Lucas 15
Nek Bible (NIF_WBT) vs BKJ
1 Tɨmbi takis epep ama ba yom ama asupgandɨ Yesulok mandan nandɨnepi pa baañgɨlɨñ. Wɨndɨñ tɨmbɨmbi,
1 Então, aproximaram-se dele todos os publicanos e pecadores para ouvi-lo.
2 Falisi ama gɨt endɨkñe manda nandɨ-tale ama endɨ yambɨmbi nandum pɨumbi, Yesula nɨ-wolwolk embi eñgɨlɨñ, “Ama walɨ yom ama not tɨ-sembi, en gɨta pipat-mɨlat tɨmbi, nanañ yakan pa nalak.”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este homem recebe pecadores, e come com eles.
3 Wɨndɨñ eumbi, Yesulɨ eyout manda no ñɨndɨñ enguk,
3 E ele lhes falou esta parábola, dizendo:
4 “Tɨkap sɨndoñ nanin ama nolɨ sipsip 100 yambɨ-dɨkñeñɨlɨmbi, noñgan nolɨ pailekta, biwɨk ba? Nɨm ya! Endɨ 99 dɨwɨn wɨn kwet kli pataknan yambium kli na-palɨmbi, noñgan pailak wɨn lonjɨ ñakap tɨmbɨ indauk wolok tuop.
4 Qual de vós é o homem que, tendo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa no deserto as noventa e nove, e vai atrás da perdida até encontrá-la?
5 Tɨmbɨ indambi, walen kɨndem daumbi, bupum mɨmbi undane ñauk. Ña
5 E, tendo-a encontrado, regozijando-se, a põe sobre seus ombros.
6 ilnan tombi, nolii ba il kwelnan nasii kɨtɨ-semum bɨumbi enbek, ‘Sipsip pailak wɨn ip tɨmba indakta tɨmbi, bɨ nakɨta sɨlɨsɨlɨ tɨmbɨt!’
6 E ele chegando em casa, chama os seus amigos e vizinhos, dizendo-lhes: Alegrai-vos comigo, porque eu encontrei a minha ovelha que estava perdida.
7 Nak sanba nandɨwɨt: ama walɨ sipsip pait-palɨmbi tɨmbɨ indañguk wala sɨlɨsɨlɨ wopum tɨñguk, wɨndɨñgangot yom ama noñgan no endɨ gɨnañ tambanelak enda tɨmbi kunum gɨnañ sɨlɨsɨlɨ wopum sɨnɨk indaukak. Gan ama 99 endɨ ikan dɨndɨm kuañda tɨmbi gɨnañ tambatambatta nɨm nandañ enda tɨmbi sɨlɨsɨlɨ lakatgot indaukak.”
7 Eu vos digo, que assim haverá mais alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove pessoas justas que não necessitam de arrependimento.
8 Yesulɨ wɨndɨñ embi yousɨmbi enguk, “Tɨkap tam nolok mɨnem kwandai satninkɨt tambon tambon palmek, tɨmbi noñgan no pailekta, kak biwɨk ba? Nɨm ya. Endɨ kolsalen pɨndopi, it jamimbi, lonjɨ-kɨliñ embi, tɨmbɨ indauk wolok tuop.
8 Ou qual mulher que, tendo dez peças de prata, e perdendo uma peça, não acende a candeia, e varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Tɨmbɨ indaumbi, nolii ba il kwelnan nasii kɨtɨ-semum bɨumbi enbek, ‘Mɨnemna pailak wɨn ip tɨmba indakta tɨmbi bɨ nakɨta sɨlɨsɨlɨ tɨmbɨt!’
9 E, tendo-a encontrado, ela chama as amigas e as vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque encontrei a peça que eu havia perdido.
10 Nak ñɨndɨñ sanba nandɨwɨt: tam walɨ mɨnem kwandai pailɨmɨmbi tɨmbɨ indañguk wala sɨlɨsɨlɨ tɨñguk, wɨndɨñgangot yom ama noñgan no endɨ gɨnañ tambanelak enda tɨmbi Yambattok eñaloñiilok boñgɨpsɨnan sɨlɨsɨlɨ indalak.”
10 Assim eu vos digo que há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Tɨmbi Yesulɨ yousɨmbi enguk, “Ama no endok nɨñañiit tɨpet pakɨmɨk.
11 E ele disse: Certo homem tinha dois filhos;
12 Pakap, monalɨ beula ñɨndɨñ nɨñguk, ‘Bep, dɨk mɨnem kwɨlɨkwɨlɨ ba kwet pakamlak wɨn itañgan danbi, nokok tambon namɨñ.’ Eumbi, nepek gɨtɨk wɨn danbi emguk.
12 e o mais jovem deles disse ao seu pai: Pai, dá-me a parte dos bens a que tenho direito. E ele dividiu-lhes os seus haveres.
13 Monalɨ nain nɨm ombataumbi, beulɨ nepenepek mɨñguk wɨn tualok kɨmɨt-talembi, mɨnem gɨtɨk epmbi, kwet mayañgan ñambi pat-tɨ-kuñguk. Kumbi, nandɨ-kamala-kuñɨpi, mɨnem epguk wɨn gɨtɨk kot-taleñguk.
13 E poucos dias depois, o filho mais jovem, ajuntando tudo, partiu para uma terra distante, e ali desperdiçou os seus bens com uma vida desordeira.
14 Kot-taleumbi, kwet pakuknan wandɨñ nanañ map wopum indañguk. Indaumbi, gwañgwa walɨ nanañla lonjɨ nɨm kañbi,
14 E, havendo ele gastado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e ele começou a passar necessidade.
15 ama wɨnanin noloñ ña pa galɨumbi, bɨlyambɨ-dɨkñeuktok kena gɨnañ nɨ-mulɨm ñañguk.
15 E ele foi e juntou-se a um dos cidadãos daquela terra, e ele o enviou aos seus campos para alimentar os porcos.
16 Ña kena tɨ-kuñɨpi, nanañ gawat tɨlɨñgukta tɨmbi bɨttok nanañ wɨn bo ep nanalok galk nandɨlɨñguk, gan enlok nanañ nepek no nɨm pa maañgɨlɨñ.
16 E ele desejava encher o seu estômago com as cascas que os porcos comiam; e nenhum homem lhe dava nada.
17 Wɨndɨñ tɨ-kukap, gɨnañ nanandɨn tombɨmbi, ñɨndɨñ nandɨñguk, ‘Ama betnalok mɨnem kena tɨ-ñɨmañ gɨtɨk endok nanañ tuk wɨn mɨlapkan pat-semlak, gan nak endok nɨñañlɨ ñolok nanañnala kɨmbepi pa tɨlet.
17 E ele caindo em si, disse: Quantos servidores de meu pai têm pão suficiente e de sobra, e eu aqui pereço de fome!
18 Wɨndɨñda nak kwet ñɨn bimbi, bɨndambo betnaloñ ña tombi, ñɨndɨñ nɨmbetat: Bep, nak Kunum Molom gɨt dɨk sɨta yom tɨ-samgut,
18 Levantar-me-ei, e irei para o meu pai, e lhe direi: Pai, eu pequei contra o céu e perante ti;
19 wala tɨmbi nak ñandin ñalɨ nombo nɨñañga sɨnɨk kuuptok tuop nɨm, slak nandɨ-namumbi, mɨnem kena tɨ-gambi kuutat.’
19 e não sou mais digno de ser chamado teu filho; faze-me como um dos teus servidores.
20 Wɨndɨñ nandɨmbi mɨlapi, wolongan beuloñ ñauktok ñañguk. Ñakap, kambak mayañgan il tɨmbɨ dumalaum bɨumbi, beulɨ kañguk. Kañbi ka-daklembi, blan tɨ-ñɨmbi, woñep ñam apbi, sɨmumuñ tɨ-ñɨmɨñguk.
20 E ele, levantando-se, foi para seu pai. Mas, ele estando ainda longe do caminho, seu pai o viu, e teve compaixão, e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço, e o beijou.
21 Tɨmbi nɨñañlɨ ñɨndɨñ nɨñguk, ‘Bep, nak Kunum Molom gɨt dɨk sɨta yom tɨ-samgut, wala tɨmbi nak ñandin ñalɨ nombo dɨkok nɨñañga sɨnɨk kuuptok tuop nɨm.’
21 E o filho lhe disse: Pai, eu pequei contra o céu e à tua vista, e não sou mais digno de ser chamado teu filho.
22 Gan beulɨ nandɨ-kɨmnembi, kena gwañgwañiila ñɨndɨñ enguk, ‘Sɨndɨ platik sɨnɨk ñambi, dasindasi engano pamanat wɨn tɨke bɨmbi dasi-ñɨmɨt, tɨmbi besa pamanat kii nɨñañ plon dasi-ñɨmɨmbi, kesɨ gwɨlap wakɨt dasi-ñɨmɨt.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei a melhor veste, e vesti-o, e ponde-lhe um anel em sua mão, e calçados em seus pés;
23 Tɨmbi makauk nɨñañ kɨttɨ towium bendɨ wopum da-kɨliñe patak wɨn tɨke bɨm wɨp, sina wopum tɨmbi, sɨlɨsɨlɨ tɨna.
23 e trazei aqui um novilho cevado, e matai-o; e comamos e alegremo-nos;
24 Neta, nɨñana ñɨn endɨ kɨmguk ba paikuknan nanin nombo bɨ indambi, kaik patak.’ Wɨndɨñ eumbi, kusei kɨmɨpi, sɨlɨsɨlɨ wopum tɨñgɨlɨñ.
24 porque este meu filho estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado. E eles começaram a alegrar-se.
25 Tɨñɨlɨmbi, tuanlɨ kena gɨnañ pakuk walɨ ilan undane bɨm, it tɨmbɨ dumalaumbi, amatamdɨ kap tiumbi nandɨñguk.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e vindo, ao aproximar-se da casa, ele ouviu a música e as danças.
26 Nandɨmbi, kena gwañgwa no kɨtɨ-ñɨmɨum bɨumbi, nɨ-nandɨ asup tɨmbi, ñɨndɨñ nɨ-kañguk, ‘Wɨ nek indalak?’
26 E ele chamou um dos servos, e perguntou o que significavam aquelas coisas.
27 Eumbi nɨñguk, ‘Kwayañga mona ip bɨk patak. Tɨmbi pɨñgɨu gwɨlap no nɨm kolañgukta besettɨ eumbi, makauk nɨñañ kɨttɨ towium bendɨ wopum dañguk wɨn wɨpi, nanañ si-na tamɨñ.’ Wɨndɨñ eumbi,
27 E ele lhe disse: O teu irmão chegou; e teu pai matou o novilho cevado, porque ele o recebeu são e salvo.
28 tualɨ wala nandu pɨumbi, gɨnañ komba dɨumbi, it gɨnañnan nɨm lololok gɨñgɨneñguk. Tɨmbi beulɨ pɨmbi, tualoñ ñambi, nɨ-busumbusuk tɨ-ñɨmbi, it gɨnañ louktok nɨ-nandɨñɨpi nɨ-gɨñgɨneñguk.
28 E ele se irritou e não queria entrar; portanto, saindo o pai, lhe rogava.
29 Gan tualɨ tambane nɨñguk, ‘Nandɨlañ. Gwɨlat asupgan ñɨn nak kena gwañgwa sɨlanin nomɨk kena tɨ-gam-ta-bɨmbi, mandañga no nɨm wɨkut, ganmek dɨk notnai gɨt sɨlɨsɨlɨ tɨneñdok meme nɨñañ kambak no nɨm namguñ.
29 E, ele respondendo, disse ao seu pai: Eis que eu te sirvo há tantos anos, e em nenhum momento eu transgredi um mandamento teu; contudo, tu nunca me deste um cabrito, para que eu pudesse me alegrar com os meus amigos;
30 Gan nɨñañga mona ñalɨ tam telak joñgo kuañ en gɨta kumbi, mɨnemga na-taleñguk en wandin walɨ bɨumbi, dɨk eumbi, makauk nɨñañ kɨttɨ towium bendɨ wopum dañguk wɨn dombɨmbi si-ñɨmañ.’
30 mas, vindo este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as prostitutas, mataste-lhe o novilho cevado.
31 Eumbi, beulɨ nɨñguk, ‘Nɨñana, dɨk nepek nola nɨm lonjɨlañ. Nain tuop dɨk noñganlɨ nakɨta kulañ, tɨmbi nepenepek gɨtɨk pat-namlak wɨn dɨkok gɨñgɨt.
31 E, ele lhe disse: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que eu tenho é teu.
32 Kwayañga ñɨn endɨ kɨmguk ba paikuknan nanin nombo bɨ indambi kaik patak. Nɨtekta walenɨ nɨm kɨndem daumbi, na sɨlɨsɨlɨ nɨm tɨneñ?’”
32 Mas era necessário fazer festa e regozijarmo-nos; porque este teu irmão estava morto, e vive novamente; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.