Lucas 9
Newar (NEW) vs NTLH
1 छन्हु येशूं झिंनिम्ह चेलातय्त थःथाय् सःताः इमित भूततय्त ख्यानाः छ्वयेगु व उसाँय् मदुपिन्त लाय्काबीगु शक्ति व अधिकार बियादिल।
1 Jesus chamou os doze discípulos e lhes deu poder e autoridade para expulsar todos os demônios e curar doenças.
2 अले वय्कलं परमेश्वरयागु राज्ययागु खँ न्यंकेत व ल्वय् लाय्काबीत इमित छ्वयादिल।
2 Então os enviou para anunciarem o Reino de Deus e curarem os doentes.
3 वय्कलं इमित धयादिल – “लँय् छिमिसं छुं हे ज्वनावने मते। तुतां, म्हिचा, नसा, धिबा व हिला वसः नं यंके मते।
3 Ele disse:
4 न्ह्याम्हय्सिगु छेँय् बाय् च्वंसां छिपिं मेथाय् वने मत्यंतले व हे छेँय् च्वँ।
4 Quando vocês entrarem numa cidade, fiquem na casa em que forem recebidos até irem embora daquele lugar.
5 सुनानं छिमित दुमकाःसा, भिंगु खँ मन्यंसा छिमिसं इमित लज्या चाय्केत पालि च्वंगु धू तकं थाथा यानाः व थाय् त्वःता हुँ।”
5 Mas, se forem mal recebidos, saiam logo daquela cidade. E na saída sacudam o pó das suas sandálias, como sinal de protesto contra aquela gente.
6 अनंलि गांगामय् वनाः इमिसं भिंगु खँ न्यंकाः मनूतय्गु ल्वय् लाय्काबीगु यात।
6 Os discípulos então saíram de viagem e andaram por todos os povoados, anunciando o evangelho e curando doentes por toda parte.
7 गालीलयाम्ह शासक हेरोद येशूयागु खँ न्यनाः अलमलय् लात, छाय्धाःसा गुलिं गुलिंसिनं ला बप्तिस्मा बीम्ह यूहन्ना म्वानावःगु धकाः नं धयाजुल।
7 Herodes, o governador da Galileia, ouviu falar de tudo o que estava acontecendo e ficou sem saber o que pensar. Pois alguns diziam que João Batista tinha sido ressuscitado,
8 गुलिसिनं एलिया वःगु धकाः धाल। गुलिसिनं ला न्हापायापिं अगमवक्तात मध्ये सुं छम्ह म्वानावःगु जुइमाः धकाः नं धाल।
8 outros diziam que Elias tinha aparecido, e outros ainda que um dos antigos profetas havia ressuscitado.
9 अले हेरोदं धाल – “यूहन्नायागु छ्यं ला जिं ध्यंके धुन। थ्व सु मनू जुल, गुम्हय्सिगु बारे जिं थुलिमछि खँ न्यनाच्वना?” अले हेरोदं वय्कःयात तसकं स्वयेमास्ति वय्कल।
9 Mas Herodes disse: — Eu mesmo mandei cortar a cabeça de João. Quem será então esse homem de quem ouço falar essas coisas? E Herodes procurava ver Jesus.
10 प्रेरिततय्सं लिहां वयाः इमिसं यानावःगु ज्याखँ फुक्क येशूयात कन। अले इमित ब्वनाः वय्कः सुनानं मसीक बेथसेदा शहरय् झाल।
10 Os apóstolos voltaram e contaram a Jesus tudo o que haviam feito. Então ele os levou consigo, e foram sozinhos para o povoado de Betsaida.
11 थ्व खँ सीकाः ग्वाः ग्वाः हे मनूत वय्कःया ल्यूल्यू वन। वय्कलं इमित लसकुस यानादिल। अले इमित परमेश्वरयागु राज्यया खँ कनादिल। ल्वय् लाय्के माःपिन्त नं लाय्कादिल।
11 Mas as multidões souberam disso e o seguiram. E Jesus os recebeu, falou a respeito do Reino de Deus e curou os que precisavam ser curados.
12 बहनी जुइत्यंगुलिं झिंनिम्ह चेलातय्सं वय्कःयाथाय् वयाः थथे धाल – “थन ला छुं हे मदु। आः थ्व मनूतय्त थनं छ्वयादिसँ। अले लिक्क लिक्क लाःगु गांगामय् वनाः नयेगु व बाय् च्वनेगु याइ।”
12 Estava anoitecendo, e por isso os doze apóstolos foram e disseram a Jesus: — Mande esta gente embora. Eles podem ir aos povoados e sítios que ficam por perto daqui e lá encontrarão o que comer e onde ficar, pois este lugar é deserto.
13 वय्कलं धयादिल – “इमित छिमिसं हे नकि।”
13 Mas Jesus respondeu: Os discípulos disseram: — Só temos cinco pães e dois peixes. O senhor quer que a gente vá comprar comida para toda esta multidão?
14 अन मिजंत जक हे न्याद्वः दु।न्यापा मरि व निम्ह न्या|src="HK00155B.TIF" size="col" ref="९:१४"
14 Estavam ali mais ou menos cinco mil homens. Jesus ordenou aos seus discípulos:
15 इमिसं वय्कलं धयादी थें मनूतय्त फ्यतुकल।
15 Os discípulos obedeceram e mandaram que todos se sentassem.
16 वय्कलं व न्यापा मरि व निम्ह न्या कयाः परमेश्वरयात सुभाय् बियाः कुचा थलाः मनूतय्त इनाब्यु धकाः चेलातय्त बियादिल।
16 Aí Jesus pegou os cinco pães e os dois peixes, olhou para o céu e deu graças a Deus por eles. Depois partiu os pães e os peixes e os entregou aos discípulos para que eles distribuíssem ao povo.
17 अले इमिसं यतले नल। इनाः ल्यं दुगु कुचाकाचा जक हे झिंनिगः दाला जाय्क दु।
17 Todos comeram e ficaram satisfeitos, e os discípulos ainda encheram doze cestos com os pedaços que sobraram.
18 छन्हु येशू याकःचा प्रार्थना यानाच्वंबलय् चेलात वल। अले वय्कलं इमिके न्यनादिल – “मनूतय्सं जितः सु धकाः धयाजुल?”
18 Certa vez Jesus estava sozinho, orando, e os discípulos chegaram perto dele. Então ele perguntou:
19 इमिसं धाल – “गुलिसिनं बप्तिस्मा बीम्ह यूहन्ना धाइगु, अले गुलिंसिनं एलिया धाइगु, गुलिंसिनं ला न्हापायापिं अगमवक्तात मध्ये सुं छम्ह म्वानावःगु जुइ धकाः धाइगु।”
19 Eles responderam: — Alguns dizem que o senhor é João Batista; outros, que é Elias; e outros, que é um dos
20 अले वय्कलं इमित धयादिल – “छिमिसं जितः सु खः धयाच्वना लय्?”
20 — E vocês? Quem vocês dizem que eu sou? — perguntou Jesus. Pedro respondeu: — O
21 वय्कलं थ्व खँ सुयातं कने मते धकाः कडा आज्ञा बियादिल।
21 Então Jesus proibiu os discípulos de contarem isso a qualquer pessoa.
22 हानं धयादिल – “मनूया काय्नं यक्व हे दुःख सी मानि। थकालिपिं, तःधंपिं पुजाहारीत, व शास्त्रीतय्सं वयात मानय् याइ मखु, बरु वयात स्याइ, स्वन्हु लिपा व हानं म्वाना वइ।”
22 E continuou:
23 येशूं फुक्कसितं धयादिल – “जि नाप वयेगु जूसा छिपिं सुनानं थःगु खँय् छुं हे च्यूताः तये मते। अले थःगु क्रूस थःम्हं हे क्वबिया सीत तकं लिमच्युसे जिगु ल्यूल्यू वा।
23 Depois disse a todos:
24 थःगु प्राण बचय् यायेत जक स्वइम्ह मनू नाश जुयावनी। सुनां जिगु निंतिं थःगु प्राण पाइ व बचय् जुइ।
24 Pois quem põe os seus próprios interesses em primeiro lugar nunca terá a vida verdadeira; mas quem esquece a si mesmo por minha causa terá a vida verdadeira.
25 सारा संसार हे ल्हातय् दयाः नं व मनू सिनावन धाःसा वयात छु दइ? वं हानं थःगु प्राण छुकिं लिफ्याना काइ?
25 O que adianta alguém ganhar o mundo inteiro, mas perder a vida verdadeira e ser destruído?
26 सुनां जि खनाः व जिगु खँ न्यनाः ख्वाः फस्वय्की मनूया काय्नं स्वर्गदूततलिसे झःझः धाय्क परमेश्वर बाःनं छ्वया हइबलय् व खनाः नं ख्वाः फस्वय्की।
26 Pois, se alguém tiver vergonha de mim e do meu ensinamento, então o Filho do Homem também terá vergonha dessa pessoa, quando ele vier na sua
27 जिं छिमित धात्थें धाये – परमेश्वरयागु राज्य मखंतले थन दुपिं मध्ये गुम्हं गुम्हं ला सी तकं मखुनि।”
27 Eu afirmo a vocês que estão aqui algumas pessoas que não morrerão antes de ver o
28 अथे धयादीगु च्यान्हु दय्काः पत्रुस, यूहन्ना व याकूबयात ब्वनाः येशू पर्वतया च्वय् प्रार्थना याः झाल।
28 Mais ou menos uma semana depois de ter dito essas coisas, Jesus levou Pedro, João e Tiago e subiu o monte para orar.
29 प्रार्थना यानाच्वनादीबलय् वय्कःयागु ख्वाः तसकं थिनावल, अले वय्कलं पुनातःगु वसः नं तसकं यचुसे त्वइसे च्वना वल।
29 Enquanto orava, o seu rosto mudou de aparência, e a sua roupa ficou muito branca e brilhante.
30 अबलय् मोशा व एलिया, थुपिं निम्ह वय्कः नाप खँ ल्हानाच्वन।
30 De repente, dois homens apareceram ali e começaram a falar com ele. Eram Moisés e Elias,
31 इपिं नं स्वर्गयागु जलं तसकं झल झल थीक खने दयाच्वन। यरूशलेमय् येशू गथे जुयाः सी माली धकाः इपिं वय्कः नाप खँ ल्हानाच्वंगु खः।
31 que estavam cercados por um brilho celestial. Eles falavam com Jesus a respeito da morte que, de acordo com a vontade de Deus, ele ia sofrer em Jerusalém.
32 अबलय् पत्रुस व व नाप दुपिं फुक्कं मस्तं न्ह्यः वय्काच्वन। न्ह्यलं चाःबलय् इमिसं वय्कः झल्ल थिनाच्वंगु व वय्कः नाप मेपिं निम्ह मनूतय्त नं खन।
32 Pedro e os seus companheiros estavam dormindo profundamente, mas acordaram e viram a glória de Jesus e os dois homens que estavam com ele.
33 इपिं वय्कः नाप बाया वनेत्यंबलय् लाक्क पत्रुसं वय्कःयात धाल – “गुरुजु, झीपिं थन हे च्वने दत धाःसा गुलि बांलाइ। जिमिसं स्वंगू बल्चा दय्के ला? छगू छितः, छगू मोशायात व मेगु छगू एलियायात।” पत्रुसं व धाये थ्व धाये मसियाः अथे धाःगु खः।
33 Quando esses dois homens estavam se afastando de Jesus, Pedro disse: — Mestre, como é bom estarmos aqui! Vamos armar três barracas: uma para o senhor, outra para Moisés e outra para Elias. Pedro não sabia o que estava dizendo.
34 वं अथे जक छु धाये लात सुपाँय् वयाः इमित त्वपुल। सुपाँचं अथे त्वपू वःगु खनाः इपिं ग्यात।
34 Ele ainda estava falando, quando apareceu uma nuvem e os cobriu. Os discípulos ficaram com medo quando a nuvem desceu sobre eles.
35 अले सुपाँचं थथे धकाः न्ववाना हल – “थ्व जिं ल्यया तयाम्ह जिम्ह काय् खः, थ्वयागु खँ न्यँ।”
35 E da nuvem veio uma voz, que disse: — Este é o meu Filho, o meu escolhido. Escutem o que ele diz!
36 अनंलि इमिसं अन येशू याकःचा जक खन। इमिसं थ्व खँ सुयातं मकंसे थथःगु नुगलय् तया तल।
36 Quando a voz parou, eles viram que Jesus estava sozinho. Os discípulos ficaram calados e naquela ocasião não disseram nada a ninguém sobre o que tinham visto.
37 कन्हय् खुन्हु वय्कःपिं पर्वतं क्वहां झाःबलय् मनूत वय्कःयात नापलाः वल।
37 No dia seguinte eles desceram do monte, e uma grande multidão veio se encontrar com Jesus.
38 हुलं छम्ह मनू चिल्लाय्दनाः हाला हल – “गुरुजु, जिमि काय्यात छकः स्वयादिसँ। जि थ्व हे छम्ह जक काय् दु।
38 Aí um homem que estava no meio do povo começou a gritar: — Mestre, peço ao senhor pelo meu filho, o meu único filho!
39 झाःझाः थ्वयात भूतआत्मां त्वपू वइगु, अले थ्व चिल्लाय् दनाः चत्ताः वाःवनिगु। अले म्हुतुं ई बुल्ल बुल्ल वय्काहइगु। तसकं घाःपाः मजुतले भूतं थ्वयात त्वःती हे मखु।
39 Um espírito mau o agarra, e, de repente, o menino dá um grito e começa a ter convulsões e a espumar pela boca. O espírito o maltrata e não o solta de jeito nenhum.
40 जिं छिकपिनि चेलातय्त भूतआत्मायात पितिना बियादिसँ धकाः धयां इमिसं पितिनाछ्वये मफुत।”
40 Já pedi aos discípulos do senhor que expulsassem o espírito mau, mas eles não conseguiram.
41 अले वय्कलं चेलातय्त धयादिल – “छिमिसं गथे जक विश्वास याये मफुगु? जि छिपिंनाप ग्वःन्हु हे च्वनी धकाः? जिं छिमिगु निंतिं गुलि जक दुःख सह यानाच्वनेगु?” अले वय्कलं व मनूयात धयादिल। “छिमि काय्यात थन हजि।”
41 Jesus respondeu: Então disse ao homem: — Traga o seu filho aqui.
42 मचायात हहं हे भूतं वयात कसाः यानाः छ्वावात। अले वय्कलं भूतआत्मायात हक्कादिल। थुकथं मचायात लाय्काः वया अबुयात लःल्हानादिल।
42 Quando o menino estava chegando, teve um ataque, e o demônio o jogou no chão. Então Jesus deu uma ordem ao espírito mau, curou o menino e o entregou ao pai.
43 अन च्वंपिं फुक्क परमेश्वरयागु तःधंगु शक्ति खनाः अजू चाल।
43 E todos ficaram admirados com o grande poder de Deus. Todos estavam admirados com o que Jesus fazia, e ele disse aos discípulos:
44 “जिगु थ्व खँ बांलाक न्यना ति। मनूया काय्यात ज्वनाः मनूतय्गु ल्हातय् लःल्हाइगु ई वइन।”
44 — Não esqueçam o que vou dizer a vocês: o
45 वय्कलं अथे धयादीगु इमिसं थुइके मफुत। थुइके मफयेमा धकाः हे थ्व खँ त्वपुयातःगु खः। अय्नं इमिसं वय्कःयाके थ्व खँ न्यनेत ग्यात।
45 Mas eles não entenderam isso, pois o que essas palavras queriam dizer tinha sido escondido deles para que não as entendessem. E eles estavam com medo de fazer perguntas a Jesus sobre o assunto.
46 चेलातय् थःपिं मध्ये सु दकलय् तःधं धकाः खँ जुल।
46 Os discípulos começaram a conversar sobre qual deles era o mais importante.
47 इमिगु मनय् च्वंगु खँ सीकाः येशूं छम्ह मचायात हयाः थःगु लिक्क फ्यतुकाः
47 Mas Jesus sabia o que eles estavam pensando. Então pegou uma criança e a pôs ao seu lado.
48 इमित धयादिल – “सुनां जिगु नामय् थज्याःम्ह मचायात दुकाइ, वं जितः हे दुकाःगु ति ग्यनी। अथे हे सुनां जितः दुकाइ, जितः छ्वया हयादीम्हय्सित हे दुकाःगु ति ग्यनी। अय्जूगुलिं छिपिं मध्ये सु दकलय् चिधंम्ह खः, व हे दकलय् तःधंम्ह खः।”
48 Aí disse:
49 यूहन्नां येशूयात धाल – “गुरुजु, जिमिसं छिगु नामं भूत ख्यानाः च्वंम्ह छम्ह मनूयात खना। जिमिसं वयात अथे याये मते धकाः धया, छाय्धाःसा व झीपिंलिसे जुयाच्वंम्ह मखु।”
49 João disse: — Mestre, vimos um homem que expulsa demônios pelo poder do nome do senhor, mas nós o proibimos de fazer isso porque ele não é do nosso grupo.
50 थ्व खँ न्यनाः वय्कलं वयात लिसः बियादिल – “सु झी शत्रु मखु व झीम्ह हे मनू खः, उकिं वयात पने मते।”
50 Então Jesus disse a João e aos outros discípulos:
51 स्वर्गय् वनेगु ई त्यःगुलिं येशू यरूशलेमपाखे वनेगु क्वःछिनादिल।
51 Como estava chegando o tempo de Jesus ir para o céu, ele resolveu ir para Jerusalém.
52 वय्कलं थःपिं स्वयाः न्ह्यः हे सुं मनूतय्त छ्वयादिल। इमिसं सामरीतय्गु गामय् वनाः वय्कःपिन्त थाय्बाय् माल।
52 Então mandou que alguns mensageiros fossem na frente. No caminho eles entraram em um povoado da região de Samaria a fim de prepararem um lugar para ele.
53 वय्कःपिं यरूशलेमय् वनेत वःपिं धकाः स्यूगुलिं सामरीतय्सं वय्कःपिन्त बाय् मब्यू।
53 Mas os moradores dali não quiseram receber Jesus porque viram que ele estava indo para Jerusalém.
54 थ्व खनाः याकूब व यूहन्नां वय्कःयात धाल – “प्रभु, जिमिसं स्वर्गं मि गाय्काः थुमित भस्म यानाबी ला?”
54 Quando os seus discípulos Tiago e João viram isso, disseram: — O senhor quer que a gente mande descer fogo do céu para acabar com estas pessoas?
55 वय्कलं इमित ब्वःबियादिल।
55 Porém Jesus, virando-se para eles, os repreendeu.
56 अले वय्कःपिं मेगु हे गामय् झाल।
56 Então ele e os seus discípulos foram para outro povoado.
57 वय्कःपिं लँय् झाया च्वंबलय् छम्ह मनुखं वयाः येशूयात थथे धाल – “गुरुजु, छि गन गन झाइ, जि नं ल्यूल्यू वये।”
57 Quando Jesus e os discípulos iam pelo caminho, um homem disse a Jesus: — Eu estou pronto a seguir o senhor para qualquer lugar onde o senhor for.
58 वय्कलं धयादिल – “ध्वंतय् च्वनेत प्वाः दु, झंगःतय् च्वनेत स्वँ दु, मनूया काय्या धाःसा छ्यं दिकेत नं थाय् मदु।”
58 Então Jesus disse:
59 वय्कलं मेम्ह मनूयात धयादिल – “जि नाप वा।”
59 Aí ele disse para outro homem: Mas ele respondeu: — Senhor, primeiro deixe que eu volte e sepulte o meu pai.
60 अले वय्कलं लिसः बियादिल – “सीम्हयात सीम्हय्सिनं हे थुनी। छ वनाः परमेश्वरयागु राज्ययागु खँ न्यंकाब्यु।”
60 Jesus disse:
61 मेम्ह मनुखं धाल – “प्रभु, जि नं छिनाप वये। छेँय् छकः वनाः छेँय् च्वंपिन्त ‘वने’ धया वये।”
61 Outro homem disse: — Eu seguirei o senhor, mas primeiro deixe que eu vá me despedir da minha família.
62 वय्कलं वयात धयादिल – “हलो जोतय् यायां लिफः स्वया च्वनीम्ह मनू परमेश्वरया राज्ययागु ज्या यायेत मल्वः।”
62 Jesus respondeu:
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Lucas 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.