Apocalipse 18
Bulu ntam pɔpwɛ; Nkonya (NKONT) vs ARA
1 Ɩ́nɩ ɔma a, nɛtrá wun Bulu-ɔbɔpʋ ɔkʋ ɛ́ dɛ́kplɩ́ tsú ɔsʋ́sʋ́ ɔbá. Ɔbʋ túmi kpɔnkpɔntɩ. Mʋ numnyam dɛwankɩ́ wʋ́lɩ́ ɔsʋlʋ́sʋ.
1 Depois destas coisas, vi descer do céu outro anjo, que tinha grande autoridade, e a terra se iluminou com a sua glória.
2 Ɔlɔkplʋ́n kʋ́klʋ́kʋ́ʋ́ ɔbɛ́ɛ, “Babilon labwíé! Wúlu yílé Babilon labwíé! Ɩlamlí ɔŋɛ laláhɛ ɔtsan-ɔtsan fɛ́ɛ́ oŋaínkpá. Ɩlabwɛ́ isia há mbubwi laláhɛ pʋ́ mbwɩkɩ́tá-atɔ laláhɛ fɛ́ɛ́.
2 Então, exclamou com potente voz, dizendo: Caiu! Caiu a grande Babilônia e se tornou morada de demônios, covil de toda espécie de espírito imundo e esconderijo de todo gênero de ave imunda e detestável,
3 Tsúfɛ́ alapʋ́ mʋ mbʋatɔ-ntá ámʋ dá ɔmá-ɔmá fɛ́ɛ́ ɔnɔ́. Mʋa ɔyɩ́tɔ́ awíe fɛ́ɛ́ batɔ́ mbʋa. Ibíá agyípʋ́ fɛ́ɛ́ banyá ɩwɩ tsú nkpa ámʋ́ʋ́ olegyi amʋtɔ.”
3 pois todas as nações têm bebido do vinho do furor da sua prostituição. Com ela se prostituíram os reis da terra. Também os mercadores da terra se enriqueceram à custa da sua luxúria.
4 Ɩnʋ nɛlanú ɔmɛ kʋ tsú ɔsʋ́sʋ́ ɔbɛ́ɛ,
4 Ouvi outra voz do céu, dizendo: Retirai-vos dela, povo meu, para não serdes cúmplices em seus pecados e para não participardes dos seus flagelos;
5 Tsúfɛ́ mʋ lakpan lawɔ nwʋlʋ́táa.
5 porque os seus pecados se acumularam até ao céu, e Deus se lembrou dos atos iníquos que ela praticou.
6 Pʋ mʋ lalahɛá alapʋ́gyí fʋ́ ahá ka mʋ ɩkɔ.
6 Dai-lhe em retribuição como também ela retribuiu, pagai-lhe em dobro segundo as suas obras e, no cálice em que ela misturou bebidas, misturai dobrado para ela.
7 Alagyi ɔdwɛ laláhɛ, tsú ɩwɩ dʋbɩ.
7 O quanto a si mesma se glorificou e viveu em luxúria, dai-lhe em igual medida tormento e pranto, porque diz consigo mesma: Estou sentada como rainha. Viúva, não sou. Pranto, nunca hei de ver!
8 Mʋ́ sʋ asʋn wunhɛá igyi akʋ́n, isú pʋ́ lowu bɔ́tʋ mʋ ɛkɛwʋ́lɛ pɛ́.
8 Por isso, em um só dia, sobrevirão os seus flagelos: morte, pranto e fome; e será consumida no fogo, porque poderoso é o Senhor Deus, que a julgou.
9 Ɔsʋlʋ́sʋ awíe amʋ́ʋ́ mʋa amʋ́nyɔ bɔtɔ mbʋa, begyi ɔdwɛ laláhɛ amʋ bówun mʋ ogyási, su kpisíi.
9 Ora, chorarão e se lamentarão sobre ela os reis da terra, que com ela se prostituíram e viveram em luxúria, quando virem a fumaceira do seu incêndio,
10 Mʋ ipian ámʋ́ʋ́ odewúun amʋ ɩbɔ́wa amʋ́ ifú. Mʋ́ sʋ bɛ́lɩɩ́ tsútsúútsú blɩ́ bɛɛ, “Gyɔwɩ nɩ́! Babilon gyɔwɩ nɩ́! Wúlu kpɔnkpɔɔnkpɔntɩ, nkálɩ sʋ Bulu labɩ́tɩ́ fʋ́ ɩsʋ ɔtsáwʋlɛ pɛ́ alɩ?”
10 e, conservando-se de longe, pelo medo do seu tormento, dizem: Ai! Ai! Tu, grande cidade, Babilônia, tu, poderosa cidade! Pois, em uma só hora, chegou o teu juízo.
11 Ɔyɩ́tɔ́ bíá agyípʋ́ bósu, gyi awɩrɛhɔ, tsúfɛ́ ɔhaa trá ɔma ɩnʋá ɔbɔ́hɔ amʋ́ atɔ fɛhɛ́. Ɔyɩ́tɔ́ bíá agyípʋ́ atɔ fɛhɛ́.|src="hk00144b.tif" size="span" loc="REV18:11-14" copy="Horace Knowles, The Bible Society, London" ref="Atɔ Lɛsúnáhɛ́ 18:11"
11 E, sobre ela, choram e pranteiam os mercadores da terra, porque já ninguém compra a sua mercadoria,
12 Mʋlétsiá hɔ sika pɛpɛ pʋ́ sika futútú atɔ́, abwi wankláán pʋ́ abutó wʋlɩhɛ, ɔhráda, ago, srɩ́kɩ atati pʋ́ atati pɛpɛ, nyíá ɩbʋ ɔfan, atɔ́á bɔpʋ sʋ́rʋ́fɔ́-ɩsɛ bwɛ́, mʋ́á bɔpʋ nyíá ɩbʋ ibíá sré, pʋ́ mʋ́á bɔpʋ kɔɔ́brɩ mʋ́á dátɔ pʋ́ abwiá ɩhɩ́ɛ́ bʋ akɩ́lɛ aná fɛ́ɛ́ bwɛ́ tsɔtsɔɔtsɔ tsú amʋ́ wá.
12 mercadoria de ouro, de prata, de pedras preciosas, de pérolas, de linho finíssimo, de púrpura, de seda, de escarlata; e toda espécie de madeira odorífera, todo gênero de objeto de marfim, toda qualidade de móvel de madeira preciosíssima, de bronze, de ferro e de mármore;
13 Oletsiá hɔ amʋ́ pɩ́prɩ, ɔhɩ́ɛ́n, ohuam, apʋsɛ, ntá, olif-nfɔ, nfúó wankláán, ayó, nnantswie, akúfa, mpɔnkɔ, akeké, tsíá hɔ ahá nkpábi kʋ́ráá.
13 e canela de cheiro, especiarias, incenso, unguento, bálsamo, vinho, azeite, flor de farinha, trigo, gado e ovelhas; e de cavalos, de carros, de escravos e até almas humanas.
14 Bósu blɩ́ bɛɛ, “Ntobí ámʋ́ʋ́ fʋtekle amʋ fɛ́ɛ́ ladálɩ fʋ́ ɩbɩ. Atɔ́ ámʋ́ʋ́ fʋ́tɔpʋ́wá bite ámʋ fɛ́ɛ́ lahʋ́lɩ fʋ. Fʋmɛ́ɛtrá wun mʋ́ ɛkɛkɛɛkɛ!”
14 O fruto sazonado, que a tua alma tanto apeteceu, se apartou de ti, e para ti se extinguiu tudo o que é delicado e esplêndido, e nunca jamais serão achados.
15 Bíá agyípʋ́ amʋ́ʋ́ batsʋn mʋsʋ nyá ɩwɩ ámʋ fɛ́ɛ́ bɛ́lɩɩ́ ɩfʋ́ntɔ́, tsúfɛ́ bʋdɛ ifú nya ánɩ́ bówun mʋ ɩwɩɔsɩn ámʋ odu. Bɛ́kɩ mʋ ipian ámʋ, su gyi awɩrɛhɔ!
15 Os mercadores destas coisas, que, por meio dela, se enriqueceram, conservar-se-ão de longe, pelo medo do seu tormento, chorando e pranteando,
16 Bɛ́blɩ́ bɛɛ, “Gyɔwɩ nɩ́! Wúlu yilé, gyɔwɩ nɩ́! Tɛkɩ fʋhɩ́ɛ́ fʋbʋ akɩ́lɛ. Atati fútútú mʋ́a pɛ́pɛ pʋ́ ago fʋtɛdɩ́dá. Sika pɛpɛ atɔ́ mʋ́a abutóá ɩdɛ ogyá kpa srasrasra fʋtɔwá.
16 dizendo: Ai! Ai da grande cidade, que estava vestida de linho finíssimo, de púrpura, e de escarlata, adornada de ouro, e de pedras preciosas, e de pérolas,
17 Atonyahɛ́ tsɔtsɔɔtsɔ ánfɩ fɛ́ɛ́ lahʋ́lɩ fʋ ɔtsáwʋlɛ pɛ́!”
17 porque, em uma só hora, ficou devastada tamanha riqueza! E todo piloto, e todo aquele que navega livremente, e marinheiros, e quantos labutam no mar conservaram-se de longe.
18 Nɩ́ bowun mʋ ogyási amʋ a, bɔ́sʋrá okitikíti bɛɛ, “Wúlu mɔmʋ lɔ́fʋn wúlu ánfɩ ɔyɩ́tɔ́ fɛ́ɛ́?”
18 Então, vendo a fumaceira do seu incêndio, gritavam: Que cidade se compara à grande cidade?
19 Bɛ́kpa ɩsɩ wá nwuntɔ, gyi awɩrɛhɔ, blɩ́ bɛɛ, “Gyɔwɩ nɩ́. Wúlu yilé, gyɔwɩ nɩ́! Fʋ́ nyatɔ anɩ ntsusʋ ayibi awíe fɛ́ɛ́ anɩlanyá ɩwɩ tsú. Fʋ́ ɩwɩsʋ atɔ́ fɛ́ɛ́ lahɩ́ ɔtsáwʋlɛ pɛ́!”
19 Lançaram pó sobre a cabeça e, chorando e pranteando, gritavam: Ai! Ai da grande cidade, na qual se enriqueceram todos os que possuíam navios no mar, à custa da sua opulência, porque, em uma só hora, foi devastada!
20 Ɔsʋ́sʋ́ atsiápʋ́ fɛ́ɛ́, mlɩnya ansigyí. Bulu ahá, mʋ sumbí ayɔpʋ́ pʋ́ mʋ ɔnɔ́sʋ́ atɔɩ́pʋ́ fɛ́ɛ́, mlɩnya ansigyí. Tsúfɛ́ Bulu lagyi mʋ asʋ́n, bɩ́tɩ́ mʋ ɩsʋ, ɩtɔ́ ámʋ́ʋ́ alapʋ́gyí mlɩ ámʋ sʋ.
20 Exultai sobre ela, ó céus, e vós, santos, apóstolos e profetas, porque Deus contra ela julgou a vossa causa.
21 Ɩnʋ Bulu-ɔbɔpʋ ɔwʋnlɩ́npʋ́ ɔkʋ lótsu ibwi kpɔnkpɔntɩ kʋ, tswɩ wa ɔpʋtɔ. Mʋ́ʋ́ ɔlɛblɩ́ ɔbɛ́ɛ, “Alɩ́ Bulu ɔbɔ́pʋ ɔblɔ́ bwíé wúlu yilé Babilon, ɔhaa mɛ́ɛtrá wun mʋ́ ɛkɛkɛɛkɛ nɩ́.
21 Então, um anjo forte levantou uma pedra como grande pedra de moinho e arrojou-a para dentro do mar, dizendo: Assim, com ímpeto, será arrojada Babilônia, a grande cidade, e nunca jamais será achada.
22 Ɔhaa mɛ́ɛtrá nu ɔsankuo adapʋ́, ɩlʋ awapʋ́, ɔtɛ́ntɛ afʋlɩ́pʋ́ pʋ́ ɩkpɛ afʋlɩ́pʋ́ nka wúlu amʋtɔ ɛkɛkɛɛkɛ. Ɩbɩ ɔnɔ́ agyʋ́má kʋkʋʋkʋ ɛ́ ɩmɛ́ɛtrá tsiá ɩnʋ. Bʋmɛ́ɛtrá kwɛ nfúó ɩnʋ ɛkɛkɛɛkɛ.
22 E voz de harpistas, de músicos, de tocadores de flautas e de clarins jamais em ti se ouvirá, nem artífice algum de qualquer arte jamais em ti se achará, e nunca jamais em ti se ouvirá o ruído de pedra de moinho.
23 Ɔkandɩ́ɛ kʋkʋ mɛ́ɛtrá wankɩ́ wʋ́lɩ́ ɩnʋ, ɔhaa ɛ́ mɛ́ɛtrá nu okúlu mʋ́a ɔká pɔpwɛ ɔmɛ ɩnʋ ɛkɛkɛɛkɛ. Tsúfɛ́ tɛkɩ mʋ ibíá agyípʋ́ gyí aha kpɔnkpɔntɩ ɔyɩ́tɔ́ nɩ́. Alapʋ́ mʋ atɔ́la mlɛ́ ɔyɩ́tɔ́ ahá fɛ́ɛ́, há bafwɩ́!
23 Também jamais em ti brilhará luz de candeia; nem voz de noivo ou de noiva jamais em ti se ouvirá, pois os teus mercadores foram os grandes da terra, porque todas as nações foram seduzidas pela tua feitiçaria.
24 “Babilon brɔnʋsʋ Bulu ɔnɔ́sʋ́ atɔɩ́pʋ́ amʋ obugya ibun. Mʋlɔ́mɔ Bulu ahá ɔyɩ́tɔ́ fɛ́ɛ́ nɩ́.”
24 E nela se achou sangue de profetas, de santos e de todos os que foram mortos sobre a terra.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Apocalipse 18, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.