João 11

Bulu ntam pɔpwɛ; Nkonya (NKONT) vs BKJ

Sair da comparação
1 Oyin ɔkʋá bʋtɛtɩ́ mʋ Lasaro mʋa mʋ apio tsɩhɛ́ Maria pʋ́ Marta betsiá Betania wúlutɔ. Oyin ámʋ lɔ́lɔ.
1 Ora, havia um certo homem enfermo, chamado Lázaro, de Betânia, da aldeia de Maria e de sua irmã Marta.
2 Maria anfɩ lɛ́tsɛɩ́ mʋ ofobí fánfáánfán wʋ́lɩ́ anɩ Wíe Yesu ayabisʋ, pʋ́ mʋ imi tsítsi mʋ́ nɩ. Mʋ pio yínhɛ́ gyí Lasaro anfɩ́ ɔda ɔdɛlɔ á.
2 (Era aquela Maria que ungiu o Senhor com unguento, e secou os seus pés com os seus cabelos, cujo irmão, Lázaro, estava enfermo).
3 Mʋ́ sʋ mʋ apio tsɩhɛ́ ánfɩ bɔwa abí sɩ́sɩ́ Yesu bɛɛ, “Owíé, fʋ́ ɔdwɛpʋ́ dɛ́lɔ.”
3 Portanto, suas irmãs enviaram até ele dizendo: Senhor, eis que está enfermo aquele que tu amas.
4 Yesu lónu asʋ́n ámʋ a, ɔlɛblɩ́ ɔbɛ́ɛ, “Megyí ɩlɔ ánfɩ ɔbɔ́mɔ mʋ, mboún ɩbɛ́lɛ Bulu numnyam ɔwan. Ɩbɔ́wa mɩ́ Bulu mʋ Bi ánfɩ ɛ́ numnyam.”
4 Quando Jesus ouviu isso, ele disse: Esta enfermidade não é para morte, mas para glória de Deus, para que o Filho de Deus seja glorificado por ela.
5 Yesu tekle Marta mʋa Maria pʋ́ Lasaro fɛ́ɛ́ asʋ́n.
5 Ora, Jesus amava a Marta, e a sua irmã, e a Lázaro.
6 Támɛ brɛ́á olonu ánɩ́ Lasaro dɛ́lɔ á, ɔlɛtrá si tsiá ɔtɩ́nɛ́á ɔbʋ nkenyɔ́ kɛ́kɛ́.
6 Ouvindo, pois, que ele estava enfermo, ficou ainda dois dias no lugar onde ele estava.
7 Mʋ́ ɔma a, ɔlɛbláa mʋ akasɩ́pʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Mlɩha ayinki yɔ Yudea.”
7 Depois disso, então, ele diz aos seus discípulos: Vamos outra vez para a Judeia.
8 Mʋ akasɩ́pʋ́ amʋ bɛfɩtɛ́ mʋ bɛɛ, “Osunápʋ́, nwɛ́n nfɩ Yudafɔ ahandɛ bakle abʋda fʋ́ abwi mɔ. Mʋ́ fɛɛ fɛ́trá yinkí yɔ́ ɩnʋ?”
8 Seus discípulos lhe disseram: Mestre, recentemente os judeus procuravam apedrejar-te, e tu vais para lá novamente?
9 Yesu lɔ́pʋ yébi lɛ́ mʋ́ ɔnɔ́ ɔbɛ́ɛ, “Megyí dɔnhwɩ́rɩ dúanyɔ bʋ ɛkɛwʋ́lɛtɔ? Nɩ́ ɔha ná ɔyɩ kɛhɛtɔ á, ɔtamasúti, tsúfɛ́ nsaɩntɔ lɔ́wankɩ́, sʋ odewúun.
9 Jesus respondeu: Não há doze horas no dia? Se algum homem andar de dia, ele não tropeça, porque ele vê a luz deste mundo.
10 Támɛ nɩ́ ɔkʋ ná oklúntɔ á, otosúti, tsúfɛ́ ɔmɛdɛ́ atɔ́ wúun.”
10 Mas se um homem andar de noite, ele tropeça, porque nele não há luz.
11 Asʋ́n ánfɩ ɔma a, ɔlɛtrá blɩ́ ɔbɛ́ɛ, “Anɩ nyáwíe Lasaro ladɩ́dɩ, támɛ nɔyɔ́ anyetsinkí mʋ.”
11 Essas coisas ele falou, e depois disso ele lhes disse: Nosso amigo Lázaro dorme, mas eu vou, para que eu possa despertá-lo do sono.
12 Akasɩ́pʋ́ amʋ bɛbláa mʋ bɛɛ, “Anɩ Wíe, nɩ́ ɔdɛdɩdɩ mʋ́ á, ɩwɩ bɔ́wa mʋ ɔnlɩn!”
12 Disseram-lhe, então, os seus discípulos: Senhor, se dorme, ele ficará bom.
13 Lasaro lowu ɩwɩ asʋ́n Yesu dɛ́blɩ́, támɛ akasɩ́pʋ́ amʋ mʋ́ bʋkɩ bɛɛ mʋ dɩdɩ́ kɛkɛ ɩwɩ asʋ́n ɔdɛblɩ́.
13 Todavia Jesus havia falado de sua morte, mas eles pensavam que falava do repouso do sono.
14 Ɩnʋ Yesu lówunáa kpa mʋ́ opulu ɔbɛ́ɛ, “Lasaro lawú.
14 Então, Jesus disse-lhes claramente: Lázaro está morto.
15 Mlɩ sʋ ɩlawá mɩ́ ansigyí ánɩ́ mma ɩnʋ asa olowu, mɛ́nɩ mlɔ́hɔ mɩ gyi. Mlɩba ayɛkɩ mʋ.”
15 E estou contente por causa de vós, de que eu não estivesse ali, para que creiais; no entanto, vamos até ele.
16 Ɩnʋ Toma ánɩ́ ogyi Tabí lɛ́bláa mʋ aba ámʋ ɔbɛ́ɛ, “Mlɩha anɩa mʋnyɔ fɛ́ɛ́ ayɔ, mɛ́nɩ nɩ́ lowu ígyi kʋ́ráá á, anɩa mʋnyɔ awu!”
16 Então disse Tomé, que é chamado Dídimo, aos seus condiscípulos: Vamos nós também, para que possamos morrer com ele.
17 Yesu lówie Betania wúlutɔ á, bɛbláa mʋ bɛɛ bopulá Lasaro ɩlagyi nkɛná.
17 Quando Jesus chegou, encontrou Lázaro já há quatro dias no sepulcro.
18 Tsú Betania ya Yerusalem mɔfʋn máɩlɩ anyɔ.
18 Ora, Betânia estava perto de Jerusalém, cerca de quinze estádios.
19 Mʋ́ sʋ Yudafɔ tsɔtsɔɔtsɔ bɛba Maria mʋa Marta gyɔwɩ ɔhakpá, amʋ́ píó lowu sʋ.
19 E muitos dos judeus tinham ido consolar a Marta e a Maria, acerca de seu irmão.
20 Benya bláa Marta ánɩ́ Yesu ɔbá alɩ, ɔlɔkʋsʋ́ yéfia mʋ ɔkpa. Maria mʋ́ lésin wóyítɔ́.
20 Ouvindo, então, Marta que Jesus vinha, foi ao seu encontro. Mas Maria ficou assentada em casa.
21 Mʋ́ʋ́ Marta lɛ́bláa Yesu ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́ Wíe, tɛkɩ nɩ́ fʋbʋ nfɩ á, tɛkɩ mɩ́ píó mówu sí mɩ́.
21 Então, disse Marta a Jesus: Senhor, se tu estivesses aqui, meu irmão não teria morrido.
22 Támɛ séi kʋ́ráá nyin ánɩ́ tógyítɔ́á fɔ́kʋlɩ́ Bulu á, ɔbɛ́ha fʋ́.”
22 Mas eu sei, que agora mesmo, tudo quanto pedires a Deus, Deus te concederá.
23 Yesu lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Fʋ́ píó ámʋ ɔbɛ́lakʋ́sʋ́.”
23 Disse-lhe Jesus: Teu irmão há de ressuscitar.
24 Marta lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Nyin ánɩ́ ɔbɔ́kʋsʋ́ ɛkɛ tráhɛ amʋ́ʋ́ afúli bɔ́kʋsʋ́ ámʋ.”
24 Disse-lhe Marta: Eu sei que há de ressuscitar na ressurreição do último dia.
25 Yesu lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́gyí ɔhá ánɩ́ ntɔkʋ́sʋ́a ahá tsú afúlitɔ, há amʋ́ nkpa. Ɔhá ánɩ́ ɔlɔhɔ mɩ gyi owú kʋ́ráá á, ɔbɛ́trá tsiá nkpa.
25 Disse-lhe Jesus: Eu sou a ressurreição, e a vida; quem crê em mim, ainda que esteja morto, ele viverá;
26 Ɔhá ánɩ́ otsie nkpa, ɔlɔhɔ mɩ gyi ɛ́ móowu ɛkɛkɛɛkɛ. Fahɔ mʋ́sʋ́ gyi?”
26 e todo aquele que vive e crê em mim nunca morrerá. Crês tu isto?
27 Marta lótsulá mʋ́sʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Ee! Mɩ́ Wíe, nahogyi ánɩ́ fʋ́gyí Kristo, (ɔhá ámʋ́ʋ́ Bulu ladá mʋ ofúli), Bulu mʋ Bi ámʋ́ʋ́ bɛɛ ɔbɛ́ba ɔyɩ́tɔ́ ámʋ nɩ.”
27 Disse-lhe ela: Sim, Senhor; eu creio que tu és o Cristo, o Filho de Deus, que havia de vir ao mundo.
28 Brɛ́á Marta lɛ́blɩ́ alɩ tá á, oleyinkí ba wóyítɔ́ bɛtɩ Maria ya ɩtsɛ́tɔ́, bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Osunápʋ́ laba, ɔdɛ fʋ́ tɩ.”
28 E, tendo ela dito isso, seguiu o seu caminho, e chamou secretamente a Maria, sua irmã, dizendo: O Mestre está aqui e te chama.
29 Maria lénya nú mʋ́ alɩ, ɔlɔkʋsʋ́ yɔ́ Yesu wá.
29 Assim que ela ouviu isso, levantou-se depressa, e foi até ele.
30 (Alɩ brɛ́ ámʋtɔ á, Yesu mɔ́kʋ́nyá wíé wúlutɔ. Ɔlɩɩ́ ɔtɩ́nɛ́ ámʋ́ʋ́ Marta lɔ́yɔ́tʋ mʋ amʋ.)
30 Ora, Jesus ainda não tinha chegado à aldeia, mas estava no lugar onde Marta o encontrara.
31 Brɛ́á ahá ámʋ́ʋ́ bʋtsie Maria wá wóyítɔ́, bʋdɛ mʋ klʋn yiá ámʋ bowun ánɩ́ alakʋ́sʋ́ ɔtsáwʋlɛ pɛ́ ɔyɔ́ á, bɔkʋsʋ́ buo mʋ. Bʋkɩ bɛɛ ɔyɔ́ opulákpá ɩnʋ yósu.
31 Os judeus, pois, que estavam com ela na casa e a consolavam, vendo que Maria se levantara e saíra apressadamente, seguiram-na, dizendo: Ela vai ao sepulcro para chorar ali.
32 Brɛ́á Maria lówie Yesu wá á, ɔlɛda akpawunu, bláa Yesu ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́ Wíé, nɩ́ fʋbʋ nfɩ á, tɛkɩ mɩ́ píó mówu sí mɩ́!”
32 Tendo, pois, Maria chegado onde Jesus estava e vendo-o, ela lançou-se aos seus pés, dizendo-lhe: Senhor, se tu estivesses aqui, meu irmão não teria morrido.
33 Brɛ́á Yesu lówun ánɩ́ Maria mʋa ahá ámʋ́ʋ́ bʋbuo mʋ amʋ fɛ́ɛ́ bʋdesú a, ɩlɛhɩɛ han mʋ. Mʋ́ sʋ mʋ ansɩ́ lɛpɛ.
33 Quando Jesus, pois, a viu chorar, e choravam também os judeus que vinham com ela, comoveu-se em espírito e conturbou-se,
34 Ɔlɛfɩtɛ́ amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Nkʋ́nʋ́ mlɩlópulá mʋ.”
34 e disse: Onde o pusestes? Eles disseram-lhe: Senhor, vem e vê.
35 Ɩnʋ Yesu lósú.
35 Jesus chorou.
36 Mʋ́ sʋ Yudafɔ ámʋ bɛblɩ́ bɛɛ, “Kɩ alɩá ɔtɛhɩ́ɛ́ dwɛ́ Lasaro!”
36 Disseram, então, os judeus: Vede como ele o amava!
37 Támɛ amʋ́tɔ́ akʋ bɛblɩ́ bɛɛ, “Megyí oyin ánfɩ lóbwií ansibi obwiepʋ́ ámʋ ansíbi nɩ. Ntogyi sʋ́ ɔmɛtalɩ́ kɩ́tá Lasaro yáɩ́, alawú?”
37 E alguns deles disseram: Não podia este homem, que abriu os olhos ao cego, fazer também com que este homem não morresse?
38 Yesu ansɩ́ lɛ́trá pɛ́, ɔlɛnatɩ́ yɔ́ opulákpá ɩnʋ. Ibwi alatɔ bopulá mʋ, bemináa ibwi tin mʋ́ ɔnɔ́.
38 Jesus, pois, novamente comovido em si mesmo, foi ao sepulcro. Era uma caverna e tinha uma pedra posta sobre ela.
39 Ɩnʋ ɔlɛbláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Mlɩmina ibwi ámʋ lɛ ɔbɔ́ ámʋ ɔnɔ́.”
39 Disse Jesus: Tirai a pedra. Marta, irmã daquele que estava morto, disse-lhe: Senhor, a essa altura ele cheira mal, porque ele está morto há quatro dias.
40 Yesu lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Mmɛbláa fʋ mbɛ́ɛ nɩ́ fohogyi a, fówun alɩá Bulu ɩwɩ bʋ ifú?”
40 Disse-lhe Jesus: Eu não te disse que, se tu creres, verás a glória de Deus?
41 Ɩnʋ bemináa ibwi ámʋ lɛ́ ɔbɔ́ ámʋ ɔnɔ́. Yesu lótsu ansɩ́ fʋ́á kɩ ɔsʋ́sʋ́, blɩ́ ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́ Sɩ́, nɛdá fʋ́ ɩpán ánɩ́ fanú mɩ́ ɔmɛ.
41 Então, eles tiraram a pedra do lugar onde jazia o morto. E Jesus, levantando seus olhos, disse: Pai, eu te agradeço, por me haveres ouvido.
42 Nyin ánɩ́ fʋtonú mɩ́ mpáɩ ekekegyíɛkɛ. Támɛ ahá ánfɩ bʋlɩɩ́ nfɩ ánfɩ sʋ́ nablɩ́ alɩ, mɛ́nɩ bóhogyi ánɩ́ fʋ́lɔ́wa mɩ́.”
42 Eu sei que sempre me ouves, mas por causa da multidão que está ao redor eu disse isso, para que possam crer que tu me enviaste.
43 Brɛ́á ɔlɔbɔ mpáɩ ánfɩ tá á, ɔlɔkplʋ́n blɩ́ ɔbɛ́ɛ, “Lasaro, dalɩ ba!” Yesu lɔ́kplʋn blɩ́ ɔbɛ́ɛ, “Lasaro, dalɩ ba!”|src="CN01768B.tif" size="span" loc="JHN11:35-44" copy="David C. Cook Foundation" ref="Yohane 11:43"
43 E, tendo dito isso, clamou em alta voz: Lázaro, vem para fora.
44 Lasaro lɛ́dalɩ a, tati klɩ mʋ ɩbɩ pʋ́ mʋ ayabi. Dúku ɛ́ klɩ mʋ ansɩ́tɔ́. Yesu lɛ́bláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Mlɩsankɩ mʋ ɔnatɩ.”
44 E saiu o que estivera morto, amarrado nos pés e nas mãos com faixas; e a sua face envolta em um lenço. Disse-lhes Jesus: Desatai-o, e deixai-o ir.
45 Yudafɔ ámʋ́ʋ́ bobuo Maria ba ɩnʋ ámʋ bowun tɔ́á Yesu labwɛ́. Mʋ́ sʋ amʋ́ tsɔtsɔɔtsɔ bɔhɔ mʋ gyi.
45 Então, muitos dentre os judeus que tinham vindo a Maria, e que haviam visto as coisas que Jesus fizera, creram nele.
46 Támɛ amʋ́tɔ́ akʋ bɔyɔ yɛ́bláa Farisifɔ ámʋ tɔ́á Yesu labwɛ́.
46 Mas alguns deles foram pelo seu caminho até os fariseus, e lhes contaram as coisas que Jesus havia feito.
47 Ɩnʋnʋ Bulu igyí ahapʋ́ dɛhɛn pʋ́ Farisifɔ ámʋ bɛtɩ aba asʋ́n agyípʋ́ fia. Mʋ́ʋ́ bɛfɩtɛ́ aba bɛɛ, “Nkálɩ abɔ́bwɛ? Lɛ́lɛ́ mʋ́ á, oyin ánfɩ dɛ́ osúna tsɔtsɔɔtsɔ bwɛ.
47 Então, reuniram-se os principais sacerdotes e os fariseus em conselho, dizendo: O que faremos? Pois este homem faz muitos milagres.
48 Nɩ́ anɩmɛ́ka mʋ itin á, ɔhagyíɔha ɔbɔ́hɔ mʋ gyi. Ɩbɛ́ha Romafɔ bɛ́ba bobwie anɩ Bulu ɔtswɛ́kpa amʋ, yíntá anɩ ɔmá!”
48 Se o deixarmos assim sozinho, todos os homens crerão nele; e virão os romanos e tirar-nos-ão o nosso lugar e a nação.
49 Támɛ amʋ́tɔ́ ɔkʋlɛá bʋtɛtɩ́ mʋ Kaiafa, ogyi Bulu igyí ɔhapʋ́ dɛhɛn ofí ámʋtɔ lɛ́bláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Mlɩ mʋ́ mlɩméyín ɔlala!
49 E um deles, chamado Caifás, que era sumo sacerdote naquele ano, lhes disse: Vós não entendeis nada,
50 Mlɩmɔ́kʋ́bɩ́ ánɩ́ ɩbʋ alɛ́á ɔbakʋ́lɛ obówu ahá fɛ́ɛ́ nwunsʋ, dʋn ánɩ́ ɔmá ámʋtɔ ahá fɛ́ɛ́ bɛ́hɩ?”
50 nem considerais que nos convém que um homem morra pelo povo e que não pereça toda a nação.
51 Megyí Kaiafa onutó agywɩɩn ɔ́lɔpʋblɩ́ asʋ́n ánfɩ. Támɛ ɩ́nɩá ofí ámʋtɔ mʋgyí Bulu igyí ɔhapʋ́ dɛhɛn sʋ á, igyi asʋ́n ánɩ́ ɔlɛblɩ́ tswɩ ánɩ́ ilehián ánɩ́ Yesu obówu há Yudafɔ ɔmá.
51 Ora, isso não disse ele por si mesmo; mas, sendo o sumo sacerdote naquele ano, profetizou que Jesus havia de morrer pela nação;
52 Megyí bɛɛ ɔmá ámʋ nkʋlɛ pɛ́ sʋ obówu, mboún alɩá ɔbɛ́kpa Bulu ahá ánɩ́ badásáɩ́n fɛ́ɛ́ bɔwa abatɔ, bɔ́bwɛ ɩkʋlɛ sʋ.
52 e não somente por aquela nação, mas também para congregar num só corpo os filhos de Deus que estavam dispersos.
53 Tsú ɛkɛ ámʋ bɔwa agywɩɩn bwɛ ánɩ́ bɔ́mɔ Yesu bɩ.
53 Desde aquele dia, pois, eles tomavam conselho para o matarem.
54 Ɩ́nɩ sʋ Yesu mɛ́trá tsiá lɛ́ ɩwɩ ɔwan Yudafɔtɔ. Mboún ɔlɛnatɩ́ yɔ́ wúlu kʋá bʋtɛtɩ́ mʋ́ Efraim, ánɩ́ ɩbʋ dimbísʋ́. Mʋa mʋ akasɩ́pʋ́ amʋ betsiá ɩnʋ.
54 Jesus, portanto, já não andava publicamente entre os judeus, mas retirou-se dali para a terra junto do deserto, para uma cidade chamada Efraim, e ali continuava com os seus discípulos.
55 Brɛ́ ámʋtɔ á, Yudafɔ nkɛá bɔ́pʋgyi Israelfɔsʋ Katsʋn Nkɛ ámʋ lawíé wóyí tá. Ahá tsɔtsɔɔtsɔ botsu awúlusʋ dʋ́ yɔ́ Yerusalem ánɩ́ bɔyɔ́gyʋráa ɩwɩ asa nkɛ ámʋ ɩfʋn.
55 E estava próxima a Páscoa dos judeus; e dessa região subiram muitos a Jerusalém, antes da Páscoa, para se purificarem.
56 Brɛ́á bɔyɔ Bulu ɔtswɛ́kpa wunsɩnɛ́sʋ́ ɩnʋ á, bodunká ánɩ́ bówun Yesu. Mʋ́ sʋ bɛfɩtɛ́ aba bɛɛ, “Nkálɩ mlɩdɛ́kɩ́ɩ? Mlɩlahogyi mlɩaa, ɔbɛ́ba nkɛ ánfɩtɔ lóó?”
56 Então eles buscavam por Jesus, e falavam entre si, estando no templo: Que vos parece? Não virá ele à festa?
57 Támɛ brɛ́ ámʋtɔ á, Bulu igyí ahapʋ́ dɛhɛn pʋ́ Farisifɔ ámʋ babláa ahá bɛɛ, nɩ́ ɔkʋ owun ɔtɩ́nɛ́á Yesu bʋ a, ɔhá amʋ́ ɩbɩ, mɛ́nɩ bɛyɛ́kɩtá mʋ.
57 Ora, os principais sacerdotes e os fariseus tinham dado ordem para que, se algum homem soubesse onde ele estava, ele deveria mostrar, para que o prendessem.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar João 11, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.