Atos 22
Bulu ntam pɔpwɛ; Nkonya (NKONT) vs ACF
1 “Mɩ́ asɩ́, apíó aba, mlɩyaa asʋ mɩ́ anlɛ mɩ́ ɔnɔ́ amlɩnu.”
1 Homens, irmàos e pais, ouvi agora a minha defesa perante vós
2 Brɛ́á bonu ánɩ́ Hebri ɔblɩ́tɔ Paulo dɛ́tɔɩ́ á, ɩnʋ lɔtɔ diin. Mʋ́ʋ́ Paulo lɔ́yɔ mʋ asʋ́nsʋ́ ɔbɛ́ɛ,
2 (E, quando ouviram falar-lhes em língua hebraica, maior silêncio guardaram). E disse:
3 “Yudayin ngyi. Tarso wúlutɔ bɔkwɩɩ́ mɩ́ Kilikia ɔsʋlʋ́sʋ, támɛ Yerusalem nfɩ bɛyaɩ́ mɩ́. Gamaliel lósuná mɩ́ anɩ anáin mbla ámʋ wankláán. Nɔwa nsi Bulusúm ɩwɩ fɛ́ alɩá mlɩ ɛ́ mlɩdɛ́ mʋ súm ndɛ.
3 Quanto a mim, sou judeu, nascido em Tarso da Cilícia, e nesta cidade criado aos pés de Gamaliel, instruído conforme a verdade da lei de nossos pais, zelador de Deus, como todos vós hoje sois.
4 Ahá ánɩ́ bʋna anɩ Wíe ɔkpa ánfɩsʋ á, nɛdɩnká amʋ́sʋ́. Nɔmɔ akʋ kʋ́ráá. Nɛkɩtá amʋ́tɔ́ atsɩ mʋ́a ayin akʋ, kɩ́klɩ amʋ́ yɔ́twsɩ obu.
4 E persegui este caminho até à morte, prendendo, e pondo em prisões, tanto homens como mulheres,
5 Bulu igyí ɔhapʋ́ dɛhɛn pʋ́ Yudafɔ asʋ́n agyípʋ́ amʋ fɛ́ɛ́ bɛ́talɩ́ gyi asʋ́n ánfɩ ɩwɩ adánsɩɛ. Amʋ́ wá nɔhɔ ɔwʋlʋ́ tsú pʋ́ nɛya apíó ánɩ́ bʋbʋ Damasko wúlutɔ, mɩ́ anyɛkɩtá alɩ ahá ámʋ wa amʋ́ ɩkan, pʋ amʋ́ ba Yerusalem, abʋbɩtɩ amʋ́ ɩsʋ.
5 Como também o sumo sacerdote me é testemunha, e todo o conselho dos anciãos. E, recebendo destes cartas para os irmãos, fui a Damasco, para trazer maniatados para Jerusalém aqueles que ali estivessem, a fim de que fossem castigados.
6 “Ɛkɛá nɔpʋ ɔkpa nɔyɔ́, nɛta Damasko wúlutɔ wie tá, ɩbɔ́bwɛ fɛ́ ɔpa dódúanyɔtɔ á, ɔtsáwʋlɛ pɛ́, wankɩ kʋá mʋ́ ɔnɔ́ ɩhɩ́ɛ́ bʋ ɔnlɩn, itsú ɔsʋ́sʋ́ lɔwankɩ́ wʋ́lɩ́ mɩ́sʋ́.
6 Ora, aconteceu que, indo eu já de caminho, e chegando perto de Damasco, quase ao meio-dia, de repente me rodeou uma grande luz do céu.
7 Mʋ́á nówun a, nda ɔsʋlʋ́tɔ. Ɩnʋ nonu ɔmɛ kʋ. Ɔmɛ amʋ lɛ́fɩtɛ́ mɩ́ ɔbɛ́ɛ, ‘Saulo, Saulo, ntogyi sʋ́ fʋdɩn mɩ́sʋ́ alɩ?’
7 E caí por terra, e ouvi uma voz que me dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
8 Ɩnʋ nɛfɩtɛ́ mbɛ́ɛ, ‘Fʋ́ ma nɩ, Owíé?’ Mʋ́ʋ́ ɔmɛ amʋ lɛ́bláa mɩ ɔbɛ́ɛ, ‘Mɩ́ Yesu, Nasaretyin ámʋ́ʋ́ fʋ́dɩn mɩ́sʋ́ amʋ nɩ.’
8 E eu respondi: Quem és, Senhor? E disse-me: Eu sou Jesus Nazareno, a quem tu persegues.
9 Mɩ́ aba ámʋ́ʋ́ mɩ́a amʋ́nyɔ anɩná ámʋ bowun wankɩ amʋ, támɛ bʋmonu asʋ́n ánɩ́ ɔmɛ amʋ dɛ́ mɩ́ bláa.
9 E os que estavam comigo viram, em verdade, a luz, e se atemorizaram muito, mas não ouviram a voz daquele que falava comigo.
10 Nɛfɩtɛ́ mbɛ́ɛ, ‘Owíé, ntɔ mbwɛ́ɛ?’ Anɩ Wíe lɛ́bláa mɩ ɔbɛ́ɛ, ‘Kʋsʋ, afʋyɔ Damasko wúlutɔ. Bɛ́bláa fʋ tógyítɔ́á Bulu lahá fʋ́ ɔbɛ́ɛ fʋbwɛ́ɛ.’
10 Então disse eu: Senhor, que farei? E o Senhor disse-me: Levanta-te, e vai a Damasco, e ali se te dirá tudo o que te é ordenado fazer.
11 Wankɩ amʋ ɔnɔ́ bʋ ɔnlɩn. Mʋ́ sʋ mmɛtrá wun tɔtɔ. Ɩ́nɩ sʋ mɩ́ aba ámʋ lɛ́kɩtá mɩ́ ɩbɩ, kpá mɩ́ ya Damasko wúlutɔ.
11 E, como eu não via, por causa do esplendor daquela luz, fui levado pela mão dos que estavam comigo, e cheguei a Damasco.
12 “Oyin ɔkʋá bʋtɛtɩ́ mʋ Anania, otenyá Bulu ifú bʋ wúlu amʋtɔ. Otegyi Mose mbla ámʋsʋ wankláán. Mʋ́ sʋ Yudafɔ ánɩ́ bʋbʋ wúlu amʋtɔ fɛ́ɛ́ bʋtɛtɩ́ mʋ ɩdayilé.
12 E um certo Ananias, homem piedoso conforme a lei, que tinha bom testemunho de todos os judeus que ali moravam,
13 Oyin ánfɩ lɛ́ba bɛlɩɩ́ mɩ́ ansɩ́tɔ́, bláa mɩ ɔbɛ́ɛ, ‘Opíó Saulo, bwii ansíbi afʋkɩ atɔ́.’ Ɩnʋnʋ mɩ́ ansíbi lobwií, nowun mʋ.
13 Vindo ter comigo, e apresentando-se, disse-me: Saulo, irmão, recobra a vista. E naquela mesma hora o vi.
14 Ɔlɛbláa mɩ ɔbɛ́ɛ, ‘Anɩ anáin Bulu ámʋ lɛ́lɛ fʋ́ yáɩ́ ɔbɛ́ɛ, fʋbɛ́bɩ mʋ apɛ́, afʋbɩ mʋ Bi Yilé Ɔbwɛpʋ́ ámʋ, afʋnu mʋ ɔmɛ.
14 E ele disse: O Deus de nossos pais de antemão te designou para que conheças a sua vontade, e vejas aquele Justo e ouças a voz da sua boca.
15 Tsúfɛ́ fɛ́ba begyi mʋ ɩwɩ adánsɩɛ, bláa ahá fɛ́ɛ́ asʋ́n ánɩ́ fonu pʋ́ mʋ́á fowun.
15 Porque hás de ser sua testemunha para com todos os homens do que tens visto e ouvido.
16 Ntɔ fʋtráa fʋgyo? Kʋsʋ kokoli anɩ Wíe, afʋha abʋbɔ fʋ́ asú, ɔfwɩ fʋ́ lakpan fɛ́ɛ́ lɛ.’
16 E agora por que te deténs? Levanta-te, e batiza-te, e lava os teus pecados, invocando o nome do Senhor.
17 “Brɛ́á neyinkí yɔ́ Yerusalem wúlutɔ ndɛ mpáɩ bɔ Bulu ɔtswɛ́kpa ɩnʋ á, nowun atɔ́.
17 E aconteceu que, tornando eu para Jerusalém, quando orava no templo, fui arrebatado para fora de mim.
18 Mʋ́tɔ́ á, nowun anɩ Wíe Yesu, ɔlɛbláa mɩ́ ɔbɛ́ɛ, ‘Wa ɔsa bwɛ, afʋdalɩ Yerusalem nfɩ. Tsúfɛ́ bʋmɔ́ɔhɔ fʋ́ adánsɩɛ ánɩ́ fégyi tsu mɩ́ ɩwɩ.’
18 E vi aquele que me dizia: Dá-te pressa e sai apressadamente de Jerusalém; porque não receberão o teu testemunho acerca de mim.
19 Ɩnʋ nɛbláa mʋ mbɛ́ɛ, ‘Mɩ́ Wíe, amʋ́ onutó bʋyin ánɩ́ netsiá yɔ́ Yudafɔ ofíakpa yɛ́kɩtá ahá ánɩ́ bɔhɔ fʋ gyi, dá amʋ́, wá amʋ́ obu.
19 E eu disse: Senhor, eles bem sabem que eu lançava na prisão e açoitava nas sinagogas os que criam em ti.
20 Bʋyin ánɩ́ brɛ́á bɔmɔ fʋ́ ɔdansɩyin Stefano a, mbʋ ɩnʋ. Nɛlɩɩ́ amʋ́ ɔma mbɛ́ɛ bʋmɔ́ɔ mʋ, nɔhɔ ámʋ atadɩɛ kʋ́ráá kɩ́tá.’
20 E quando o sangue de Estêvão, tua testemunha, se derramava, também eu estava presente, e consentia na sua morte, e guardava as capas dos que o matavam.
21 Támɛ anɩ Wíe lɛ́bláa mɩ ɔbɛ́ɛ, ‘Natɩ, nɔ́wa fʋ́ fɔ́yɔ tsútsúútsú, ahá ánɩ́ bʋmegyí Yudafɔ wá.’ ”
21 E disse-me: Vai, porque hei de enviar-te aos gentios de longe.
22 Ahá tsɔtsɔɔtsɔ amʋ bɛya asʋ nú Paulo asʋn blɩ́hɛ́ alɩɩ bɔtʋ brɛ́á ɔlɛblɩ́ ɔbɛ́ɛ, Bulu lɔ́wa mʋ ahá ánɩ́ bʋmegyí Yudafɔ wá. Ɩnʋ bɔsʋrá okitikíti kʋ́klʋ́kʋ́ʋ́, blɩ́ bɛɛ, “Mlɩlɛ mʋ ɩnʋ! Ɩma alɛá obétsiá ɔsʋlʋ́ʋ anfɩsʋ!”
22 E ouviram-no até esta palavra, e levantaram a voz, dizendo: Tira da terra um tal homem, porque não convém que viva.
23 Ɩnʋ bɔsʋrá okitikíti, nyá ɔblɔ́ wɔ́ɩ́ amʋ́ atadɩɛ tswɩ tsalɩ́fwɩ́, kpá ɩsɩ tswɩ wá afútɔ́.
23 E, clamando eles, e arrojando de si as vestes, e lançando pó para o ar,
24 Mʋ́ʋ́ ɩsá akɔpʋ́ ɔhandɛ amʋ lɛ́bláa mʋ ahá ɔbɛ́ɛ, “Mlɩkpa Paulo, amlɩpʋ mʋ ya mlɩ otsiákpá. Mlɩpɩtɩ mʋ atɔ́ ɔblɩ ɔnɔkwalɩ, abɩ tɔ́á sʋá ahá ámʋ bʋdɛ okitikíti sʋrá mʋ nwunsʋ alɩ.”
24 O tribuno mandou que o levassem para a fortaleza, dizendo que o examinassem com açoites, para saber por que causa assim clamavam contra ele.
25 Brɛ́á bɛklɩ́ Paulo tá, bɛɛ abʋda mʋ a, ɔlɛfɩtɛ́ ɩsá ɔkɔpʋ́ ɔhandɛ ɔkʋá ɔlɩɩ́ mʋ wá ɔbɛ́ɛ, “Mbla lɛha ɔkpa ánɩ́ mlɩpɩ́tɩ Romayin oduá bʋmɔkʋ́gyi mʋ asʋ́n, há mʋ ɩpɔ́n atɔ́?”
25 E, quando o estavam atando com correias, disse Paulo ao centurião que ali estava: É-vos lícito açoitar um romano, sem ser condenado?
26 Brɛ́á ɩsá akɔpʋ́ ɔhandɛ amʋ lónu asʋ́n ánfɩ á, ɔlɛyɛ́bláa mʋ ɔhandɛ amʋ ɔbɛ́ɛ, “Fakle afʋsɛ wʋlʋ manta ɩwɩ. Sáa Romayin oyin ámʋ gyí oo!”
26 E, ouvindo isto, o centurião foi, e anunciou ao tribuno, dizendo: Vê o que vais fazer, porque este homem é romano.
27 Mʋ́ʋ́ ɔhandɛ amʋ lɛ́ba Paulo wá, bɛfɩtɛ́ mʋ ɔbɛ́ɛ, “Bla mɩ, lɛ́lɛ́ Romayin fʋgyi?”
27 E, vindo o tribuno, disse-lhe: Dize-me, és tu romano? E ele disse: Sim.
28 Mʋ́ʋ́ ɔhandɛ amʋ lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́ mʋ́ á, ɩkɔ kpɔnkpɔntɩ nɛka asa nemlí Romayin.”
28 E respondeu o tribuno: Eu com grande soma de dinheiro alcancei este direito de cidadão. Paulo disse: Mas eu o sou de nascimento.
29 Ɩnʋnʋ ahá ámʋ́ʋ́ bɛɛ abʋfɩtɛ Paulo asʋ́n ámʋ fɛ́ɛ́ badásáɩ́n. Ifú lɛkɩtá ɔhandɛ amʋ onutó ó, brɛ́á ɔlɛbɩ ánɩ́ Romayin Paulo gyí asa alahá bawá mʋ ɩkan.
29 E logo dele se apartaram os que o haviam de examinar; e até o tribuno teve temor, quando soube que era romano, visto que o tinha ligado.
30 Ɔyɩ kɛhɛ a, ɔhandɛ amʋ lékléá ɔbɛ́bɩ tɔ́á Paulo lɔ́bwɛ, sʋ́ Yudafɔ bʋdɛ asʋ́n kláa dɩnká mʋsʋ. Mʋ́ sʋ ɔlɛha bɔwɔɩ́ Paulo lɛ́ ɩkan amʋtɔ, ɔlɛha bɛtɩ Bulu igyí ahapʋ́ dɛhɛn pʋ́ Yudafɔ asʋ́n agyípʋ́ amʋ befia. Mʋ́ʋ́ ɔlɛha bɛkpa Paulo bɛlɩɩ́ amʋ́ ansɩ́tɔ́.
30 E no dia seguinte, querendo saber ao certo a causa por que era acusado pelos judeus, soltou-o das prisões, e mandou vir o principais dos sacerdotes, e todo o seu conselho; e, trazendo Paulo, o apresentou diante deles.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.