Mateus 27
Ungbòta-Ɔwʉ́tá Tɔ́ Bhǔkù (NIY) vs ARA
1 Kútsingánǎ nyʉ́, pbàkùhánɨ́ tɔ́ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ mà, Pbàyàhúdí ɔ̌ pbàkʉ̀rʉ̌ mànà kɔ́rɔ́, nɨ́ɨrɨ ɨ̀ atdíkpá, ndɨ́nɨ̌ ɨ̀ abhʉ̀ tɨ́ Yěsù kohò.
1 Ao romper o dia, todos os principais sacerdotes e os anciãos do povo entraram em conselho contra Jesus, para o matarem;
2 Nɨ́ abádhí náabhʉ̀ ka kʉtsɨ̀, ’àdʉ̀ òwu àbhʉnà Pìlatɔ̀-fɔ́. Ndɨ Pìlatɔ̀ nɨ’ɨ̀ Pbàrɔ́má tɔ́ pbìrì ɔ̌ lɨ̀walɨ̀.
2 e, amarrando-o, levaram-no e o entregaram ao governador Pilatos.
3 Yudhà, yà Yěsù nípfo ndàbhʉ òmvǔ-fɔ́ alɛ, níitdègu kà-dɔ̌ ka kɔ̀tdɨ̀ anya ndɨ́nɨ̌ ka koho tɨ́ dhu nɨ́rɨ, nɨ́ kǎpɛ̀ ndɨ̀rɛ̀ nga yà ndɨ̀ ndɔ̀nzɨ̀ dhu dɔ̌, ɨzʉ ràdʉ̀ ndʉ̀ka atdídɔ̌. Nɨ́ kǐdyi yà ndɨ̀ ndàkɔ ɨ̀bhʉ kumì fʉ̀rangà-kpɔ̌, ndàrà àdunà pbàkùhánɨ́ tɔ́ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ mà, Pbàyàhúdí ɔ̌ pbàkʉ̀rʉ̌ mànà fɔ’ɔ̀.
3 Então, Judas, o que o traiu, vendo que Jesus fora condenado, tocado de remorso, devolveu as trinta moedas de prata aos principais sacerdotes e aos anciãos, dizendo:
4 Kǎdʉ̀ àtɨ̀nà abádhí nɨ̌: «Ma máfǎ dhu nzɛ́rɛ nyʉ́, ɨ̀mbǎ afátá nà alɛ ma mípfo ɔvɛ tɔ̀ nɨ́dhunɨ̌.» Pbɛ́tʉ̀, abádhí adʉ̀ dhu àdu kà tɔ̀ ’àtɨ: «Ɨnzá wɔ̀ dhu àndà mǎ. Ɔ̀tɛ̌nʉ nɨ́ ndɨ!»
4 Pequei, traindo sangue inocente. Eles, porém, responderam: Que nos importa? Isso é contigo.
5 Nɨ́ Yudhà adʉ̀ wɔ̀ fʉ̀rangà nɨ́vɔ̀ Kàgàwà bhà ɨdzá, ndàdʉ̀ àhʉ, ndàrà ndʉ̀tsɨ̀.
5 Então, Judas, atirando para o santuário as moedas de prata, retirou-se e foi enforcar-se.
6 Pbàkùhánɨ́ tɔ́ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ nʉ́ʉwá wɔ̀ fʉ̀rangà-kpɔ̌, ’àdʉ̀ àtɨ̀nà: «Àlɛ̌ tɔ́ Ʉyátá návi nzá àlɛ̌ rʉ̀lɨ yàrɨ́ fʉ̀rangà pɛrɛ̀ tɨ́ ka kùbho Kàgàwà bhà ɨdzá fʉ̀rangà nʉ́lɨ̌ ka karɨ́ ɔ̀nà sàndukù ɔ̀. Obhó tɨ́, ndɨ fʉ̀rangà nɨ́ ìndrǔ-azù ka kòdzì rɔ̀ná fʉ̀rangà.»
6 E os principais sacerdotes, tomando as moedas, disseram: Não é lícito deitá-las no cofre das ofertas, porque é preço de sangue.
7 Abádhí níitdègu ’ɨ̀rɨ ndɨ fʉ̀rangà dɔ̌, nɨ́ abádhí adʉ̀ òwu ɨ̀tǎ ɔ̀rʉ arɨ́ alɛ bhà ɨnga nódzì kà-rɔ̌, ndɨ́nɨ̌ ka kongó tɨ́ ɨ̀nzɨ̌ nɨ́ Pbàyàhúdí nʉ́tdʉ ɔ̀ná.
7 E, tendo deliberado, compraram com elas o campo do oleiro, para cemitério de forasteiros.
8 Ndɨ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀ nɨ́ ndɨ, ndɨ ɨnga nánzi ka kárɨ́ indo màtɨ́ «azu tɔ́ ɨnga» tɨ́.
8 Por isso, aquele campo tem sido chamado, até ao dia de hoje, Campo de Sangue.
9 Ndɨ dhu bhěyi nɨ́ ndɨ, yà Kàgàwà bhà nabì Yɛ̀rɛ̀mɨyà nʉ́ʉnɔ dhu náaká. Kǎtɨ: «Abádhí níidyi ɨ̀bhʉ kumì fʉ̀rangà-kpɔ̌ yà Pbàìsràyélí nɨ́ɨrɨ ɨ̀ dɔ̀ná ka ka kodzi tɨ́ rɔ̀ná.
9 Então, se cumpriu o que foi dito por intermédio do profeta Jeremias: Tomaram as trinta moedas de prata, preço em que foi estimado aquele a quem alguns dos filhos de Israel avaliaram;
10 Abádhí adʉ̀ ndɨ fʉ̀rangà nídyì, ’àbhʉ ɨ̀tǎ nɔ́rʉ arɨ́ alɛ bhà ɨnga rɔ̌, yà Ádrʉ̀ngbǎlɛ Kàgàwà nʉ́ʉyá idù dhu bhěyi.»
10 e as deram pelo campo do oleiro, assim como me ordenou o Senhor.
11 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, Yěsù níidè lɨ̀walɨ̀-ɔ̀nzɨ̌. Nɨ́ lɨ̀walɨ̀ níivú dhu kà-tsʉ̌ ndàtɨ: «Nyɨ tɨ́ Pbàyàhúdí tɔ́ Ádrʉ̀ngbǎ kamà?» Nɨ́ Yěsù adʉ̀ dhu àdu kà tɔ̀ ndàtɨ: «Ɨnyɨ nɨ́ ndɨ ka nyɨ nyʉ̀nɔ̀.»
11 Jesus estava em pé ante o governador; e este o interrogou, dizendo: És tu o rei dos judeus? Respondeu-lhe Jesus: Tu o dizes.
12 Tdɨ́tdɔ̌ pbàkùhánɨ́ tɔ́ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ mà, pbàkʉ̀rʉ̌ mànà náadʉ̀ kɔ̀bhʉ̀, pbɛ́tʉ̀ kǎdʉ̀ nzá atdí dhu mà nádu.
12 E, sendo acusado pelos principais sacerdotes e pelos anciãos, nada respondeu.
13 Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ Pìlatɔ̀ adʉ̀ àtɨ̀nà kà nɨ̌: «Nyɨ nyɨ̀rɨ̀ tɨ́ nzá wɔ̀ kɔ́rɔ́ ka kʉ̀nɔ̀ dʉ̀nʉ́ dhu?»
13 Então, lhe perguntou Pilatos: Não ouves quantas acusações te fazem?
14 Pbɛ́tʉ̀, Yěsù adʉ̀ nzá atdí dhu mà nádu kà tɔ̀, ɨdhɔ ràdʉ̀ lɨ̀walɨ̀ nʉ́kɔ atdídɔ̌.
14 Jesus não respondeu nem uma palavra, vindo com isto a admirar-se grandemente o governador.
15 Bìlǐ, yà Pásɨ̀ka tɔ́ mʉ̀hɛndʉ̀-ɨdhɔ̀ náarɨ́rà dhu bhěyi, lɨ̀walɨ̀ bhà màndʉ nɨ’ɨ̀ ndɨ̀kɔ̀lɔ̀ atdí alɛ, yà ihé-yà nózè kɨkɔ̀lɔ̀ imbi ɔ̀ rɨ́’ɨ̀ alɛ nzínzì ɔ̌ rɔ̀.
15 Ora, por ocasião da festa, costumava o governador soltar ao povo um dos presos, conforme eles quisessem.
16 Nɨ́ ndɨ nɨ́nganɨ́, yà atdídɔ̌ ɔvɔ̀na ɔ́tɔ̀ ndɨ̀ Bàrabà tɨ́ kátɨna atdí alɛ, nɨ́ɨ’ɨ̀ imbi ɔ̀ ka kósò rɔ́.
16 Naquela ocasião, tinham eles um preso muito conhecido, chamado Barrabás.
17 Nɨ́ ihé-yà níitdègu ’àndǔ, nɨ́ Pìlatɔ̀ ivú dhu abádhí-tsʉ̌, ndàtɨ: «Ádhɨ nyɨ̌ nyòzè mɨkɔ̀lɔ̀ fʉ̌kʉ̀? Tɨ́ Yěsù Bàrabà? Ndɨrɔ̀ tɨ́ Yěsù, yà Krɨ́stɔ̀ tɨ́ kátɨna alɛ?»
17 Estando, pois, o povo reunido, perguntou-lhes Pilatos: A quem quereis que eu vos solte, a Barrabás ou a Jesus, chamado Cristo?
18 Pìlatɔ̀ nʉ́ʉnɨ dhu mběyi nyʉ́ abádhí rìwǔ kà nà fɔna ɔ̀ kǎdhà nɔ́nzɨ ɨ̀ ɨ́ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀.
18 Porque sabia que, por inveja, o tinham entregado.
19 Nɨ́ Pìlatɔ̀ àdɨ anya t’ɨ́tdɨ̀ta tɔ́ tombi dɔ̌ rɔ́rɔ̀, kà-ve níivi tǔna kà tɔ̀, ndàtɨ: «Nzǐtsǔ nyɨ wɔ̀ ɨ̀mbǎ rɨ́’ɨ̀ afátá nà alɛ bhà dhu ɔ̀. Obhó tɨ́, indo kúbhingá, ma màbà àpbɛ̀ abhɔ nyʉ́ ɔnyʉ-bvʉ̀ kǒkú dɔ̀ rɔ̀.»
19 E, estando ele no tribunal, sua mulher mandou dizer-lhe: Não te envolvas com esse justo; porque hoje, em sonho, muito sofri por seu respeito.
20 Pbɛ́tʉ̀, pbàkùhánɨ́ tɔ́ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ mà, pbàkʉ̀rʉ̌ mànà níitsu dhu ihé-yà-dɔ ɔ̀, ndɨ́nɨ̌ Bàrabà nonzi tɨ́ kɨkɔ̀lɔ̀, kadʉ̀ Yěsù nóhò.
20 Mas os principais sacerdotes e os anciãos persuadiram o povo a que pedisse Barrabás e fizesse morrer Jesus.
21 Nɨ́ lɨ̀walɨ̀ náakɔ̀ ɔtɛ tdɨ́tdɔ̌, ndìvǔ dhu abádhí-tsʉ̌ ndàtɨ: «Ádhɨ ndɨ kǎkà ɔ́yɔ̌ alɛ nzínzì ɔ̌ nyɨ̌ nyòzè mɨkɔ̀lɔ̀ fʉ̌kʉ̀?» Nɨ́ abádhí adʉ̀ dhu àdu kà tɔ̀ ’àtɨ: «Bàrabà!»
21 De novo, perguntou-lhes o governador: Qual dos dois quereis que eu vos solte? Responderam eles: Barrabás!
22 Nɨ́ lɨ̀walɨ̀ adʉ̀ dhu ìvu tdɨ́tdɔ̌ abádhí-tsʉ̌, ndàtɨ: «Olu, ádhu ndɨ Yěsù Krɨ́stɔ̀ tɨ́ ka kátɨna alɛ nɨ̌ ma mɔ́nzɨna?» Nɨ́ kɔ́rɔ́ alɛ náadʉ̀ dhu àdu kà tɔ̀, ’àtɨ: «Ʉ́tɔ̌ ka mʉ̀sàlabhà dɔ̌!»
22 Replicou-lhes Pilatos: Que farei, então, de Jesus, chamado Cristo? Seja crucificado! Responderam todos.
23 Nɨ́ Pìlatɔ̀ níivú dhu tdɨ́tdɔ̌ ndàtɨ: «Ádhu nyʉ́ ndɨ kǎfǎ?» Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ abádhí adʉ̀ ɨ̀dʉ̀ àrǐ nyʉ́ tɨ́, ’àtɨ: «Ʉ́tɔ̌ ka mʉ̀sàlabhà dɔ̌ dhé!»
23 Que mal fez ele? Perguntou Pilatos. Porém cada vez clamavam mais: Seja crucificado!
24 Dhu ɔ̀nzɨ̀ lɛ̀màna dhu mà, ìndrǔ-tsì àva ndɨ̀ tɨ́ dhu mànà dhu ndɨ̀ ndàla rɔ̀, Pìlatɔ̀ níidyi ɨdha, ndù’o ɔtsʉ́na nɨ̌ ihé-yà-ɔ̀nzɨ̌ rɔ̀, ndàdʉ̀ àtɨ̀nà abádhí nɨ́: «Wɔ̀ alɛ-azù àbhʉ̌ ka kɨ́ rʉ̀fʉ̀ ndɨ̀ dhu ɔ̀ ma mɨ́ mbǎ ɨ̀’ɨ̀! Ɔ̀tɛ̌kʉ nɨ́ ndɨ.»
24 Vendo Pilatos que nada conseguia, antes, pelo contrário, aumentava o tumulto, mandando vir água, lavou as mãos perante o povo, dizendo: Estou inocente do sangue deste [justo]; fique o caso convosco!
25 Nɨ́ kɔ́rɔ́ ihé-yà adʉ̀ dhu àdu kà tɔ̀ ’àtɨ: «Kǎzù àkǎ ndàdɨ dɔ̀ka-tsírɔ́ fàká nzónzo mànà.»
25 E o povo todo respondeu: Caia sobre nós o seu sangue e sobre nossos filhos!
26 Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ Pìlatɔ̀ adʉ̀ Bàrabà nɨ́kɔ̀lɔ̀ abádhí tɔ̀. Kǎdʉ̀ Yěsù àbhʉ kʉvɨ asé nɨ̌, ndàdʉ̀ àbhʉnà kowù ʉ̀tɔnà mʉ̀sàlabhà dɔ̌.
26 Então, Pilatos lhes soltou Barrabás; e, após haver açoitado a Jesus, entregou-o para ser crucificado.
27 Pìlatɔ̀ bhà pbànówí náawù Yěsù nà lɨ̀walɨ̀ bhà ádrʉ̀ngbǎ ɨdzá-yà-ba ɔ̀, kɔ́rɔ́ pbànówí tɔ́ pɨ̀kɔ̀ ràdʉ̀ ’àndu rɔ̀ná.
27 Logo a seguir, os soldados do governador, levando Jesus para o pretório, reuniram em torno dele toda a coorte.
28 Nɨ́ abádhí nʉ́ʉwa kà-rɔ̌ mʉ̀dzarʉ̀, ’àdʉ̀ òlǒlù kanzʉ̀ náfɔ kà-rɔ̌.
28 Despojando-o das vestes, cobriram-no com um manto escarlate;
29 Tdɨ́tdɔ̌ abádhí akpɔrɔ okpèna nà itsukpó-nzo tɔ́ mʉ̀kàkʉ́, ’àdʉ̀ àfɔnà kà-dɔ rɔ̌. Abádhí adʉ̀ ízò nábhʉ kà ràlʉ̌ fangà tɔ́ ɔtsʉ́na nɨ̌. Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, abádhí nóowúnà ’ʉ̀kɔ rɔ̌ ɔtdyʉ̀ya dɔ̌ kɔ̀nzɨ̌, ’àdʉ̀ òwu kɨ̀wa rɔ̌, ’ɔ̀pbɨ̀ sàlutì fɨ̌ndà, ’àdʉ̀ àtɨ̀nà kànɨ̌: «Yǎmbʉ̀ Pbàyàhúdí tɔ́ Ádrʉ̀ngbǎ kamà!»
29 tecendo uma coroa de espinhos, puseram-lha na cabeça e, na mão direita, um caniço; e, ajoelhando-se diante dele, o escarneciam, dizendo: Salve, rei dos judeus!
30 Abádhí nóowúnà ɨsɔ núso rɔ̌ kà-dɔ̀, ’àdʉ̀ òwu ízò nɨ́dha rɔ̌ kà-fɔ́ rɔ̀, ’ʉ̀tɨ̀ kà-dɔ̀tsirɔ̀ nɨ̌.
30 E, cuspindo nele, tomaram o caniço e davam-lhe com ele na cabeça.
31 Wɔ̀ dhu bhěyi ɨ̀ àvu kà-rɔ̌ dhu-dzidɔ̌, abádhí nɨ́ɨwa òlǒlù kanzʉ̀ kà-rɔ̌ rɔ̀, ’àdʉ̀ kà-rɔ̌ mʉ̀dzarʉ̀ nyʉ́ nʉ́fɔ kà-rɔ̌ tdɨ́tdɔ̌. Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, abádhí adʉ̀ òwu kà nà, ’òwu ʉ̀tɔnà mʉ̀sàlabhà dɔ̌.
31 Depois de o terem escarnecido, despiram-lhe o manto e o vestiram com as suas próprias vestes. Em seguida, o levaram para ser crucificado.
32 Yèrùsàlɛmà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̀ rɔ̀ ɨ̀ úvò rɔ́rɔ̀, abádhí náatù ɨ̀ Kùrenì tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌ atdí alɛ nà. Ndɨ alɛ-ɔvɔ̀ nɨ’ɨ̀ Sìmonì. Nɨ́ pbànówí adʉ̀ kʉ̀tʉ rànɔ̀ Yěsù bhà mʉ̀sàlabhà.
32 Ao saírem, encontraram um cireneu, chamado Simão, a quem obrigaram a carregar-lhe a cruz.
33 Nɨ́ abádhí awù ùvò atdí ngari Gɔ̀lɔ̀gɔtà tɨ́ kátɨna ɔ̀. Gɔ̀lɔ̀gɔtà-tɨ̀ nɨ́ alɛ dɔ̀-kpa tɔ́ ngari.
33 E, chegando a um lugar chamado Gólgota, que significa Lugar da Caveira,
34 Ányɨ̀ abádhí náabhʉ̀ tdyɔkpɔ́ nà ka kàngbǒ dɨ̀vayì ndɨ́nɨ̌ Yěsù ɔmvʉ́ tɨ́. Nɨ́ ka ndɨ̀ ndìnè rɔ̀, Yěsù adʉ̀ nzá kòzè ndɔ̀mvʉ̀.
34 deram-lhe a beber vinho com fel; mas ele, provando-o, não o quis beber.
35 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, abádhí nʉ́ʉtɔ́ ka mʉ̀sàlabhà dɔ̌, ’àdʉ̀ kà-rɔ̌ mʉ̀dzarʉ̀ nʉ́ndɔ̀ fɔyá ngàlà ɔ̌ ɨ̀ ɔ̀vɨ̀ rɔ́rɔ̀.Yěsù nʉ́tɔ̌ ka kɨ́ mʉ̀sàlabhà dɔ̌ dhu|src="DN00493b.tif" size="span" copy="Darwin Dunham" ref="27.32-44"
35 Depois de o crucificarem, repartiram entre si as suas vestes, tirando a sorte.
36 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, abádhí adʉ̀ òko obvò, ’àmbɛ kà-ngbɔ̀ nɔ́dɔ̀ dɔ̌.
36 E, assentados ali, o guardavam.
37 Kà-dɔ̀nǎ, abádhí apbá àndǐ ka kàndǐ dhu dɔ̀ná bháwʉ̌-ngba. Ɨ andítá nɨ’ɨ̀ kà-ànyǎ ka kɔ̀tdɨ̀ ndɨ́nɨ̌ ka koho tɨ́ okúna dɔ̀ rɔ̀ afátá nɨ́tɛ̀ rɨ́. Ndɨ andítá nɨ’ɨ̀: «Yàrɨ́ nɨ́ Yěsù, Pbàyàhúdí tɔ́ Ádrʉ̀ngbǎ kamà.»
37 Por cima da sua cabeça puseram escrita a sua acusação: Este é Jesus, o Rei dos Judeus .
38 Ndɨrɔ̀ ka kʉtɔ́ ɔ́yɔ̌ ogbotálɛ mʉ̀sàlabhà dɔ̌ kà mànà, atdí alɛ kà tɔ́ fangà dɔ̀nǎ rɔ̀, ndɨrɔ̀ ngǎtsi alɛ kàbhà ígù dɔ̀nǎ rɔ̀.
38 E foram crucificados com ele dois ladrões, um à sua direita, e outro à sua esquerda.
39 Ányɨ̀rɔ̌ rʉ́da alɛ nóowúnà dhu nʉ́nɔ̀ rɔ̌ kà nɨ̌, ’àdʉ̀ òwu dɔ̀ya nóbhì rɔ̌.
39 Os que iam passando blasfemavam dele, meneando a cabeça e dizendo:
40 Abádhí owúnà àtɨ̀nà rɔ̌ ka nɨ̌: «Ɨnyɨ, yà Kàgàwà bhà ɨdza nyɨ nyátsǔ nyugolo, nyadʉ̀ ɔ̀sɨ̀nà ɨ̀bhʉ ɨdhɔ ɔ̌ rɔ̀, ɨ́gʉ̌ pɛ́ nyɨ nyɨ-tɨ́rɔ̀! Nyɨ nyapɛ́ ɨ̀’ɨ̀ Kàgàwà t’ídhùnà nyʉ́ tɨ́, nɨ́ ífo pɛ́ mʉ̀sàlabhà dɔ̌ rɔ̀.»
40 Ó tu que destróis o santuário e em três dias o reedificas! Salva-te a ti mesmo, se és Filho de Deus, e desce da cruz!
41 Pbàkùhánɨ́ tɔ́ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ mà, Músà bhà Ʉyátá tɔ́ màlímó mà, Pbàyàhúdí ɔ̌ pbàkʉ̀rʉ̌ mànà nʉ́ʉgbɔ́ ka ndɨ dhu bhěyi tɨ́, ’àtɨ:
41 De igual modo, os principais sacerdotes, com os escribas e anciãos, escarnecendo, diziam:
42 «Kɨ̌gʉ̌ ngʉ̌kpà alɛ, pbɛ́tʉ̀ kà rɨ̌ nzɨ̌ àdʉ̀ ndɨ̀gʉ ndɨ̀tɨ́rɔ̀! Ka ná tɨ́ Pbàìsràyélí tɔ́ Ádrʉ̀ngbǎ kamà? Kìfo pɛ́ kombí mʉ̀sàlabhà dɔ̌ rɔ̀, ndɨrɔ̀ nɨ́ ndɨ mǎ madʉ̀na kà’ù.
42 Salvou os outros, a si mesmo não pode salvar-se. É rei de Israel! Desça da cruz, e creremos nele.
43 Kǎ’u Kàgàwà, ndɨrɔ̀ kǎtɨ: ‹Ɨma nɨ́ Kàgàwà t’ídhùnà.› Nɨ́ kàndà pɛ́ Kàgàwà rɨ̌ kɨ̀gʉ̌ kombí dhu.»
43 Confiou em Deus; pois venha livrá-lo agora, se, de fato, lhe quer bem; porque disse: Sou Filho de Deus.
44 Ndɨrɔ̀ kɔ̌kɔ̀ kà-tɨ́ ka kʉ̀tɔ̌nà mʉ̀sàlabhà dɔ̌ ogbotálɛ nʉ́ʉnɔ dhu kà nɨ̌ ndɨ dhu bhěyi tɨ́.
44 E os mesmos impropérios lhe diziam também os ladrões que haviam sido crucificados com ele.
45 Rɔ̀pɛ̀ ndɨ̀ azà adyifɔ̀-sɨsɨ̀ adyíbhengá nga tɔ́ ɔ̌ rɔ̀, ràrà àhʉ àrʉ̀gyètdí adyifɔ̀-sɨsɨ̀ adyídɔ̌ nga tɔ́ ɔ̀, ɨ́nɔ̌-yà níibvú ndɨ̀ kɔ́rɔ́ ndɨ pbìrì ɔ̌.
45 Desde a hora sexta até à hora nona, houve trevas sobre toda a terra.
46 Nɨ́ mbɛ̀mbɛ̀ ndɨ àrʉ̀gyètdí adyifɔ̀-sɨsɨ̀ ɔ̌, Yěsù náakù ɔrʉ́ tǔna nyʉ́ nà, ndàtɨ: «Èloyì, Èloyì, lamà sàbàkàtanɨ̀?» Kà-tɨ̀ nɨ́: «Pbàkà Kàgàwà, pbàkà Kàgàwǎ, ádhu nyɨ nyʉ̀bhà ma nɨ́?»
46 Por volta da hora nona, clamou Jesus em alta voz, dizendo: Eli, Eli, lamá sabactâni? O que quer dizer: Deus meu, Deus meu, por que me desamparaste?
47 Ngúfe alɛ kɔ̌kɔ̀ ányɨ̀ rɔ̌ ɨ̀’ɨ̀ alɛ nzínzì ɔ̌ nɨ́ɨrɨ wɔ̀ dhu, ’àdʉ̀ àtɨ̀nà: «Kà rɨ̌ Ɛ̀lɨyà nánzi.»
47 E alguns dos que ali estavam, ouvindo isto, diziam: Ele chama por Elias.
48 Nɨ́ abádhí nzínzì ɔ̌ atdí alɛ náakʉ̀, ndìdyì sìfɔngɔ̀, ndàfɔ̌ ògyǒgyè dɨ̀vayì ɔ̀. Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, kǎdʉ̀ kɨ̀wà ndɔ̀tʉ̀ ízò-tsʉ̀ dɔ̌, ndàdʉ̀ àvanà Yěsù-tsʉ̌ ndɨ́nɨ̌ kǎndʉ́ tɨ́ ɔ̀nà rɨ́’ɨ̀ dɨ̀vayì.
48 E, logo, um deles correu a buscar uma esponja e, tendo-a embebido de vinagre e colocado na ponta de um caniço, deu-lhe a beber.
49 Pbɛ́tʉ̀, ngʉ̌kpà alɛ àdʉ̀ àtɨ̀nà: «Kàndà pɛ́ Ɛ̀lɨyà rɨ̌rà kɨ̀gʉ dhu.»
49 Os outros, porém, diziam: Deixa, vejamos se Elias vem salvá-lo.
50 Yěsù adʉ̀ òkù tdɨ́tdɔ̌ àrǐ nyʉ́ tɨ́, afína ràdʉ̀ ɨ̀tdɛ̌.
50 E Jesus, clamando outra vez com grande voz, entregou o espírito.
51 Ányɨ̀rɔ̌ rɔ̀ tɨ́, Kàgàwà bhà ɨdzá ka kúsò mbɛrʉ̀ náadù ndɨ̀fa, ɔ̀nánga rùtù ndɨ̀ ɔyɔ, rɔ̀pɛ̀ ndɨ̀ ɔrʉ̀ rɔ̀, ràrà àhʉ obvò. Mùtìtì náabhʉ̀ adzɨ rìvi, bhalabhala tɔ́ odu ràdʉ̀ ’ʉ̀fa.
51 Eis que o véu do santuário se rasgou em duas partes de alto a baixo; tremeu a terra, fenderam-se as rochas;
52 Ndɨrɔ̀, ìndrǔ ka kʉtdʉ́ ɔ̀yà ibhu-li’ɔ̀ náadʉ̀ ’ʉ̀ngbɛ. Nɨ́ yà Kàgàwà bhà alɛ tɨ́ ɨ̀ arɨ́’ɨ̀ rɔ́rɔ̀ ʉvɛ̀ alɛ náadʉ̀ ’ʉ̀ngbɛ.
52 abriram-se os sepulcros, e muitos corpos de santos, que dormiam, ressuscitaram;
53 Abádhí núuvò ibhu ɔ̀ rɔ̀. Nɨ́ Yěsù ɨ̀ngbɛ̀ ndɨ̀ dhu-dzidɔ̌, abádhí àdʉ̀ òtsù Yèrùsàlɛmà ɨ̀lɨ̌lǎ kɨgɔ̀ ɔ̀ ábhɔ̌ alɛ nyʉ́ ràdʉ̀ ɨ̀ àla ányɨ̀.
53 e, saindo dos sepulcros depois da ressurreição de Jesus, entraram na cidade santa e apareceram a muitos.
54 Pbàrɔ́má tɔ́ pbìrì ɔ̌ atdí mɨyà pbànówí dɔ̌ ádrʉ̀ngbǎlɛ mà, yà Yěsù-ngbɔ̀ nɔ́dɔ̀ rɔ̌ ùbhinà pbànówí mànà, náala mùtìtì nábhʉ adzɨ ràmbɛ ìvi dɔ̌ dhu, kɔ́rɔ́ ndɨ̀ nɔ̀nzɨ̀ dhu mànà. Nɨ́ ɔdɔ nɨ́ɨsɨ́ atdídɔ̌ abádhí ɔ̀, abádhí ràdʉ̀ àtɨ̀nà: «Obhó nyʉ́, yàrɨ́ alɛ nɨ’ɨ̀ Kàgàwà t’ídhùnà.»
54 O centurião e os que com ele guardavam a Jesus, vendo o terremoto e tudo o que se passava, ficaram possuídos de grande temor e disseram: Verdadeiramente este era Filho de Deus.
55 Ábhɔ̌ vèbhálɛ nɨ́ɨ’ɨ̀ ányɨ̀ rɔ̀ ’àmbɛ ’ɔ̀nzɨ rɨ́ dhu àndà dɔ̌ ɨtsɛ rɔ̀. Ɨ vèbhálɛ nɨ’ɨ̀ Gàlìlayà tɔ́ pbìrì ɔ̀ rɔ̀ íwǔ Yěsù-owù ɔ̌, ’òwù kà-kàsʉ̌ nɔ́nzɨ̀ rɔ̌ vèbhálɛ.
55 Estavam ali muitas mulheres, observando de longe; eram as que vinham seguindo a Jesus desde a Galileia, para o servirem;
56 Abádhí nzínzì ɔ̌ ɨ’ɨ̀ nɨ́: Màgàdalà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌ Màrɨyà mà, Màrɨyà, Yàkɔbhɔ̀ mà Yɔ̀zɛfʉ̀ mànà tsánà, ndɨrɔ̀ Zɛ̀bɛ̀dayò bhà inzo tsánà mànà.
56 entre elas estavam Maria Madalena, Maria, mãe de Tiago e de José, e a mulher de Zebedeu.
57 Pbɨ́tsɔ̀ngǎnǎ, atdí ònzǒnzì alɛ nɨ́ɨra àhʉ Pìlatɔ̀ bhà. Ndɨ alɛ nɨ’ɨ̀ Àrìmàtayò tɨ́ kátɨna kɨgɔ̀ ɔ̌ alɛ, ndɨrɔ̀ kɔ̌vɔ̀ nɨ’ɨ̀ Yɔ̀zɛfʉ̀. Ka nɨ’ɨ̀ Yěsù bhà ábhàlɨ̌ átɔ̀.
57 Caindo a tarde, veio um homem rico de Arimateia, chamado José, que era também discípulo de Jesus.
58 Nɨ́ kǎrà Pìlatɔ̀-tɨ’ɔ̀, ndàdʉ̀ Yěsù-abvò nónzì. Nɨ́ Pìlatɔ̀ àdʉ̀ ndɨ abvo návi kabhʉ kà-fɔ́.
58 Este foi ter com Pilatos e lhe pediu o corpo de Jesus. Então, Pilatos mandou que lho fosse entregue.
59 Nɨ́ Yɔ̀zɛfʉ̀ adʉ̀ ndɨ abvo nídyì, ndàkpɔ̀rɔ̀ ngbɔ̌na yà abvo ɔ̀tdʉ̀ ka karɨ́ ɔ̀ná mbɛrʉ̀-ɔwʉ́tá nɨ̌.
59 E José, tomando o corpo, envolveu-o num pano limpo de linho
60 Kǎdʉ̀ àrà kɔ̀tdʉ̀ yà ndɨ̀ nyʉ́ ka kɔtdʉ́ya tɨ́ ɔ̀ná ndɨ̀ ndabhʉ̀ kogyè bhalabhala ɔ̀ ibhu ɔ̀. Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, kǎdʉ̀ ádrʉ̀ngbǎ odu-ɨ́yà-ba nɨ́gɛ̀rɛ̀ ndàpbǐ ndɨ ibhu-li’ɔ̀ nɨ̌, ndàdʉ̀ àrà.
60 e o depositou no seu túmulo novo, que fizera abrir na rocha; e, rolando uma grande pedra para a entrada do sepulcro, se retirou.
61 Màgàdalà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌ Màrɨyà mà, ngǎtsi Màrɨyà mànà náadʉ̀ òko ányɨ̀rɔ̌, ibhu-tsʉ̀nǎ.
61 Achavam-se ali, sentadas em frente da sepultura, Maria Madalena e a outra Maria.
62 Tsútsǎ nɨ́nganɨ́, sàbatʉ̀-ɨdhɔ̀ tɔ̀ ìndrǔ ɔ́bhɔ̀lɔ̀ná ɨ̀ ɔ̀ná ɨdhɔ dzidɔ̌ ùbho ɨnga ɔ̌, pbàkùhánɨ́ tɔ́ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ mà, Pbàfàrìsáyó mànà náawù atdíkpá Pìlatɔ̀ bhà.
62 No dia seguinte, que é o dia depois da preparação, reuniram-se os principais sacerdotes e os fariseus e, dirigindo-se a Pilatos,
63 Abádhí adʉ̀ àtɨ̀nà kà nɨ̌: «Ádrʉ̀ngbǎlɛ́, wɔ̀ tɨ̀tɔ̀-ba nʉ́ʉnɔ ɨnzá ndɨ̀ ndàpɛ̀ ɔ̀vɛ̀ rɔ́rɔ̀ dhu nísè wà ɔ̀ká. Kǎtɨ, ɨ̀bhʉ ɨdhɔ dzidɔ̌ ndɨ̀ rɨngbɛ̀ya ndɨ̀ ɔvɛ-bvʉ̀ rɔ̀.
63 disseram-lhe: Senhor, lembramo-nos de que aquele embusteiro, enquanto vivia, disse: Depois de três dias ressuscitarei.
64 Nɨ́ ndɨ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀, dhu àkǎ nyavi kɔdɔ̀ wɔ̀ adzɨdɔ-ngbɔ̀ ràrà àhʉ ɨ̀bhʉ ɨdhɔ ɔ̀. Obhó tɨ́, kàbhà ábhàlɨ̌ rǎdʉ̀ ìwu kǎ-bvò nówè, ’òwù nà, ’àdʉ̀ àtɨ̀nà ìndrǔ nɨ̌ ɨwà kà rɨ̀ngbɛ̀ ndɨ̀ ɔvɛ-bvʉ̀ rɔ̀. Nɨ́ wɔ̀ ndɨ tɨ̀tɔ̀ nádʉ̀ ɨ̀’ɨ̀ nzɛ́rɛ nyʉ́, ròsè yà angyi ɨ’ɨ̀ dɔ̀nǎ.»
64 Ordena, pois, que o sepulcro seja guardado com segurança até ao terceiro dia, para não suceder que, vindo os discípulos, o roubem e depois digam ao povo: Ressuscitou dos mortos; e será o último embuste pior que o primeiro.
65 Nɨ́ Pìlatɔ̀ adʉ̀ àtɨ̀nà abádhí nɨ̌: «Kànɨ̌ pbànówí sàndǐrì tɨ́ oko tɨ́. Nɨ́ nyòwu, nyǎdʉ̀ ndɨ adzɨdɔ-ngbɔ̀ nábhʉ kɔdɔ̀ mběyi yà nyɨ̌ nyòzè ka dhu bhěyi.»
65 Disse-lhes Pilatos: Aí tendes uma escolta; ide e guardai o sepulcro como bem vos parecer.
66 Nɨ́ abádhí awù, ’àdʉ̀ ize nɨ́lɨ ibhu-tsʉ̀ ka kàpbǐ nɨ̌ odu rɔ̌, ’àdʉ̀ pbànówí nʉ́lɨ ràmbɛ ndɨ adzɨdɔ-ngbɔ̀ nɔ́dɔ̀ dɔ̌.
66 Indo eles, montaram guarda ao sepulcro, selando a pedra e deixando ali a escolta.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Mateus 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.