Lucas 15
Nek Bible (NIF_WBT) vs ARIB
1 Tɨmbi takis epep ama ba yom ama asupgandɨ Yesulok mandan nandɨnepi pa baañgɨlɨñ. Wɨndɨñ tɨmbɨmbi,
1 Ora, chegavam-se a ele todos os publicanos e pecadores para o ouvir.
2 Falisi ama gɨt endɨkñe manda nandɨ-tale ama endɨ yambɨmbi nandum pɨumbi, Yesula nɨ-wolwolk embi eñgɨlɨñ, “Ama walɨ yom ama not tɨ-sembi, en gɨta pipat-mɨlat tɨmbi, nanañ yakan pa nalak.”
2 E os fariseus e os escribas murmuravam, dizendo: Este recebe pecadores, e come com eles.
3 Wɨndɨñ eumbi, Yesulɨ eyout manda no ñɨndɨñ enguk,
3 Então ele lhes propôs esta parábola:
4 “Tɨkap sɨndoñ nanin ama nolɨ sipsip 100 yambɨ-dɨkñeñɨlɨmbi, noñgan nolɨ pailekta, biwɨk ba? Nɨm ya! Endɨ 99 dɨwɨn wɨn kwet kli pataknan yambium kli na-palɨmbi, noñgan pailak wɨn lonjɨ ñakap tɨmbɨ indauk wolok tuop.
4 Qual de vós é o homem que, possuindo cem ovelhas, e perdendo uma delas, não deixa as noventa e nove no deserto, e não vai após a perdida até que a encontre?
5 Tɨmbɨ indambi, walen kɨndem daumbi, bupum mɨmbi undane ñauk. Ña
5 E achando-a, põe-na sobre os ombros, cheio de júbilo;
6 ilnan tombi, nolii ba il kwelnan nasii kɨtɨ-semum bɨumbi enbek, ‘Sipsip pailak wɨn ip tɨmba indakta tɨmbi, bɨ nakɨta sɨlɨsɨlɨ tɨmbɨt!’
6 e chegando a casa, reúne os amigos e vizinhos e lhes diz: Alegrai-vos comigo, porque achei a minha ovelha que se havia perdido.
7 Nak sanba nandɨwɨt: ama walɨ sipsip pait-palɨmbi tɨmbɨ indañguk wala sɨlɨsɨlɨ wopum tɨñguk, wɨndɨñgangot yom ama noñgan no endɨ gɨnañ tambanelak enda tɨmbi kunum gɨnañ sɨlɨsɨlɨ wopum sɨnɨk indaukak. Gan ama 99 endɨ ikan dɨndɨm kuañda tɨmbi gɨnañ tambatambatta nɨm nandañ enda tɨmbi sɨlɨsɨlɨ lakatgot indaukak.”
7 Digo-vos que assim haverá maior alegria no céu por um pecador que se arrepende, do que por noventa e nove justos que não necessitam de arrependimento.
8 Yesulɨ wɨndɨñ embi yousɨmbi enguk, “Tɨkap tam nolok mɨnem kwandai satninkɨt tambon tambon palmek, tɨmbi noñgan no pailekta, kak biwɨk ba? Nɨm ya. Endɨ kolsalen pɨndopi, it jamimbi, lonjɨ-kɨliñ embi, tɨmbɨ indauk wolok tuop.
8 Ou qual é a mulher que, tendo dez dracmas e perdendo uma dracma, não acende a candeia, e não varre a casa, buscando com diligência até encontrá-la?
9 Tɨmbɨ indaumbi, nolii ba il kwelnan nasii kɨtɨ-semum bɨumbi enbek, ‘Mɨnemna pailak wɨn ip tɨmba indakta tɨmbi bɨ nakɨta sɨlɨsɨlɨ tɨmbɨt!’
9 E achando-a, reúne as amigas e vizinhas, dizendo: Alegrai-vos comigo, porque achei a dracma que eu havia perdido.
10 Nak ñɨndɨñ sanba nandɨwɨt: tam walɨ mɨnem kwandai pailɨmɨmbi tɨmbɨ indañguk wala sɨlɨsɨlɨ tɨñguk, wɨndɨñgangot yom ama noñgan no endɨ gɨnañ tambanelak enda tɨmbi Yambattok eñaloñiilok boñgɨpsɨnan sɨlɨsɨlɨ indalak.”
10 Assim, digo-vos, há alegria na presença dos anjos de Deus por um só pecador que se arrepende.
11 Tɨmbi Yesulɨ yousɨmbi enguk, “Ama no endok nɨñañiit tɨpet pakɨmɨk.
11 Disse-lhe mais: Certo homem tinha dois filhos.
12 Pakap, monalɨ beula ñɨndɨñ nɨñguk, ‘Bep, dɨk mɨnem kwɨlɨkwɨlɨ ba kwet pakamlak wɨn itañgan danbi, nokok tambon namɨñ.’ Eumbi, nepek gɨtɨk wɨn danbi emguk.
12 O mais moço deles disse ao pai: Pai, dá-me a parte dos bens que me toca. Repartiu-lhes, pois, os seus haveres.
13 Monalɨ nain nɨm ombataumbi, beulɨ nepenepek mɨñguk wɨn tualok kɨmɨt-talembi, mɨnem gɨtɨk epmbi, kwet mayañgan ñambi pat-tɨ-kuñguk. Kumbi, nandɨ-kamala-kuñɨpi, mɨnem epguk wɨn gɨtɨk kot-taleñguk.
13 Poucos dias depois, o filho mais moço ajuntando tudo, partiu para um país distante, e ali desperdiçou os seus bens, vivendo dissolutamente.
14 Kot-taleumbi, kwet pakuknan wandɨñ nanañ map wopum indañguk. Indaumbi, gwañgwa walɨ nanañla lonjɨ nɨm kañbi,
14 E, havendo ele dissipado tudo, houve naquela terra uma grande fome, e começou a passar necessidades.
15 ama wɨnanin noloñ ña pa galɨumbi, bɨlyambɨ-dɨkñeuktok kena gɨnañ nɨ-mulɨm ñañguk.
15 Então foi encontrar-se a um dos cidadãos daquele país, o qual o mandou para os seus campos a apascentar porcos.
16 Ña kena tɨ-kuñɨpi, nanañ gawat tɨlɨñgukta tɨmbi bɨttok nanañ wɨn bo ep nanalok galk nandɨlɨñguk, gan enlok nanañ nepek no nɨm pa maañgɨlɨñ.
16 E desejava encher o estômago com as alfarrobas que os porcos comiam; e ninguém lhe dava nada.
17 Wɨndɨñ tɨ-kukap, gɨnañ nanandɨn tombɨmbi, ñɨndɨñ nandɨñguk, ‘Ama betnalok mɨnem kena tɨ-ñɨmañ gɨtɨk endok nanañ tuk wɨn mɨlapkan pat-semlak, gan nak endok nɨñañlɨ ñolok nanañnala kɨmbepi pa tɨlet.
17 Caindo, porém, em si, disse: Quantos empregados de meu pai têm abundância de pão, e eu aqui pereço de fome!
18 Wɨndɨñda nak kwet ñɨn bimbi, bɨndambo betnaloñ ña tombi, ñɨndɨñ nɨmbetat: Bep, nak Kunum Molom gɨt dɨk sɨta yom tɨ-samgut,
18 Levantar-me-ei, irei ter com meu pai e dir-lhe-ei: Pai, pequei contra o céu e diante de ti;
19 wala tɨmbi nak ñandin ñalɨ nombo nɨñañga sɨnɨk kuuptok tuop nɨm, slak nandɨ-namumbi, mɨnem kena tɨ-gambi kuutat.’
19 já não sou digno de ser chamado teu filho; trata-me como um dos teus empregados.
20 Wɨndɨñ nandɨmbi mɨlapi, wolongan beuloñ ñauktok ñañguk. Ñakap, kambak mayañgan il tɨmbɨ dumalaum bɨumbi, beulɨ kañguk. Kañbi ka-daklembi, blan tɨ-ñɨmbi, woñep ñam apbi, sɨmumuñ tɨ-ñɨmɨñguk.
20 Levantou-se, pois, e foi para seu pai. Estando ele ainda longe, seu pai o viu, encheu-se de compaixão e, correndo, lançou-se-lhe ao pescoço e o beijou.
21 Tɨmbi nɨñañlɨ ñɨndɨñ nɨñguk, ‘Bep, nak Kunum Molom gɨt dɨk sɨta yom tɨ-samgut, wala tɨmbi nak ñandin ñalɨ nombo dɨkok nɨñañga sɨnɨk kuuptok tuop nɨm.’
21 Disse-lhe o filho: Pai, pequei conta o céu e diante de ti; já não sou digno de ser chamado teu filho.
22 Gan beulɨ nandɨ-kɨmnembi, kena gwañgwañiila ñɨndɨñ enguk, ‘Sɨndɨ platik sɨnɨk ñambi, dasindasi engano pamanat wɨn tɨke bɨmbi dasi-ñɨmɨt, tɨmbi besa pamanat kii nɨñañ plon dasi-ñɨmɨmbi, kesɨ gwɨlap wakɨt dasi-ñɨmɨt.
22 Mas o pai disse aos seus servos: Trazei depressa a melhor roupa, e vesti-lha, e ponde-lhe um anel no dedo e alparcas nos pés;
23 Tɨmbi makauk nɨñañ kɨttɨ towium bendɨ wopum da-kɨliñe patak wɨn tɨke bɨm wɨp, sina wopum tɨmbi, sɨlɨsɨlɨ tɨna.
23 trazei também o bezerro, cevado e matai-o; comamos, e regozijemo-nos,
24 Neta, nɨñana ñɨn endɨ kɨmguk ba paikuknan nanin nombo bɨ indambi, kaik patak.’ Wɨndɨñ eumbi, kusei kɨmɨpi, sɨlɨsɨlɨ wopum tɨñgɨlɨñ.
24 porque este meu filho estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado. E começaram a regozijar-se.
25 Tɨñɨlɨmbi, tuanlɨ kena gɨnañ pakuk walɨ ilan undane bɨm, it tɨmbɨ dumalaumbi, amatamdɨ kap tiumbi nandɨñguk.
25 Ora, o seu filho mais velho estava no campo; e quando voltava, ao aproximar-se de casa, ouviu a música e as danças;
26 Nandɨmbi, kena gwañgwa no kɨtɨ-ñɨmɨum bɨumbi, nɨ-nandɨ asup tɨmbi, ñɨndɨñ nɨ-kañguk, ‘Wɨ nek indalak?’
26 e chegando um dos servos, perguntou-lhe que era aquilo.
27 Eumbi nɨñguk, ‘Kwayañga mona ip bɨk patak. Tɨmbi pɨñgɨu gwɨlap no nɨm kolañgukta besettɨ eumbi, makauk nɨñañ kɨttɨ towium bendɨ wopum dañguk wɨn wɨpi, nanañ si-na tamɨñ.’ Wɨndɨñ eumbi,
27 Respondeu-lhe este: Chegou teu irmão; e teu pai matou o bezerro cevado, porque o recebeu são e salvo.
28 tualɨ wala nandu pɨumbi, gɨnañ komba dɨumbi, it gɨnañnan nɨm lololok gɨñgɨneñguk. Tɨmbi beulɨ pɨmbi, tualoñ ñambi, nɨ-busumbusuk tɨ-ñɨmbi, it gɨnañ louktok nɨ-nandɨñɨpi nɨ-gɨñgɨneñguk.
28 Mas ele se indignou e não queria entrar. Saiu então o pai e instava com ele.
29 Gan tualɨ tambane nɨñguk, ‘Nandɨlañ. Gwɨlat asupgan ñɨn nak kena gwañgwa sɨlanin nomɨk kena tɨ-gam-ta-bɨmbi, mandañga no nɨm wɨkut, ganmek dɨk notnai gɨt sɨlɨsɨlɨ tɨneñdok meme nɨñañ kambak no nɨm namguñ.
29 Ele, porém, respondeu ao pai: Eis que há tantos anos te sirvo, e nunca transgredi um mandamento teu; contudo nunca me deste um cabrito para eu me regozijar com meus amigos;
30 Gan nɨñañga mona ñalɨ tam telak joñgo kuañ en gɨta kumbi, mɨnemga na-taleñguk en wandin walɨ bɨumbi, dɨk eumbi, makauk nɨñañ kɨttɨ towium bendɨ wopum dañguk wɨn dombɨmbi si-ñɨmañ.’
30 vindo, porém, este teu filho, que desperdiçou os teus bens com as meretrizes, mataste-lhe o bezerro cevado.
31 Eumbi, beulɨ nɨñguk, ‘Nɨñana, dɨk nepek nola nɨm lonjɨlañ. Nain tuop dɨk noñganlɨ nakɨta kulañ, tɨmbi nepenepek gɨtɨk pat-namlak wɨn dɨkok gɨñgɨt.
31 Replicou-lhe o pai: Filho, tu sempre estás comigo, e tudo o que é meu é teu;
32 Kwayañga ñɨn endɨ kɨmguk ba paikuknan nanin nombo bɨ indambi kaik patak. Nɨtekta walenɨ nɨm kɨndem daumbi, na sɨlɨsɨlɨ nɨm tɨneñ?’”
32 era justo, porém, regozijarmo-nos e alegramo-nos, porque este teu irmão estava morto, e reviveu; tinha-se perdido, e foi achado.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 15, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.