Lucas 24
Ungbòta-Ɔwʉ́tá Tɔ́ Bhǔkù (NIY) vs VC
1 Sàbatʉ̀-ɨdhɔ̀ dzidɔ̌ rúbho nga ɔ̌, vèbhálɛ náawù kútsingá nyʉ́ kàbhǔlì ɔ̀. Abádhí awù ányɨ̀ yà angyangyɨ ɨ̀ ɔ́bhɔ̀lɔ̀ mběyi rɔ́ngʉ akyɛ mànà fɔyá.
1 No primeiro dia da semana, muito cedo, dirigiram-se ao sepulcro com os aromas que haviam preparado.
2 Nɨ́, abádhí adʉ̀ odu nótù ɨwà ka kɔ̀gɛ̀rɛ̀ ibhu-lí rɔ̀ rɔ́.
2 Acharam a pedra removida longe da abertura do sepulcro.
3 Nɨ́ abádhí atsù ndɨ ibhu ɔ̀, pbɛ́tʉ̀ abádhí adʉ̀ nzá Ádrʉ̀ngbǎlɛ Yěsù-abvò nótù.
3 Entraram, mas não encontraram o corpo do Senhor Jesus.
4 Nɨ́ atdídɔ̌ ɨdhɔ nʉ́kɔ abádhí ndɨ dhu dɔ̌ rɔ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ, ɔ́yɔ̌ alɛ nʉ́ʉtɔ ɨ̀ abádhí tɨ́, atdídɔ̌ rʉ́mbɨlɨ mʉ̀dzarʉ̀ nà rɔ̀yá.
4 Não sabiam elas o que pensar, quando apareceram em frente delas dois personagens com vestes resplandecentes.
5 Nɨ́ atdídɔ̌ ɔdɔ nɨ́sɨ̌ ɔ̀yà dhu-okú dɔ̀ rɔ̀, abádhí adʉ̀ dɔ̀ya nʉ́tdɔ̀ obvò. Pbɛ́tʉ̀, kɔ̀rɨ́ alɛ adʉ̀ dhu ìvu abádhí-tsʉ̌ ’àtɨ: «Ádhu nyɨ̌ nyɨ́ ìnè rɨ́’ɨ̀ nyɨ̀kpɔ́na nà alɛ nɔ́mɛ ʉ̀vʉ̌vɛ alɛ nzínzì ɔ̌ nɨ̌?
5 Como estivessem amedrontadas e voltassem o rosto para o chão, disseram-lhes eles: Por que buscais entre os mortos aquele que está vivo?
6 Kà rɨ̌’ɨ̀ mbǎ ɨrɔ́, kɨ̀ngbɛ̀ wà ndɨ̀ ɔvɛ-bvʉ̀ rɔ̀. Nyɨ̀rɛ̀ pɛ́ yà fʉ̌kʉ̀ kʉ̌nɔ àdɨ̀ ndɨ̀ ndàdɨ̀ Gàlìlayà tɔ́ pbìrì ɔ̀ rɔ́rɔ̀ dhu.
6 Não está aqui, mas ressuscitou. Lembrai-vos de como ele vos disse, quando ainda estava na Galiléia:
7 Kǎtɨ: ‹Dhu àkǎ kipfo Ìndrǔ t’ídhùnà kabhʉ nzɛ́rɛngatálɛ-fɔ́, kadʉ̀ ʉ̀tɔnà mʉ̀sàlabhà dɔ̌, ndɨrɔ̀ ɨ̀bhʉ ɨdhɔ dzidɔ̌, kà ràdʉ̀ ndɨ̀ngbɛ̀.›»
7 O Filho do Homem deve ser entregue nas mãos dos pecadores e crucificado, mas ressuscitará ao terceiro dia.
8 Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ abádhí náadʉ̀ yà Yěsù ʉnɔ ɔtɛ nɨ́rɛ̀.
8 Então elas se lembraram das palavras de Jesus.
9 Nɨ́ abádhí adù ɨ̀ ibhu-tɨ’ɔ̀ rɔ̀, ’òwù yà ɨ̀ àla kɔ́rɔ́ dhu nʉ́nɔ̀ atdí kumì dɔ̀ná atdí nà ábhàlɨ̌ tɔ̀, kɔ́rɔ́ ngʉ̌kpà alɛ mànà.
9 Voltando do sepulcro, contaram tudo isso aos Onze e a todos os demais.
10 Ɨ vèbhálɛ nɨ’ɨ̀ Màgàdalà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌ Màrɨyà mà, Zǎnɨ̀ mà, Yàkɔbhɔ̀-tsánà, Màrɨyà mànà. Ndɨrɔ̀, yà abádhí ɨ̀’ɨ̀nà mànà ngʉ̌kpà vèbhálɛ, náadʉ̀ dhu àwɛ ndɨ dhu bhěyi tɨ́ Yěsù bhà uvitatálɛ tɔ̀.
10 Eram elas Maria Madalena, Joana e Maria, mãe de Tiago; as outras suas amigas relataram aos apóstolos a mesma coisa.
11 Pbɛ́tʉ̀, kɔ̌kɔ̀ vèbhálɛ ʉ̀nɔ̀ fɨ̌yɔ̀ dhu nátɨ̀ uvitatálɛ adʉ̀ zèze tɨ́. Nɨ́ abádhí adʉ̀ nzá ndɨ dhu ná’ù.
11 Mas essas notícias pareciam-lhes como um delírio, e não lhes deram crédito.
12 Pbɛ́tʉ̀ Pɛ́tɛrʉ̀ náadʉ̀ ndɨ̀và, ndɔ̀kʉ̀ kàbhǔlì ɔ̀. Nɨ́, ndɨ̀ ndàgǔ ndɨ̀ ndàndà ibhu-ɔ̀nga rɔ̀, kǎla mbɛrʉ̀-mbɛ́lɛ́mbɛ̀lɛ̀ kɛ̀lɛ̌ ányɨ̀. Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, kǎdʉ̀ ndàdu ndàrà pbɨ̀ndà atdídɔ̌ ɨdhɔ nʉ́kɔ ndɨ̀ wɔ̀ ndɨ̀ nɔ̀nzɨ̀ dhu dɔ̌ rɔ́rɔ̀.
12 Contudo, Pedro correu ao sepulcro; inclinando-se para olhar, viu só os panos de linho na terra. Depois, retirou-se para a sua casa, admirado do que acontecera.
13 Ndɨ nɨ́nganɨ́ tɨ́, Yěsù bhà ábhàlɨ̌ nzínzì ɔ̌ ɔ́yɔ̌ alɛ náakò ’àmbɛ òwu dɔ̌ Ɛ̀mawù tɨ́ kátɨna pbanga ɔ̀. Ndɨ pbanga nɨ́ɨ’ɨ̀ atdí kumì dɔ̀ná atdí nà kìlòmɛ̌tɛ̀rɛ̀ tɨ́ Yèrùsàlɛmà tɔ́ kɨgɔ̀ rɔ̌ rɔ̀.
13 Nesse mesmo dia, dois discípulos caminhavam para uma aldeia chamada Emaús, distante de Jerusalém sessenta estádios.
14 Abádhí ambɛ́nà ɔ̀tɛ dɔ̌ yà ɨ̀ nɔ̀nzɨ̀ kɔ́rɔ́ dhu-tsí dɔ̌.
14 Iam falando um com o outro de tudo o que se tinha passado.
15 Nɨ́ wɔ̀ abádhí rɔ̌tɛ, ’àdʉ̀ àmbɛ ’àgò dɔ̌ ɔ̀ná kàsʉmɨ̀ ɔ̌, Yěsù nyʉ́ ndɨ̀tɨ́rɔ̀ náandrì abádhí tɨ́ ɔ̀, ’àdʉ̀ àmbɛ òwu dɔ̌ atdíkpá abádhí mànà.
15 Enquanto iam conversando e discorrendo entre si, o mesmo Jesus aproximou-se deles e caminhava com eles.
16 Pbɛ́tʉ̀, dhu adʉ̀ abádhí-nyɨ̌nga nɨ́tɨ ɨ̀nzɨ̌ rʉ̀nɨ Yěsù.
16 Mas os olhos estavam-lhes como que vendados e não o reconheceram.
17 Nɨ́ Yěsù ivú dhu abádhí-tsʉ̌, ndàtɨ: «Ádhu nyɨ̌ nyɨ́ nyǎgò dɔ̀ná, àzèmbè nyɨ̌ nyongó òwu?» Nɨ́ kɔ̀rɨ́ ábhàlɨ̌ náadʉ̀ ìko, ɨzʉ ràdʉ̀ ’ʉ̀ka atdídɔ̌.
17 Perguntou-lhes, então: De que estais falando pelo caminho, e por que estais tristes?
18 Atdí abádhí nzínzì ɔ̌ alɛ, Kìlìyɔpà tɨ́ kátɨna, náadʉ̀ dhu ìvu kà-tsʉ̌ ndàtɨ: «Nyɨ tɨ́ ndɨ atdírɔ̀ Yèrùsàlɛmà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌ bhà nzínzì ɔ̌ ɨnzá nyɨ nyʉ̀nɨ kàrɨ́ ɨdhɔ nzínzì ɔ̌ ndɨ̀ nɔ̀nzɨ̀ dhu?»
18 Um deles, chamado Cléofas, respondeu-lhe: És tu acaso o único forasteiro em Jerusalém que não sabe o que nela aconteceu estes dias?
19 Kǎdʉ̀ àtɨ̀nà abádhí nɨ̌: «Ádhu ndɨ?» Nɨ́ abádhí adʉ̀ dhu àdu kà tɔ̀ ’àtɨ: «Yà Yěsù, Nàzàretì tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌ alɛ rɔ̌ ndɨ̀ nɔ́nzɨ̀ dhu. Ndɨ alɛ nɨ́’ɨ̀ ádrʉ̀ngbǎ ɔbɨ nà nabì. Kǎrà ndɨ pbɨ̀ndà ɔbɨ návi rɔ̌ kàsʉ̌na ɔ̌, ndɨrɔ̀ ɔ̀tɛ̌na ɔ̌ màtɨ́, Kàgàwà-ɔ̀nzɨ̌ ndɨrɔ̀ kɔ́rɔ́ alɛ-ɔ̀nzɨ̌ màtɨ́.
19 Perguntou-lhes ele: Que foi? Disseram: A respeito de Jesus de Nazaré... Era um profeta poderoso em obras e palavras, diante de Deus e de todo o povo.
20 Nɨ́ fàká pbàkùhánɨ́ tɔ́ ádrɔ̀drɔ̌ alɛ mà, fàká ádrɔ̀drɔ̌ alɛ mànà nípfo ka, ’àbhʉ kɔtdɨ̀ anya dɔ̀ná ndɨ́nɨ̌ ka koho tɨ́, ’àdʉ̀ kàbhʉ kʉtɔ̌ mʉ̀sàlabhà dɔ̌.
20 Os nossos sumos sacerdotes e os nossos magistrados o entregaram para ser condenado à morte e o crucificaram.
21 Mǎ nyʉ́, mǎ múbhì dhu ɨ̀rɛ̀ rɔ̌ ka ràrɨ̌ ndɨ Pbàìsràyélí nʉ́wʉ̌ rɨ́ ɨnɔ-kàsʉ̌ ɔ̌ rɔ̀. Pbɛ́tʉ̀ ròsè kɔ́rɔ́ dhu dɔ̀nǎ, indo kɔ́rɔ́ kɔ̀rɨ́ dhu ɔ́nzɨ̀ ɨ̀ rɔ́ ɨdhɔ náhʉ wà ɨ̀bhʉ.
21 Nós esperávamos que fosse ele quem havia de restaurar Israel e agora, além de tudo isto, é hoje o terceiro dia que essas coisas sucederam.
22 Nɨ́ obhó tɨ́, nzínzìka ɔ̌ ngúfe vèbhálɛ nábhʉ ɨdhɔ rʉ̀kɔ mǎ atdídɔ̌. Abádhí òwùnà bhɔ̌tsʉngá kàbhǔlì ɔ̀.
22 É verdade que algumas mulheres dentre nós nos alarmaram. Elas foram ao sepulcro, antes do nascer do sol;
23 Nɨ́ ɨnzá ɨ̀ òtù Yěsù-abvò rɔ̀, abádhí àdʉ̀ ìngo, ’àdʉ̀ àtɨ̀nà màlàyíká ràvi ɨ̀ fɨ̌yɔ̀. Nɨ́, ɨ màlàyíká ràtɨ ìnè Yěsù ràrɨ̌’ɨ̀ nyɨ̀kpɔ́na nà.
23 e não tendo achado o seu corpo, voltaram, dizendo que tiveram uma visão de anjos, os quais asseguravam que está vivo.
24 Yà mǎ mɨ̀’ɨ̀ mànà atdíkpá alɛ nzínzì ɔ̌, ngúfe alɛ nádʉ̀ òwu átɔ̀ kàbhǔlì ɔ̀, ’àdʉ̀ ndɨ dhu nótù àdhàdhɨ̀ yà vèbhálɛ náwɛnà dhu bhěyi tɨ́. Pbɛ́tʉ̀ abádhí àdʉ̀ nzá ndɨ Yěsù-ngbɔ̀ nyʉ́ nála.»
24 Alguns dos nossos foram ao sepulcro e acharam assim como as mulheres tinham dito, mas a ele mesmo não viram.
25 Nɨ́ Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà abádhí nɨ̌: «Nyɨ̌ nɨ́ ɨ̀mbǎ ɨrɛ̀ta nà alɛ! Ndɨrɔ̀ nyɨ̌ nɨ́ ɨ̀nzɨ̌ arɨ́ pbànábí nʉ́ʉnɔ kɔ́rɔ́ dhu ná’u tsàkàtsàkà alɛ!
25 Jesus lhes disse: Ó gente sem inteligência! Como sois tardos de coração para crerdes em tudo o que anunciaram os profetas!
26 Dhu aká tɨ́ obhó Krɨ́stɔ̀ ràbà àpbɛ̀ ndɨ dhu bhěyi tdʉ̌ ndɨ̀ ndotsú pbɨ̀ndà ádrʉ̀ngbǎnga tɔ́ awáwʉ̀ ɔ̀ rɔ̀?»
26 Porventura não era necessário que Cristo sofresse essas coisas e assim entrasse na sua glória?
27 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, kǎdʉ̀ dɔ̀ná ka kandí Kàgàwà bhà Andítá ɔ̀ kɔ́rɔ́ dhu-tɨ̀ nɔ́pɛ̀ ndàwɛ abádhí tɔ̀, rɔ̀pɛ̀ ndɨ̀ Músà bhà Andítá ɔ̀ rɔ̀, ràrà àhʉ kɔ́rɔ́ pbànábí náandí dhu ɔ̀.
27 E começando por Moisés, percorrendo todos os profetas, explicava-lhes o que dele se achava dito em todas as Escrituras.
28 Abádhí níitdègu yà ɨ̀ úbhi òwu rɔ̌ ɔ̀nà pbanga níndù, nɨ́ Yěsù adʉ̀ dhu ɔ̀nzɨ̀ ɨtsɛ rárà alɛ bhěyi.
28 Aproximaram-se da aldeia para onde iam e ele fez como se quisesse passar adiante.
29 Pbɛ́tʉ̀ abádhí adʉ̀ Yěsù àgo ’àtɨ: «Ádɨ̌ atdíkpá mǎ mànà. Obhó tɨ́, adyifɔ̀ àrà wà, ndɨrɔ̀ ɨnga rǎtɨ kòmbí tɨ́.» Nɨ́ Yěsù adʉ̀ òtsù, ’òkò atdíkpá abádhí mànà.
29 Mas eles forçaram-no a parar: Fica conosco, já é tarde e já declina o dia. Entrou então com eles.
30 Nɨ́ ɔ̀nyʉ̀-tsʉ̀nǎ ɨ̀ òkò atdíkpá abádhí mànà rɔ́rɔ̀, Yěsù níidyi mʉ̀gatì ndàlʉ̌ fɔná, ndàdʉ̀ ɔ̀tsɔ̀ nábhʉ Kàgàwà tɔ̀. Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, kǎdʉ̀ mʉ̀gatì-ɔ̌nga nʉ́kɔ ndʉ̀ndɔ̀ abádhí-fɔ́.
30 Aconteceu que, estando sentado conjuntamente à mesa, ele tomou o pão, abençoou-o, partiu-o e serviu-lho.
31 Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ abádhí-nyɨ̌nga náarà ndùtù, ’àdʉ̀ Yěsù nʉ́nɨ. Pbɛ́tʉ̀ Yěsù náadʉ̀ àwǐ dòtsí abádhí-nyɨ̀kpɔ́ ɔ̌ rɔ̀.
31 Então se lhes abriram os olhos e o reconheceram... mas ele desapareceu.
32 Nɨ́ abádhí adʉ̀ ’ɔ̀pɛ̀ ’ɔ̀tɛ̀ nzínzìya ɔ̌, ’àmbɛ àtɨ̀nà dɔ̌: «Àlɛ̌-afí nígběnà tɨ́ obhó àlɛ̌ ɔ̀, yà otu ɔ̌ kà rǔbhi Kàgàwà bhà Andítá-tɨ̀ náwɛ rɔ̌ àlɛ̌ tɔ̀ rɔ̀?»
32 Diziam então um para o outro: Não se nos abrasava o coração, quando ele nos falava pelo caminho e nos explicava as Escrituras?
33 Abádhí adʉ̀ ’ɨ̀và ányɨ̀rɔ̌ rɔ̀ tɨ́, ’àdu ɨ̀ Yèrùsàlɛmà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̀. Nɨ́ ányɨ̀ abádhí atù kɔ̌kɔ̀ atdí kumì dɔ̀ná atdí nà uvitatálɛ ɔdhɨ́ya mànà ɨ̀ nàndu rɔ́.
33 Levantaram-se na mesma hora e voltaram a Jerusalém. Aí acharam reunidos os Onze e os que com eles estavam.
34 Nɨ́ ɨ uvitatálɛ náadʉ̀ àtɨ̀nà abádhí nɨ̌: «Obhó nyʉ́, Ádrʉ̀ngbǎlɛ Yěsù nɨ́ngbɛ̀ wà ndɨ̀. Kàvi wà ndɨ̀ Sìmonì tɔ̀.»
34 Todos diziam: O Senhor ressuscitou verdadeiramente e apareceu a Simão.
35 Nɨ́ kɔ̀rɨ́ ɔ́yɔ̌ ábhàlɨ̌ náadʉ̀ rɔ̀yá ndɨ̀ nɔ̀nzɨ̀ otu ɔ̌ dhu mà, ɨ̀ngbǎ dhu bhěyi màtɨ́ ɨ̀ òwù Yěsù nʉ́nɨ mʉ̀gatì-ɔ̌nga nʉ́kɔ̌ rɨ́ rɔ́ dhu mànà dhu náwɛ abádhí tɔ̀.
35 Eles, por sua parte, contaram o que lhes havia acontecido no caminho e como o tinham reconhecido ao partir o pão.
36 Yà Ɛ̀mawù rɔ̀ ìwǔ alɛ rɔ̌tɛ ngʉ̌kpà ábhàlɨ̌ mànà ɔ̀ná kàsʉmɨ̀ ɔ̌ tɨ́ nɨ́ ndɨ, Yěsù nyʉ́ ndɨ̀tɨ́rɔ̀ náavì ndɨ̀ abádhí nzínzì ɔ̌, ndàdʉ̀ àtɨ̀nà abádhí nɨ̌: «Kàgàwà àkǎ ndàbhʉ nyɨ̌ nyǒkò màrʉ̀ngà ɔ̌.»
36 Enquanto ainda falavam dessas coisas, Jesus apresentou-se no meio deles e disse-lhes: A paz esteja convosco!
37 Nɨ́ atdídɔ̌ ádrʉ̀ngbǎ ɔdɔ nɨ́sɨ̌ ɔ̀yà dhu-okú dɔ̀ rɔ̀, abádhí adʉ̀ dhu àtɨ̀ alɛ-mùlǐ ɨ̀ àla dhu tɨ́.
37 Perturbados e espantados, pensaram estar vendo um espírito.
38 Pbɛ́tʉ̀ Yěsù adʉ̀ dhu nívu abádhí-tsʉ̌ ndàtɨ: «Ádhu fʉ̀kʉ́ ɨrɛ̀ta nɨ̀nza? Ndɨrɔ̀ ádhu wɔ̀rɨ́ ɨrɛ̀ta-tɨdɔ̀ rɨ̌’ɨ̀ afíku ɔ̀ nɨ̌?
38 Mas ele lhes disse: Por que estais perturbados, e por que essas dúvidas nos vossos corações?
39 Nyàndà pɛ́ ɔtsʉ́du mà pfɔ̌du mànà! Ɨma nyʉ́ nɨ́ yà! Nyàpbàlǎ pɛ́ ngbɔ̌du, ndɨrɔ̀ nyàndà pɛ́, alɛ-mùlǐ náarɨ́’ɨ̀ ɨ̀mbǎ ɨ̀zǎ nà rɔ̀ná, ndɨrɔ̀ kà-kpa mà náarɨ́’ɨ̀ ɨ̀mbǎ yà rùdú nyɨ̌ nyálǎna dhu bhěyi.»
39 Vede minhas mãos e meus pés, sou eu mesmo; apalpai e vede: um espírito não tem carne nem ossos, como vedes que tenho.
40 Wɔ̀ dhu ʉ̀nɔ ndɨ̀ ndɨ́ rɔ̀, kǎdʉ̀ ɔtsʉ́na mà, pfɔ̌na mànà nɨ́tɛ̀ abádhí tɔ̀.
40 E, dizendo isso, mostrou-lhes as mãos e os pés.
41 Pbɛ́tʉ̀ wɔ̀ ɨ̀ ɨ́’ɨ̀ nà ádrʉ̀ngbǎ dhɛ̀dhɛ ɔ̌, abádhí rɨ̌ nzɨ̌ ndɨ̀ ndʉ́nɔna dhu ná’u, ndɨrɔ̀ atdídɔ̌ ɨdhɔ àdʉ̀ abádhí nʉ́kɔ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀, Yěsù adʉ̀ dhu ìvu abádhí-tsʉ̌ ndàtɨ: «Nyɨ̌ tɨ́’ɨ̀ ìnè ɔ̀nyʉ̀nà ka kádʉ̀ dhu nà fʉkʉ́ ɨrɔ́?»
41 Mas, vacilando eles ainda e estando transportados de alegria, perguntou: Tendes aqui alguma coisa para comer?
42 Nɨ́ abádhí adʉ̀ ìkùrǔ ìkuru ɨ̀bhɛ̀-rɔrɔ̌-ngba nábhʉ kà tɔ̀.
42 Então ofereceram-lhe um pedaço de peixe assado.
43 Kǎdʉ̀ ndɨ ɨ̀bhɛ̀ nákɔ, ndàdʉ̀ à’ànà àzèmbè abádhí rǎlǎna rɔ́rɔ̀.
43 Ele tomou e comeu à vista deles.
44 Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, kǎdʉ̀ àtɨ̀nà abádhí nɨ̌: «Kɔ̀nɨ̌ yà fʉ̌kʉ̀ ma mongónà ʉ̀nɔ̀nà òko alɛ kòko atdíkpá rɔ́rɔ̀ dhu nɨ́ wɔ̀. Dhu aká yà kɔ́rɔ́ ka kandí dùdú Músà bhà Ʉyátá ɔ̀ màtɨ́, Kàgàwà bhà pbànábí tɔ́ Andítá ɔ̀ màtɨ́, ndɨrɔ̀ Zàburì ɔ̀ màtɨ́ dhu rɔ̀nzɨ̀ ɨ̀ kɔ́rɔ́.»
44 Depois lhes disse: Isto é o que vos dizia quando ainda estava convosco: era necessário que se cumprisse tudo o que de mim está escrito na Lei de Moisés, nos profetas e nos Salmos.
45 Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ kǎdʉ̀ abádhí tɔ́ ɨrɛ̀ta nʉ́ngbɛ, ndɨ́nɨ̌ abádhí alʉ́ tɨ́ Kàgàwà bhà Andítá rʉ̌nɔna dhu dɔ̀ya ɔ̀.
45 Abriu-lhes então o espírito, para que compreendessem as Escrituras, dizendo:
46 Tdɨ́tdɔ̌ kǎdʉ̀ àtɨ̀nà abádhí nɨ̌: «Kàgàwà bhà Andítá ɔ̀ ka kandí dhu katɨ: Krɨ́stɔ̀ àkǎ ndàbà àpbɛ̀, kàkǎ ndɔ̀vɛ̀, ɨ̀bhʉ rɨ́ kìsě ɨdhɔ ɔ̌ ndàdʉ̀ ndɨ̀ngbɛ̀.
46 Assim é que está escrito, e assim era necessário que Cristo padecesse, mas que ressurgisse dos mortos ao terceiro dia.
47 Ndɨrɔ̀ kɔ̌vɔ̀ rɔ̌, dhu àkǎ kʉnɔ̀ ìndrǔ rɨ̌ ’ʉ̀gɛ̀rɛ̀, ’ʉ̀bhà fɨ̀yɔ́ nzɛ́rɛnga, Kàgàwà ràdʉ̀ dhu ʉ̀bà fɨ̌yɔ̀ dhu kɔ́rɔ́ pbìrì ɔ̌ alɛ tɔ̀, rɔ̀pɛ̀ ndɨ̀ Yèrùsàlɛmà rɔ̀.
47 E que em seu nome se pregasse a penitência e a remissão dos pecados a todas as nações, começando por Jerusalém.
48 Nyɨ̌ nɨ́ ndɨ dhu tɔ́ ngàmbì.
48 Vós sois as testemunhas de tudo isso.
49 Ndɨrɔ̀ kɔ̀nɨ̌ ma mɨ́ yà Àbadu náakɔ̀ fɨ̀ndá làká fʉ̌kʉ̀ dhu nívì fʉ̌kʉ̀. Nɨ́ nyɨ̌ nyàkǎ nyǒkò yàrɨ́ kɨgɔ̀ ɔ̌ tɨ́, ràrà àhʉ ɔ̀rʉ̀-akpà ɔ̀ rɔ̀ rɨ́rà ádrʉ̀ngbǎnga tɔ́ ɔbɨ nábà nyɨ̌ nyɨ́ dhu ɔ̀.»
49 Eu vos mandarei o Prometido de meu Pai; entretanto, permanecei na cidade, até que sejais revestidos da força do alto.
50 Yěsù adʉ̀ àrà pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌ nà Bɛ̀tànɨyà tɨ́ kátɨna pbanga-tɨ’ɔ̀. Nɨ́, kǎngbɛ ɔtsʉ́na ndàso abádhí nɨ̌.
50 Depois os levou para Betânia e, levantando as mãos, os abençoou.
51 Nɨ́ yà abádhí násǒ ndɨ̀ ndɨ́ ɔ̀ná kàsʉmɨ̀ ɔ̌, àbadhi mà nʉ́ʉbhá ɨ̀ pbɨ̀ndà ábhàlɨ̌ mànà, ndàdʉ̀ ɔ̀dzɨ̀, ndàrà ɔ̀rʉ̀-akpà ɔ̀.
51 Enquanto os abençoava, separou-se deles e foi arrebatado ao céu.
52 Nɨ́ Yěsù ɨ̀ ɨ̀fʉ dhu-lutìnǎ, abádhí náadʉ̀ ’àdu ádrʉ̀ngbǎ dhɛ̀dhɛ nyʉ́ nà Yèrùsàlɛmà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̀.
52 Depois de o terem adorado, voltaram para Jerusalém com grande júbilo.
53 Abádhí nóongónà ’ùndu bìlǐnganà Kàgàwà bhà ɨdzá, ’àmbɛ Kàgàwà-ɔvɔ̀ nílè dɔ̌.
53 E permaneciam no templo, louvando e bendizendo a Deus.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 24, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.