Atos 27
Itájto̱l toTe̱ko ipan melaꞌtájto̱l (NHX) vs NTLH
1 Kua̱ꞌ motajto̱ltíjkeja iga ne̱ti̱tanískeja Italia, Pablo iwá̱n sekin pre̱sojmej kiti̱tankej iwá̱n se̱ capitán yej ito̱ka̱ꞌ Julio yej kimanda̱rowaj sekin isolda̱dojmej rey César.
1 Ficou resolvido que devíamos embarcar para a Itália. Então entregaram Paulo e os outros presos a Júlio, um oficial romano que era do batalhão chamado “Batalhão do Imperador”.
2 Nitejkajkej ipan weyi á̱ka̱l ka̱n moketzaj a̱ka̱lmej, inó̱n a̱ltepe̱ꞌ ito̱ka̱ꞌ Adramitio. Inó̱n weyi á̱ka̱l némiya ki̱saya iga yawi a̱te̱n Asia. Tejkaj nowa̱mej se̱ yej ito̱ka̱ꞌ Aristarco yej icha̱n Tesalónica, yej onoꞌ ipan estado de Macedonia.
2 Nós embarcamos num navio da cidade de Adramítio, que estava pronto para navegar para os portos da província da Ásia. E assim começamos a viagem. Aristarco, um macedônio da cidade de Tessalônica, estava conosco.
3 Ipan seꞌya día nasikej se̱ a̱ltepe̱ꞌ yej ito̱ka̱ꞌ Sidón ka̱n moketza weyi a̱ka̱lmej ompa inó̱n capitán yej ito̱ka̱ꞌ Julio, kiye̱ꞌitaꞌ Pablo, kimáꞌ permiso iga makipaxa̱lowili̱ti iyami̱gojmej, iga yejemej maki‑o̱mema̱wi̱ka̱n.
3 No dia seguinte chegamos ao porto de Sidom. Júlio tratava Paulo com bondade e lhe deu licença para ir ver os seus amigos e receber deles o que precisava.
4 Después niki̱skej Sidón, iwá̱n nipanojkej na̱ꞌ tajkóta̱l Chipre iga ompígapa ayá̱ꞌ niki̱xtajmakaj ejekaꞌ yej paré̱j tajpalej.
4 Depois de sairmos de Sidom, navegamos ao norte da ilha de Chipre a fim de evitar os ventos que estavam soprando contra nós.
5 Nipanojkej ipan láma̱r, ite̱noj a̱ltepe̱mej yej ito̱ka̱ꞌ Cilicia iwá̱n Panfilia. Iwá̱n nasitoj ipan a̱ltepe̱ꞌ yej ito̱ka̱ꞌ Mira yej onoꞌ ipan íta̱l Licia.
5 Atravessamos o mar em frente ao litoral da região da Cilícia e província da Panfília e chegamos a Mirra, uma cidade da província da Lícia.
6 Iwá̱n yej kimanda̱rowa solda̱dojmej kasiꞌ se̱ weyi á̱ka̱l de Alejandría yej yawi Italia. Iwá̱n ipan inó̱n ne̱tejkawi̱ltijkej.
6 Ali o oficial romano encontrou um navio da cidade de Alexandria, que ia para a Itália, e nos fez embarcar nele.
7 Miaꞌ días noyo̱lpamej niajkij. Wa̱n nasikej Gnido eꞌ ijko̱nya í̱ꞌpasan niajkij iga poxsan ejekataj. Eꞌ como niki̱xnamikiajpa ejekaꞌ inó̱n iga nipanojkej iyi̱xtaj a̱ltepe̱ꞌ Salmón, nikyawalojkej tajkóta̱l yej ito̱ka̱ꞌ Creta.
7 Navegamos bem devagar vários dias e com grande dificuldade chegamos em frente da cidade de Cnido. Como o vento não nos deixava continuar naquela direção, passamos pelo cabo Salmona da ilha de Creta e seguimos pelo lado sul daquela ilha, o qual é protegido dos ventos.
8 Iwá̱n ijkó̱n i̱ꞌsan niajkij, nikweyaꞌkuikej a̱te̱n este que nasikej ipan se̱ a̱ltepe̱ꞌ yej ito̱ka̱ꞌ Buenos Puertos, yej onoꞌ ite̱noj a̱ltepe̱ꞌ yej ito̱ka̱ꞌ Lasea.
8 Assim fomos navegando bem perto do litoral e, ainda com dificuldade, chegamos a um lugar chamado “Bons Portos”, perto da cidade de Laseia.
9 Eꞌ como nikpolojkej miaꞌ tiempo iga i̱ꞌsan niwa̱lkej ayꞌya wel má̱j niawij ipan weyi á̱ka̱l iga asitiwi̱ꞌ invierno kua̱ꞌ poxsan ejekataj. Inó̱n iga Pablo tano̱no̱tzaꞌ,
9 Ficamos ali muito tempo, e tornou-se perigoso continuar a viagem porque o inverno estava chegando . Então Paulo avisou:
10 ijkí̱n kijtoj:
10 — Homens, estou vendo que daqui para diante a nossa viagem será perigosa. Haverá grandes prejuízos não somente com o navio e com a sua carga, mas também haverá perda de vidas.
11 Eꞌ capitán yej kimanda̱rowa solda̱dojmej akitajto̱lkui̱lij Pablo, má̱j kitajto̱lkui̱lij yej ite̱ko weyi á̱ka̱l iwá̱n capitán yej kinentia̱ya á̱ka̱l.
11 Mas o oficial romano tinha mais confiança no capitão e no dono do navio do que em Paulo.
12 Iwá̱n ompa Buenos Puertos ka̱n moketza a̱ka̱lmej, kitakej iga awel onoskej kua̱ꞌ pox ejekataj. Iwá̱n nochi kijtojkej iga anka má̱j ye̱kti iga maki̱saka̱n ompa iwá̱n maya̱ka̱n a̱ltepe̱ꞌ Fenice ka̱n moketza weyi a̱ka̱lmej. Fenice onoꞌ ipan tajkóta̱l Creta wa̱n kipiá o̱me ka̱n wel ki̱saj a̱ka̱lmej, se̱ al noroeste iwá̱n se̱ al suroeste iwá̱n ompa wel kipano̱lti̱skej kua̱ꞌ ejekataj wa̱n sektaj.
12 O porto não era bom para passar o inverno. Por isso a maioria achava que devíamos sair dali e tentar chegar a Fênix. Essa cidade é um porto de Creta que tem um lado para o sudoeste e o outro para o noroeste. E eles achavam que poderíamos passar o inverno ali.
13 Iwá̱n nemi pe̱waya se̱ to̱nalejekatzi̱n, inó̱n iga kijtojkej welja sej ojkuiáj. Ojkuikej, yajkij a̱te̱n yej onoꞌ Creta.
13 Começou a soprar do sul um vento fraco, e por isso eles pensaram que podiam fazer o que tinham planejado. Levantamos âncora e fomos navegando o mais perto possível do litoral de Creta.
14 Eꞌ aya wejka yawij kua̱ꞌ tzi̱ntiꞌ se̱ ejekaꞌ yej poxsan tajpalej yej ito̱ka̱ꞌ Nordeste wa̱n kitopej á̱ka̱l.
14 Mas, de repente, um vento muito forte, chamado “Nordeste”, veio da ilha
15 Iwá̱n como inó̱n weyi á̱ka̱l ki̱xna̱miktiá̱yapa ejekaꞌ, ayꞌya wel má̱j niajkij, niájkijsan ken iga ejekaꞌ kitopejtiá weyi á̱ka̱l.
15 e arrastou o navio de tal maneira, que não pudemos fazer com que ele seguisse na direção certa. Por isso desistimos e deixamos que o vento nos levasse.
16 Nipanojkej iyi̱ka̱n se̱ tajkota̱ltzi̱n yej ito̱ka̱ꞌ Clauda. Ompa weyi á̱ka̱l ayá̱ꞌ poxsan kiwi̱tekiá ejekaꞌ. Weyi á̱ka̱l kitila̱ntiwi̱tziaya se̱ a̱ka̱ltzi̱n ka̱n se̱ wel moma̱nawiá iwá̱n yo̱liꞌ nikakijkej a̱ka̱ltzi̱n a̱ka̱lijtiꞌ iga amo maa̱wetzi a̱ka̱ltzi̱n.
16 Para escaparmos do vento, passamos ao sul de uma pequena ilha chamada Cauda. Ali, com muita dificuldade, conseguimos recolher o bote do navio.
17 Kua̱ꞌ nikakíjkeja in inó̱n a̱ka̱ltzi̱n, kitajko‑ilpijkej inó̱n weyi á̱ka̱l iga maréja̱l amo makitapa̱na. Iwá̱n kitemowilijkej tzotzolmej yej ajko pajpatajtia̱yaj ipan weyi á̱ka̱l iga amo poxsan makitope̱wa ejekaꞌ iga majmawíkeja iwá̱n iga amo kuaka̱witi weyi á̱ka̱l ipan xa̱lyoj yej ito̱ka̱ꞌ Sirte. Iwá̱n yajkij san ken inó̱n weyi á̱ka̱l kitopejtiajki ejekaꞌ.
17 Os marinheiros levantaram o bote para dentro do navio e amarraram o casco do navio com cordas grossas. Estavam com medo de que o navio fosse arrastado para os bancos de areia que ficam perto do litoral da Líbia. Então desceram as velas e deixaram que o navio fosse levado pelo vento.
18 Ipan seꞌya día, nentóyasan ejekaꞌ yej tajpalej iwá̱n pe̱waꞌ iga kipajpata̱naltijkej ipan láma̱r yej kiwi̱gaya weyi á̱ka̱l.
18 E a terrível tempestade continuou. No dia seguinte começaram a jogar a carga no mar.
19 Ipan e̱yi días, nejemej nikijki̱xtilijkej inejkiyomej weyi á̱ka̱l iwá̱n nikpata̱naltijkej ipan láma̱r.
19 E, no outro dia, os marinheiros, com as próprias mãos, jogaram no mar uma parte do equipamento do navio.
20 Miaꞌ día tamixtzaktoya anikitáyajoꞌ to̱nati̱ꞌ niga si̱talimej, iwá̱n ayoꞌ nikmatiáj siga nimoma̱nawia̱yaj iga póxsanya nentoya ejekaꞌ iwá̱n tiawa̱ꞌ.
20 Durante muitos dias não pudemos ver o sol nem as estrelas, e o vento continuava soprando forte. Finalmente perdemos toda a esperança de nos salvarmos.
21 Kua̱ꞌ kiwí̱gaya miaꞌ días iga ayoꞌ nitakua̱yaj, Pablo moketzaꞌ tajkoya̱n ka̱n onolo̱ꞌ, kijtoj:
21 Fazia muito tempo que eles não comiam nada. Então Paulo ficou de pé no meio deles e disse: — Homens, vocês deviam ter dado atenção ao que eu disse e ter ficado em Creta; e assim não teríamos tido toda esta perda e este prejuízo.
22 Iná̱n nimitzijliáj iga amo ximajmawika̱n, ayagaj yawi mikiti, weyi á̱ka̱l, kena yawi xi̱xiti̱niti.
22 Mas agora peço que tenham coragem. Ninguém vai morrer; vamos perder somente o navio.
23 Pues yowa̱n ne‑i̱xne̱xtili̱ko̱ya se̱ iyá̱ngel Dios, inó̱n Dios yej noTe̱ko yej niktoka.
23 Digo isso porque, na noite passada, um anjo do Deus a quem pertenço e sirvo apareceu a mim
24 Iwá̱n el ángel ne‑ijlij: “Amo ximajmawi Pablo, iga tia̱ti ite̱noj el rey César, iwá̱n iga tej Dios yawij kima̱nawitij no̱ ino̱mej yej mowa̱n amonokej ipan weyi á̱ka̱l.” Ijkó̱n ne‑ijlij el ángel.
24 e disse: “Paulo, não tenha medo! Você precisa ir até a presença do Imperador. E Deus, na sua bondade, já lhe deu a vida de todos os que estão viajando com você.”
25 Inó̱n iga nimitzijliáj xipa̱kika̱n, nej nimoconfia̱rowa ipan Dios iga yawi mochi̱wati ijkó̱n ken ne‑ijlij.
25 Por isso, homens, tenham coragem! Eu confio em Deus e estou certo de que ele vai fazer o que me disse.
26 Eꞌ ejekaꞌ yawi te̱tajkalitij ipan se̱ tajkóta̱l.
26 Porém vamos ser arrastados para alguma ilha.
27 Nikui̱gáyaja catorce días iga nemi niawij. Nonoyaj ipan láma̱r yej ito̱ka̱ꞌ Adriático, nijnijiga ne̱wi̱gayaj ejekaꞌ. Tajkoyówal yej tekipanowaj ipan weyi á̱ka̱l kitakej iga na̱ꞌya kiwi̱ga ta̱lte̱n.
27 Duas semanas depois, à noite, continuávamos sendo levados pela tempestade no mar Mediterrâneo. Mais ou menos à meia-noite, os marinheiros começaram a sentir que estávamos chegando perto de terra.
28 Kimo̱takej ipan láma̱r yej iga wel makimedi̱ro̱ka̱n iwejkatanka; kipiaya treinta y seis metros. Achi má̱j nejnenkej sej kimedi̱rojkej. Ompa sí kipiáyasan veintisiete metro.
28 Então jogaram no mar uma corda com um peso na ponta e viram que a água ali tinha trinta e seis metros de fundura. Mais adiante tornaram a medir, e deu vinte e sete metros.
29 Iga majmawiáj iga wel motawi̱tekitij ipan teꞌti, kimajka̱wilijkej na̱wi anclas itzi̱nkóbapa weyi á̱ka̱l iga ayoꞌ manejnemi. Iwá̱n ijkó̱n majmatoyaj, kichakej este que matane̱si.
29 Eles ficaram com muito medo de que o navio fosse bater contra as rochas. Por isso jogaram quatro âncoras da parte de trás do navio e oraram para que amanhecesse logo.
30 Marine̱rojmej kinekiáj macholo̱ka̱n. Inó̱n iga pe̱waꞌ iga kitemowiáj a̱ka̱ltzi̱n ka̱n moma̱nawilo, kichi̱chijtoyaj ken kua̱ꞌ yawij kimajka̱watij ancla ikua̱pan weyi á̱ka̱l.
30 Aí os marinheiros tentaram escapar do navio. Baixaram o bote no mar, fingindo que iam jogar âncoras da parte da frente do navio.
31 Eꞌ Pablo kijlij capitán yej ito̱ka̱ꞌ Julio iwá̱n isolda̱dojmej:
31 Então Paulo disse ao oficial romano e aos soldados: — Se os marinheiros não ficarem no navio, vocês não poderão se salvar.
32 Iwá̱n solda̱dojmej kitekilijkej rea̱tajmej yej iga ilpitoya a̱ka̱ltzi̱n iga mawétziya ipan a̱ꞌti.
32 Aí os soldados cortaram as cordas que prendiam o bote e o largaram no mar.
33 Isajpa kua̱ꞌ tane̱stíwi̱ꞌoꞌ, Pablo tano̱no̱tzaꞌ iga nochi matakua̱ka̱n, kijtoj:
33 De madrugada Paulo pediu a todos que comessem alguma coisa e disse: — Já faz catorze dias que vocês estão esperando e durante este tempo não comeram nada.
34 Inó̱n iga nimitzijliáj iga xitakua̱ka̱n, iga ijkó̱n wel anmoma̱nawi̱skej. Nimitzijliáj iga nisé̱ amotzónkal yawi poliwiti.
34 Agora comam alguma coisa, por favor. Vocês precisam se alimentar para poder continuar vivendo. Pois ninguém vai perder nem mesmo um fio de cabelo.
35 Kua̱ꞌ inó̱n kijtoj, Pablo kikuiꞌ se̱ pa̱n iwá̱n kimáꞌ gracias Dios iyi̱xtaj yej ompa onokej, kiposteꞌ iwá̱n pe̱ꞌ iga takuaj.
35 Em seguida Paulo pegou pão e deu graças a Deus diante de todos. Depois partiu o pão e começou a comer.
36 Iwá̱n nochi moyo̱lkuikej iwá̱n takuajkej no̱.
36 Então eles ficaram com mais coragem e também comeram.
37 Iga nochi yej nonoyaj ipan weyi á̱ka̱l doscientos setenta y seis.
37 No navio éramos ao todo duzentas e setenta e seis pessoas.
38 Kua̱ꞌ ixwíkeja, kimojmo̱takej trigo lama̱rijtiꞌ iga maajkatiá weyi á̱ka̱l.
38 Depois que todos comeram, jogaram o trigo no mar para que o navio ficasse mais leve.
39 Kua̱ꞌ tane̱siꞌ, marine̱rojmej ayá̱ꞌ ta‑i̱xta̱lijkej. Kitakej iga onoꞌ playa ka̱n xomo̱ltitoꞌ láma̱r. Iwá̱n kijtojkej siga ompa wel kinejmaꞌwi̱gayaj weyi á̱ka̱l.
39 Quando amanheceu, os marinheiros não reconheceram a terra, mas viram uma baía onde havia uma praia. Então resolveram fazer o possível para encalhar o navio lá.
40 Kitekilijkej ancla irrea̱tajyo iga welya mayawi weyi á̱ka̱l, a̱nclajmej ómpaya ka̱wikej, iwá̱n kikaxa̱nilijkej re̱mojmej yej iga kite̱nkuepaltiájpa weyi á̱ka̱l. Kitejkawi̱ltilijkej weyi á̱ka̱l itzotzolyo yej yawi ikua̱pan. Ijkó̱n iga niktechojtiajkij playa.
40 Eles cortaram as cordas das âncoras, e as largaram no mar, e desamarraram os lemes. Em seguida suspenderam a vela do lado dianteiro, para que pudessem seguir na direção da praia.
41 Nasitoj ka̱n má̱j tajpalej iga moseka̱ntiá o̱me corriente iwá̱n weyi á̱ka̱l kuaka̱wito itzontekon ipan xa̱lyoj yej onoꞌ a̱tampa. Niga weljoꞌ mo̱li̱n. Iwá̱n yej itzi̱nkóbapa, pe̱ꞌ xi̱xiti̱niꞌ iga tajpalej maréja̱l.
41 Mas o navio bateu num banco de areia e ficou encalhado. A parte da frente ficou presa, e a de trás começou a ser arrebentada pela força das ondas.
42 Solda̱dojmej kimikti̱jnekiáj pre̱sojmej iga amo agaj maa̱pata̱nticholo.
42 Os soldados combinaram matar todos os prisioneiros, para que nenhum pudesse chegar até a praia e fugir.
43 Eꞌ yej kimanda̱rowa solda̱dojmej akineꞌ iga makimikti̱ka̱n Pablo. Inó̱n iga tatekimáꞌ iga amo makimikti̱ka̱n pre̱sojmej, ma̱jwaꞌ tatekimáꞌ iga yej wel a̱pata̱ni, yejeme̱n achto mamomo̱taka̱n a‑ijtiꞌ iga wel maasíka̱nya ipan ta̱jli.
43 Mas o oficial romano queria salvar Paulo e não deixou que fizessem isso. Pelo contrário, mandou que todos os que soubessem nadar fossem os primeiros a se jogar na água e a nadar até a praia.
44 Iwá̱n sekin, majki̱ltijkej ipan ta̱blajmej o ipan ita̱tajkolka weyi á̱ka̱l. Ijkó̱n nochi asikej ipan tate̱n.
44 E mandou também que os outros se salvassem, segurando-se em tábuas ou em pedaços do navio. E foi assim que todos nós chegamos a terra sãos e salvos.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 27, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.