Atos 5

Bulu ntam pɔpwɛ; Nkonya (NKONT) vs NVT

Sair da comparação
NVT Nova Versão Transformadora
1 Ɩnʋ oyin ɔkʋá bʋtɛtɩ́ mʋ Anania mʋa mʋ ka Safira ɛ́ bɛfɛ amʋ́ siadɩɛ kʋ.
1 Havia, porém, um homem chamado Ananias que, com sua esposa, Safira, vendeu uma propriedade.
2 Támɛ Anania lɛ́lɛ kɔ́ba amʋ kʋ ŋáín, mʋ ka ɛ́ yin mʋ́ ɩwɩ. Ɔlɔpʋ kɔ́ba amʋ tráhɛ ba sumbí ayɔpʋ́ ámʋ.
2 Levou apenas parte do dinheiro aos apóstolos, mas, com aprovação da esposa, afirmou que aquele era o valor total e ficou com o resto.
3 Mʋ́ʋ́ Petro lɛ́fɩtɛ́ mʋ ɔbɛ́ɛ, “Anania, ntogyi sʋ́ fahá Ɔbʋnsám lagyi fʋsʋ, fapʋ́ kɔ́ba amʋ́ʋ́ fenya ámʋ kʋ ŋáín, bɔ́wa afunu suná Ɔŋɛ Wankɩ́hɛ́?
3 Então Pedro disse: “Ananias, por que você deixou Satanás encher seu coração? Você mentiu para o Espírito Santo quando guardou parte do dinheiro para si.
4 Fʋ́bʋ́ fʋ́ ɔsʋlʋ́ʋ asa fɛfɛ mʋ́. Ɩ́nɩá fɛfɛ mʋ́ ɛ́ á, fʋ́bʋ́ fʋ́ kɔ́ba. Ntɔ láhan fʋ sʋ́ fabwɛ́ ɩtɔ́á igyi alɩ? Bulu fawá afunu súná o, megyí anyánkpʋ́sa.”
4 A propriedade era sua para vender ou não, como quisesse. E, depois de vendê-la, o dinheiro também era seu, para entregar ou não. Como pôde fazer uma coisa dessas? Você não mentiu para nós, mas para Deus!”.
5 Anania lénya nú asʋ́n ánfɩ alɩ á, ɔlɛtɩn da wú. Mʋ́ sʋ ifú lɛhɩɛ kɩ́tá ahá ánɩ́ bonu asʋ́n ánfɩ fɛ́ɛ́.
5 Assim que Ananias ouviu essas palavras, caiu no chão e morreu. Um grande temor se apoderou de todos que souberam o que havia acontecido.
6 Ɩnʋ nyasubi akʋ bɔkʋsʋ́ tsú tati kɩ́klɩ mʋ ɩwɩ, tsú mʋ yópulá.
6 Então alguns jovens se levantaram, envolveram o corpo num lençol e o levaram para fora, e depois o sepultaram.
7 Ilegyi fɛ́ dɔnhwɩ́rɩ asa ɔma asa mʋ ka Safira ɛ́ lóbowie ɩnʋ. Alɩ brɛ́ ámʋtɔ á, omeyín tɔ́á ɩlaba mʋ kulusʋ.
7 Cerca de três horas depois, sua esposa entrou, sem saber o que havia acontecido.
8 Petro lɛ́fɩtɛ́ mʋ ɔbɛ́ɛ, “Safira, bla mɩ. Kɔ́ba anfɩ gyí tɔ́á fʋ́a fʋ́ kulu mlɩlénya brɛ́á mlɩlɛ́fɛ ɔsʋlʋ́ʋ amʋ nɩ?”
8 Pedro lhe perguntou: “Foi esse o valor que você e seu marido receberam pelo terreno?”. Ela respondeu: “Sim, foi esse o valor”.
9 Mʋ́ sʋ Petro lɛ́fɩtɛ́ mʋ ɔbɛ́ɛ, “Ntogyi sʋ fʋ́a fʋ́ kulu mlɩlabwɛ́ ɔnɔ-ɔkʋlɛ mlɩaa mlɔ́sɔ Anɩ Wíe Ɔŋɛ́ kɩ? Kɩ, nyasubi ánɩ́ bayópulá fʋ́ kulu yínkí lawíé obu-ɔnɔ́ ɩnʋ á. Bɔ́sʋrá fʋ́ ɛ́ ya.”
9 Então Pedro disse: “Como vocês puderam conspirar para pôr à prova o Espírito do Senhor? Veja, os jovens que sepultaram seu marido estão logo ali, perto da porta, e também levarão você”.
10 Ɩnʋnʋ ɔtsɩ ámʋ ɛ́ lɛ́tɩn da Petro ayabitɔ ɩnʋ wú. Brɛ́á nyasubi ámʋ bobowie ɩnʋ á, bowun ánɩ́ Safira ɛ́ lawú, sʋ botsu mʋ yópulá mʋ mantáa mʋ kulu.
10 No mesmo instante, ela caiu no chão e morreu. Quando os jovens entraram e viram que ela estava morta, levaram seu corpo para fora e a sepultaram ao lado do marido.
11 Ifú lɛhɩɛ wíé ɔpasua ámʋ pʋ́ ahá ánɩ́ bonu asʋ́n ánfɩ fɛ́ɛ́tɔ́.
11 Um grande temor se apoderou de toda a igreja e de todos que souberam desse acontecimento.
12 Bulu lɔ́tsʋn sumbí ayɔpʋ́ ámʋsʋ bwɛ́ ofúla pʋ́ osúna tsɔtsɔɔtsɔ wúlu amʋtɔ. Ahógyipʋ amʋ fɛ́ɛ́ bɔbwɛ kʋlɛ tsíá fia ɔtɩnɛkʋá bʋtɛtɩ́ ɩnʋ Salomo Abrándaásʋ́.
12 Os apóstolos realizavam muitos sinais e maravilhas entre o povo. Todos se reuniam regularmente no templo, na parte conhecida como Pórtico de Salomão.
13 Ahá ánɩ́ bʋmegyí ahógyipʋ kʋ́ráá bɛtɩ ahógyipʋ amʋ ɩdayilé. Támɛ ɔkʋkʋ mɔ́bwɛ agywɩɩn ɔbɛ́ɛ, mɛ́bɛtsɩá ahógyipʋ amʋtɔ.
13 Quando se reuniam ali, ninguém mais tinha coragem de juntar-se a eles, embora o povo os tivesse em alta consideração.
14 Igyi alɩ óó á, atsɩ mʋ́a ayin tsɔtsɔɔtsɔ bɔhɔ anɩ Wíe Yesu gyi. Bulu létsiá pʋ́ amʋ́ tsɩ́a ahógyipʋ amʋtɔ.
14 Cada vez mais pessoas, multidões de homens e mulheres, criam no Senhor.
15 Sumbí ayɔpʋ́ ámʋ ofúlábwɛ sʋ wúlu amʋtɔ ahá betsiá tsú amʋ́ alɔpʋ ba brɔnʋsʋ, bɛyaɩ́ nklan tswɩ pʋ́ amʋ́ tswɩ mʋ́sʋ́. Fówun nɩ́ Petro ɔbá bɔtsʋn ɩnʋ á, mʋ yiyí bɔ́wʋlɩ́ amʋ́sʋ́.
15 Como resultado, o povo levava os doentes às ruas em camas e macas para que a sombra de Pedro cobrisse alguns deles enquanto ele passava.
16 Ɔdɔm ánɩ́ botsú awúluá ɩbʋ bomlí Yerusalemtɔ ɛ́ bɔpʋ amʋ́ alɔpʋ pʋ́ ahá ánɩ́ ɔŋɛ laláhɛ dɛ́ amʋ́ háan ba, sumbí ayɔpʋ́ ámʋ bɛtsa amʋ́ ɩlɔ.
16 Muita gente vinha das cidades ao redor de Jerusalém, trazendo doentes e atormentados por espíritos impuros, e todos eram curados.
17 Sumbí ayɔpʋ́ ámʋ ɩwɩ lɔ́wa Bulu igyí ɔhapʋ́ dɛhɛn amʋ mʋa mʋ aba ánɩ́ bʋbʋ Saduki ɔpasuatɔ olu.
17 Tomados de inveja, o sumo sacerdote e seus oficiais, que eram saduceus,
18 Ɩ́nɩ sʋ bɛkɩtá sumbí ayɔpʋ́ ámʋ wá obu.
18 prenderam os apóstolos e os colocaram numa prisão pública.
19 Támɛ onyé, Bulu-ɔbɔpʋ ɔkʋ lɛ́ba befinkí obu ámʋ, kpá sumbí ayɔpʋ́ ámʋ dálɩ.
19 Um anjo do Senhor, porém, veio durante a noite, abriu as portas do cárcere e os levou para fora.
20 Bulu-ɔbɔpʋ amʋ lɛ́bláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Mlɩyɔ amlɩyɛlɩɩ́ Bulu ɔtswɛ́kpa wunsɩnɛ́sʋ́ ɩnʋ, amlɩbla ahá nkpa pɔpwɛ amʋ ɩwɩ asʋ́n fɛ́ɛ́.”
20 “Vão ao templo e transmitam ao povo esta mensagem de vida!”, disse ele.
21 Sumbí ayɔpʋ́ ámʋ begyi Bulu-ɔbɔpʋ amʋ asʋ́nsʋ́. Mʋ́ sʋ bɛnatɩ́ yɔ́ wunsɩnɛ́sʋ́ ɩnʋ bakɛ, bʋdɛ ahá atɔ́ suná.
21 Desse modo, ao amanhecer, os apóstolos entraram no templo, conforme haviam sido instruídos, e, sem demora, começaram a ensinar. Mais tarde, o sumo sacerdote e seus oficiais chegaram, reuniram o conselho,
22 Támɛ bɔyɔ á, sumbí ayɔpʋ́ ámʋ bʋma ɩnʋ. Ɩ́nɩ sʋ beyinkí bɛbláa ahandɛ amʋ bɛɛ,
22 Mas, quando os guardas do templo chegaram à prisão, os homens não estavam lá. Então voltaram e contaram:
23 “Anɩlɔ́yɔ ɩnʋ á, anɩlówun ánɩ́ aklʋn amʋ fin wankláán. Obu adɩpʋ́sʋ́ akɩ́pʋ amʋ bʋlɩɩ́ bʋdɛ aklʋn amʋ ɔnɔ́ gyo. Támɛ brɛ́á anɩléfinkí aklʋn amʋ a, anɩmówun ɔhaa obu ámʋtɔ.”
23 “A prisão estava bem trancada, com os guardas vigiando do lado de fora, mas, quando abrimos as portas, não havia ninguém!”.
24 Bulu ɔtswɛ́kpa agyópʋ ɔhandɛ mʋa Bulu igyí ahapʋ́ dɛhɛn amʋ bonu asʋ́n ánfɩ a, bɔbwɛ yɔɔ, sí bʋdɛ asʋ́n ánɩ́ ɩbɛ́ba mʋ́ ɔma gywɩɩ́n.
24 Ao ouvir isso, o capitão da guarda do templo e os principais sacerdotes ficaram perplexos e se perguntavam o que aconteceria em seguida.
25 Ɩnʋ ɔha ɔkʋ lɛ́bɛbláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Mlɩkɩ, ahá ámʋ́ʋ́ mlɩlɔ́wa obu ámʋ bʋlɩɩ́ Bulu ɔtswɛ́kpa wunsɩnɛ́sʋ́ ɩnʋ, bʋdɛ ahá atɔ́ suná.”
25 Então alguém chegou com a seguinte notícia: “Os homens que os senhores puseram na cadeia estão no templo, ensinando o povo!”.
26 Mʋ́ sʋ Bulu ɔtswɛ́kpa agyópʋ ɔhandɛ amʋ mʋa mʋ aba bɔyɔ yɛ́kpa sumbí ayɔpʋ́ ámʋ ba. Bɛkpa amʋ́ díín pʋ́ amʋ́ ba, tsúfɛ́ benya ifú ánɩ́ nɩ́ bɔpʋ́ ɩbɩ da amʋ́ á, ahá bɛ́da amʋ́ abwi.
26 O capitão e seus guardas foram e prenderam os apóstolos, mas sem violência, pois temiam que o povo os apedrejasse.
27 Bɔpʋ amʋ́ ba bɛlɩɩ́ Yudafɔ asʋ́n agyípʋ́ amʋ ansɩ́tɔ́. Mʋ́ʋ́ Bulu igyí ɔhapʋ́ dɛhɛn amʋ lɛ́fɩtɛ́ amʋ́ ɔbɛ́ɛ,
27 Em seguida, levaram os apóstolos e os apresentaram ao conselho de líderes do povo, onde o sumo sacerdote os confrontou.
28 “Anɩmɛ́da mlɩ ɔlá anɩaa, mlɩmátrá tɩ oyin ánfɩ dá súná atɔ́? Támɛ mlɩkɩ tɔ́á mlɩlabwɛ́. Mlɩlahá mlɩ atosunáhɛ́ labʋ́lá Yerusalem wúlutɔ fɛ́ɛ́. Mlɩdékléá mlɔ́pʋ mʋ lowu sʋ́rá anɩ.”
28 “Nós lhes ordenamos firmemente que nunca mais ensinassem em nome desse homem”, disse ele. “E, mesmo assim, vocês encheram Jerusalém com esse seu ensino e querem nos responsabilizar pela morte dele!”
29 Petro mʋa sumbí ayɔpʋ́ atráhɛ amʋ bɛlɛ mʋ́ ɔnɔ́ bɛɛ, “Bulu asʋ́nsʋ́ lehián ánɩ́ abégyi, megyí anyánkpʋ́sa.
29 Pedro e os apóstolos responderam: “Devemos obedecer a Deus antes de qualquer autoridade humana.
30 Mlɩlɛ́da Yesu mántá oyikpalíhɛsʋ mɔ́ mʋ. Támɛ anɩ anáin Bulu lɔ́kʋsʋ́a mʋ tsú afúlitɔ.
30 O Deus de nossos antepassados ressuscitou Jesus dos mortos depois que os senhores o mataram, pendurando-o numa cruz.
31 Olotsu mʋ ya ɔsʋ́sʋ́, pʋ́ mʋ yɛ́yaɩ́ mʋ gyɔpɩsʋ, bwɛ́ mʋ ahá Ɔkpapʋ́ pʋ́ Nkpa Ɔhɔ́pʋ. Fówun ɔkpa ɩdɩ ha Israelfɔ abʋdamli klʋntɔ, Bulu osi amʋ́ lakpan kie amʋ́.
31 Deus o colocou no lugar de honra, à sua direita, como Príncipe e Salvador, para que o povo de Israel se arrependesse de seus pecados e fosse perdoado.
32 Anɩgyí alɩ asʋ́n ánfɩ ɩwɩ adansɩfɔ nɩ́. Ɔŋɛ Wankɩ́hɛ́ amʋ́ʋ́ Bulu lɔ́pʋkíé ahá ánɩ́ bʋtegyi mʋ asʋ́nsʋ́ amʋ ɛ́ dɛ́ mʋ́ ɩwɩ adánsɩɛ gyí.”
32 Somos testemunhas dessas coisas, e assim é também o Espírito Santo, que Deus dá àqueles que lhe obedecem”.
33 Brɛ́á Yudafɔ ahandɛ amʋ bonu asʋ́n ánfɩ á, ɩlɔwa amʋ́ ɔblɔ́. Mʋ́ sʋ bɔbwɛ agywɩɩn bɛɛ, bɔ́mɔ sumbí ayɔpʋ́ ámʋ.
33 Quando ouviram isso, os membros do conselho se enfureceram e decidiram matá-los.
34 Támɛ Yudafɔ ahandɛ amʋtɔ ɔkʋá ogyi Farisiyin, mʋ dá gyí Gamaliel, ogyi Mose mbla osunápʋ́ ánɩ́ ahá fɛ́ɛ́ bʋtobú mʋ lɔ́kʋsʋ́ lɩ́ɩ́, blɩ́ ɔbɛ́ɛ bʋkpá sumbí ayɔpʋ́ ámʋ dalɩ kpalobí.
34 Um deles, porém, um fariseu chamado Gamaliel, especialista na lei e respeitado por todo o povo, levantou-se e ordenou que eles fossem retirados da sala do conselho por um momento.
35 Ɩnʋ ɔlɛbláa Yudafɔ ahandɛ amʋ ɔbɛ́ɛ, “Israelfɔ ayin, mlɩkɩ wankláán ɩtɔ́ ánfɩ mlɩaa mlɔ́pʋgyi ahá ánfɩ ɩwɩ.
35 Em seguida, disse aos demais: “Israelitas, cuidado com o que planejam fazer a esses homens!
36 Mlɩkaɩn ánɩ́ brɛ́ kʋtɔ á, oyin ɔkʋá bʋtɛtɩ́ mʋ Teuda létsiá. Ɔlɔbwɛ mʋ ɩwɩ fɛ́ ɔha kpɔnkpɔntɩ ɔkʋ. Mʋ́ sʋ ahá bɔ́bwɛ fɛ́ lafana (400) sɔ́ɔ́n bobuo mʋ. Támɛ bɔmɔ mʋ, mʋ abúopʋ fɛ́ɛ́ bɛdasáɩ́n, mʋ bwɛhɛ́ ɛ́ fɛ́ɛ́ lowie ntsu.
36 Algum tempo atrás, surgiu um certo Teudas, que afirmava ser alguém importante. Umas quatrocentas pessoas se juntaram a ele, mas foi morto e seus seguidores se dispersaram, e o movimento deu em nada.
37 Mʋ ɔma a, Yuda ánɩ́ ogyi Galileayin ɛ́ lɛ́ba aháklábɩ. Mʋ ɛ́ ɔlɛkpa ɔdɔm buo ɩwɩ. Támɛ bɔmɔ mʋ, mʋ abúopʋ amʋ fɛ́ɛ́ bɛdasáɩ́n.
37 Depois dele, na época do censo, apareceu Judas, da Galileia, que fez muitos seguidores. Ele também foi morto, e seu grupo se dispersou.
38 Mʋ́ sʋ ndɛ mlɩ bláa mbɛ́ɛ, mlɩsi ahá ánfɩ. Mlɩmápʋ ɩbɩ da amʋ́. Tsúfɛ́ nɩ́ itsú anyánkpʋ́sa wá á, mʋ́ fɛ́ɛ́ ɩbɛ́ba bɔtsʋn.
38 “Portanto, meu conselho é que deixem esses homens em paz e os soltem. Se o que planejam e fazem é meramente humano, logo serão frustrados.
39 Támɛ nɩ́ itsú Bulu wá á, mlɩmɛ́ɛtalɩ́ ká amʋ́ itin. Mʋ́ sʋ mlɩmábwɛ amʋ́ tɔtɔ, mɛ́nɩ ɩmɔ́ɔbwɛ fɛ́ mlɩa Bulunyɔ mlɩdɛ́kɔ.”
39 Mas, se é de Deus, vocês não serão capazes de impedi-los. Pode até acontecer de vocês acabarem lutando contra Deus”.
40 Ɩnʋ bɛha bɛtɩ sumbí ayɔpʋ́ ámʋ ba obuto ɩnʋ. Bɛha bɔnwɛn amʋ́ atɔ́, bɛda amʋ́ ɔlá bɛɛ, bʋmátra tɩ Yesu dá súná atɔ́ ɛkɛkɛɛkɛ, besi amʋ́ bɛnatɩ́.
40 Os demais membros aceitaram o conselho de Gamaliel. Chamaram os apóstolos e mandaram açoitá-los. Depois, ordenaram que nunca mais falassem em nome de Jesus e, por fim, os soltaram.
41 Brɛ́á sumbí ayɔpʋ́ ámʋ bɛdalɩ Yudafɔ asʋ́n ogyíkpa ɩnʋ bɔyɔ́ á, ansɩ́ dɛ amʋ́ gyí. Tsúfɛ́ Bulu lahá amʋ́ ɛ́ bawun ɩwɩɔsɩn Yesu sʋ.
41 Quando os apóstolos saíram da reunião do conselho, estavam alegres porque Deus os havia considerado dignos de sofrer humilhação pelo nome de Jesus.
42 Sumbí ayɔpʋ́ ámʋ betsiá súná atɔ́ ekekegyíɛkɛ, dá Bulu asʋn wankláán ámʋ ɔkan Bulu ɔtswɛ́kpa ɩnʋ pʋ́ wóyígyíwóyítɔ́ bɛɛ, Yesu gyí Kristo, (ɔhá ámʋ́ʋ́ Bulu ladá mʋ ofúli amʋ).
42 E todos os dias, no templo e de casa em casa, continuavam a ensinar e anunciar que Jesus é o Cristo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.