ogyi Tabí lɛ́bláa mʋ aba ámʋ ɔbɛ́ɛ, “Mlɩha anɩa mʋnyɔ fɛ́ɛ́ ayɔ, mɛ́nɩ nɩ́ lowu ígyi kʋ́ráá á, anɩa mʋnyɔ awu!”
16 Então, Tomé, chamado Dídimo, disse aos condiscípulos: Vamos também nós para morrermos com ele.
17 Yesu lówie Betania wúlutɔ á, bɛbláa mʋ bɛɛ bopulá Lasaro ɩlagyi nkɛná.
17 Chegando Jesus, encontrou Lázaro já sepultado, havia quatro dias.
18 Tsú Betania ya Yerusalem mɔfʋn máɩlɩ anyɔ.
18 Ora, Betânia estava cerca de quinze estádios perto de Jerusalém.
19 Mʋ́ sʋ Yudafɔ tsɔtsɔɔtsɔ bɛba Maria mʋa Marta gyɔwɩ ɔhakpá, amʋ́ píó lowu sʋ.
19 Muitos dentre os judeus tinham vindo ter com Marta e Maria, para as consolar a respeito de seu irmão.
20 Benya bláa Marta ánɩ́ Yesu ɔbá alɩ, ɔlɔkʋsʋ́ yéfia mʋ ɔkpa. Maria mʋ́ lésin wóyítɔ́.
20 Marta, quando soube que vinha Jesus, saiu ao seu encontro; Maria, porém, ficou sentada em casa.
21 Mʋ́ʋ́ Marta lɛ́bláa Yesu ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́ Wíe, tɛkɩ nɩ́ fʋbʋ nfɩ á, tɛkɩ mɩ́ píó mówu sí mɩ́.
21 Disse, pois, Marta a Jesus: Senhor, se estiveras aqui, não teria morrido meu irmão.
22 Támɛ séi kʋ́ráá nyin ánɩ́ tógyítɔ́á fɔ́kʋlɩ́ Bulu á, ɔbɛ́ha fʋ́.”
22 Mas também sei que, mesmo agora, tudo quanto pedires a Deus, Deus to concederá.
23 Yesu lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Fʋ́ píó ámʋ ɔbɛ́lakʋ́sʋ́.”
23 Declarou-lhe Jesus: Teu irmão há de ressurgir.
24 Marta lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Nyin ánɩ́ ɔbɔ́kʋsʋ́ ɛkɛ tráhɛ amʋ́ʋ́ afúli bɔ́kʋsʋ́ ámʋ.”
24 Eu sei, replicou Marta, que ele há de ressurgir na ressurreição, no último dia.
25 Yesu lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́gyí ɔhá ánɩ́ ntɔkʋ́sʋ́a ahá tsú afúlitɔ, há amʋ́ nkpa. Ɔhá ánɩ́ ɔlɔhɔ mɩ gyi owú kʋ́ráá á, ɔbɛ́trá tsiá nkpa.
25 Disse-lhe Jesus: Eu sou a ressurreição e a vida. Quem crê em mim, ainda que morra, viverá;
26 Ɔhá ánɩ́ otsie nkpa, ɔlɔhɔ mɩ gyi ɛ́ móowu ɛkɛkɛɛkɛ. Fahɔ mʋ́sʋ́ gyi?”
26 e todo o que vive e crê em mim não morrerá, eternamente. Crês isto?
27 Marta lótsulá mʋ́sʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Ee! Mɩ́ Wíe, nahogyi ánɩ́ fʋ́gyí Kristo, (ɔhá ámʋ́ʋ́ Bulu ladá mʋ ofúli), Bulu mʋ Bi ámʋ́ʋ́ bɛɛ ɔbɛ́ba ɔyɩ́tɔ́ ámʋ nɩ.”
27 Sim, Senhor, respondeu ela, eu tenho crido que tu és o Cristo, o Filho de Deus que devia vir ao mundo.
28 Brɛ́á Marta lɛ́blɩ́ alɩ tá á, oleyinkí ba wóyítɔ́ bɛtɩ Maria ya ɩtsɛ́tɔ́, bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Osunápʋ́ laba, ɔdɛ fʋ́ tɩ.”
28 Tendo dito isto, retirou-se e chamou Maria, sua irmã, e lhe disse em particular: O Mestre chegou e te chama.
29 Maria lénya nú mʋ́ alɩ, ɔlɔkʋsʋ́ yɔ́ Yesu wá.
29 Ela, ouvindo isto, levantou-se depressa e foi ter com ele,
30 (Alɩ brɛ́ ámʋtɔ á, Yesu mɔ́kʋ́nyá wíé wúlutɔ. Ɔlɩɩ́ ɔtɩ́nɛ́ ámʋ́ʋ́ Marta lɔ́yɔ́tʋ mʋ amʋ.)
30 pois Jesus ainda não tinha entrado na aldeia, mas permanecia onde Marta se avistara com ele.
31 Brɛ́á ahá ámʋ́ʋ́ bʋtsie Maria wá wóyítɔ́, bʋdɛ mʋ klʋn yiá ámʋ bowun ánɩ́ alakʋ́sʋ́ ɔtsáwʋlɛ pɛ́ ɔyɔ́ á, bɔkʋsʋ́ buo mʋ. Bʋkɩ bɛɛ ɔyɔ́ opulákpá ɩnʋ yósu.
31 Os judeus que estavam com Maria em casa e a consolavam, vendo-a levantar-se depressa e sair, seguiram-na, supondo que ela ia ao túmulo para chorar.
32 Brɛ́á Maria lówie Yesu wá á, ɔlɛda akpawunu, bláa Yesu ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́ Wíé, nɩ́ fʋbʋ nfɩ á, tɛkɩ mɩ́ píó mówu sí mɩ́!”
32 Quando Maria chegou ao lugar onde estava Jesus, ao vê-lo, lançou-se-lhe aos pés, dizendo: Senhor, se estiveras aqui, meu irmão não teria morrido.
33 Brɛ́á Yesu lówun ánɩ́ Maria mʋa ahá ámʋ́ʋ́ bʋbuo mʋ amʋ fɛ́ɛ́ bʋdesú a, ɩlɛhɩɛ han mʋ. Mʋ́ sʋ mʋ ansɩ́ lɛpɛ.
33 Jesus, vendo-a chorar, e bem assim os judeus que a acompanhavam, agitou-se no espírito e comoveu-se.
34 Ɔlɛfɩtɛ́ amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Nkʋ́nʋ́ mlɩlópulá mʋ.”
34 E perguntou: Onde o sepultastes? Eles lhe responderam: Senhor, vem e vê!
35 Ɩnʋ Yesu lósú.
35 Jesus chorou.
36 Mʋ́ sʋ Yudafɔ ámʋ bɛblɩ́ bɛɛ, “Kɩ alɩá ɔtɛhɩ́ɛ́ dwɛ́ Lasaro!”
36 Então, disseram os judeus: Vede quanto o amava.
37 Támɛ amʋ́tɔ́ akʋ bɛblɩ́ bɛɛ, “Megyí oyin ánfɩ lóbwií ansibi obwiepʋ́ ámʋ ansíbi nɩ. Ntogyi sʋ́ ɔmɛtalɩ́ kɩ́tá Lasaro yáɩ́, alawú?”
37 Mas alguns objetaram: Não podia ele, que abriu os olhos ao cego, fazer que este não morresse?
38 Yesu ansɩ́ lɛ́trá pɛ́, ɔlɛnatɩ́ yɔ́ opulákpá ɩnʋ. Ibwi alatɔ bopulá mʋ, bemináa ibwi tin mʋ́ ɔnɔ́.
38 Jesus, agitando-se novamente em si mesmo, encaminhou-se para o túmulo; era este uma gruta a cuja entrada tinham posto uma pedra.
39 Ɩnʋ ɔlɛbláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Mlɩmina ibwi ámʋ lɛ ɔbɔ́ ámʋ ɔnɔ́.”
39 Então, ordenou Jesus: Tirai a pedra. Disse-lhe Marta, irmã do morto: Senhor, já cheira mal, porque já é de quatro dias.
40 Yesu lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Mmɛbláa fʋ mbɛ́ɛ nɩ́ fohogyi a, fówun alɩá Bulu ɩwɩ bʋ ifú?”
40 Respondeu-lhe Jesus: Não te disse eu que, se creres, verás a glória de Deus?
41 Ɩnʋ bemináa ibwi ámʋ lɛ́ ɔbɔ́ ámʋ ɔnɔ́. Yesu lótsu ansɩ́ fʋ́á kɩ ɔsʋ́sʋ́, blɩ́ ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́ Sɩ́, nɛdá fʋ́ ɩpán ánɩ́ fanú mɩ́ ɔmɛ.
41 Tiraram, então, a pedra. E Jesus, levantando os olhos para o céu, disse: Pai, graças te dou porque me ouviste.
42 Nyin ánɩ́ fʋtonú mɩ́ mpáɩ ekekegyíɛkɛ. Támɛ ahá ánfɩ bʋlɩɩ́ nfɩ ánfɩ sʋ́ nablɩ́ alɩ, mɛ́nɩ bóhogyi ánɩ́ fʋ́lɔ́wa mɩ́.”
42 Aliás, eu sabia que sempre me ouves, mas assim falei por causa da multidão presente, para que creiam que tu me enviaste.
43 Brɛ́á ɔlɔbɔ mpáɩ ánfɩ tá á, ɔlɔkplʋ́n blɩ́ ɔbɛ́ɛ, “Lasaro, dalɩ ba!” Yesu lɔ́kplʋn blɩ́ ɔbɛ́ɛ, “Lasaro, dalɩ ba!”|src="CN01768B.tif" size="span" loc="JHN11:35-44" copy="David C. Cook Foundation" ref="Yohane 11:43"
43 E, tendo dito isto, clamou em alta voz: Lázaro, vem para fora!
44 Lasaro lɛ́dalɩ a, tati klɩ mʋ ɩbɩ pʋ́ mʋ ayabi. Dúku ɛ́ klɩ mʋ ansɩ́tɔ́. Yesu lɛ́bláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Mlɩsankɩ mʋ ɔnatɩ.”
44 Saiu aquele que estivera morto, tendo os pés e as mãos ligados com ataduras e o rosto envolto num lenço. Então, lhes ordenou Jesus: Desatai-o e deixai-o ir.
45 Yudafɔ ámʋ́ʋ́ bobuo Maria ba ɩnʋ ámʋ bowun tɔ́á Yesu labwɛ́. Mʋ́ sʋ amʋ́ tsɔtsɔɔtsɔ bɔhɔ mʋ gyi.
45 Muitos, pois, dentre os judeus que tinham vindo visitar Maria, vendo o que fizera Jesus, creram nele.
46 Támɛ amʋ́tɔ́ akʋ bɔyɔ yɛ́bláa Farisifɔ ámʋ tɔ́á Yesu labwɛ́.
46 Outros, porém, foram ter com os fariseus e lhes contaram dos feitos que Jesus realizara.
47 Ɩnʋnʋ Bulu igyí ahapʋ́ dɛhɛn pʋ́ Farisifɔ ámʋ bɛtɩ aba asʋ́n agyípʋ́ fia. Mʋ́ʋ́ bɛfɩtɛ́ aba bɛɛ, “Nkálɩ abɔ́bwɛ? Lɛ́lɛ́ mʋ́ á, oyin ánfɩ dɛ́ osúna tsɔtsɔɔtsɔ bwɛ.
47 Então, os principais sacerdotes e os fariseus convocaram o Sinédrio; e disseram: Que estamos fazendo, uma vez que este homem opera muitos sinais?
48 Nɩ́ anɩmɛ́ka mʋ itin á, ɔhagyíɔha ɔbɔ́hɔ mʋ gyi. Ɩbɛ́ha Romafɔ bɛ́ba bobwie anɩ Bulu ɔtswɛ́kpa amʋ, yíntá anɩ ɔmá!”
48 Se o deixarmos assim, todos crerão nele; depois, virão os romanos e tomarão não só o nosso lugar, mas a própria nação.
49 Támɛ amʋ́tɔ́ ɔkʋlɛá bʋtɛtɩ́ mʋ Kaiafa, ogyi Bulu igyí ɔhapʋ́ dɛhɛn ofí ámʋtɔ lɛ́bláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Mlɩ mʋ́ mlɩméyín ɔlala!
49 Caifás, porém, um dentre eles, sumo sacerdote naquele ano, advertiu-os, dizendo: Vós nada sabeis,
50 Mlɩmɔ́kʋ́bɩ́ ánɩ́ ɩbʋ alɛ́á ɔbakʋ́lɛ obówu ahá fɛ́ɛ́ nwunsʋ, dʋn ánɩ́ ɔmá ámʋtɔ ahá fɛ́ɛ́ bɛ́hɩ?”
50 nem considerais que vos convém que morra um só homem pelo povo e que não venha a perecer toda a nação.
51 Megyí Kaiafa onutó agywɩɩn ɔ́lɔpʋblɩ́ asʋ́n ánfɩ. Támɛ ɩ́nɩá ofí ámʋtɔ mʋgyí Bulu igyí ɔhapʋ́ dɛhɛn sʋ á, igyi asʋ́n ánɩ́ ɔlɛblɩ́ tswɩ ánɩ́ ilehián ánɩ́ Yesu obówu há Yudafɔ ɔmá.
51 Ora, ele não disse isto de si mesmo; mas, sendo sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus estava para morrer pela nação
52 Megyí bɛɛ ɔmá ámʋ nkʋlɛ pɛ́ sʋ obówu, mboún alɩá ɔbɛ́kpa Bulu ahá ánɩ́ badásáɩ́n fɛ́ɛ́ bɔwa abatɔ, bɔ́bwɛ ɩkʋlɛ sʋ.
52 e não somente pela nação, mas também para reunir em um só corpo os filhos de Deus, que andam dispersos.
53 Tsú ɛkɛ ámʋ bɔwa agywɩɩn bwɛ ánɩ́ bɔ́mɔ Yesu bɩ.
53 Desde aquele dia, resolveram matá-lo.
54 Ɩ́nɩ sʋ Yesu mɛ́trá tsiá lɛ́ ɩwɩ ɔwan Yudafɔtɔ. Mboún ɔlɛnatɩ́ yɔ́ wúlu kʋá bʋtɛtɩ́ mʋ́ Efraim, ánɩ́ ɩbʋ dimbísʋ́. Mʋa mʋ akasɩ́pʋ́ amʋ betsiá ɩnʋ.
54 De sorte que Jesus já não andava publicamente entre os judeus, mas retirou-se para uma região vizinha ao deserto, para uma cidade chamada Efraim; e ali permaneceu com os discípulos.
55 Brɛ́ ámʋtɔ á, Yudafɔ nkɛá bɔ́pʋgyi Israelfɔsʋ Katsʋn Nkɛ ámʋ lawíé wóyí tá. Ahá tsɔtsɔɔtsɔ botsu awúlusʋ dʋ́ yɔ́ Yerusalem ánɩ́ bɔyɔ́gyʋráa ɩwɩ asa nkɛ ámʋ ɩfʋn.
55 Estava próxima a Páscoa dos judeus; e muitos daquela região subiram para Jerusalém antes da Páscoa, para se purificarem.
56 Brɛ́á bɔyɔ Bulu ɔtswɛ́kpa wunsɩnɛ́sʋ́ ɩnʋ á, bodunká ánɩ́ bówun Yesu. Mʋ́ sʋ bɛfɩtɛ́ aba bɛɛ, “Nkálɩ mlɩdɛ́kɩ́ɩ? Mlɩlahogyi mlɩaa, ɔbɛ́ba nkɛ ánfɩtɔ lóó?”
56 Lá, procuravam Jesus e, estando eles no templo, diziam uns aos outros: Que vos parece? Não virá ele à festa?
57 Támɛ brɛ́ ámʋtɔ á, Bulu igyí ahapʋ́ dɛhɛn pʋ́ Farisifɔ ámʋ babláa ahá bɛɛ, nɩ́ ɔkʋ owun ɔtɩ́nɛ́á Yesu bʋ a, ɔhá amʋ́ ɩbɩ, mɛ́nɩ bɛyɛ́kɩtá mʋ.
57 Ora, os principais sacerdotes e os fariseus tinham dado ordem para, se alguém soubesse onde ele estava, denunciá-lo, a fim de o prenderem.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.