Lucas 13

Ungbòta-Ɔwʉ́tá Tɔ́ Bhǔkù (NIY) vs ARA

Sair da comparação
ARA Almeida Revista e Atualizada 1993
1 Ndɨ kàsʉmɨ̀ ɔ̌, ngúfe alɛ níiwú Gàlìlayà tɔ́ pbìrì ɔ̌ bhà rɔ̌ ndɨ̀ nɔ̀nzɨ̀ dhu náwɛ Yěsù tɔ̀. Abádhí atɨ, Pìlatɔ̀ ràbhʉ ɨ alɛ kɔkyɛ̀, azùya rùngbǒ ndɨ̀ yà abádhí rǔbhǒna pɛrɛ̀ tɨ́ ɨ̀zǎ-azù mànà.
1 Naquela mesma ocasião, chegando alguns, falavam a Jesus a respeito dos galileus cujo sangue Pilatos misturara com os sacrifícios que os mesmos realizavam.
2 Nɨ́ Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà abádhí nɨ̌: «Nyɨ̌ nyɨ̀rɛ̀ tɨ́ dhu kɔ̌kɔ̀ ɨ Gàlìlayà ɔ̌ bhà rɨ’ɨ̀ ɨ nzɛ́rɛngatálɛ ròsè Gàlìlayà tɔ́ pbìrì ɔ̌ kɔ́rɔ́ ngʉ̌kpà alɛ dɔ̀nǎ, wɔ̀ dhu bhěyi ka kakyɛ̀ abádhí dhu-okú dɔ̀ rɔ̀?
2 Ele, porém, lhes disse: Pensais que esses galileus eram mais pecadores do que todos os outros galileus, por terem padecido estas coisas?
3 Ma mátɨna nyɨ̌ nɨ̌, ɨ̀mbǎ kà rɨ́’ɨ̀ ndɨ dhu bhěyi. Pbɛ́tʉ̀, ɨ̀nzɨ̌ nyɨ̌ nyapɛ́ nyʉ̌gɛ̀rɛ̀, nyʉ̌bhà fʉ̀kʉ́ nzɛ́rɛ mʉ̀tsɔ, nɨ́ nyɨ̌ nyʉ́vɛ kɔ́rɔ́ átɔ̀!
3 Não eram, eu vo-lo afirmo; se, porém, não vos arrependerdes, todos igualmente perecereis.
4 Ndɨrɔ̀, atdí kumì dɔ̀ná àrʉ̀ nà alɛ, yà Sìlòamù tɔ́ mʉ̀narà núugòlò ndɨ̀ dɔ̀yá rʉ̀vɛ, nɨ́ nyɨ̌ nyɨ̀rɛ̀ tɨ́ dhu abádhí rɨ’ɨ̀ nzɛ́rɛngatálɛ ròsè Yèrùsàlɛmà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌ kɔ́rɔ́ ngʉ̌kpà alɛ dɔ̀nǎ?
4 Ou cuidais que aqueles dezoito sobre os quais desabou a torre de Siloé e os matou eram mais culpados que todos os outros habitantes de Jerusalém?
5 Ɨ̀nzɨ̌ akɛkpá màtɨ́. Pbɛ́tʉ̀, ɨ̀nzɨ̌ nyɨ̌ nyapɛ́ nyʉ̌gɛ̀rɛ̀, nyʉ̌bhà fʉ̀kʉ́ nzɛ́rɛ mʉ̀tsɔ, nɨ́ nyɨ̌ nyʉvɛ̀ya kɔ́rɔ́ ndɨ dhu bhěyi.»
5 Não eram, eu vo-lo afirmo; mas, se não vos arrependerdes, todos igualmente perecereis.
6 Tdɨ́tdɔ̌ Yěsù adʉ̀ yàrɨ́ mbólí náwɛ átɔ̀ ndàtɨ: «Atdí alɛ nɨ́ɨ’ɨ̀ mùtinì-kpa nà pbɨ̀ndà vǐnyò tɔ́ ɨnga ɔ̌. Nɨ́ kɨ̌ra ndɨ́nɨ̌ ndɔpɛ́ tɨ́ itsu-kpɔ̌ ndɨ̀ mùtinì-kpa dɔ̌, pbɛ́tʉ̀ kǎdʉ̀ nzá atdí dhu mà nótù kà dɔ̌.
6 Então, Jesus proferiu a seguinte parábola: Certo homem tinha uma figueira plantada na sua vinha e, vindo procurar fruto nela, não achou.
7 Nɨ́ kǎdʉ̀ àtɨ̀nà ndɨ vǐnyò tɔ́ ɨnga kàsʉ̌ nɔ́nzɨ arɨ́ alɛ nɨ̌: ‹Ándà pɛ́! Kànɨ̌ atɔ náhʉ wà ɨ̀bhʉ nyʉ́ yà ma marɨ́ ɨ̀rà mùtinì-kpɔ̌ ma mɔpɛ́ tɨ́ yàrɨ́ mùtinì-kpa dɔ̌ rɔ́, nɨ́ ma márɨ́ nzɨ̌ atdí dhu mà nótù kà dɔ̌. Nɨ́ ɔ́kɛ̀rɛ̀ ka, ɨnga-ɔ̌nga nɨ́rɨ̌ kǎrɨ́ kɔkɔ́rɔ̀ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀.›
7 Pelo que disse ao viticultor: Há três anos venho procurar fruto nesta figueira e não acho; podes cortá-la; para que está ela ainda ocupando inutilmente a terra?
8 Wɔ̀rɨ́ kasʉtálɛ náadʉ̀ dhu àdu kà tɔ̀ ndàtɨ: ‹Ádrʉ̀ngbǎlɛ́, ítsè kà radɨ̀ pɛ́ yàrɨ́ atɔ ɔ̌ tɨ́. Ma mɨ́ kà-pfɔ̀-rɔ̌nga nóbhì, madʉ̀ ìkyǐ-zɨ̀ nʉ́trɔ rɔ̀ná.
8 Ele, porém, respondeu: Senhor, deixa-a ainda este ano, até que eu escave ao redor dela e lhe ponha estrume.
9 Nɨ́ ngǎtsi nɨ̌, kǎdʉ̀ya ɔ̀’ɔ̀ ɔ̀’ɔ̀ tdɨ́tdɔ̌ rɨ́rà atɔ ɔ̌. Ndɨrɔ̀ ɨnzá kɔ̀’ɔ̀ rɔ̀ nɨ́ ndɨ nyɨ nyadʉ̀ya kàbhʉ kɔkɛ̀rɛ̀.›»
9 Se vier a dar fruto, bem está; se não, mandarás cortá-la.
10 Atdíku, sàbatʉ̀-ɨdhɔ̀ ɔ̌, Yěsù adɨ̀ ndàmbɛ dhu núdhe dɔ̌ unduta-dzà ɔ̌ rɔ̀.
10 Ora, ensinava Jesus no sábado numa das sinagogas.
11 Nɨ́ atdí tsìbhálɛ nɨ́ɨ’ɨ̀ ìnè ányɨ̀ ɨdzá. Ndɨ tsìbhálɛ nɨ’ɨ̀ yà ɔ̀nà arɨ́’ɨ̀ nzɛ́rɛ-alafí ábhʉ adzína-kpa ràtdɔ̀ ndɨ̀, ɨ̀nzɨ̌ ròngò ndàto akɛ màtɨ́, ràrà àhʉ atdí kumì dɔ̀ná àrʉ̀ nà atɔ tɨ́.
11 E veio ali uma mulher possessa de um espírito de enfermidade, havia já dezoito anos; andava ela encurvada, sem de modo algum poder endireitar-se.
12 Nɨ́ Yěsù itdègu wɔ̀ tsìbhálɛ àlǎ, nɨ́ kǎnzi ɨ́yàdhíyà, ndàdʉ̀ àtɨ̀nà nɨ̌: «Tsìbhálɛ́, nyɨ nyɔ̀gʉ̀ wà pbʉ̀kʉ̀ andɨ ɔ̌ rɔ̀.»
12 Vendo-a Jesus, chamou-a e disse-lhe: Mulher, estás livre da tua enfermidade;
13 Nɨ́ Yěsù adʉ̀ ɔtsʉ́na nʉ́lɨ wɔ̀rɨ́ tsìbhálɛ dɔ̌, ányìrɔ̌ rɔ̀ tɨ́ kǎdzí-kpa ràdʉ̀ ndàto, ɨ́yàdhíyà ràdʉ̀ ndɔ̀pɛ̀ ndɨ̀fʉ Kàgàwà.
13 e, impondo-lhe as mãos, ela imediatamente se endireitou e dava glória a Deus.
14 Nɨ́ unduta-dzà ɔ̌ ádrʉ̀ngbǎlɛ níitdègu Yěsù ɨ̀gʉ̌ wɔ̀rɨ́ tsìbhálɛ sàbatʉ̀-ɨdhɔ̀ ɔ̌ dhu nálǎ, náakó atdídɔ̌. Nɨ́ wɔ̀rɨ́ ádrʉ̀ngbǎlɛ náatɨ ihé-yà nɨ̌: «Ìndrǔ rǎdʉ̀ kasʉ nɔ́nzɨ̀ ɔ̀yá ɨdhɔ náarɨ́’ɨ̀ aza. Nɨ́ nyòngò ìwu nyɨ̌ nà kɨgʉ̌ nyɨ̌ ɨ azà ɨdhɔ ɔ̌, ɨ̀nzɨ̌ nɨ́ sàbatʉ̀-ɨdhɔ̀ ɔ̌!»
14 O chefe da sinagoga, indignado de ver que Jesus curava no sábado, disse à multidão: Seis dias há em que se deve trabalhar; vinde, pois, nesses dias para serdes curados e não no sábado.
15 Ádrʉ̀ngbǎlɛ Yěsù adʉ̀ dhu àdu kà tɔ̀ ndàtɨ: «Nyɨ̌ nɨ́ ɔyɔyɔ ɨdàya nà alɛ! Sàbatʉ̀-ɨdhɔ̀ ɔ̌ tɨ́, nyɨ̌ kɔ́rɔ́, nyɨ̌ nyatɨ́ nzɨ̌ fʉ̀kʉ́ ìkyì-akpá mà, fʉ̀kʉ́ kayinò mànà nʉ́ngǎ kɨ̀walɨ̀ ɔ̌ rɔ̀ rɨ́ dhu ɔ̀nyʉ rɔ́rɔ̀, nyǎdʉ̀ ʉ̀ndànà ròwù ɨdha nɔ́mvʉ̀?
15 Disse-lhe, porém, o Senhor: Hipócritas, cada um de vós não desprende da manjedoura, no sábado, o seu boi ou o seu jumento, para levá-lo a beber?
16 Nɨ́ yàrɨ́ tsìbhálɛ nɨ́ Àbràhamʉ̀-dhú-bvʉ̌ tsìbhíngba, ndɨrɔ̀ Sìtanɨ̀ nʉ́ʉtsɨ ka ràrà àhʉ atdí kumì dɔ̀ná àrʉ̀ nà atɔ nyʉ́ tɨ́. Nɨ́ dhu àmbɛ̀nà tɨ́ obhó àkǎ kɨkɔ̀lɔ̀ ka Sìtanɨ̀ bhà imbi ɔ̌ rɔ̀ sàbatʉ̀-ɨdhɔ̀ ɔ̌?»
16 Por que motivo não se devia livrar deste cativeiro, em dia de sábado, esta filha de Abraão, a quem Satanás trazia presa há dezoito anos?
17 Wɔ̀ dhu bhěyi Yěsù ìvǔ dhu rɔ̀, yà kà-rɔ̌ òmvǔ tɨ́ rɨ́’ɨ̀ kɔ́rɔ́ alɛ-nyɨ̀ náadʉ̀ ɨ̀wʉ atdídɔ̌. Pbɛ́tʉ̀, ihé-yà-ɨdhɛ̀ náadʉ̀ ndɨ̀ka atdídɔ̌, yà Yěsù rǎrà ɔ̀nzɨ̀nà rɔ̌ ɨdhɔ rɨ̌ ìndrǔ ʉ̀kɔ̌ nɨ̌ kɔ́rɔ́ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀.
17 Tendo ele dito estas palavras, todos os seus adversários se envergonharam. Entretanto, o povo se alegrava por todos os gloriosos feitos que Jesus realizava.
18 Yěsù adʉ̀ àtɨ̀nà tdɨ́tdɔ̌: «Ádhu ndɨ ɔ̀rʉ̀-akpà ɔ̌ Ádrʉ̀ngbǎ kamà Kàgàwà bhà idzi nɔ́fɔ̀ ndɨ̀ nà? Ma mádʉ̀ kùdhe àdhu rɔ̌?
18 E dizia: A que é semelhante o reino de Deus, e a que o compararei?
19 Kɨ̀lɨ ndɨ̀ yà atdí alɛ níidyi ndòzò pbɨ̀ndà ɨnga ɔ̌ hàràdalɨ̀-kpɔ̌ bhěyi. Ndɨ hàràdalɨ̀-kpɔ̌ nɨ́ɨnga, ndòvì, ndàdʉ̀ òngo itsukpó tɨ́, àrɛ̀ ràdʉ̀ ɨdzàya nɔ́sɨ̀ sɔ̀bɨ̌na nzínzì ɔ̌.»
19 É semelhante a um grão de mostarda que um homem plantou na sua horta; e cresceu e fez-se árvore; e as aves do céu aninharam-se nos seus ramos.
20 Yěsù adʉ̀ dhu ìvu tdɨ́tdɔ̌, ndàtɨ: «Ádhu ndɨ ma mádʉ̀ Kàgàwà bhà idzi núdhě rɔ̀ná?
20 Disse mais: A que compararei o reino de Deus?
21 Yàrɨ́ nɨ́ ndɨ kɔ̌fɔ̀ ndɨ̀ nà dhu: Kɨ̌lɨ ndɨ̀ yà atdí tsìbhálɛ níidyi, ndàngbǒ mbɛ̀mbɛ̀ ɔ́yɔ̌ kumì dɔ̀ná imbò nà kìlo nganʉ̀-ra tɔ́ ɔ̀ afi bhěyi, ndɨ dhu ràdʉ̀ ndɨ idyi nábhʉ rɨ̀vʉ̀ kɔ́rɔ́.»
21 É semelhante ao fermento que uma mulher tomou e escondeu em três medidas de farinha, até ficar tudo levedado.
22 Yěsù adɨ̀ ndàmbɛ àrà dɔ̌ Yèrùsàlɛmà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̀. Nɨ́ kǎránà dhu núdhe rɔ̌ ìndrǔ tɔ̀ yà ndɨ̀ ndʉ́da ɔ̀yanǎ kɨgɔ̀ mà pbanga mànà ɔ̀nǎ.
22 Passava Jesus por cidades e aldeias, ensinando e caminhando para Jerusalém.
23 Nɨ́ atdí alɛ níivú dhu kà-tsʉ̌ ndàtɨ: «Ádrʉ̀ngbǎlɛ́, tɨ́ ngúfe alɛ kɛ̀lɛ̌ ɨ ʉ̀gʉ̌gʉ̀ya?» Nɨ́ Yěsù adʉ̀ dhu àdu abádhí tɔ̀, ndàtɨ:
23 E alguém lhe perguntou: Senhor, são poucos os que são salvos?
24 «Nyɔ̀nzɨ ɔbɨ nyǒtsù ndɨ̀ nɨ́pbɔ̌ tsǎtsʉ̀ ɔ̌. Obhó tɨ́, ma mátɨna nyɨ̌ nɨ̌: ábhɔ̌ alɛ nyʉ́ nóowuya ’òmvù rɔ̌ ’òtsù, pbɛ́tʉ̀ ndɨ dhu náaraya nzɨ̌ àkǎ rɔ̌ abádhí tɔ̀.
24 Respondeu-lhes: Esforçai-vos por entrar pela porta estreita, pois eu vos digo que muitos procurarão entrar e não poderão.
25 Atdíku, ɨdza-àbadhi nɨ́ɨvàya ndɨ̀, ndàdʉ̀ tsǎtsʉ̀ nápbi ɨdza nǎ rɔ̀. Nɨ́ iri nyɨ̌ nyɔ̀tdɨ̀ nyɨ̌ rɔ̀, nyɨ̌ nyokoya gukyè nyǎmbɛ tsǎtsʉ̀ ɔ̀tdɔ̀ dɔ̌, nyǒwù àtɨ̀nà rɔ̌: ‹Ádrʉ̀ngbǎlɛ́, ápfo tsǎtsʉ̀ fǎkà,› nɨ́ ɨdza-àbadhi náaraya dhu àdu rɔ̌ fʉ̌kʉ̀ ndàtɨ: ‹Ɨnzá ma mʉ̀nɨ nyɨ̌ nyìwǔ àdhà rɔ̀ màtɨ́ dhu!›
25 Quando o dono da casa se tiver levantado e fechado a porta, e vós, do lado de fora, começardes a bater, dizendo: Senhor, abre-nos a porta, ele vos responderá: Não sei donde sois.
26 Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ nyɨ̌ nyowuya àtɨ̀nà rɔ̌ kànɨ̌: ‹Mǎ manyʉ̀ tɨ́ obhó dhu, mǎdʉ̀ dhu ɔ̀mvʉ̀ ɔnzɨ̀nʉ́ rɔ̀? Ndɨrɔ̀ nyɨ nyaránà tɨ́ obhó dhu núdhe rɔ̌ fǎkà fàká pbanga-tsidɔ̌ ngʉdhà ɔ̌ rɔ̀?›
26 Então, direis: Comíamos e bebíamos na tua presença, e ensinavas em nossas ruas.
27 Nɨ́ àbadhi adʉ̀ya àtɨ̀nà nyɨ̌ nɨ̌ tdɨ́tdɔ̌: ‹Ɨnzá ma mʉ̀nɨ àdhà rɔ̀ màtɨ́ nyɨ̌ nyìwǔ dhu. Nɨ́ nyìndrǐ nyɨ̌ ɨtsɛ nyʉ́ tɨdú rɔ̀, nyɨ̌ kɔ́rɔ́, yà nzɛ́rɛ dhu ɔ̀nzɨ nyɨ̌ nyarɨ́ rɔ̀!›
27 Mas ele vos dirá: Não sei donde vós sois; apartai-vos de mim, vós todos os que praticais iniquidades.
28 Àbràhamʉ̀ mà, Ìsakà mà, Yàkɔbhɔ̀ mà kɔ́rɔ́ pbànábí mànà nyɨ̌ nyàla ɔ̀rʉ̀-akpà ɔ̌ Ádrʉ̀ngbǎ kamà Kàgàwà bhà idzi ɔ̌ òkò rɔ́, kadʉ̀ nyǒdì iri ányɨ̀rɔ̀ rɔ̀ nɨ́ ndɨ, nyɨ̌ nyambɛ̀ya ɔ̀dzɨ dɔ̌, nyǎdʉ̀ àmbɛ kǔkʉ nátri dɔ̌.
28 Ali haverá choro e ranger de dentes, quando virdes, no reino de Deus, Abraão, Isaque, Jacó e todos os profetas, mas vós, lançados fora.
29 Nɨ́ ìndrǔ níiwúya ɨ̀fɔ yà adzɨ-pbɨdɔ̀ ɔ̀nǎ rɔ̌, ’àdʉ̀ dhu ɔ̀nyʉ̀ atdíkpá ndɨ ɔ̀rʉ̀-akpà ɔ̌ Ádrʉ̀ngbǎ kamà Kàgàwà bhà idzi ɔ̌.
29 Muitos virão do Oriente e do Ocidente, do Norte e do Sul e tomarão lugares à mesa no reino de Deus.
30 Nɨ́ yà kòmbí arɨ́’ɨ̀ olù alɛ tɨ́ alɛ, nóokoya wɛmbɛrɛ̀ tɨ́, ndɨrɔ̀ yà wɛmbɛrɛ̀ tɨ́ arɨ́ kombí alɛ, nóokoya olù alɛ tɨ́.»
30 Contudo, há últimos que virão a ser primeiros, e primeiros que serão últimos.
31 Wɔ̀ ndɨ kàsʉmɨ̀ ɔ̌ tɨ́, ngúfe Pbàfàrìsáyó níiwú dhu ɔ̀vɔ̀ Yěsù tɔ̀, ’àtɨ: «Ɨ́và nyɨ nyarà ɨrɔ́ rɔ̀, Hɛ̀rɔdɛ̀ rɨ̌ dhu ɔ̀nzɨ ndɨ́nɨ̌ ndabhʉ̀ tɨ́ nyɨ kohò nɨ́dhunɨ̌.»
31 Naquela mesma hora, alguns fariseus vieram para dizer-lhe: Retira-te e vai-te daqui, porque Herodes quer matar-te.
32 Nɨ́ kǎdʉ̀ àtɨ̀nà abádhí nɨ̌: «Nyòwu nyàtɨ wɔ̀ ayíwě nɨ̌: Rɔ̀pɛ̀ ndɨ̀ indo, ràrà àhʉ tsútsǎ, ma ràrɨ̌ nzɛ́rɛ-alafí nípfǒ, modì ìndrǔ ɔ̀ rɔ̀, ndɨrɔ̀ ma ràrɨ̌ andɨ nà alɛ nɨ́gʉ̌. Ndɨrɔ̀ ibho ma radʉ̀ya pbàkà kasʉ nɨ́tɔ̀.
32 Ele, porém, lhes respondeu: Ide dizer a essa raposa que, hoje e amanhã, expulso demônios e curo enfermos e, no terceiro dia, terminarei.
33 Pbɛ́tʉ̀ rɔ̀pɛ̀ ndɨ̀ indo, tsútsǎ, ràrà àhʉ ibho, dhu àkǎ mɔdɨ̀ dùdu, mambɛ àrà dɔ̌. Obhó tɨ́, dhu àkǎnà nzá nabì ràrà ɔ̀vɛ̀ igi Yèrùsàlɛmà tɔ́ kɨgɔ̀ rɔ̌ rɔ̀.»
33 Importa, contudo, caminhar hoje, amanhã e depois, porque não se espera que um profeta morra fora de Jerusalém.
34 «Yèrùsàlɛmà, Yèrùsàlɛmǎ, nyɨ̌ nyarɨ́ pbànábí nɔ̀kyɛ nyǎdʉ̀ Kàgàwà òvì tɨnʉ ɔ̀ alɛ núbvu odu nɨ̌. Abhɔ-gʉ̀na nyʉ́ ma mómvù mandu ʉ̀nʉ́ aróko alɛ-tsʉ̀ àdhàdhɨ̀ à’ʉ̌-yà-ba náarɨ́ pbɨ̀ndà inzo-tsʉ̀ nándǔ pékéléna-tsì dhu bhěyi! Pbɛ́tʉ̀ nyɨ nyádʉ̀ nzá ndɨ̀ dhu nózè.
34 Jerusalém, Jerusalém, que matas os profetas e apedrejas os que te foram enviados! Quantas vezes quis eu reunir teus filhos como a galinha ajunta os do seu próprio ninho debaixo das asas, e vós não o quisestes!
35 Nɨ́rɔ̀ kɔ̀nɨ̌, ka kɨ́ pɛ́ fʉ̀kʉ́ ɨdza nʉ́bha fʉkʉ́. Ma mɨ́ obhó dhu nʉ́nɔ fʉ̌kʉ̀: nyɨ̌ nyɨ́ nzɨ̌ ma àlǎ tdɨ́tdɔ̌, ràrà àhʉ nyɨ̌ nyowuya àtɨ̀nà: Kàgàwà ràkǎ ndàso Ádrʉ̀ngbǎlɛ-ɔvɔ̀ rɔ̌ rɨ́rà alɛ ɔ̀ná ɨdhɔ ɔ̀.»
35 Eis que a vossa casa vos ficará deserta. E em verdade vos digo que não mais me vereis até que venhais a dizer:

Ler em outra tradução

Comparar com outra

Estude este capítulo no WhatsApp

Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 13, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.