Atos 28

Bulu ntam pɔpwɛ; Nkonya (NKONT) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Anɩ fɛ́ɛ́ anɩlɛ́dɩnká ogbémgbe amʋsʋ. Ɔma asa anɩlɛ́bɩ ánɩ́ ɔpʋ nsɩnɛ́ ɔsʋlʋ́ʋ kʋá bʋtɛtɩ́ mʋ́ Malta nɩ.
1 Uma vez em terra, verificamos que a ilha se chamava Malta.
2 Nyankpʋ détswíe, sʋ atsalɩ bʋ ɩnʋ. Támɛ ɩnʋ atsiápʋ́ amʋ begyi anɩ bʋalɛ dʋ́dá ogyá ɔpʋ ɔnɔ́ ɩnʋ há anɩ, anɩ fɛ́ɛ́ anɩlétsiá mʋ́ asɩ.
2 Os bárbaros trataram-nos com singular humanidade, porque, acendendo uma fogueira, acolheram-nos a todos por causa da chuva que caía e por causa do frio.
3 Paulo lɛ́kpa ngyayibí ɔbɛ́ɛ amʋpʋwa ogyá ámʋtɔ. Sáa ɩbɛ bʋ mʋ́tɔ́. Ogyá ámʋ okunkúu sʋ ɩbɛ ámʋ lɔ́tswɩ yi Paulo ɔbɩwɛtɔ.
3 Tendo Paulo ajuntado e atirado à fogueira um feixe de gravetos, uma víbora, fugindo do calor, prendeu-se-lhe à mão.
4 Brɛ́á ɩnʋ atsiápʋ́ amʋ bowun ánɩ́ ɩwɔ ámʋ yí mʋ a, bɛbláa aba bɛɛ, “Ahá ɔmɔpʋ́ oyin ánfɩ gyí. Ɩbʋ mʋ́tɔ́ ánɩ́ aladálɩ ɔpʋ amʋtɔ, támɛ anɩ ɔkpɩ ámʋ́ʋ́ ɔtɛbɩ́tɩ́ ɩsʋ ámʋ médékle ɔbɛ́ɛ otsía nkpa.”
4 Quando os bárbaros viram a víbora pendente da mão dele, disseram uns aos outros: Certamente, este homem é assassino, porque, salvo do mar, a Justiça não o deixa viver.
5 Ɩnʋ Paulo lɔ́wʋnáa ɩbɩ, ɩwɔ ámʋ lɛ́kpa wíé ogyá, támɛ tɔtɔ mɔ́bwɛ Paulo.
5 Porém ele, sacudindo o réptil no fogo, não sofreu mal nenhum;
6 Amʋ́ fɛ́ɛ́ besi bʋlɩɩ́ bʋdɛkɩ́ɩ. Bʋkɩ bɛɛ Paulo obópunyá, ntɛ́ɛ ɔbɛ́tɩn wu. Támɛ brɛ́á bɛlɩɩ́ wá ɔpá tɔtɔ mɛ́ba a, bɛladámlí amʋ́ agywɩɩn blɩ́ bɛɛ, “Ɔkpɩ ɔkʋ ɔhá ánfɩ gyí.”
6 mas eles esperavam que ele viesse a inchar ou a cair morto de repente. Mas, depois de muito esperar, vendo que nenhum mal lhe sucedia, mudando de parecer, diziam ser ele um deus.
7 Ɔhandɛ ɔkʋ bʋ ɔsʋlʋ́ʋ kʋ ɔpʋ nsɩnɛ́ ɩnʋ. Mʋ dá gyí Publio. Ɔlɔhɔ anɩ atúu, kpá anɩ ya mʋ wóyítɔ́, anɩlétsiá mʋ wá nkɛnsá kɛ́kɛ́.
7 Perto daquele lugar, havia um sítio pertencente ao homem principal da ilha, chamado Públio, o qual nos recebeu e hospedou benignamente por três dias.
8 Alɩ brɛ́ ámʋtɔ á, owísó lakɩ́tá ɔhandɛ amʋ mʋ sɩ, mʋ ɩwɩtɔ latú; ɔda. Paulo lɛ́yɛkɩ mʋ, ɔlɔpʋ ɩbɩ dɩ́nká mʋsʋ bɔ́ mpáɩ há mʋ, ɩwɩ lɔwa mʋ ɔnlɩn.
8 Aconteceu achar-se enfermo de disenteria, ardendo em febre, o pai de Públio. Paulo foi visitá-lo, e, orando, impôs-lhe as mãos, e o curou.
9 Mʋ́ ɔma a, bɔpʋ alɔpʋá bʋbʋ ɔsʋlʋ́ʋ amʋsʋ fɛ́ɛ́ ba, Paulo lɛ́tsa amʋ́ ɩlɔ.
9 À vista deste acontecimento, os demais enfermos da ilha vieram e foram curados,
10 Anɩlétsiá ɩnʋ tsra asa, ɩnʋfɔ ámʋ bɔwa anɩ numnyam, kíé anɩ atɔ́ tsɔtsɔɔtsɔ. Brɛ́á anɩdɛ́natɩ́ á, bɔpʋ atɔ́á ibéhián anɩ ɔkpatɔ fɛ́ɛ́ sí anɩ ɔkpa.
10 os quais nos distinguiram com muitas honrarias; e, tendo nós de prosseguir viagem, nos puseram a bordo tudo o que era necessário.
11 Anɩlɔ́yɔ ɔpʋ ɔnɔ́ yótsu ntsusʋ-yibi kʋá ɩlatsíá ɩnʋ nyankpʋtswíebɩ amʋ fɛ́ɛ́. Itsú Aleksandria wúlutɔ. Besré atabí akʋá bʋgyi ɩkpɩ yi ntsusʋ-yibi ámʋ ansɩ́tɔ́.
11 Ao cabo de três meses, embarcamos num navio alexandrino, que invernara na ilha e tinha por emblema Dióscuros.
12 Anɩlɛ́yɛlɩɩ́ ɔpʋ nsɩnɛ́ ɔsʋlʋ́ʋ kʋ otsubúnɔ, bʋtɛtɩ́ mʋ́ Sirakus, anɩlétsiá ɩnʋ nkɛnsá.
12 Tocando em Siracusa, ficamos ali três dias,
13 Tsú ɩnʋ á, anɩlóbomlí tsʋn bowie wúlu yílé kʋá bʋtɛtɩ́ mʋ́ Regiosʋ. Mʋ́ ɔyɩ kɛhɛ a, afú kʋ lɔ́wa tsʋ́ʋn bɩ tsu ayasɩ fʋ́n. Nkenyɔ́ ɔma a, anɩlóyowie otsubúnɔ kʋá bʋtɛtɩ́ mʋ́ Puteoli.
13 donde, bordejando, chegamos a Régio. No dia seguinte, tendo soprado vento sul, em dois dias, chegamos a Putéoli,
14 Anɩléfía ahógyipʋ akʋ ɩnʋ. Bokokóli anɩ bɛɛ, atsía amʋ́ wá nkensíénɔ́. Anɩlɔ́kʋsʋ́ tsú ɩnʋ á, anɩlɔ́yɔ Roma wúlutɔ.
14 onde achamos alguns irmãos que nos rogaram ficássemos com eles sete dias; e foi assim que nos dirigimos a Roma.
15 Apíó ánɩ́ bʋbʋ Roma wúlutɔ bonu ánɩ́ abá. Mʋ́ sʋ amʋ́tɔ́ akʋ bɛba ibíá ogyíkpá, bʋtɛtɩ́ ɩnʋ Apia. Akʋ ɛ́ bɛba ɔtɩnɛkʋá bʋtɛtɩ́ ɩnʋ Afɔɔ́ Ɔswɩɩ́kpá Asa, ɩbʋ ɔkpatɔ befia anɩ. Brɛ́á Paulo lówun amʋ́ á, mʋ ansɩ́ legyi, ɔlɛda Bulu ɩpán.
15 Tendo ali os irmãos ouvido notícias nossas, vieram ao nosso encontro até à Praça de Ápio e às Três Vendas. Vendo-os Paulo e dando, por isso, graças a Deus, sentiu-se mais animado.
16 Brɛ́á anɩlóyowie Roma wúlutɔ á, Roma aban lɛ́ha Paulo ɔkpa ánɩ́ ɔbɛ́talɩ́ yétsiá ɔtɩ́nɛ́á odeklé, támɛ ɩsá ɔkɔpʋ́ ɔkʋ obógyo mʋ ɩwɩ brégyíbrɛ́.
16 Uma vez em Roma, foi permitido a Paulo morar por sua conta, tendo em sua companhia o soldado que o guardava.
17 Ɛkɛ sáásɩ́ a, Paulo lɛ́tɩ Yudafɔ ahandɛá bʋbʋ ɩnʋ fɛ́ɛ́ fia. Mʋ́ʋ́ ɔlɛbláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́ apíó, ɩbʋ mʋ́tɔ́á mmɔpʋ lalahɛ kʋkʋʋkʋ gyi mɩ́ ɔmátɔ́fɔ, mmeyintá anɩ anáin amándɩ́ɛ́ kʋkʋ ɛ́. Támɛ anɩ ahandɛ ánɩ́ bʋbʋ Yerusalem bɛkɩtá mɩ́ ya Romafɔ.
17 Três dias depois, ele convocou os principais dos judeus e, quando se reuniram, lhes disse: Varões irmãos, nada havendo feito contra o povo ou contra os costumes paternos, contudo, vim preso desde Jerusalém, entregue nas mãos dos romanos;
18 Bɔyɔ mɩ́ asʋ́ntɔ́ á, tɛkɩ bekleá bési mɩ́, tsúfɛ́ bomowun tsitsa kʋkʋ mɩ́ ɩwɩ asa bɛɛ bʋmɔ́ɔ mɩ́.
18 os quais, havendo-me interrogado, quiseram soltar-me sob a preliminar de não haver em mim nenhum crime passível de morte.
19 Támɛ Yudafɔ ámʋ bʋmotsulá ánɩ́ bʋsíi mɩ. Amʋ́ bwɛhɛ́ sʋ nɔkʋlɩ́ ɔkpa mbɛ́ɛ, Roma Owíe Dɛhɛn onutó ogyíi mɩ́ asʋ́n. Megyí bɛɛ mbʋ mɩ́ ɔmá ɩwɩ asʋansʋ.
19 Diante da oposição dos judeus, senti-me compelido a apelar para César, não tendo eu, porém, nada de que acusar minha nação.
20 Mʋ́ sʋ natɩ́ mlɩ fia nɩ. Tsúfɛ́ ɔhá ámʋ́ʋ́ Israelfɔ bʋdɛ mʋ ɔkpa kɩ́ɩ amʋ sʋ́ nda ɩkan anfɩtɔ.”
20 Foi por isto que vos chamei para vos ver e falar; porque é pela esperança de Israel que estou preso com esta cadeia.
21 Amʋ́ ɛ́ bɛbláa Paulo bɛɛ, “Anɩmɔ́kʋ́hɔ ɔwʋlʋ́ kʋkʋ tsú Yudea ɔmátɔ́ tsú fʋ́ ɩwɩ. Anɩ apíó Yudafɔ ámʋtɔ ɔkʋkʋ ɛ́ mɔ́kʋ́tsú ɩnʋ bɛbláa anɩ asʋn laláhɛ kʋkʋ tsú fʋ́ ɩwɩ.
21 Então, eles lhe disseram: Nós não recebemos da Judeia nenhuma carta que te dissesse respeito; também não veio qualquer dos irmãos que nos anunciasse ou dissesse de ti mal algum.
22 Támɛ ha anɩ abɩ fʋ́ agywɩɩn. Tsúfɛ́ anɩyin ánɩ́ ahá bʋtɛblɩ́ asʋn laláhɛ tsú Bulusúm ɔpasua ánfɩ fʋ́bʋ mʋ́tɔ́ ánfɩ ɩwɩ ɔtɩ́nɛgyíɔtɩ́nɛ́.”
22 Contudo, gostaríamos de ouvir o que pensas; porque, na verdade, é corrente a respeito desta seita que, por toda parte, é ela impugnada.
23 Mʋ́ sʋ mʋa Yudafɔ ámʋ bɛhɩɛ ɛkɛá béfia. Ɛkɛ ámʋ lɔ́fʋn a, Yudafɔ tsɔtsɔɔtsɔ bɛba befia Paulo wóyí ɩnʋ. Paulo lɔ́tɔɩ́ kplá amʋ́. Ɔlɔpʋ Mose Mbla pʋ́ Bulu ɔnɔ́sʋ́ atɔɩ́pʋ́ amʋ asʋn wanlɩ́nhɛ́ lɛ́ Bulu iwíegyí ámʋ ɩwɩ asʋ́ntɔ́ súná amʋ́ tsú nyankɩ pɔn owí. Ɔlɔbɔ mbɔ́dɩ́ ánɩ́ ɔbɛ́damlí amʋ́ abʋhɔ Yesu Kristo ɩwɩ asʋ́n ámʋsʋ gyi.
23 Havendo-lhe eles marcado um dia, vieram em grande número ao encontro de Paulo na sua própria residência. Então, desde a manhã até à tarde, lhes fez uma exposição em testemunho do reino de Deus, procurando persuadi-los a respeito de Jesus, tanto pela lei de Moisés como pelos profetas.
24 Amʋ́tɔ́ akʋ bohogyi, támɛ akʋ bʋmohogyi.
24 Houve alguns que ficaram persuadidos pelo que ele dizia; outros, porém, continuaram incrédulos.
25 Amʋ́ wʋlɛwʋlɛ amʋ ɔnɔ́ mɔbwɛ kʋlɛ, bɔwa asʋ́n ámʋ prɩ́ɩ bɩ. Támɛ Paulo lɛ́trá bláa amʋ́ asʋn kua kʋlɛ asa bɛdasáɩ́n. Ɔlɛbláa amʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Ɔŋɛ Wankɩ́hɛ́ lɛ́bláa mlɩ anáin ɔnɔkwalɩ amʋ tsʋn Bulu ɔnɔ́sʋ́ ɔtɔɩ́pʋ́ Yesaiasʋ. Ɔbɛ́ɛ,
25 E, havendo discordância entre eles, despediram-se, dizendo Paulo estas palavras: Bem falou o Espírito Santo a vossos pais, por intermédio do profeta Isaías, quando disse:
26 ‘Yɔ ahá ánfɩ wá afʋyɛbláa amʋ́ fɛɛ,
26 Vai a este povo e dize-lhe: De ouvido, ouvireis e não entendereis; vendo, vereis e não percebereis.
27 Tsúfɛ́ klʋntɔ bʋ amʋ́ odwin.
27 Porquanto o coração deste povo se tornou endurecido; com os ouvidos ouviram tardiamente e fecharam os olhos, para que jamais vejam com os olhos, nem ouçam com os ouvidos, para que não entendam com o coração, e se convertam, e por mim sejam curados.
28 — ausente —
28 Tomai, pois, conhecimento de que esta salvação de Deus foi enviada aos gentios. E eles a ouvirão.
29 — ausente —
29 [Ditas estas palavras, partiram os judeus, tendo entre si grande contenda.]
30 Paulo létsiá ɩnʋ nfinyɔ kɛ́kɛ́. Oletsiá mʋ onutó obu háɩhɛtɔ. Oletsiá hɔ afɔɔ́ ánɩ́ bɛba bɛsɩnáa mʋ fɛ́ɛ́.
30 Por dois anos, permaneceu Paulo na sua própria casa, que alugara, onde recebia todos que o procuravam,
31 Ɔlɔwa klʋn dá Bulu iwíegyí ámʋ ɩwɩ asʋ́n ɔkan, olosuná anɩ Wíe Yesu Kristo ɩwɩ asʋ́n ɛ́ ahá fɛ́ɛ́ ansɩ́tɔ́. Ɔhaa métin mʋ ɔkpa.
31 pregando o reino de Deus, e, com toda a intrepidez, sem impedimento algum, ensinava as coisas referentes ao Senhor Jesus Cristo.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 28, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.