Atos 5
Bulu ntam pɔpwɛ; Nkonya (NKONT) vs ARA
1 Ɩnʋ oyin ɔkʋá bʋtɛtɩ́ mʋ Anania mʋa mʋ ka Safira ɛ́ bɛfɛ amʋ́ siadɩɛ kʋ.
1 Entretanto, certo homem, chamado Ananias, com sua mulher Safira, vendeu uma propriedade,
2 Támɛ Anania lɛ́lɛ kɔ́ba amʋ kʋ ŋáín, mʋ ka ɛ́ yin mʋ́ ɩwɩ. Ɔlɔpʋ kɔ́ba amʋ tráhɛ ba sumbí ayɔpʋ́ ámʋ.
2 mas, em acordo com sua mulher, reteve parte do preço e, levando o restante, depositou-o aos pés dos apóstolos.
3 Mʋ́ʋ́ Petro lɛ́fɩtɛ́ mʋ ɔbɛ́ɛ, “Anania, ntogyi sʋ́ fahá Ɔbʋnsám lagyi fʋsʋ, fapʋ́ kɔ́ba amʋ́ʋ́ fenya ámʋ kʋ ŋáín, bɔ́wa afunu suná Ɔŋɛ Wankɩ́hɛ́?
3 Então, disse Pedro: Ananias, por que encheu Satanás teu coração, para que mentisses ao Espírito Santo, reservando parte do valor do campo?
4 Fʋ́bʋ́ fʋ́ ɔsʋlʋ́ʋ asa fɛfɛ mʋ́. Ɩ́nɩá fɛfɛ mʋ́ ɛ́ á, fʋ́bʋ́ fʋ́ kɔ́ba. Ntɔ láhan fʋ sʋ́ fabwɛ́ ɩtɔ́á igyi alɩ? Bulu fawá afunu súná o, megyí anyánkpʋ́sa.”
4 Conservando-o, porventura, não seria teu? E, vendido, não estaria em teu poder? Como, pois, assentaste no coração este desígnio? Não mentiste aos homens, mas a Deus.
5 Anania lénya nú asʋ́n ánfɩ alɩ á, ɔlɛtɩn da wú. Mʋ́ sʋ ifú lɛhɩɛ kɩ́tá ahá ánɩ́ bonu asʋ́n ánfɩ fɛ́ɛ́.
5 Ouvindo estas palavras, Ananias caiu e expirou, sobrevindo grande temor a todos os ouvintes.
6 Ɩnʋ nyasubi akʋ bɔkʋsʋ́ tsú tati kɩ́klɩ mʋ ɩwɩ, tsú mʋ yópulá.
6 Levantando-se os moços, cobriram-lhe o corpo e, levando-o, o sepultaram.
7 Ilegyi fɛ́ dɔnhwɩ́rɩ asa ɔma asa mʋ ka Safira ɛ́ lóbowie ɩnʋ. Alɩ brɛ́ ámʋtɔ á, omeyín tɔ́á ɩlaba mʋ kulusʋ.
7 Quase três horas depois, entrou a mulher de Ananias, não sabendo o que ocorrera.
8 Petro lɛ́fɩtɛ́ mʋ ɔbɛ́ɛ, “Safira, bla mɩ. Kɔ́ba anfɩ gyí tɔ́á fʋ́a fʋ́ kulu mlɩlénya brɛ́á mlɩlɛ́fɛ ɔsʋlʋ́ʋ amʋ nɩ?”
8 Então, Pedro, dirigindo-se a ela, perguntou-lhe: Dize-me, vendestes por tanto aquela terra? Ela respondeu: Sim, por tanto.
9 Mʋ́ sʋ Petro lɛ́fɩtɛ́ mʋ ɔbɛ́ɛ, “Ntogyi sʋ fʋ́a fʋ́ kulu mlɩlabwɛ́ ɔnɔ-ɔkʋlɛ mlɩaa mlɔ́sɔ Anɩ Wíe Ɔŋɛ́ kɩ? Kɩ, nyasubi ánɩ́ bayópulá fʋ́ kulu yínkí lawíé obu-ɔnɔ́ ɩnʋ á. Bɔ́sʋrá fʋ́ ɛ́ ya.”
9 Tornou-lhe Pedro: Por que entrastes em acordo para tentar o Espírito do Senhor? Eis aí à porta os pés dos que sepultaram o teu marido, e eles também te levarão.
10 Ɩnʋnʋ ɔtsɩ ámʋ ɛ́ lɛ́tɩn da Petro ayabitɔ ɩnʋ wú. Brɛ́á nyasubi ámʋ bobowie ɩnʋ á, bowun ánɩ́ Safira ɛ́ lawú, sʋ botsu mʋ yópulá mʋ mantáa mʋ kulu.
10 No mesmo instante, caiu ela aos pés de Pedro e expirou. Entrando os moços, acharam-na morta e, levando-a, sepultaram-na junto do marido.
11 Ifú lɛhɩɛ wíé ɔpasua ámʋ pʋ́ ahá ánɩ́ bonu asʋ́n ánfɩ fɛ́ɛ́tɔ́.
11 E sobreveio grande temor a toda a igreja e a todos quantos ouviram a notícia destes acontecimentos.
12 Bulu lɔ́tsʋn sumbí ayɔpʋ́ ámʋsʋ bwɛ́ ofúla pʋ́ osúna tsɔtsɔɔtsɔ wúlu amʋtɔ. Ahógyipʋ amʋ fɛ́ɛ́ bɔbwɛ kʋlɛ tsíá fia ɔtɩnɛkʋá bʋtɛtɩ́ ɩnʋ Salomo Abrándaásʋ́.
12 Muitos sinais e prodígios eram feitos entre o povo pelas mãos dos apóstolos. E costumavam todos reunir-se, de comum acordo, no Pórtico de Salomão.
13 Ahá ánɩ́ bʋmegyí ahógyipʋ kʋ́ráá bɛtɩ ahógyipʋ amʋ ɩdayilé. Támɛ ɔkʋkʋ mɔ́bwɛ agywɩɩn ɔbɛ́ɛ, mɛ́bɛtsɩá ahógyipʋ amʋtɔ.
13 Mas, dos restantes, ninguém ousava ajuntar-se a eles; porém o povo lhes tributava grande admiração.
14 Igyi alɩ óó á, atsɩ mʋ́a ayin tsɔtsɔɔtsɔ bɔhɔ anɩ Wíe Yesu gyi. Bulu létsiá pʋ́ amʋ́ tsɩ́a ahógyipʋ amʋtɔ.
14 E crescia mais e mais a multidão de crentes, tanto homens como mulheres, agregados ao Senhor,
15 Sumbí ayɔpʋ́ ámʋ ofúlábwɛ sʋ wúlu amʋtɔ ahá betsiá tsú amʋ́ alɔpʋ ba brɔnʋsʋ, bɛyaɩ́ nklan tswɩ pʋ́ amʋ́ tswɩ mʋ́sʋ́. Fówun nɩ́ Petro ɔbá bɔtsʋn ɩnʋ á, mʋ yiyí bɔ́wʋlɩ́ amʋ́sʋ́.
15 a ponto de levarem os enfermos até pelas ruas e os colocarem sobre leitos e macas, para que, ao passar Pedro, ao menos a sua sombra se projetasse nalguns deles.
16 Ɔdɔm ánɩ́ botsú awúluá ɩbʋ bomlí Yerusalemtɔ ɛ́ bɔpʋ amʋ́ alɔpʋ pʋ́ ahá ánɩ́ ɔŋɛ laláhɛ dɛ́ amʋ́ háan ba, sumbí ayɔpʋ́ ámʋ bɛtsa amʋ́ ɩlɔ.
16 Afluía também muita gente das cidades vizinhas a Jerusalém, levando doentes e atormentados de espíritos imundos, e todos eram curados.
17 Sumbí ayɔpʋ́ ámʋ ɩwɩ lɔ́wa Bulu igyí ɔhapʋ́ dɛhɛn amʋ mʋa mʋ aba ánɩ́ bʋbʋ Saduki ɔpasuatɔ olu.
17 Levantando-se, porém, o sumo sacerdote e todos os que estavam com ele, isto é, a seita dos saduceus, tomaram-se de inveja,
18 Ɩ́nɩ sʋ bɛkɩtá sumbí ayɔpʋ́ ámʋ wá obu.
18 prenderam os apóstolos e os recolheram à prisão pública.
19 Támɛ onyé, Bulu-ɔbɔpʋ ɔkʋ lɛ́ba befinkí obu ámʋ, kpá sumbí ayɔpʋ́ ámʋ dálɩ.
19 Mas, de noite, um anjo do Senhor abriu as portas do cárcere e, conduzindo-os para fora, lhes disse:
20 Bulu-ɔbɔpʋ amʋ lɛ́bláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Mlɩyɔ amlɩyɛlɩɩ́ Bulu ɔtswɛ́kpa wunsɩnɛ́sʋ́ ɩnʋ, amlɩbla ahá nkpa pɔpwɛ amʋ ɩwɩ asʋ́n fɛ́ɛ́.”
20 Ide e, apresentando-vos no templo, dizei ao povo todas as palavras desta Vida.
21 Sumbí ayɔpʋ́ ámʋ begyi Bulu-ɔbɔpʋ amʋ asʋ́nsʋ́. Mʋ́ sʋ bɛnatɩ́ yɔ́ wunsɩnɛ́sʋ́ ɩnʋ bakɛ, bʋdɛ ahá atɔ́ suná.
21 Tendo ouvido isto, logo ao romper do dia, entraram no templo e ensinavam. Chegando, porém, o sumo sacerdote e os que com ele estavam, convocaram o Sinédrio e todo o senado dos filhos de Israel e mandaram buscá-los no cárcere.
22 Támɛ bɔyɔ á, sumbí ayɔpʋ́ ámʋ bʋma ɩnʋ. Ɩ́nɩ sʋ beyinkí bɛbláa ahandɛ amʋ bɛɛ,
22 Mas os guardas, indo, não os acharam no cárcere; e, tendo voltado, relataram,
23 “Anɩlɔ́yɔ ɩnʋ á, anɩlówun ánɩ́ aklʋn amʋ fin wankláán. Obu adɩpʋ́sʋ́ akɩ́pʋ amʋ bʋlɩɩ́ bʋdɛ aklʋn amʋ ɔnɔ́ gyo. Támɛ brɛ́á anɩléfinkí aklʋn amʋ a, anɩmówun ɔhaa obu ámʋtɔ.”
23 dizendo: Achamos o cárcere fechado com toda a segurança e as sentinelas nos seus postos junto às portas; mas, abrindo-as, a ninguém encontramos dentro.
24 Bulu ɔtswɛ́kpa agyópʋ ɔhandɛ mʋa Bulu igyí ahapʋ́ dɛhɛn amʋ bonu asʋ́n ánfɩ a, bɔbwɛ yɔɔ, sí bʋdɛ asʋ́n ánɩ́ ɩbɛ́ba mʋ́ ɔma gywɩɩ́n.
24 Quando o capitão do templo e os principais sacerdotes ouviram estas informações, ficaram perplexos a respeito deles e do que viria a ser isto.
25 Ɩnʋ ɔha ɔkʋ lɛ́bɛbláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Mlɩkɩ, ahá ámʋ́ʋ́ mlɩlɔ́wa obu ámʋ bʋlɩɩ́ Bulu ɔtswɛ́kpa wunsɩnɛ́sʋ́ ɩnʋ, bʋdɛ ahá atɔ́ suná.”
25 Nesse ínterim, alguém chegou e lhes comunicou: Eis que os homens que recolhestes no cárcere, estão no templo ensinando o povo.
26 Mʋ́ sʋ Bulu ɔtswɛ́kpa agyópʋ ɔhandɛ amʋ mʋa mʋ aba bɔyɔ yɛ́kpa sumbí ayɔpʋ́ ámʋ ba. Bɛkpa amʋ́ díín pʋ́ amʋ́ ba, tsúfɛ́ benya ifú ánɩ́ nɩ́ bɔpʋ́ ɩbɩ da amʋ́ á, ahá bɛ́da amʋ́ abwi.
26 Nisto, indo o capitão e os guardas, os trouxeram sem violência, porque temiam ser apedrejados pelo povo.
27 Bɔpʋ amʋ́ ba bɛlɩɩ́ Yudafɔ asʋ́n agyípʋ́ amʋ ansɩ́tɔ́. Mʋ́ʋ́ Bulu igyí ɔhapʋ́ dɛhɛn amʋ lɛ́fɩtɛ́ amʋ́ ɔbɛ́ɛ,
27 Trouxeram-nos, apresentando-os ao Sinédrio. E o sumo sacerdote interrogou-os,
28 “Anɩmɛ́da mlɩ ɔlá anɩaa, mlɩmátrá tɩ oyin ánfɩ dá súná atɔ́? Támɛ mlɩkɩ tɔ́á mlɩlabwɛ́. Mlɩlahá mlɩ atosunáhɛ́ labʋ́lá Yerusalem wúlutɔ fɛ́ɛ́. Mlɩdékléá mlɔ́pʋ mʋ lowu sʋ́rá anɩ.”
28 dizendo: Expressamente vos ordenamos que não ensinásseis nesse nome; contudo, enchestes Jerusalém de vossa doutrina; e quereis lançar sobre nós o sangue desse homem.
29 Petro mʋa sumbí ayɔpʋ́ atráhɛ amʋ bɛlɛ mʋ́ ɔnɔ́ bɛɛ, “Bulu asʋ́nsʋ́ lehián ánɩ́ abégyi, megyí anyánkpʋ́sa.
29 Então, Pedro e os demais apóstolos afirmaram: Antes, importa obedecer a Deus do que aos homens.
30 Mlɩlɛ́da Yesu mántá oyikpalíhɛsʋ mɔ́ mʋ. Támɛ anɩ anáin Bulu lɔ́kʋsʋ́a mʋ tsú afúlitɔ.
30 O Deus de nossos pais ressuscitou a Jesus, a quem vós matastes, pendurando-o num madeiro.
31 Olotsu mʋ ya ɔsʋ́sʋ́, pʋ́ mʋ yɛ́yaɩ́ mʋ gyɔpɩsʋ, bwɛ́ mʋ ahá Ɔkpapʋ́ pʋ́ Nkpa Ɔhɔ́pʋ. Fówun ɔkpa ɩdɩ ha Israelfɔ abʋdamli klʋntɔ, Bulu osi amʋ́ lakpan kie amʋ́.
31 Deus, porém, com a sua destra, o exaltou a Príncipe e Salvador, a fim de conceder a Israel o arrependimento e a remissão de pecados.
32 Anɩgyí alɩ asʋ́n ánfɩ ɩwɩ adansɩfɔ nɩ́. Ɔŋɛ Wankɩ́hɛ́ amʋ́ʋ́ Bulu lɔ́pʋkíé ahá ánɩ́ bʋtegyi mʋ asʋ́nsʋ́ amʋ ɛ́ dɛ́ mʋ́ ɩwɩ adánsɩɛ gyí.”
32 Ora, nós somos testemunhas destes fatos, e bem assim o Espírito Santo, que Deus outorgou aos que lhe obedecem.
33 Brɛ́á Yudafɔ ahandɛ amʋ bonu asʋ́n ánfɩ á, ɩlɔwa amʋ́ ɔblɔ́. Mʋ́ sʋ bɔbwɛ agywɩɩn bɛɛ, bɔ́mɔ sumbí ayɔpʋ́ ámʋ.
33 Eles, porém, ouvindo, se enfureceram e queriam matá-los.
34 Támɛ Yudafɔ ahandɛ amʋtɔ ɔkʋá ogyi Farisiyin, mʋ dá gyí Gamaliel, ogyi Mose mbla osunápʋ́ ánɩ́ ahá fɛ́ɛ́ bʋtobú mʋ lɔ́kʋsʋ́ lɩ́ɩ́, blɩ́ ɔbɛ́ɛ bʋkpá sumbí ayɔpʋ́ ámʋ dalɩ kpalobí.
34 Mas, levantando-se no Sinédrio um fariseu, chamado Gamaliel, mestre da lei, acatado por todo o povo, mandou retirar os homens, por um pouco,
35 Ɩnʋ ɔlɛbláa Yudafɔ ahandɛ amʋ ɔbɛ́ɛ, “Israelfɔ ayin, mlɩkɩ wankláán ɩtɔ́ ánfɩ mlɩaa mlɔ́pʋgyi ahá ánfɩ ɩwɩ.
35 e lhes disse: Israelitas, atentai bem no que ides fazer a estes homens.
36 Mlɩkaɩn ánɩ́ brɛ́ kʋtɔ á, oyin ɔkʋá bʋtɛtɩ́ mʋ Teuda létsiá. Ɔlɔbwɛ mʋ ɩwɩ fɛ́ ɔha kpɔnkpɔntɩ ɔkʋ. Mʋ́ sʋ ahá bɔ́bwɛ fɛ́ lafana (400) sɔ́ɔ́n bobuo mʋ. Támɛ bɔmɔ mʋ, mʋ abúopʋ fɛ́ɛ́ bɛdasáɩ́n, mʋ bwɛhɛ́ ɛ́ fɛ́ɛ́ lowie ntsu.
36 Porque, antes destes dias, se levantou Teudas, insinuando ser ele alguma coisa, ao qual se agregaram cerca de quatrocentos homens; mas ele foi morto, e todos quantos lhe prestavam obediência se dispersaram e deram em nada.
37 Mʋ ɔma a, Yuda ánɩ́ ogyi Galileayin ɛ́ lɛ́ba aháklábɩ. Mʋ ɛ́ ɔlɛkpa ɔdɔm buo ɩwɩ. Támɛ bɔmɔ mʋ, mʋ abúopʋ amʋ fɛ́ɛ́ bɛdasáɩ́n.
37 Depois desse, levantou-se Judas, o galileu, nos dias do recenseamento, e levou muitos consigo; também este pereceu, e todos quantos lhe obedeciam foram dispersos.
38 Mʋ́ sʋ ndɛ mlɩ bláa mbɛ́ɛ, mlɩsi ahá ánfɩ. Mlɩmápʋ ɩbɩ da amʋ́. Tsúfɛ́ nɩ́ itsú anyánkpʋ́sa wá á, mʋ́ fɛ́ɛ́ ɩbɛ́ba bɔtsʋn.
38 Agora, vos digo: dai de mão a estes homens, deixai-os; porque, se este conselho ou esta obra vem de homens, perecerá;
39 Támɛ nɩ́ itsú Bulu wá á, mlɩmɛ́ɛtalɩ́ ká amʋ́ itin. Mʋ́ sʋ mlɩmábwɛ amʋ́ tɔtɔ, mɛ́nɩ ɩmɔ́ɔbwɛ fɛ́ mlɩa Bulunyɔ mlɩdɛ́kɔ.”
39 mas, se é de Deus, não podereis destruí-los, para que não sejais, porventura, achados lutando contra Deus. E concordaram com ele.
40 Ɩnʋ bɛha bɛtɩ sumbí ayɔpʋ́ ámʋ ba obuto ɩnʋ. Bɛha bɔnwɛn amʋ́ atɔ́, bɛda amʋ́ ɔlá bɛɛ, bʋmátra tɩ Yesu dá súná atɔ́ ɛkɛkɛɛkɛ, besi amʋ́ bɛnatɩ́.
40 Chamando os apóstolos, açoitaram-nos e, ordenando-lhes que não falassem em o nome de Jesus, os soltaram.
41 Brɛ́á sumbí ayɔpʋ́ ámʋ bɛdalɩ Yudafɔ asʋ́n ogyíkpa ɩnʋ bɔyɔ́ á, ansɩ́ dɛ amʋ́ gyí. Tsúfɛ́ Bulu lahá amʋ́ ɛ́ bawun ɩwɩɔsɩn Yesu sʋ.
41 E eles se retiraram do Sinédrio regozijando-se por terem sido considerados dignos de sofrer afrontas por esse Nome.
42 Sumbí ayɔpʋ́ ámʋ betsiá súná atɔ́ ekekegyíɛkɛ, dá Bulu asʋn wankláán ámʋ ɔkan Bulu ɔtswɛ́kpa ɩnʋ pʋ́ wóyígyíwóyítɔ́ bɛɛ, Yesu gyí Kristo, (ɔhá ámʋ́ʋ́ Bulu ladá mʋ ofúli amʋ).
42 E todos os dias, no templo e de casa em casa, não cessavam de ensinar e de pregar Jesus, o Cristo.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.