Atos 22

Bulu ntam pɔpwɛ; Nkonya (NKONT) vs NVI

Sair da comparação
NVI Nova Versão Internacional
1 “Mɩ́ asɩ́, apíó aba, mlɩyaa asʋ mɩ́ anlɛ mɩ́ ɔnɔ́ amlɩnu.”
1 "Irmãos e pais, ouçam agora a minha defesa".
2 Brɛ́á bonu ánɩ́ Hebri ɔblɩ́tɔ Paulo dɛ́tɔɩ́ á, ɩnʋ lɔtɔ diin. Mʋ́ʋ́ Paulo lɔ́yɔ mʋ asʋ́nsʋ́ ɔbɛ́ɛ,
2 Quando ouviram que lhes falava em aramaico, ficaram em absoluto silêncio. Então Paulo disse:
3 “Yudayin ngyi. Tarso wúlutɔ bɔkwɩɩ́ mɩ́ Kilikia ɔsʋlʋ́sʋ, támɛ Yerusalem nfɩ bɛyaɩ́ mɩ́. Gamaliel lósuná mɩ́ anɩ anáin mbla ámʋ wankláán. Nɔwa nsi Bulusúm ɩwɩ fɛ́ alɩá mlɩ ɛ́ mlɩdɛ́ mʋ súm ndɛ.
3 "Sou judeu, nascido em Tarso da Cilícia, mas criado nesta cidade. Fui instruído rigorosamente por Gamaliel na lei de nossos antepassados, sendo tão zeloso por Deus quanto qualquer de vocês hoje.
4 Ahá ánɩ́ bʋna anɩ Wíe ɔkpa ánfɩsʋ á, nɛdɩnká amʋ́sʋ́. Nɔmɔ akʋ kʋ́ráá. Nɛkɩtá amʋ́tɔ́ atsɩ mʋ́a ayin akʋ, kɩ́klɩ amʋ́ yɔ́twsɩ obu.
4 Persegui os seguidores deste Caminho até a morte, prendendo tanto homens como mulheres e lançando-os na prisão,
5 Bulu igyí ɔhapʋ́ dɛhɛn pʋ́ Yudafɔ asʋ́n agyípʋ́ amʋ fɛ́ɛ́ bɛ́talɩ́ gyi asʋ́n ánfɩ ɩwɩ adánsɩɛ. Amʋ́ wá nɔhɔ ɔwʋlʋ́ tsú pʋ́ nɛya apíó ánɩ́ bʋbʋ Damasko wúlutɔ, mɩ́ anyɛkɩtá alɩ ahá ámʋ wa amʋ́ ɩkan, pʋ amʋ́ ba Yerusalem, abʋbɩtɩ amʋ́ ɩsʋ.
5 como o podem testemunhar o sumo sacerdote e todo o Conselho, de quem cheguei a obter cartas para seus irmãos em Damasco e fui até lá, a fim de trazer essas pessoas a Jerusalém como prisioneiras, para serem punidas.
6 “Ɛkɛá nɔpʋ ɔkpa nɔyɔ́, nɛta Damasko wúlutɔ wie tá, ɩbɔ́bwɛ fɛ́ ɔpa dódúanyɔtɔ á, ɔtsáwʋlɛ pɛ́, wankɩ kʋá mʋ́ ɔnɔ́ ɩhɩ́ɛ́ bʋ ɔnlɩn, itsú ɔsʋ́sʋ́ lɔwankɩ́ wʋ́lɩ́ mɩ́sʋ́.
6 "Por volta do meio-dia, eu me aproximava de Damasco, quando de repente uma forte luz vinda do céu brilhou ao meu redor.
7 Mʋ́á nówun a, nda ɔsʋlʋ́tɔ. Ɩnʋ nonu ɔmɛ kʋ. Ɔmɛ amʋ lɛ́fɩtɛ́ mɩ́ ɔbɛ́ɛ, ‘Saulo, Saulo, ntogyi sʋ́ fʋdɩn mɩ́sʋ́ alɩ?’
7 Caí por terra e ouvi uma voz que me dizia: ‘Saulo, Saulo! por que você está me perseguindo? ’
8 Ɩnʋ nɛfɩtɛ́ mbɛ́ɛ, ‘Fʋ́ ma nɩ, Owíé?’ Mʋ́ʋ́ ɔmɛ amʋ lɛ́bláa mɩ ɔbɛ́ɛ, ‘Mɩ́ Yesu, Nasaretyin ámʋ́ʋ́ fʋ́dɩn mɩ́sʋ́ amʋ nɩ.’
8 Então perguntei: Quem és tu, Senhor? E ele respondeu: ‘Eu sou Jesus, o Nazareno, a quem você persegue’.
9 Mɩ́ aba ámʋ́ʋ́ mɩ́a amʋ́nyɔ anɩná ámʋ bowun wankɩ amʋ, támɛ bʋmonu asʋ́n ánɩ́ ɔmɛ amʋ dɛ́ mɩ́ bláa.
9 Os que me acompanhavam viram a luz, mas não entenderam a voz daquele que falava comigo.
10 Nɛfɩtɛ́ mbɛ́ɛ, ‘Owíé, ntɔ mbwɛ́ɛ?’ Anɩ Wíe lɛ́bláa mɩ ɔbɛ́ɛ, ‘Kʋsʋ, afʋyɔ Damasko wúlutɔ. Bɛ́bláa fʋ tógyítɔ́á Bulu lahá fʋ́ ɔbɛ́ɛ fʋbwɛ́ɛ.’
10 "Assim perguntei: Que devo fazer, Senhor? Disse o Senhor: ‘Levante-se, entre em Damasco, onde lhe será dito o que você deve fazer’.
11 Wankɩ amʋ ɔnɔ́ bʋ ɔnlɩn. Mʋ́ sʋ mmɛtrá wun tɔtɔ. Ɩ́nɩ sʋ mɩ́ aba ámʋ lɛ́kɩtá mɩ́ ɩbɩ, kpá mɩ́ ya Damasko wúlutɔ.
11 Os que estavam comigo me levaram pela mão até Damasco, porque o resplendor da luz me deixara cego.
12 “Oyin ɔkʋá bʋtɛtɩ́ mʋ Anania, otenyá Bulu ifú bʋ wúlu amʋtɔ. Otegyi Mose mbla ámʋsʋ wankláán. Mʋ́ sʋ Yudafɔ ánɩ́ bʋbʋ wúlu amʋtɔ fɛ́ɛ́ bʋtɛtɩ́ mʋ ɩdayilé.
12 "Um homem chamado Ananias, piedoso segundo a lei e muito respeitado por todos os judeus que ali viviam,
13 Oyin ánfɩ lɛ́ba bɛlɩɩ́ mɩ́ ansɩ́tɔ́, bláa mɩ ɔbɛ́ɛ, ‘Opíó Saulo, bwii ansíbi afʋkɩ atɔ́.’ Ɩnʋnʋ mɩ́ ansíbi lobwií, nowun mʋ.
13 veio ver-me e, pondo-se junto a mim, disse: ‘Irmão Saulo, recupere a visão’. Naquele mesmo instante pude vê-lo.
14 Ɔlɛbláa mɩ ɔbɛ́ɛ, ‘Anɩ anáin Bulu ámʋ lɛ́lɛ fʋ́ yáɩ́ ɔbɛ́ɛ, fʋbɛ́bɩ mʋ apɛ́, afʋbɩ mʋ Bi Yilé Ɔbwɛpʋ́ ámʋ, afʋnu mʋ ɔmɛ.
14 "Então ele disse: ‘O Deus dos nossos antepassados o escolheu para conhecer a sua vontade, ver o Justo e ouvir as palavras de sua boca.
15 Tsúfɛ́ fɛ́ba begyi mʋ ɩwɩ adánsɩɛ, bláa ahá fɛ́ɛ́ asʋ́n ánɩ́ fonu pʋ́ mʋ́á fowun.
15 Você será testemunha dele a todos os homens, daquilo que viu e ouviu.
16 Ntɔ fʋtráa fʋgyo? Kʋsʋ kokoli anɩ Wíe, afʋha abʋbɔ fʋ́ asú, ɔfwɩ fʋ́ lakpan fɛ́ɛ́ lɛ.’
16 E agora, que está esperando? Levante-se, seja batizado e lave os seus pecados, invocando o nome dele’.
17 “Brɛ́á neyinkí yɔ́ Yerusalem wúlutɔ ndɛ mpáɩ bɔ Bulu ɔtswɛ́kpa ɩnʋ á, nowun atɔ́.
17 "Quando voltei a Jerusalém, estando eu a orar no templo, caí em êxtase e
18 Mʋ́tɔ́ á, nowun anɩ Wíe Yesu, ɔlɛbláa mɩ́ ɔbɛ́ɛ, ‘Wa ɔsa bwɛ, afʋdalɩ Yerusalem nfɩ. Tsúfɛ́ bʋmɔ́ɔhɔ fʋ́ adánsɩɛ ánɩ́ fégyi tsu mɩ́ ɩwɩ.’
18 vi o Senhor que me dizia: ‘Depressa! Saia de Jerusalém imediatamente, pois não aceitarão seu testemunho a meu respeito’.
19 Ɩnʋ nɛbláa mʋ mbɛ́ɛ, ‘Mɩ́ Wíe, amʋ́ onutó bʋyin ánɩ́ netsiá yɔ́ Yudafɔ ofíakpa yɛ́kɩtá ahá ánɩ́ bɔhɔ fʋ gyi, dá amʋ́, wá amʋ́ obu.
19 "Eu respondi: Senhor, estes homens sabem que eu ia de uma sinagoga a outra, a fim de prender e açoitar os que crêem em ti.
20 Bʋyin ánɩ́ brɛ́á bɔmɔ fʋ́ ɔdansɩyin Stefano a, mbʋ ɩnʋ. Nɛlɩɩ́ amʋ́ ɔma mbɛ́ɛ bʋmɔ́ɔ mʋ, nɔhɔ ámʋ atadɩɛ kʋ́ráá kɩ́tá.’
20 E quando foi derramado o sangue de tua testemunha Estêvão, eu estava lá, dando minha aprovação e cuidando das roupas dos que o matavam.
21 Támɛ anɩ Wíe lɛ́bláa mɩ ɔbɛ́ɛ, ‘Natɩ, nɔ́wa fʋ́ fɔ́yɔ tsútsúútsú, ahá ánɩ́ bʋmegyí Yudafɔ wá.’ ”
21 "Então o Senhor me disse: ‘Vá, eu o enviarei para longe, aos gentios’ ".
22 Ahá tsɔtsɔɔtsɔ amʋ bɛya asʋ nú Paulo asʋn blɩ́hɛ́ alɩɩ bɔtʋ brɛ́á ɔlɛblɩ́ ɔbɛ́ɛ, Bulu lɔ́wa mʋ ahá ánɩ́ bʋmegyí Yudafɔ wá. Ɩnʋ bɔsʋrá okitikíti kʋ́klʋ́kʋ́ʋ́, blɩ́ bɛɛ, “Mlɩlɛ mʋ ɩnʋ! Ɩma alɛá obétsiá ɔsʋlʋ́ʋ anfɩsʋ!”
22 A multidão ouvia Paulo até que ele disse isso. Então todos levantaram a voz e gritaram: "Tira esse homem da face da terra! Ele não merece viver! "
23 Ɩnʋ bɔsʋrá okitikíti, nyá ɔblɔ́ wɔ́ɩ́ amʋ́ atadɩɛ tswɩ tsalɩ́fwɩ́, kpá ɩsɩ tswɩ wá afútɔ́.
23 Estando eles gritando, tirando suas capas e lançando poeira para o ar,
24 Mʋ́ʋ́ ɩsá akɔpʋ́ ɔhandɛ amʋ lɛ́bláa mʋ ahá ɔbɛ́ɛ, “Mlɩkpa Paulo, amlɩpʋ mʋ ya mlɩ otsiákpá. Mlɩpɩtɩ mʋ atɔ́ ɔblɩ ɔnɔkwalɩ, abɩ tɔ́á sʋá ahá ámʋ bʋdɛ okitikíti sʋrá mʋ nwunsʋ alɩ.”
24 o comandante ordenou que Paulo fosse levado à fortaleza e fosse açoitado e interrogado, para saber por que o povo gritava daquela forma contra ele.
25 Brɛ́á bɛklɩ́ Paulo tá, bɛɛ abʋda mʋ a, ɔlɛfɩtɛ́ ɩsá ɔkɔpʋ́ ɔhandɛ ɔkʋá ɔlɩɩ́ mʋ wá ɔbɛ́ɛ, “Mbla lɛha ɔkpa ánɩ́ mlɩpɩ́tɩ Romayin oduá bʋmɔkʋ́gyi mʋ asʋ́n, há mʋ ɩpɔ́n atɔ́?”
25 Enquanto o amarravam a fim de açoitá-lo, Paulo disse ao centurião que ali estava: "Vocês têm o direito de açoitar um cidadão romano sem que ele tenha sido condenado? "
26 Brɛ́á ɩsá akɔpʋ́ ɔhandɛ amʋ lónu asʋ́n ánfɩ á, ɔlɛyɛ́bláa mʋ ɔhandɛ amʋ ɔbɛ́ɛ, “Fakle afʋsɛ wʋlʋ manta ɩwɩ. Sáa Romayin oyin ámʋ gyí oo!”
26 Ao ouvir isso, o centurião foi prevenir o comandante: "Que vais fazer? Este homem é cidadão romano".
27 Mʋ́ʋ́ ɔhandɛ amʋ lɛ́ba Paulo wá, bɛfɩtɛ́ mʋ ɔbɛ́ɛ, “Bla mɩ, lɛ́lɛ́ Romayin fʋgyi?”
27 O comandante dirigiu-se a Paulo e perguntou: "Diga-me, você é cidadão romano? " Ele respondeu: "Sim, sou".
28 Mʋ́ʋ́ ɔhandɛ amʋ lɛ́bláa mʋ ɔbɛ́ɛ, “Mɩ́ mʋ́ á, ɩkɔ kpɔnkpɔntɩ nɛka asa nemlí Romayin.”
28 Então o comandante disse: "Eu precisei pagar um elevado preço por minha cidadania". Respondeu Paulo: "Eu a tenho por direito de nascimento".
29 Ɩnʋnʋ ahá ámʋ́ʋ́ bɛɛ abʋfɩtɛ Paulo asʋ́n ámʋ fɛ́ɛ́ badásáɩ́n. Ifú lɛkɩtá ɔhandɛ amʋ onutó ó, brɛ́á ɔlɛbɩ ánɩ́ Romayin Paulo gyí asa alahá bawá mʋ ɩkan.
29 Os que iam interrogá-lo retiraram-se imediatamente. O próprio comandante ficou alarmado, ao saber que havia prendido um cidadão romano.
30 Ɔyɩ kɛhɛ a, ɔhandɛ amʋ lékléá ɔbɛ́bɩ tɔ́á Paulo lɔ́bwɛ, sʋ́ Yudafɔ bʋdɛ asʋ́n kláa dɩnká mʋsʋ. Mʋ́ sʋ ɔlɛha bɔwɔɩ́ Paulo lɛ́ ɩkan amʋtɔ, ɔlɛha bɛtɩ Bulu igyí ahapʋ́ dɛhɛn pʋ́ Yudafɔ asʋ́n agyípʋ́ amʋ befia. Mʋ́ʋ́ ɔlɛha bɛkpa Paulo bɛlɩɩ́ amʋ́ ansɩ́tɔ́.
30 No dia seguinte, visto que o comandante queria descobrir exatamente por que Paulo estava sendo acusado pelos judeus, libertou-o e ordenou que se reunissem os chefes dos sacerdotes e todo o Sinédrio. Então, trazendo Paulo, apresentou-o a eles.

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 22, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.