Atos 22
Bulu ntam pɔpwɛ; Nkonya (NKONT) vs VC
1 “Mɩ́ asɩ́, apíó aba, mlɩyaa asʋ mɩ́ anlɛ mɩ́ ɔnɔ́ amlɩnu.”
1 Irmãos e pais, ouvi o que vos tenho a dizer em minha defesa.
2 Brɛ́á bonu ánɩ́ Hebri ɔblɩ́tɔ Paulo dɛ́tɔɩ́ á, ɩnʋ lɔtɔ diin. Mʋ́ʋ́ Paulo lɔ́yɔ mʋ asʋ́nsʋ́ ɔbɛ́ɛ,
2 Quando ouviram que lhes falava em língua hebraica, escutaram-no com a maior atenção.
3 “Yudayin ngyi. Tarso wúlutɔ bɔkwɩɩ́ mɩ́ Kilikia ɔsʋlʋ́sʋ, támɛ Yerusalem nfɩ bɛyaɩ́ mɩ́. Gamaliel lósuná mɩ́ anɩ anáin mbla ámʋ wankláán. Nɔwa nsi Bulusúm ɩwɩ fɛ́ alɩá mlɩ ɛ́ mlɩdɛ́ mʋ súm ndɛ.
3 Continuou ele: Eu sou judeu, nasci em Tarso da Cilícia, mas criei-me nesta cidade, instruí-me aos pés de Gamaliel, em toda a observância da lei de nossos pais, partidário entusiasta da causa de Deus como todos vós também o sois no dia de hoje.
4 Ahá ánɩ́ bʋna anɩ Wíe ɔkpa ánfɩsʋ á, nɛdɩnká amʋ́sʋ́. Nɔmɔ akʋ kʋ́ráá. Nɛkɩtá amʋ́tɔ́ atsɩ mʋ́a ayin akʋ, kɩ́klɩ amʋ́ yɔ́twsɩ obu.
4 Eu persegui de morte essa doutrina, prendendo e metendo em cárceres homens e mulheres.
5 Bulu igyí ɔhapʋ́ dɛhɛn pʋ́ Yudafɔ asʋ́n agyípʋ́ amʋ fɛ́ɛ́ bɛ́talɩ́ gyi asʋ́n ánfɩ ɩwɩ adánsɩɛ. Amʋ́ wá nɔhɔ ɔwʋlʋ́ tsú pʋ́ nɛya apíó ánɩ́ bʋbʋ Damasko wúlutɔ, mɩ́ anyɛkɩtá alɩ ahá ámʋ wa amʋ́ ɩkan, pʋ amʋ́ ba Yerusalem, abʋbɩtɩ amʋ́ ɩsʋ.
5 O sumo sacerdote e todo o conselho dos anciãos me são testemunhas. E foi deles que também recebi cartas para os irmãos de Damasco, para onde me dirigi, com o fim de prender os que lá se achassem e trazê-los a Jerusalém, para que fossem castigados.
6 “Ɛkɛá nɔpʋ ɔkpa nɔyɔ́, nɛta Damasko wúlutɔ wie tá, ɩbɔ́bwɛ fɛ́ ɔpa dódúanyɔtɔ á, ɔtsáwʋlɛ pɛ́, wankɩ kʋá mʋ́ ɔnɔ́ ɩhɩ́ɛ́ bʋ ɔnlɩn, itsú ɔsʋ́sʋ́ lɔwankɩ́ wʋ́lɩ́ mɩ́sʋ́.
6 Ora, estando eu a caminho, e aproximando-me de Damasco, pelo meio-dia, de repente me cercou uma forte luz do céu.
7 Mʋ́á nówun a, nda ɔsʋlʋ́tɔ. Ɩnʋ nonu ɔmɛ kʋ. Ɔmɛ amʋ lɛ́fɩtɛ́ mɩ́ ɔbɛ́ɛ, ‘Saulo, Saulo, ntogyi sʋ́ fʋdɩn mɩ́sʋ́ alɩ?’
7 Caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Ɩnʋ nɛfɩtɛ́ mbɛ́ɛ, ‘Fʋ́ ma nɩ, Owíé?’ Mʋ́ʋ́ ɔmɛ amʋ lɛ́bláa mɩ ɔbɛ́ɛ, ‘Mɩ́ Yesu, Nasaretyin ámʋ́ʋ́ fʋ́dɩn mɩ́sʋ́ amʋ nɩ.’
8 Eu repliquei: Quem és tu, Senhor? A voz me disse: Eu sou Jesus de Nazaré, a quem tu persegues.
9 Mɩ́ aba ámʋ́ʋ́ mɩ́a amʋ́nyɔ anɩná ámʋ bowun wankɩ amʋ, támɛ bʋmonu asʋ́n ánɩ́ ɔmɛ amʋ dɛ́ mɩ́ bláa.
9 Os meus companheiros viram a luz, mas não ouviram a voz de quem falava.
10 Nɛfɩtɛ́ mbɛ́ɛ, ‘Owíé, ntɔ mbwɛ́ɛ?’ Anɩ Wíe lɛ́bláa mɩ ɔbɛ́ɛ, ‘Kʋsʋ, afʋyɔ Damasko wúlutɔ. Bɛ́bláa fʋ tógyítɔ́á Bulu lahá fʋ́ ɔbɛ́ɛ fʋbwɛ́ɛ.’
10 Então eu disse: Senhor, que devo fazer? E o Senhor me respondeu: Levanta-te, vai a Damasco e lá te será dito tudo o que deves fazer.
11 Wankɩ amʋ ɔnɔ́ bʋ ɔnlɩn. Mʋ́ sʋ mmɛtrá wun tɔtɔ. Ɩ́nɩ sʋ mɩ́ aba ámʋ lɛ́kɩtá mɩ́ ɩbɩ, kpá mɩ́ ya Damasko wúlutɔ.
11 Como eu não pudesse ver por causa da intensidade daquela luz, guiado pela mão dos meus companheiros, cheguei a Damasco.
12 “Oyin ɔkʋá bʋtɛtɩ́ mʋ Anania, otenyá Bulu ifú bʋ wúlu amʋtɔ. Otegyi Mose mbla ámʋsʋ wankláán. Mʋ́ sʋ Yudafɔ ánɩ́ bʋbʋ wúlu amʋtɔ fɛ́ɛ́ bʋtɛtɩ́ mʋ ɩdayilé.
12 Um certo Ananias, homem piedoso e observador da lei, muito bem conceituado entre todos os judeus daquela cidade,
13 Oyin ánfɩ lɛ́ba bɛlɩɩ́ mɩ́ ansɩ́tɔ́, bláa mɩ ɔbɛ́ɛ, ‘Opíó Saulo, bwii ansíbi afʋkɩ atɔ́.’ Ɩnʋnʋ mɩ́ ansíbi lobwií, nowun mʋ.
13 veio ter comigo e disse-me: Irmão Saulo, recobra a tua vista. Naquela mesma hora pude enxergá-lo.
14 Ɔlɛbláa mɩ ɔbɛ́ɛ, ‘Anɩ anáin Bulu ámʋ lɛ́lɛ fʋ́ yáɩ́ ɔbɛ́ɛ, fʋbɛ́bɩ mʋ apɛ́, afʋbɩ mʋ Bi Yilé Ɔbwɛpʋ́ ámʋ, afʋnu mʋ ɔmɛ.
14 Continuou ele: O Deus de nossos pais te predestinou para que conhecesses a sua vontade, visses o Justo e ouvisses a palavra da sua boca,
15 Tsúfɛ́ fɛ́ba begyi mʋ ɩwɩ adánsɩɛ, bláa ahá fɛ́ɛ́ asʋ́n ánɩ́ fonu pʋ́ mʋ́á fowun.
15 pois lhe serás, diante de todos os homens, testemunha das coisas que tens visto e ouvido.
16 Ntɔ fʋtráa fʋgyo? Kʋsʋ kokoli anɩ Wíe, afʋha abʋbɔ fʋ́ asú, ɔfwɩ fʋ́ lakpan fɛ́ɛ́ lɛ.’
16 E agora, por que tardas? Levanta-te. Recebe o batismo e purifica-te dos teus pecados, invocando o seu nome.
17 “Brɛ́á neyinkí yɔ́ Yerusalem wúlutɔ ndɛ mpáɩ bɔ Bulu ɔtswɛ́kpa ɩnʋ á, nowun atɔ́.
17 Voltei para Jerusalém e, orando no templo, fui arrebatado em êxtase.
18 Mʋ́tɔ́ á, nowun anɩ Wíe Yesu, ɔlɛbláa mɩ́ ɔbɛ́ɛ, ‘Wa ɔsa bwɛ, afʋdalɩ Yerusalem nfɩ. Tsúfɛ́ bʋmɔ́ɔhɔ fʋ́ adánsɩɛ ánɩ́ fégyi tsu mɩ́ ɩwɩ.’
18 E vi Jesus que me dizia: Apressa-te e sai logo de Jerusalém, porque não receberão o teu testemunho a meu respeito.
19 Ɩnʋ nɛbláa mʋ mbɛ́ɛ, ‘Mɩ́ Wíe, amʋ́ onutó bʋyin ánɩ́ netsiá yɔ́ Yudafɔ ofíakpa yɛ́kɩtá ahá ánɩ́ bɔhɔ fʋ gyi, dá amʋ́, wá amʋ́ obu.
19 Eu repliquei: Senhor, eles sabem que eu encarcerava e açoitava com varas nas sinagogas os que crêem em ti.
20 Bʋyin ánɩ́ brɛ́á bɔmɔ fʋ́ ɔdansɩyin Stefano a, mbʋ ɩnʋ. Nɛlɩɩ́ amʋ́ ɔma mbɛ́ɛ bʋmɔ́ɔ mʋ, nɔhɔ ámʋ atadɩɛ kʋ́ráá kɩ́tá.’
20 E quando se derramou o sangue de Estêvão, tua testemunha, eu estava presente, consentia nisso e guardava os mantos dos que o matavam.
21 Támɛ anɩ Wíe lɛ́bláa mɩ ɔbɛ́ɛ, ‘Natɩ, nɔ́wa fʋ́ fɔ́yɔ tsútsúútsú, ahá ánɩ́ bʋmegyí Yudafɔ wá.’ ”
21 Mas ele me respondeu: Vai, porque eu te enviarei para longe, às nações...
22 Ahá tsɔtsɔɔtsɔ amʋ bɛya asʋ nú Paulo asʋn blɩ́hɛ́ alɩɩ bɔtʋ brɛ́á ɔlɛblɩ́ ɔbɛ́ɛ, Bulu lɔ́wa mʋ ahá ánɩ́ bʋmegyí Yudafɔ wá. Ɩnʋ bɔsʋrá okitikíti kʋ́klʋ́kʋ́ʋ́, blɩ́ bɛɛ, “Mlɩlɛ mʋ ɩnʋ! Ɩma alɛá obétsiá ɔsʋlʋ́ʋ anfɩsʋ!”
22 Haviam-no escutado até essa palavra. Então levantaram a voz: Tira do mundo esse homem! Não é digno de viver!
23 Ɩnʋ bɔsʋrá okitikíti, nyá ɔblɔ́ wɔ́ɩ́ amʋ́ atadɩɛ tswɩ tsalɩ́fwɩ́, kpá ɩsɩ tswɩ wá afútɔ́.
23 Como vociferassem, arrojassem de si as vestes e lançassem pó ao ar,
24 Mʋ́ʋ́ ɩsá akɔpʋ́ ɔhandɛ amʋ lɛ́bláa mʋ ahá ɔbɛ́ɛ, “Mlɩkpa Paulo, amlɩpʋ mʋ ya mlɩ otsiákpá. Mlɩpɩtɩ mʋ atɔ́ ɔblɩ ɔnɔkwalɩ, abɩ tɔ́á sʋá ahá ámʋ bʋdɛ okitikíti sʋrá mʋ nwunsʋ alɩ.”
24 o tribuno mandou recolhê-lo à cidadela, açoitá-lo e submetê-lo a torturas, para saber por que causa clamavam assim contra ele.
25 Brɛ́á bɛklɩ́ Paulo tá, bɛɛ abʋda mʋ a, ɔlɛfɩtɛ́ ɩsá ɔkɔpʋ́ ɔhandɛ ɔkʋá ɔlɩɩ́ mʋ wá ɔbɛ́ɛ, “Mbla lɛha ɔkpa ánɩ́ mlɩpɩ́tɩ Romayin oduá bʋmɔkʋ́gyi mʋ asʋ́n, há mʋ ɩpɔ́n atɔ́?”
25 Quando o iam amarrando com a correia, Paulo perguntou a um centurião que estava presente: É permitido açoitar um cidadão romano que nem sequer foi julgado?
26 Brɛ́á ɩsá akɔpʋ́ ɔhandɛ amʋ lónu asʋ́n ánfɩ á, ɔlɛyɛ́bláa mʋ ɔhandɛ amʋ ɔbɛ́ɛ, “Fakle afʋsɛ wʋlʋ manta ɩwɩ. Sáa Romayin oyin ámʋ gyí oo!”
26 Ao ouvir isso, o centurião foi ter com o tribuno e avisou-o: Que vais fazer? Este homem é cidadão romano.
27 Mʋ́ʋ́ ɔhandɛ amʋ lɛ́ba Paulo wá, bɛfɩtɛ́ mʋ ɔbɛ́ɛ, “Bla mɩ, lɛ́lɛ́ Romayin fʋgyi?”
27 Veio o tribuno e perguntou-lhe: Dize-me, és romano? Sim, respondeu-lhe.
28 Mʋ́ʋ́ ɔhandɛ amʋ lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́ mʋ́ á, ɩkɔ kpɔnkpɔntɩ nɛka asa nemlí Romayin.”
28 O tribuno replicou: Eu adquiri este direito de cidadão por grande soma de dinheiro. Paulo respondeu: Pois eu o sou de nascimento.
29 Ɩnʋnʋ ahá ámʋ́ʋ́ bɛɛ abʋfɩtɛ Paulo asʋ́n ámʋ fɛ́ɛ́ badásáɩ́n. Ifú lɛkɩtá ɔhandɛ amʋ onutó ó, brɛ́á ɔlɛbɩ ánɩ́ Romayin Paulo gyí asa alahá bawá mʋ ɩkan.
29 Apartaram-se então dele os que iam torturá-lo. O tribuno alarmou-se porque o mandara acorrentar, sendo ele um cidadão romano.
30 Ɔyɩ kɛhɛ a, ɔhandɛ amʋ lékléá ɔbɛ́bɩ tɔ́á Paulo lɔ́bwɛ, sʋ́ Yudafɔ bʋdɛ asʋ́n kláa dɩnká mʋsʋ. Mʋ́ sʋ ɔlɛha bɔwɔɩ́ Paulo lɛ́ ɩkan amʋtɔ, ɔlɛha bɛtɩ Bulu igyí ahapʋ́ dɛhɛn pʋ́ Yudafɔ asʋ́n agyípʋ́ amʋ befia. Mʋ́ʋ́ ɔlɛha bɛkpa Paulo bɛlɩɩ́ amʋ́ ansɩ́tɔ́.
30 No dia seguinte, querendo saber com mais exatidão de que os judeus o acusavam, soltou-o e ordenou que se reunissem os sumos sacerdotes e todo o Grande Conselho. Trouxe Paulo e o mandou comparecer diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.