Atos 9
Ŋwa' Nyo' Moŋkan mo Monfɛm (NHUNT) vs VC
1 Ɛ̀ to nu kefew kekiɛ le, ɛ Saul bɛɛ kɛ ffuuke, bɛmsee bonyii bo ŋgoo le bo Tata le lɛ wen nu eyuwyɛ bó. Ɛ wvú mum gɛn fô ɛkolɛ ke bocee ncese le,
1 Enquanto isso, Saulo só respirava ameaças e morte contra os discípulos do Senhor. Apresentou-se ao príncipe dos sacerdotes,
2 lɛkɛ lɛ wvú enya boŋwa' ɛ́ wen egɛn dvú yéw bunle yi Damaskus e, bò duŋci lɛ ɛ́ wen yɛn ɛ bonyii nu jó bò bii Je Tata le kɛnɛɛ ɛ̀ nu bokɛnɛ, kɛnɛɛ bolemsɛ, ɛ́ wen ekooyɛ bó ekay, eto bô bó Jɛlusalɛm.
2 e pediu-lhe cartas para as sinagogas de Damasco, com o fim de levar presos a Jerusalém todos os homens e mulheres que achasse seguindo essa doutrina.
3 Ɛ wvú nya, ɛ Saul mum nɛ no gɛne Damaskus, ke dioo feŋene kelaante kedvu, ɛ n'yuu mvu nɛ sɛsɛ law fowe, shii to yî ye le.
3 Durante a viagem, estando já perto de Damasco, subitamente o cercou uma luz resplandecente vinda do céu.
4 Ɛ wvú gbwe fokuse, yuw ɛ diɛw jeme ɛ̂ wvú lɛ, “Saul, Saul, wo bone bikaa ɛ̂ me ɛjim nɛn nje la?”
4 Caindo por terra, ouviu uma voz que lhe dizia: Saulo, Saulo, por que me persegues?
5 Ɛ wvú bife lɛ, “Tata, ɛ̀ nu wo wvù yɛɛ?” Ɛ diɛw yidvu tfuse lɛ, “Ɛ̀ nu me wvù Jisos, ɛ ɛ̀ nu me wvù wo bone bikaa ɛjim jodvu.
5 Saulo disse: Quem és, Senhor? Respondeu ele: Eu sou Jesus, a quem tu persegues. {Duro te é recalcitrar contra o aguilhão.
6 Yî keseen e, ja we, eley egɛn ɛlaante, ɛ́ bó esee ɛ̂ wo fiɛɛ fì wo kɛŋke keege.”
6 Então, trêmulo e atônito, disse ele: Senhor, que queres que eu faça? Respondeu-lhe o Senhor:} Levanta-te, entra na cidade. Aí te será dito o que deves fazer.
7 Ɛ bonyii bò to lɛne bô bo Saul leem fó ŋgɛmtɛn, no bó to yuuke diɛw yidvu yaa yɛne wee le kɛ.
7 Os homens que o acompanhavam enchiam-se de espanto, pois ouviam perfeitamente a voz, mas não viam ninguém.
8 Ɛ Saul ke ja we fokuse, dioo yene ɛjisɛ, faŋɛ yaa ebvuu eyɛne mwɛɛm e kɛ. Ɛ bó mum jicɛ wvú yî kebo le, no cɛŋse gɛne bô wvú Damaskus.
8 Saulo levantou-se do chão. Abrindo, porém, os olhos, não via nada. Tomaram-no pela mão e o introduziram em Damasco,
9 Ɛ wvú gɛn no nu yî ɛdiuw e ɛta yaa yɛne mwɛɛm e kɛ. Ɛ wvú nu nonɛn, yaa diee fiɛɛ kɛ, yaa wuu tɛn fiɛɛ kɛ.
9 onde esteve três dias sem ver, sem comer nem beber.
10 Wee mbee mvu to nu Damaskus jodvu ɛ diee diew nu Ananias. Ɛ Tata Jisos nɛ tee wvú ɛ̂ fiɛɛ diɛwɛ ɛfilɛ le lɛ, “Ananias.” Ɛ wvú bee lɛ, “Tata, me wvun fɛn.”
10 Havia em Damasco um discípulo chamado Ananias. O Senhor, numa visão, lhe disse: Ananias! Eis-me aqui, Senhor, respondeu ele.
11 Ɛ Tata gay ɛ̂ wvú lɛ, “Nɛnɛ, egɛnè ɛ̂ je yì bó teŋe lɛ Teytey e, dioo buy fô yew e fo Judas, bife wee mvu wvu Taasus ɛ bó teŋe lɛ Saul. Yekɛ eyuw, wvú nu fó bunlee,
11 O Senhor lhe ordenou: Levanta-te e vai à rua Direita, e pergunta em casa de Judas por um homem de Tarso, chamado Saulo; ele está orando.
12 ɛ wvú be ɛ yɛn wase wee le ɛ̂ fiɛɛ diɛwɛ ɛfilɛ le ɛ bó teŋe lɛ Ananias, ɛ wvú ɛ to ɛ gɛɛ can yî ye le, lɛ wvú ekase eyɛne mwɛɛm e.”
12 {Este via numa visão um homem, chamado Ananias, entrar e impor-lhe as mãos para recobrar a vista.}
13 Geenɛn, ɛ Ananias gay lɛ, “Tata, me nu ɛ n'yuw wase ɛ̂ bonyii nteen ɛkumɛ wee wvun no wvú gee mwɛɛm mvù befe fô bonyii bò ɛ̀ nu bo Nyo' le Jɛlusalɛm.
13 Ananias respondeu: Senhor, muitos já me falaram deste homem, quantos males fez aos teus fiéis em Jerusalém.
14 Ɛ wvú too nɛn, ɛ wvú ɛ fi mvuŋgay ɛ̂ bocee ncese bo baay baay, lɛ wen eto ekooyɛ bonyii bocii jan bò bunle teŋe diee diuw.”
14 E aqui ele tem poder dos príncipes dos sacerdotes para prender a todos aqueles que invocam o teu nome.
15 Ɛ Tata tfuse ɛ̂ wvú lɛ, “Gɛnɛ kɛ lo. Me nu ɛ ncaw wase wee wvudvu wee wɛm lemme le, lɛ wvú efewcì diee diem ɛ̂ bonyii bò yaa nu kɛ Bojuu bô bonfon bobole, noo ɛ̂ bonyii bo Islael.
15 Mas o Senhor lhe disse: Vai, porque este homem é para mim um instrumento escolhido, que levará o meu nome diante das nações, dos reis e dos filhos de Israel.
16 Me kebɛɛ nu ŋke enduŋcɛ ɛ̂ wvú no wvú kɛŋke keeke eyɛn ŋgɛw nje diee diem.”
16 Eu lhe mostrarei tudo o que terá de padecer pelo meu nome.
17 Nonɛn, ɛ Ananias mum gɛn, ley yew dvudvu, gɛɛ can ye yî Saul e, tee lɛ, “Saul waa bwɛɛm, ɛ̀ tum Tata Jisos me. Ɛ̀ nu wvú wvù Jisos wvù wo se yɛnɛɛ ɛ̂ je seke wo se too jan. Wvú tum me nɛn, lɛ me ento eŋge ɛ́ wo ekase eyɛnè mwɛɛm e, ɛ́ Keyoy ke Yuule eto eyiŋsɛn yî yo le.”
17 Ananias foi. Entrou na casa e, impondo-lhe as mãos, disse: Saulo, meu irmão, o Senhor, esse Jesus que te apareceu no caminho, enviou-me para que recobres a vista e fiques cheio do Espírito Santo.
18 Kɛ no wvú jeme nonɛn, ɛ fiɛɛ fimew diɛwɛ ŋgáw e nɛ yî ɛjisɛ Saul e gbwe fokuse, ɛ wvú mum kase no yɛne mwɛɛm e. Ɛ wvú ja we, ɛ bó mum lese wvú ɛ̂ joo.
18 No mesmo instante caíram dos olhos de Saulo umas como escamas, e recuperou a vista. Levantou-se e foi batizado.
19 Ɛ wvú ke diekɛn, ɛ mvuŋgay kase tu yî ye le.
19 Depois tomou alimento e sentiu-se fortalecido. Demorou-se por alguns dias com os discípulos que se achavam em Damasco.
20 mum kɛw lo kaŋ mwaaŋ no ghane yéw bunle le, fewci lɛ, “Jisos nu Waa Nyo'.”
20 Imediatamente começou a proclamar pelas sinagogas que Jesus é o Filho de Deus.
21 Ɛ bonyii bocii bò to yuuke no ghayte lɛ, “Wvun nu kɛ wee wvù se ghane gɛne lo bô bonyii bò bunlee teŋe diee din Jɛlusalɛm e? Ɛ kɛ wvú to jan nɛn ɛ ɛ̀ nu keekooyɛ bò nu jan ekase egɛn dvú, enya can bocee ncese bo baay baay e le?”
21 Todos os seus ouvintes pasmavam e diziam: Este não é aquele que perseguia em Jerusalém os que invocam o nome de Jesus? Não veio cá só para levá-los presos aos sumos sacerdotes?
22 Ɛ Saul no fewci kɛ fiew ɛkumɛ Jisos tɛmyi lo, duŋci lɛ Jisos nu Mboyse wvù Nyo' to kawɛɛ. Ɛ Bojuu bò to nu Damaskus ma lo fiɛɛ fì ɛ̀ nulo ɛ́ bó etfuse ɛ̂ wvú.
22 Saulo, porém, sentia crescer o seu poder e confundia os judeus de Damasco, demonstrando que Jesus é o Cristo.
23 Ɛ ɛdiuw ke dioo fey nteen, ɛ Bojuu bodvu shii, cu ntaŋ keeyu Saul.
23 Decorridos alguns dias, os judeus deliberaram, em conselho, matá-lo.
24 Ɛ bó mum no shee, cɛyte wvú diuw ketaaŋ ke Damaskus e, lɛ wvú ke dioo fele, kɛnɛɛ ɛ̀ nu ɛntaŋ kɛnɛɛ ɛmvunsheeŋ, ɛ́ bó eyu wvú. Geenɛn, ɛ Saul kiɛɛ ntaŋ wvubo.
24 Estas intenções chegaram ao conhecimento de Saulo. Guardavam eles as portas de dia e de noite, para matá-lo.
25 Ɛ bonyii bew bo ŋgoo le ke jo wvú ɛntaŋ, lese ɛ̂ ŋkaa le, bvuse fô ntoo ketaaŋ e, shike wvú fokuse wase ɛkfuŋ.
25 Mas os discípulos, tomando-o de noite, fizeram-no descer pela muralha dentro de um cesto.
26 Ɛ Saul tu jim Jɛlusalɛm, dioo gomte keetaashɛ bô ŋgoo bonyii bo mbee le, ɛ bó no fane lo wvú, njefo kɛ bó to beŋe lɛ wvú looci nu wee wvubo ŋgoo kɛ.
26 Chegando a Jerusalém, tentava ajuntar-se aos discípulos, mas todos o temiam, não querendo crer que se tivesse tornado discípulo.
27 Geenɛn, ɛ Banaban jo wvú, ɛ bô wvú gɛn fô boom bo ntum e bo Jisos e. Ɛ wvú see ɛ̂ bó no Saul to yɛnɛɛ Tata le ɛ̂ je ɛ bô wvú jeme, bvuu see ɛ̂ bó no wvú to fewci ɛkumɛ Jisos Damaskus yaa fane kɛ.
27 Então Barnabé, levando-o consigo, apresentou-o aos apóstolos e contou-lhes como Saulo vira o Senhor no caminho, e que lhe havia falado, e como em Damasco pregara, com desassombro, o nome de Jesus.
28 Nonɛn, ɛ Saul mum no nu bô bó ghane mondvuum monciim Jɛlusalɛm, fewci ɛkumɛ Jisos, yaa fane kɛ.
28 Daí por diante permaneceu com eles, saindo e entrando em Jerusalém, e pregando, destemidamente, o nome do Senhor.
29 Ɛ wvú ke no jemyi tɛn ɛ̂ Bojuu bò to jemyi díɛw Glek, beeke mbew bô bó, ɛ bó mum nɛ no gomte keeyu wvú.
29 Falava também e discutia com os helenistas. Mas estes procuravam matá-lo.
30 Ɛ bonyii bo mbee le kiɛɛ lɛ bó gomte keeyu wvú, mum jo wvú bow dvú ɛ̂ kelaante kè Kaysalia le, ciinse wvú ɛ wvú gɛn Taasus.
30 Os irmãos, informados disso, acompanharam-no até Cesaréia e dali o fizeram partir para Tarso.
31 Yî kefew kekin e, ɛ kentaashɛ ke bonyii bo mbee le lɛɛtɛn yî ŋgɛw e ɛ̂ biba bi woŋ e bì Judea bô Galilee noo Samalia le. Ɛ Keyoy ke Yuule ge ɛ kentaashɛ kedvu ciim, bvuu no tomte ŋgoo ɛ yí kuu. Ɛ bó no cee, wvumte kɛ ɛ ɛ̀ nu Tata.
31 A Igreja gozava então de paz por toda a Judéia, Galiléia e Samaria. Estabelecia-se ela caminhando no temor do Senhor, e a assistência do Espírito Santo a fazia crescer em número.
32 Ɛ Bita no ghane, gɛne fô bonyii bò ɛ̀ nu bo Nyo' le mondvuum e monciim, ke ghan gɛn buy fô bó Lida le.
32 Pedro, que caminhava por toda parte, de cidade em cidade, desceu também aos fiéis que habitavam em Lida.
33 No wvú to nu jó, yɛn wee mvu le ɛ wvú ɛ kpwe keba kemwaaŋ, ɛ diee nu Ɛnias ɛ wvú ɛ ŋgɛy wase ɛntaw bilum nyaŋ.
33 Ali achou um homem chamado Enéias, que havia oito anos jazia paralítico num leito.
34 No Bita yɛn wvú le, tee lɛ, “Ɛnias, Jisos Klistu fɛle wase wo. Ja we eseyse kentaw kuw.” Kaŋ mwaaŋ ɛ Ɛnias mum ja we.
34 Disse-lhe Pedro: Enéias, Jesus Cristo te cura: levanta-te e faze tua cama. E levantou-se imediatamente.
35 Ɛ bonyii bo Lida noo bo yî bale di Shalon e bocii yɛn no wee wvudvu nu ɛ bonɛn wase, ɛ bó lese fitele yî Tata Jisos e.
35 Viram-no todos os que habitavam em Lida e em Sarona, e converteram-se ao Senhor.
36 Ɛ̀ to nu ɛ kpwoon mvu nu ɛ̂ kelaante kè Jofa le, ɛ ɛ̀ nu wee mbee, ɛ diee nu Tabita, dì nu ɛ̂ díɛw Glek e lɛ Dokas. Wvú to ké no gee mwɛɛm mvù jee sekecii, fii bonyii bò fuute.
36 Em Jope havia uma discípula chamada Tabita - em grego, Dorcas. Esta era rica em boas obras e esmolas que dava.
37 Ɛ ɛ̀ no nu ɛdiuw yoya le, ɛ kpwoon wvudvu gbwe kencɛm, mum kpwe. Ɛ bó cukɛ gvune diew, ben gɛɛ ɛ̂ kebuw ke yew e ke ɛwe le.
37 Aconteceu que adoecera naqueles dias e veio a falecer. Depois de a terem lavado, levaram-na para o quarto de cima.
38 No Jofa to nu mbew Lida le, ɛ ŋgoo bonyii bo mbee le ke yuw lɛ Bita nu Lida, mum tum bolemsɛ bofɛɛ fô wvú le. Ɛ bó gɛn lɛkɛ wvú, lɛ kee wvú, lɛ wvú eto kɛ ncin e.
38 Ora, como Lida fica perto de Jope, os discípulos, ouvindo dizer que Pedro aí se encontrava, enviaram-lhe dois homens, rogando-lhe: Não te demores em vir ter conosco.
39 Ɛ Bita mum nɛ kɛ nonɛn ɛ bô bó no gɛne. Ɛ wvú gɛn buy fó, ɛ bó jo wvú ben bô wvú ɛ̂ kebuw ke yew e ke ɛwe kiɛ le. Ɛ bokɛ' bo boŋkfu le bo jó bocii gem wvú tase no beele, duŋci ndvú yì Dokas to gee seke wvú to bɛɛ dvú.
39 Pedro levantou-se imediatamente e foi com eles. Logo que chegou, conduziram-no ao quarto de cima. Cercavam-no todas as viúvas, chorando e mostrando-lhe as túnicas e os vestidos que Dorcas lhes fazia quando viva.
40 Ɛ Bita bvuse bó ɛkfuŋ bocii, tum ɛnvuw fokuse bunle, nɛ baŋke ye gay ɛ̂ gvune didvu lɛ, “Tabita ja we.” Ɛ wvú mum yene ɛjisɛ, taa Bita, mum ja shii we.
40 Pedro então, tendo feito todos sair, pôs-se de joelhos e orou. Voltando-se para o corpo, disse: Tabita, levanta-te! Ela abriu os olhos e, vendo Pedro, sentou-se.
41 Ɛ Bita jicɛ wvú le yî kebo le, ɛ wvú leem we. Ɛ wvú kase tee bonyii bò ɛ̀ nu bo Nyo' le bô bokɛ' bo boŋkfu le ba, duŋcɛ wvú ɛ̂ bó, ɛ wvú ɛ kase wase ɛ tu dvú.
41 Ele a fez levantar-se, estendendo-lhe a mão. Chamando os irmãos e as viúvas, entregou-lha viva.
42 Ɛ saaka wvudvu saaŋkɛn gɛn Jofa jocii. Ɛ bonyii nteen lese fitele yî Tata le.
42 Este fato espalhou-se por toda Jope e muitos creram no Senhor.
43 Ɛ Bita no nu Jofa yî ɛdiuw e nteen, cee bô wee mvu wvù to seysee jéw ɛ diee nu Semon.
43 Pedro permaneceu ainda muitos dias em Jope, em casa dum curtidor, chamado Simão.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Atos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.