2 Coríntios 12
Bulu ntam pɔpwɛ; Nkonya (NKONT) vs NTLH
1 Ilehián ánɩ́ nótsu ɩwɩ, támɛ tɔtɔɔtɔ ɩma ɩwɩtsútɔ́. Támɛ mblɩ́ atɔ́á nowun pʋ́ tɔ́á anɩ Wíe lalɛ́ súná mɩ́.
1 Embora não adiante nada, eu preciso me gabar de mim mesmo. Agora vou falar a respeito das visões e revelações que o Senhor me tem dado.
2 Nfí dúana (14) nɩ́, bɔwan mɩ ya ɔsʋ́sʋ́ saasɩtɔ. (Mɩ́ nyankpʋsa-oyí lɔ́yɔ ɩnʋ o, mɩ́ ɔkláa o, mmɛ́ɛtalɩ́ bɩ́. Bulu nkʋlɛ yín.)
2 Conheço um cristão que há catorze anos foi levado, de repente, até o mais alto céu. Não sei se isso, de fato, aconteceu ou se ele teve uma visão; somente Deus sabe. Repito: sei que esse homem foi levado, de repente, ao paraíso . Não sei se isso, de fato, aconteceu ou se foi uma visão; somente Deus sabe. E ali ele ouviu coisas que palavras humanas não conseguem contar.
5 Nɛ́talɩ́ pʋ́ ɩtɔ́ ámʋ́ʋ́ nowun amʋ tsú ɩwɩ, támɛ mmɔ́ɔpʋ mɩ́ atɔ bwɛhɛ́ tsú ɩwɩ. Ntobíá ɩtɛhá mɩ́ ɔwʋnlɩ́n ɔnɔ́ tɛba asɩ ntɔpʋ́tsú ɩwɩ.
5 Eu me gabarei desse homem. Mas não me gabarei de mim mesmo, a não ser das coisas que mostram as minhas fraquezas.
6 Nɩ́ mbɛ́ɛ nótsu ɩwɩ kʋ́ráá á, mmóotsu ɩwɩ fɛ́ ɔha mimláhɛ, tsúfɛ́ nɛ́blɩ́ ɔnɔkwalɩ. Támɛ mmɔ́ɔbwɛ. Mmedékléá ɔhaa ɔkɩ́ɩ mɩ dafa alɩá mɩ́ tsiátɔ́ gyí, ntɛ́ɛ asʋ́n ámʋ́ʋ́ nɔpʋba amʋ.
6 No entanto, se eu quisesse me gabar de mim mesmo, isso não seria uma loucura, porque estaria dizendo a verdade. Mas eu não me gabarei, pois quero que a opinião que as pessoas têm de mim se baseie naquilo que me viram fazer e me ouviram dizer.
7 Alɩá mmɔ́ɔpʋ ntobí ánfɩ ɩbʋ ifú, ɩbʋ wánwan, Bulu lalɛ́ súná mɩ́ ánfɩ tsú ɩwɩ sʋ á, ɔlɔpʋ owu kʋ wá mɩ́ awútɔ́, igyi Ɔbʋnsám-ɔbɔpʋ. Ɩtɛdá wɔ mɩ́, mɛ́nɩ mmóotsu ɩwɩ.
7 Mas, para que não ficasse orgulhoso demais por causa das coisas maravilhosas que vi, eu recebi uma doença dolorosa, que é como um espinho no meu corpo. Ela veio como um mensageiro de Satanás para me dar bofetadas e impedir que eu ficasse orgulhoso.
8 Nakókóli anɩ Wíe Yesu tse sa kɛ́kɛ́ mbɛ́ɛ, ɔlɛ́ ɩtɔ́ ámʋ mɩ́tɔ́.
8 Três vezes orei ao Senhor, pedindo que ele me tirasse esse sofrimento.
9 Támɛ asʋ́n ánɩ́ ɔtɛbláa mɩ brégyíbrɛ́ gyí, “Mɩ́ awɩtɔlɛ pɛ́ gyí tɔ́á fehián. Tsúfɛ́ ɔhá ánɩ́ mʋ ɔwʋnlɩ́n ɔnɔ́ laba asɩtɔ mɩ́ túmi tɛhɩ́ɛ́ lɩn ɔwan.” Ɩ́nɩ sʋ ɩbʋ mɩ ansigyí ánɩ́ nɔ́pʋ tɔ́á ɩtɛhá mɩ́ ɔwʋnlɩ́n ɔnɔ́ tɛba asɩ tsú ɩwɩ, mɛ́nɩ Kristo túmi ámʋ ɩbɛ́hɩɛ bun mɩsʋ.
9 Mas ele me respondeu: “A minha Portanto, eu me sinto muito feliz em me gabar das minhas fraquezas, para que assim a proteção do poder de Cristo esteja comigo.
10 Kristo sʋ ansɩ́ bégyi mɩ brégyíbrɛ́. Nɩ́ mɩ́ ɔwʋnlɩ́n ɔnɔ́ ɩba asɩ, bʋdɛ mɩ́ sia, mbʋ ɩkplántɔ, bʋdɩn mɩ́sʋ́, ntɛ́ɛ ɩwɩ dɛ mɩ́ ɔsɩn, tsúfɛ́ nɩ́ mɩ́ ɔwʋnlɩ́n ɔnɔ́ ɩba asɩ á, mʋ́ ntɛlányá ɔwʋnlɩ́n nɩ́.
10 Eu me alegro também com as fraquezas, os insultos, os sofrimentos, as perseguições e as dificuldades pelos quais passo por causa de Cristo. Porque, quando perco toda a minha força, então tenho a força de Cristo em mim.
11 Nabwɛ́ ɩwɩ fɛ́ ɔha mimláhɛ, támɛ mlɩláhá ɩlaba alɩ. Tɛkɩ ilehián ánɩ́ mlɛ́blɩ́ asʋn wankláán tsú mɩ́ ɩwɩ. Tsúfɛ́ ɩbʋ mʋ́tɔ́á mmegyí tɔtɔ, támɛ ndʋn “sumbí ayɔpʋ́ akpɔnkpɔntɩ” ánfɩ mʋ́.
11 Eu estou agindo como um louco, mas foram vocês que me obrigaram a isso. Porque vocês é que deviam falar bem de mim. Pois, mesmo que eu não valha nada, não sou inferior, de modo nenhum, a esses tais “superapóstolos” de vocês.
12 Brɛ́á mbʋ mlɩ wá á, notomi bwɛ́ tɔ́á ɩbʋ wánwan pʋ́ osúna mʋ́a ofúla ɔtsan-ɔtsan, pʋ́súná mlɩ ánɩ́ lɛ́lɛ́ sumbí ɔyɔpʋ́ ngyi.
12 As coisas que provam que, de fato, sou apóstolo foram feitas entre vocês com muita paciência. Foram sinais, maravilhas e milagres.
13 Ntɔ dɛ́ mlɩ háan? Tɔ́á nɔbwɛ mlɩtɔ, mmɔbwɛ ɔpasua bámbátɔ́ gyí, mmesi ɩwɩ tswɩ mlɩsʋ. Kókoli, mlɩsikie mɩ́!
13 Como é que vocês foram tratados pior do que as outras igrejas? A única diferença é que eu não exigi que vocês me ajudassem. Por favor, perdoem essa injustiça!
14 Séi á, otse saasɩ ndɛbwɛá nɛ́ba mlɩ wá á. Mmɛ́ɛba besi ɩwɩ tswɩ mlɩsʋ, tsúfɛ́ mmɛdɛ́ tɔtɔ fɩtɛ́ tsú mlɩ wá. Mlɩ onutó ndehián. Kebi tamatsú mʋ sɩ wá akɔnkɔ, mʋ sɩ tótsú mʋ wá akɔnkɔ.
14 Já estou preparado para fazer a minha terceira visita a vocês e novamente não vou exigir que vocês me ajudem. Eu quero vocês e não o dinheiro de vocês. Afinal de contas, são os pais que devem juntar dinheiro para os filhos, e não os filhos, para os pais.
15 Ɩbʋ mɩ ɔdwɛá néyintá tógyítɔ́á mbʋ mlɩ sʋ, sí mɩ́ ɩwɩ fɛ́ɛ́ kʋ́ráá há mlɩ. Ɩ́nɩá ndɛ mlɩ dwɛ dʋbɩ alɩ á, ntogyi sʋ ɔdwɛá mlɩ mʋ́ mlɩbʋ há mɩ́sʋ́ dɛdɩnkɩ́?
15 Vou ficar contente em gastar tudo o que tenho e até a mim mesmo para ajudá-los. Será que vocês me amarão menos só porque eu os amo tanto?
16 Fíalɩ mlɩlawun ánɩ́ lɛ́lɛ́, mmɛba besi ɩwɩ tswɩ mlɩsʋ, támɛ mlɩdɛ́blɩ́ mlɩaa, nofwifwí ansɩ́. Ndɛpʋ atɔ́ tsʋn mlɩ omuá wá mlɩ ɔnɔ́.
16 Portanto, vocês vão concordar que eu não exigi nada de vocês. Porém alguém poderá dizer que os enganei e tapeei com mentiras.
17 Ɔkpa ɔmɔmʋsʋ? Nɔtsʋn ahá ámʋ́ʋ́ nɔwa mlɩ wá ámʋtɔ ɔkʋsʋ sísi mlɩ lóó?
17 Por acaso explorei vocês por meio de algum mensageiro que lhes mandei?
18 Brɛ́á nokokóli Tito, nɔwa mʋa anɩ píó Okristoyin amʋ mlɩ wá mɛ́, olebesisíi mlɩ? Ɛkɛkɛɛkɛ! Tsúfɛ́ agywɩɩn kʋlɛ mɩ́a mʋnyɔ anɩdɛ́pʋbwɛ́ toku kʋlɛ.
18 Eu pedi a Tito que fosse visitá-los e mandei com ele o outro irmão na fé. Por acaso Tito os explorou? Será que nós dois não temos agido do mesmo modo e com o mesmo espírito?
19 Fíalɩ mlɩdɛ́ mʋ́ tsu brɛ́ ánfɩtɔ fɛ́ɛ́ mlɩaa, anɩdɛ́tɔɩ́ pʋ́ká ɩwɩ lɛ́. Megyí alɩ ígyi. Akristofɔ anɩgyí, anɩdɛ́tɔɩ́ Bulu ansɩ́tɔ́. Mɩ́ adwɛpʋ́, anɩdɛ́ tógyítɔ́ bwɛ pʋ́wá mlɩ ɔwʋnlɩ́n.
19 Talvez vocês pensem que estamos querendo nos defender diante de vocês, mas não é isso. Falamos como Cristo nos mandaria falar, na presença de Deus. E tudo o que fazemos, queridos amigos, é para ajudar vocês.
20 Tsúfɛ́ ifú dɛ mɩ́ ánɩ́ nɛ́ba mlɩmétsíe wankláán. Mʋ́ sʋ mɩ́ asʋn blɩ́hɛ́ bɔ́wɔ mlɩ asʋtɔ. Fíalɩ nɔ́bɔtʋ ɩtrɛ́, ɔnsɩpɛ, ɔblɔ́, olu, ahásia, ahá ɩwɩ asʋ́nblɩ́, ɩwɩtsú pʋ́ abasʋda mlɩtɔ.
20 Tenho medo de que, quando chegar aí, eu os encontre diferentes do que eu gostaria que fossem e que vocês me achem diferente do que gostariam que eu fosse. Tenho medo também de encontrar brigas e ciumeiras, ódio e egoísmo, insultos, falatório, orgulho e desordens.
21 Nhɩ́ɛ́ ndɛ ifú nya ánɩ́ nɩ́ nɛbá ɩnʋ á, mɩ́ Bulu ɔbɛ́trá ba mɩ asɩ mlɩ sʋ. Nósu, tsúfɛ́ mlɩtɔ akʋ mlɩmɔ́kʋ́sí mlɩ lakpan dada amʋ bwɛ, dámlí klʋntɔ sí mbʋatɔ, hakpanla pʋ́ ɔwɔ́lɩ laláhɛ amʋ.
21 Receio ainda que na minha próxima visita o meu Deus me humilhe diante de vocês e que eu tenha de chorar por muitos de vocês que continuam a cometer os mesmos pecados que cometiam no passado e não se arrependeram da sua imoralidade sexual, nem das relações sexuais proibidas, nem de outras coisas indecentes que faziam.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar 2 Coríntios 12, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.