Atos 10
Ungbòta-Ɔwʉ́tá Tɔ́ Bhǔkù (NIY) vs VC
1 Kàyìsàriyà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌, Kòrnòliyò tɨ́ kátɨna atdí alɛ nɨ́ɨ’ɨ̀ ìnè. Ka nɨ’ɨ̀ «Ìtàliyà tɔ́ pbìrì ɔ̌ pbànówí tɔ́ pɨ̀kɔ̀» tɨ́ kátɨna pbànówí dɔ̌ ádrʉ̀ngbǎlɛ.
1 Havia em Cesaréia um homem, por nome Cornélio, centurião da coorte que se chamava Itálica.
2 Àbadhi mà pbɨ̀ ɨdzá-bhà mànà kɔ́rɔ́ nóongónà Kàgàwà ʉ̀lɛ, ’àdʉ̀ Kɔ̌dɔ̀ ɔ̀nzɨ̀. Kǒngónà ábhɔ̌ mʉ̀dzʉ̀nà nyʉ́ nɔ́nzɨ̀ Pbàyàhúdí nzínzì ɔ̌ nǎkʉ̀tálɛ tɔ̀, ndàdʉ̀ àrà ndɨ̀tsɔ̀ rɔ̌ Kàgàwà rɔ̌ kɔ́rɔ́ kàsʉmɨ̀ ɔ̌.
2 Era religioso; ele e todos os de sua casa eram tementes a Deus. Dava muitas esmolas ao povo e orava constantemente.
3 Nɨ́ atdíku, àrʉ̀gyètdí adyifɔ̀-sɨsɨ̀ adyídɔ̌ nga tɔ́ ɔ̌, dhu adzɨ̀ kà dɔ̀ ɔnyʉ tɔ́ ɔ́fɔ̀ ɔ̌. Nɨ́, kǎla Kàgàwà bhà màlàyikà pbɨ̀ ɨdza rítsù rɔ́, ràdʉ̀ kànzì, ndàtɨ: «Kòrnòliyò!»
3 Este homem viu claramente numa visão, pela hora nona do dia, aproximar-se dele um anjo de Deus e o chamar: Cornélio!
4 Nɨ́, Kòrnòliyò adʉ̀ nyɨ̀kpɔ́na ɔ̀dɨ̀ wɔ̀ màlàyikà rɔ̌ ɔdɔ ɔ̀nzɨ ndɨ̀ ndɨ́ rɔ́rɔ̀, ndàdʉ̀ dhu ìvu tsʉ̀ná, ndàtɨ: «Ádrʉ̀ngbǎlɛ́, ádhu nyɨ nyɨ́ ɨma ànzi nɨ̌?» Nɨ́, màlàyikà adʉ̀ dhu àdu kà tɔ̀, ndàtɨ: «Kàgàwà ɨ̀rɨ̀ wà pbʉ̀kʉ̀ ɨtsɔ̀ta. Ndɨrɔ̀, nyɨ nyarúbhǒna nǎkʉ̀tálɛ tɔ̀ pɛrɛ̀ návi wà ndɨ̀ kpangba Kàgàwà-ɔ̀nzɨ̌. Nɨ́, ndɨ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀, Kàgàwà àdzo nzá rʉ̀nʉ́ rɔ̀.
4 Cornélio fixou nele os olhos e, possuído de temor, perguntou: Que há, Senhor? O anjo replicou: As tuas orações e as tuas esmolas subiram à presença de Deus como uma oferta de lembrança.
5 Nɨ́ kòmbí, óvì ìndrǔ ròwù Yɔpà, ròwù Sìmonì tɨ́ kátɨna alɛ ànzì. Ngǎtsi ndɨ Sìmonì-ɔvɔ̀ nɨ́ Pɛ́tɛrʉ̀.
5 Agora envia homens a Jope e faze vir aqui um certo Simão, que tem por sobrenome Pedro.
6 Ndɨ alɛ rɨ̌’ɨ̀ yà ɔ́rɔ̀hɔ̀ ɔ̀nyɨ arɨ́ Sìmonì bhà ɨdzá, ndɨ ɨdza ràdʉ̀ ɨ̀’ɨ̀ ádrʉ̀ngbǎ rɛ̀rʉ̀-bɨdɔ̌.»
6 Ele se acha hospedado em casa de Simão, um curtidor, cuja casa fica junto ao mar.
7 Nɨ́, wɔ̀ Kòrnòliyò mà rǔbhi ɔ̀tɛ rɔ̌ nà màlàyikà níitdègu àwǐ kà-nyɨ̀kpɔ́ ɔ̌ rɔ̀, nɨ́ kǎdʉ̀ pbɨ̀ndà kasʉ tɔ́ ɔ́yɔ̌ alɛ mà, atdí pbɨ̀ndà mùnowì mànà núnzì. Ndɨ mùnowì nɨ’ɨ̀ Kàgàwà bhà Ʉyátá nɨ́fʉ̌ arɨ́ alɛ, ndàdʉ̀ Kòrnòliyò-tsʉ̌ dhu ɨ̀rɨ̀ atdídɔ̌.
7 Quando se retirou o anjo que lhe falara, chamou dois dos seus criados e um soldado temente ao Senhor, daqueles que estavam às suas ordens.
8 Nɨ́, Kòrnòliyò awɛ wɔ̀ ndɨ̀ nɔ̀nzɨ̀ dhu kɔ́rɔ́ abádhí tɔ̀, ndàdʉ̀ abádhí òvì ròwù Yɔpà.
8 Contou-lhes tudo e enviou-os a Jope.
9 Tsútsǎ nɨ́nganɨ́, kɔ̌kɔ̀ Kòrnòliyò óvìná alɛ nɨ́ɨ’ɨ̀ abhi nà tɨ́. Nɨ́, azà adyifɔ̀-sɨsɨ̀ adyíbhengá nga tɔ́ ɔ̌, abádhí ɨ’ɨ̀ ɨ́kyɛ̀rɔ̌ ndɨ́nɨ̌ ɨ̀ otsú tɨ́ Yɔpà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̀. Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ Pɛ́tɛrʉ̀ upò ndàrà ndɨ̀tsɔ̀ ɨdza-dɔ̀tsirɔ̀ ɔ̀ ka kɔ́bhɔ̀lɔ̀ asota tɔ̀ ngari ɔ̀ rɔ̀.
9 No dia seguinte, enquanto estavam em viagem e se aproximavam da cidade - pelo meio-dia -, Pedro subiu ao terraço da casa para fazer oração.
10 Nɨ́ àwù alʉ́ ka atdídɔ̌, ràdʉ̀ ndòzè ndɔ̀nyʉ̀ dhu. Nɨ́ ɔ̀nyʉ̀ òyè ka kɨ́ kà tɔ̀ ɔ̀ná kàsʉmɨ̀ ɔ̌ nɨ́ ndɨ, dhu adzɨ̀ kà-dɔ̀ ɔnyʉ bhěyi.
10 Então, como sentisse fome, quis comer. Mas, enquanto lho preparavam, caiu em êxtase.
11 Nɨ́ kǎla ɔ̀rʉ̀-akpà-li’ɔ̀ ndɨ̀ nàngbɛ rɔ́, ádrʉ̀ngbǎ mbɛrʉ̀ bhěyi ndɨ̀ nɨ̀lɨ atdí dhu ràdʉ̀ àmbɛ ìfo dɔ̌ ɔ̀rʉ̀-akpà ɔ̀ rɔ̀ ɨ̀fɔ pbɨnàdɔ rɔ̌ ka kʉ̀lʉ̌ ndɨ̀ rɔ́rɔ̀, rɨ̀rà àhʉ yà adzɨ dɔ̌.
11 Viu o céu aberto e descer uma coisa parecida com uma grande toalha que baixava do céu à terra, segura pelas quatro pontas.
12 Wɔ̀ ndɨ ádrʉ̀ngbǎ mbɛrʉ̀ ɔ̀ ɨ’ɨ̀ dhu nɨ́: ɨ̀fɔ pfɔ̌ya dɔ̌ arúbhi ɨ̀zǎ-tɨdɔ̀ mà kɔ́rɔ́, ɔ̀ya dɔ̌ arɨ́ ’àdha yà adzɨ dɔ̌ ɨ̀zǎ-tɨdɔ̀ mà, ɔrʉ́ arángɨlɨ àrɛ̀-tɨdɔ̀ mànà kɔ́rɔ́.Pɛ́tɛrʉ̀ tɔ̀ Kàgàwà ɨtɛ̀ ɔnyʉ-bvʉ̀ dhu|src="cn01945B.tif" size="col" copy="David C. Cook" ref="10.12"
12 Nela havia de todos os quadrúpedes, dos répteis da terra e das aves do céu.
13 Nɨ́, Pɛ́tɛrʉ̀ ɨrɨ atdí alɛ-tù dhu ɔ̀vɔ rɨ́ fɨ̌ndà rɔ́, ndàtɨ: «Pɛ́tɛrʉ̌, ɨ́và nyɨ nyazè kɔ̀rɨ́ ɨ̀zǎ, nyadʉ̀ à’ànà.»
13 Uma voz lhe falou: Levanta-te, Pedro! Mata e come.
14 Nɨ́, Pɛ́tɛrʉ̀ adʉ̀ dhu àdu, ndàtɨ: «Ɨ̀nzɨ̌ nɨ́ wɔ̀ dhu bhěyi Ádrʉ̀ngbǎlɛ́! Ɨnzá ma mapɛ̀na yà Kàgàwà ɨsɔ́ ɨ̀nzɨ̌ ka kongó tɨ́ à’ànà ɨ̀zǎ-tɨdɔ̀ ná’a. Ndɨrɔ̀, ma màpɛ̀ nzá Kàgàwà-nyɨ̀kpɔ́ ɔ̌ ɔ̀tɨ̀ ɨ̀zǎ-tɨdɔ̀ ná’a.»
14 Disse Pedro: De modo algum, Senhor, porque nunca comi coisa alguma profana e impura.
15 Ɔyɔ rɨ́ kìsě nɨ̌, Pɛ́tɛrʉ̀ ɨrɨ wɔ̀ alɛ-tù ràtɨ: «Pɛ́tɛrʉ̌, ɨwà Kàgàwà ú’o rɨ̀lǎ nyɨ̀kpɔ́na ɔ̌ dhu nákǎ nzá nyatɨ̀ ɔ̀tɔ̀tɨ̀ dhu tɨ́.»
15 Esta voz lhe falou pela segunda vez: O que Deus purificou não chames tu de impuro.
16 Wɔ̀ dhu adù ndɨ̀ ndɔ̀nzɨ̀ ndɨ̀ ɨ̀bhʉ-gʉ̀na. Ɨ̀bhʉ ka nìsě dhu-dzidɔ̌, ka kadʉ̀ wɔ̀rɨ́ ádrʉ̀ngbǎ mbɛrʉ̀ ɨ̀dha ányɨ̀rɔ̌ rɔ̀ tɨ́ rɔ̀dzɨ̀ ɔ̀rʉ̀-akpà ɔ̀.
16 Isto se repetiu três vezes e logo a toalha foi recolhida ao céu.
17 Pɛ́tɛrʉ̀ adɨ̀ ndàmbɛ ɨnga ɨ̀rɛ̀ dɔ̌ wɔ̀ ndɨ̀ ndàla dhu dɔ̌. Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ kɔ̌kɔ̀ Kòrnòliyò ívìná alɛ níiwú, ìtsì ìko Pɛ́tɛrʉ̀ rɨ̌’ɨ̀ ɔ̀ná ɨdza-ngbɔ̀ ka kákpɔ̀rɔ̀ nɨ̌ kàlɨ̀-lí, ɨwà ɨ̀ ɔ̀ngʉ̀ dhu kɔ́rɔ́ ngari ɔ̀nǎ, ɔ́rɔ̀hɔ̀ ɔ̀nyɨ arɨ́ Sìmonì bhà ɨdza ràrɨ̌’ɨ̀ ngbɔrɔ́ rɔ́rɔ̀.
17 Desconcertado, Pedro refletia consigo mesmo sobre o que significava a visão que tivera, quando os homens, enviados por Cornélio, se apresentaram à porta, perguntando pela casa de Simão.
18 Nɨ́, abádhí anzi dhu, ’àdʉ̀ dhu ìvu ányɨ̀-dzá-bhà-tsʉ̌, ’àtɨ: «Sìmonì Pɛ́tɛrʉ̀ tɨ́ kátɨna alɛ nátɨ́ àdɨ àzú-dzá?»
18 Eles chamaram e indagaram se ali estava hospedado Simão, com o sobrenome Pedro.
19 Wɔ̀ ndɨ kàsʉmɨ̀ ɔ̌, Pɛ́tɛrʉ̀ nɨ́ɨ’ɨ̀ ìnè wɔ̀ ndɨ̀ ndàlanà dhu dɔ̌ tɨ́ ndɨ̀ ndɨ́ ɨnga ɨ̀rɛ̀ tdɨ́tdɔ̌ rɔ́. Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ Kàgàwà bhà Ɨ̀lɨ̌lǎ-Alafí adʉ̀ dhu ɔ̀vɔ̀ kà tɔ̀, ndàtɨ: «Pɛ́tɛrʉ̌, kɔ̀nɨ̌ ɨ̀bhʉ alɛ rɨ̌ nyɔmɛ.
19 Enquanto Pedro refletia na visão, disse o Espírito: Eis aí três homens que te procuram.
20 Nɨ́ ɨ́và nyɨ nyawǔ tsàkàtsàkà, nyǎdʉ̀ òwu abádhí mànà atdíkpá ɨ̀nzɨ̌ afínʉ rǔguru rɔ́rɔ̀, ɨma nyʉ́ ma mìvì ndɨ abádhí nɨ́dhunɨ̌.»
20 Levanta-te! Desce e vai com eles sem hesitar, porque sou eu quem os enviou.
21 Nɨ́ Pɛ́tɛrʉ̀ ìfò, ndɨ̀rà àhʉ kɔ̀rɨ́ alɛ-tɨ’ɔ̀ rɔ̀, kǎtɨ: «Ɨma nɨ́ ndɨ yà nyɨ̌ nyɔ́mɛna alɛ. Nɨ́, ádhu nyɨ̌ nyìwǔ ɨrɔ́ okúna dɔ̀ rɔ̀?»
21 Pedro desceu ao encontro dos homens e disse-lhes: Aqui me tendes, sou eu a quem buscais. Qual é o motivo por que viestes aqui?
22 Nɨ́, abádhí adʉ̀ dhu àdu, ’àtɨ: «Mǎ nìvì nɨ́ Kòrnòliyò, pbànówí dɔ̌ ádrʉ̀ngbǎlɛ. Ndɨ alɛ nɨ́ obhónángatálɛ, ndɨrɔ̀ ka nɨ́ Kàgàwà-ɔdɔ̀ ɔ̀nzɨ arɨ́ alɛ. Ndɨrɔ̀, kɔ́rɔ́ Pbàyàhúdí arɨ́ ídzì dhu kɛ̀lɛ̌ àwɛ̌ kà-dɔ̌. Nɨ́ Kàgàwà bhà màlàyikà návi ndɨ̀ kà tɔ̀, ndàdʉ̀ kàvi rànzì ɨnyɨ pbɨ̀ndà, ndɨ́nɨ̌ ndɨrɨ tɨ́ nyɨ nyáwɛ̌na fɨ̌ndà dhu.»
22 Responderam: O centurião Cornélio, homem justo e temente a Deus, o qual goza de excelente reputação entre todos os judeus, recebeu dum santo anjo o aviso de te mandar chamar à sua casa e de ouvir as tuas palavras.
23 Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ Pɛ́tɛrʉ̀ adʉ̀ kɔ̀rɨ́ alɛ nákɔ ròtsù ɨdza, ndàdʉ̀ abádhí àbhʉ ròyì mběyi nyʉ́.
23 Então Pedro os mandou entrar e hospedou-os. No dia seguinte, levantou-se e partiu com eles, e alguns dos irmãos de Jope o acompanharam.
24 Nɨ́ tsútsǎnɨ́nganɨ́ tdɨ́tdɔ̌, Pɛ́tɛrʉ̀ arà àhʉ Kàyìsàriyà tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̀. Nɨ́ ányɨ̀, Kòrnòliyò ɨ’ɨ̀ abádhí ɔ̀dɔ ndɨ̀ ndɨ́ rɔ́, atdíkpá yà ndɨ̀ ndùnzìnà kɔ́rɔ́ fɨ̌-dzá bhà mà, atdídɔ̌ ndɨ̀ ndózè ɔdhɨ́na mànà.
24 No outro dia chegaram a Cesaréia. Cornélio os estava esperando, tendo convidado os seus parentes e amigos mais íntimos.
25 Nɨ́, ɨdza Pɛ́tɛrʉ̀ rǒtsù ɔ̀ná kàsʉmɨ̀ ɔ̌, Kòrnòliyò ahʉ̀ kàkɔ. Nɨ́ kǎkɔ̀ ndɨ̀ ɔtdyʉ̀na dɔ̌, ndìbvǔ ndɨ̀ kɔ̌nzɨ̀-tsʉ̀ ɔ̌, ndʉ̀lɛ̌ ka.
25 Quando Pedro estava para entrar, Cornélio saiu a recebê-lo e prostrou-se aos seus pés para adorá-lo.
26 Pbɛ́tʉ̀, Pɛ́tɛrʉ̀ adʉ̀ kàlʉ ndɨ̀và ɔrʉ̀, ndàdʉ̀ àtɨ̀nà kà nɨ̌: «Ɨ́và nyɨ ɔrʉ̀. Ɨma mà átɔ̀ nɨ́ ɨnyɨ bhěyi alɛ kɛ̀lɛ̌.»
26 Pedro, porém, o ergueu, dizendo: Levanta-te! Também eu sou um homem!
27 Nɨ́, ɨdza ɨ̀ ótsù àzèmbè ɨ̀ ɔ́tɛ Kòrnòliyò nà rɔ́rɔ̀ rɔ̀, Pɛ́tɛrʉ̀ atù ábhɔ̌ alɛ nyʉ́ ɨdzá ɨ̀ nàndu rɔ́.
27 E, falando com ele, entrou e achou ali muitas pessoas que se tinham reunido e disse:
28 Nɨ́, kǎdʉ̀ dhu ɔ̀vɔ̀ kpangba abádhí tɔ̀, ndàtɨ: «Nyɨ̌, nyɨ̌ nyʉ̀nɨ wà dhu mběyi nyʉ́ Ʉyátá rɨ́sɔ̌ dhu atdídɔ̌, Mʉ̀yàhudì ràkǎ nzá ndɨ̀’ɨ̀ ɨ̀nzɨ̌ nɨ́ Mʉ̀yàhudì t’ɔ́dhɨ̀nà tɨ́, ndɨrɔ̀ kà ràkǎnà nzá ndòtsù ɨ̀nzɨ̌ nɨ́ Mʉ̀yàhudì bhà ɨdza. Pbɛ́tʉ̀, Kàgàwà nyʉ́ ndɨ̀tɨ́rɔ̀ nɔ́vɔ̀ dhu idù, ndàtɨ: Ɨnzá ma ràkǎ mɔzʉ̀ atdí alɛ mà ɨnzá ɨ́lǎ nyɨ̀kpɔ́na ɔ̌ alɛ tɨ́, ndɨrɔ̀ ɨnzá àkǎ kokò mànà atdíkpá alɛ tɨ́.
28 Vós sabeis que é proibido a um judeu aproximar-se dum estrangeiro ou ir à sua casa. Todavia, Deus me mostrou que nenhum homem deve ser considerado profano ou impuro.
29 Nɨ́rɔ̀, kɔ̀nɨ̌ ndɨ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀ nga nɨ́ ndɨ, yà nyɨ̌ nyòvì ìndrǔ ròwù manzì rɔ̀, ma mɨ̀và ma mɨrà àzú ɨ̀nzɨ̌ pfɔ̌du rǔguru rɔ́rɔ̀. Nɨ́ kòmbí, ma mòzè mʉnɨ àdhu-okú dɔ̀ rɔ̀ màtɨ́ nyɨ̌ nyànzì ma mɨrà àzú dhu.»
29 Por isso vim sem hesitar, logo que fui chamado. Pergunto, pois, por que motivo me chamastes.
30 Nɨ́ Kòrnòliyò adʉ̀ dhu àdu Pɛ́tɛrʉ̀ tɔ̀, ndàtɨ: «Indo ɨdhɔ àhʉ wà ɨ̀fɔ, yà mbɛ̀mbɛ̀ yàrɨ́ kàsʉmɨ̀ ɔ̌ tɨ́ ma mádɨ mambɛ mɨtsɔ̀ dɔ̌ ɔ̀ná pbà ɨdzá rɔ̀ àrʉ̀gyètdí adyifɔ̀-sɨsɨ̀ adyídɔ̌ nga tɔ́ ɔ̌. Nɨ́ ányɨ̀rɔ̌ rɔ̀ tɨ́, ma mála atdí alɛ ɨwà ìdè ɔnzɨ̀dú, ʉ̀mbɨlɨ rʉ́mbɨlɨ mʉ̀dzarʉ̀ ndɨ̀ ndʉ̀fɔ̌ rɔ̀ná rɔ́rɔ̀.
30 Disse Cornélio: Faz hoje quatro dias que estava eu a orar em minha casa, à hora nona, quando se pôs diante de mim um homem com vestes resplandecentes, que disse:
31 Nɨ́ ndɨ alɛ átɨ ɨma nɨ̌: ‹Kòrnòliyǒ, Kàgàwà ɨ̀rɨ̀ wà pbʉ̀kʉ̀ ɨtsɔ̀ta. Ndɨrɔ̀, kàla wà nǎkʉ̀tálɛ tɔ̀ nyɨ nyarúbhǒna pɛrɛ̀.
31 Cornélio, a tua oração foi atendida e Deus se lembrou de tuas esmolas.
32 Nɨ́rɔ̀, óvì ìndrǔ ròwù Yɔpà, ròwù Sìmonì tɨ́ kátɨna alɛ ànzì. Ngǎtsi ndɨ Sìmonì-ɔvɔ̀ nɨ́ Pɛ́tɛrʉ̀. Ndɨ alɛ rɨ̌’ɨ̀ yà ɔ́rɔ̀hɔ̀ ɔ̀nyɨ arɨ́ Sìmonì bhà ɨdzá, ndɨ ɨdza ràdʉ̀ ɨ̀’ɨ̀ ádrʉ̀ngbǎ rɛ̀rʉ̀-bɨdɔ̌.›
32 Envia alguém a Jope e manda vir Simão, que tem por sobrenome Pedro. Está hospedado perto do mar em casa do curtidor Simão.
33 Nɨ́ ányɨ̀rɔ̌ rɔ̀ tɨ́, ma mòvì ìndrǔ pbʉ̀kʉ̀ ròwù nyanzì. Nɨ́, nyɨ nyàdʉ̀ dhu ɔ̀nzɨ̀ mběyi màtɨ́ nyɨrà. Nɨ́rɔ̀, kànɨ̌ àlɛ̌ kɨ́’ɨ̀ kɔ́rɔ́ kòmbí Kàgàwà-ɔ̀nzɨ̌, ndɨ́nɨ̌ mǎ mɨrɨ tɨ́ Ádrʉ̀ngbǎlɛ Kàgàwà ɔ́vɔ̀ ɨndʉ̀ ndɨ́nɨ̌ nyɨ nyawɛ tɨ́ fǎkà dhu kɔ́rɔ́.»
33 Por isso mandei chamar-te logo e felicito-te por teres vindo. Agora, pois, eis-nos todos reunidos na presença de Deus para ouvir tudo o que Deus te ordenou de nos dizer.
34 Nɨ́, Pɛ́tɛrʉ̀ apɛ̀ ɔtɛ, ndàtɨ: «Kòmbí ma mʉ̀nɨ wà dhu obhó tɨ́, ɨ̀nzɨ̌ Kàgàwà rarɨ́ ìndrǔ-ɔ̌nga òvò.
34 Então Pedro tomou a palavra e disse: Em verdade, reconheço que Deus não faz distinção de pessoas,
35 Ndɨrɔ̀ kɔ́rɔ́ pbìrì ɔ̌, Kàgàwà ará’una alɛ nɨ́ yà ɔdɔ̀na ɔ̀nzɨ arɨ́ ndàdʉ̀ obhónánga ɔ̀nzɨ̀ alɛ.
35 mas em toda nação lhe é agradável aquele que o temer e fizer o que é justo.
36 Kàgàwà íbhò pbɨ̀ndà ɔtɛ Pbàìsràyélí tɔ̀. Ndɨ ɔtɛ nɨ́, màrʉ̀ngà tɔ́ Ídzì Màkʉ̌rʉ̀ Yěsù Krɨ́stɔ̀-otù ɔ̌. Ndɨrɔ̀, ndɨ Yěsù Krɨ́stɔ̀ nɨ́ ndɨ kɔ́rɔ́ alɛ tɔ́ Ádrʉ̀ngbǎlɛ.
36 Deus enviou a sua palavra aos filhos de Israel, anunciando-lhes a boa nova da paz, por meio de Jesus Cristo. Este é o Senhor de todos.
37 Nyɨ̌, nyɨ̌ nyʉ̀nɨ wà kɔ́rɔ́ Yùdɛyà tɔ́ pbìrì ɔ̌ ndɨ̀ nɔ́nzɨ̀ dhu, rɔ̀pɛ̀ ndɨ̀ Gàlìlayà tɔ́ mʉ̀lɛngʉ̀ ɔ̀ rɔ̀, yà Yùwanɨ̀ ɔ́vɔ̀ ìndrǔ tɔ̀ bàtizò dzidɔ̌.
37 Vós sabeis como tudo isso aconteceu na Judéia, depois de ter começado na Galiléia, após o batismo que João pregou.
38 Ndɨrɔ̀, nyɨ̌ nyʉ̀nɨ wà ɨ̀ngbà dhu bhěyi màtɨ́ Kàgàwà ɨ́rǎ Yěsù, Nàzàretì tɔ́ kɨgɔ̀ ɔ̌ alɛ pbɨ̀ndà Ɨ̀lɨ̌lǎ-Alafí bhà ádrʉ̀ngbǎnga tɔ́ ɔbɨ nɨ̌ dhu. Ndɨ Yěsù úbhi kɔ́rɔ́ ngari ɔ̀nǎ, ndàrà ídzì dhu ɔ̀nzɨ̀ rɔ̌ ìndrǔ tɔ̀, ndàdʉ̀ àrà Pfɔ̀mvɔ arávu rɔ̀yá kɔ́rɔ́ alɛ nɨ́gʉ rɔ̌, Kàgàwà ɨ’ɨ̀ ndɨ̀ mànà nɨ́dhunɨ̌.
38 Vós sabeis como Deus ungiu a Jesus de Nazaré com o Espírito Santo e com o poder, como ele andou fazendo o bem e curando todos os oprimidos do demônio, porque Deus estava com ele.
39 Mǎ’ɨ nɨ́ yà Yěsù ɔ́nzɨ̀ Pbàyàhúdí tɔ́ pbìrì mà, Yèrùsàlɛmà tɔ́ kɨgɔ̀ mànà ɔ̌ kɔ́rɔ́ dhu tɔ́ ngàmbì. Ka kóhò ndɨ Yěsù, kʉtɔ̌ mʉ̀sàlabhà dɔ̌, kadʉ̀ ɔ̀tdʉ̀nà.
39 E nós somos testemunhas de tudo o que fez na terra dos judeus e em Jerusalém. Eles o mataram, suspendendo-o num madeiro.
40 Pbɛ́tʉ̀ ɨbhʉ rɨ́ kìsě ɨdhɔ ɔ̌, Kàgàwà ádʉ̀ kàbhʉ rɨ̀ngbɛ̀ ndɨ̀ ibhu ɔ̀ rɔ̀, ndàdʉ̀ kàbhʉ rɨ̀tɛ̀ ndɨ̀ kpangba.
40 Mas Deus o ressuscitou ao terceiro dia e permitiu que aparecesse,
41 Kɨ̌tɛ̀ nzá ndɨ̀ kɔ́rɔ́ alɛ tɔ̀. Pbɛ́tʉ̀, kɨ̌tɛ̀ ndɨ̀ fǎkà yà Kàgàwà avò mǎ mɨ̌’ɨ̀ pbɨ̀ndà ngàmbì tɨ́ alɛ tɨ́rɔ̀. Kàbhà ɨngbɛ̀ta dzidɔ̌, mǎ mɔ́nyʉ̀ dhu, mǎdʉ̀ dhu ɔ̀mvʉ̀ atdíkpá kà mànà.
41 não a todo o povo, mas às testemunhas que Deus havia predestinado, a nós que comemos e bebemos com ele, depois que ressuscitou.
42 Ndɨrɔ̀, kǎdʉ̀ dhu ʉ̀ya fǎkà, ndɨ́nɨ̌ mǎ mɔvɔ tɨ́ dhu ìndrǔ tɔ̀, mǎdʉ̀ dhu ɨ̀tɛ̀ kpangba, ndɨ̀ ràrɨ̌ ndɨ Kàgàwà avò ndɨ̀ ndɨ́nɨ̌ ndɨ̀ ndɨtdɨ̀ya tɨ́ ʉ̀vʉ̌vɛ̀ alɛ mà, ípìrɔ̌rɔ̀ rɨ́’ɨ̀ alɛ mànà-ànyǎ.
42 Ele nos mandou pregar ao povo e testemunhar que é ele quem foi constituído por Deus juiz dos vivos e dos mortos.
43 Ndɨrɔ̀, Kàgàwà bhà pbànábí náavɔ̀ dhu kǒkú dɔ̀ rɔ̀, ’àtɨ: ‹Yěsù-ɔvɔ̀ rɔ̌, Kàgàwà arɨ́ Yěsù nà’ù ɨ̀ngbàtɨ́ ɨ́lɨ ndɨ̀ alɛ mà nɨ́ bhà nzɛ́rɛnga nʉ́bà kɔ́rɔ́ ndɨ alɛ tɔ̀.›»
43 Dele todos os profetas dão testemunho, anunciando que todos os que nele crêem recebem o perdão dos pecados por meio de seu nome.
44 Wɔ̀ Pɛ́tɛrʉ̀ rɔ̌tɛ ɔ̀ná kàsʉmɨ̀ ɔ̌, Kàgàwà bhà Ɨ̀lɨ̌lǎ-Alafí níifo kɔ̌kɔ̀ Pɛ́tɛrʉ̀ rʉ̌nɔna fɨ̌yɔ̀ dhu ɨ̀rɨ̀ rɔ̌ rúbhi kɔ́rɔ́ alɛ dɔ̌.
44 Estando Pedro ainda a falar, o Espírito Santo desceu sobre todos os que ouviam a {santa} palavra.
45 Nɨ́, kɔ̌kɔ̀ Pɛ́tɛrʉ̀ mà níwǔ mànà atdíkpá Yěsù ná’ù Pbàyàhúdí ɨdhɔ nʉ́ʉkɔ atdídɔ̌, ɨ̀nzɨ̌ nɨ́ Pbàyàhúdí tɔ̀ Kàgàwà àbhʉ pbɨ̀ndà Ɨ̀lɨ̌lǎ-Alafí tɔ́ pɛrɛ̀ átɔ̀ dhu-okú dɔ̀ rɔ̀.
45 Os fiéis da circuncisão, que tinham vindo com Pedro, profundamente se admiraram, vendo que o dom do Espírito Santo era derramado também sobre os pagãos;
46 Obhó tɨ́, ɨ Pbàyàhúdí nɨ́ɨrɨ kɔ̌kɔ̀ ɨ alɛ ɨnzá ɨ̀ apɛ̀na ɨ̀rɨna angyɨ alávà-tɨdɔ̀ ɔ̀tɛ rɨ́, ’àdʉ̀ àmbɛ Kàgàwà bhà ádrʉ̀ngbǎnga ìlè dɔ̌ rɔ́. Nɨ́, Pɛ́tɛrʉ̀ adʉ̀ dhu ìvu Pbàyàhúdí-tsʉ̌, ndàtɨ:
46 pois eles os ouviam falar em outras línguas e glorificar a Deus.
47 «Kòmbí, kǎkà alɛ nábà wà Kàgàwà bhà Ɨ̀lɨ̌lǎ-Alafí átɔ̀ àlɛ̌ bhěyi. Nɨ́ ádhu ndɨ ndùvo rádʉ̀ abádhí rɔ̌ ɨ̀nzɨ̌ bàtizò nalʉ́ tɨ́?»
47 Então Pedro tomou a palavra: Porventura pode-se negar a água do batismo a estes que receberam o Espírito Santo como nós?
48 Nɨ́rɔ̀ nɨ́ ndɨ Pɛ́tɛrʉ̀ adʉ̀ bàtizò àvi kubho kɔ̌kɔ̀ ɨ̀nzɨ̌ nɨ́ Pbàyàhúdí tɔ̀ Yěsù Krɨ́stɔ̀-ɔvɔ̀ rɔ̌. Wɔ̀ dhu-dzidɔ̌, kɔ̌kɔ̀ bàtizò nàlʉ̌ alɛ náadʉ̀ Pɛ́tɛrʉ̀ àgo, ’òkò mànà atdíkpá ngúfe ɨdhɔ tɨ́.
48 E mandou que fossem batizados em nome de Jesus Cristo. Rogaram-lhe então que ficasse com eles por alguns dias.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 10, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.