Romanos 9
Ngú bà toko nambeè mì Mbíṛì ta ndâ ꞌduù (NDZ) vs NVT
1 Có tí nó náa ye kpónó kû ꞌdè nó a yúcó; ye a ꞌduù mì Bìndi-Mbíṛì, ye ꞌdè ꞌvéṛè lá, Bèṛi-mì-Mbíṛì delè kû ꞌdè có gbí njembí ye, máa, ye kû ꞌdè me ꞌvéṛè lá.
1 Digo-lhes a verdade, tendo Cristo como testemunha, e minha consciência e o Espírito Santo a confirmam.
2 Sé có ba ṛé ye gî, njembí ye delè ta o ꞌdáá gî ká ṛo wu tacó tí ndâ nambe ye tí ndâ Ìzìrìyélì, tí ndâ ꞌdóó dìì ye, tí ndâ mbelè ye.
2 Meu coração está cheio de amarga tristeza e angústia sem fim
3 Tacó Mbíṛì kùtàá má ì njà mítí ye, wàa yí ꞌví mò ye ꞌdo tí Bìndi-Mbíṛì gî tacó tí ndú, tàkòcò ye bà peteke ma.
3 por meu povo, meus irmãos judeus. Eu estaria disposto a ser amaldiçoado para sempre, separado de Cristo, se isso pudesse salvá-los.
4 Mbíṛì táánò cu ꞌbì wó mítí ndú á ꞌdo gbí òkò tí ndâ ꞌduù, bìndi yí giì bàkà ndú tí ndâ ꞌviì mì wó, ndú táánò kû dù gbí ngba Mbíṛì, Mbíṛì táánò njù mùká ta ndú, Mbíṛì táánò je ndâ có mì wó a i ji ndú, ndú táánò a ndâ cèe mbe ùlù Mbíṛì, Mbíṛì delè táánò ci ndâ cí mì wó a i ji ndú.
4 Eles são o povo de Israel, escolhidos para serem filhos adotivos de Deus. Ele lhes revelou sua glória, fez uma aliança com eles e lhes deu sua lei e o privilégio de adorá-lo e receber suas promessas.
5 Ndâ bu ndú a ndâ Àbìráámò, ta Ìzákò, ta Jàkóbè, tí ndâ ṛèngbó mbe jò Bìndi-Mbíṛì tí ꞌduù gí muu to tí nô. À ùlù Mbíṛì tí gba tí ndâ i ꞌdáá gî dúú bà ya tí ! Go-i-tí-nò.
5 Do povo de Israel vêm os patriarcas, e o próprio Cristo, quanto à sua natureza humana, era israelita. E ele é Deus, aquele que governa sobre todas as coisas e é digno de louvor eterno! Amém.
6 Ye kû ꞌdè me có máa có mì Mbíṛì co to gî nò lá. Tacó ndâ ꞌduù tí nò ꞌdáá gî náa ṛèngbó ndâ mbe jò ndú a Ìzìrìyélì nó ꞌdáá gî me ndâ cèe Ìzìrìyélì lá,
6 Acaso Deus deixou de cumprir sua promessa a Israel? Não, pois nem todos os descendentes de Israel pertencem, de fato, ao povo de Deus.
7 ndú delè ꞌdáá gî me ndâ yúcó ꞌviì mì Àbìráámò tacó náa Àbìráámò a ṛèngbó mbe jò ndâ bu ndú nò lá. Tacó kòcò Mbíṛì táánò ji Àbìráámò énó máa, «A Ìzákò ká bà jò ṛè lo.»
7 Só porque são descendentes de Abraão não significa que são, verdadeiramente, filhos de Abraão. Pois as Escrituras dizem: “Isaque é o filho de quem depende a sua descendência”.
8 Gbí có tí nò énó máa, à kû nì ꞌviì mì Mbíṛì mítí ꞌduù me ká gítí ṛè bà jò yí mì Àbìráámò cuki lá; à kû nì a i mítí ndâ ꞌviì tí nó náa Mbíṛì ci Àbìráámò gítí ndú nô.
8 Isso significa que os descendentes físicos de Abraão não são, necessariamente, filhos de Deus. Apenas os filhos da promessa são considerados filhos de Abraão.
9 Tacó cí tí nó náa Mbíṛì táánò ci ta Àbìráámò nó énó máa, «Ta o tí nó náa ye bà dele ndi ye nó, nawù lo Sárà bà jò ꞌviì-ꞌdakò.»
9 Pois Deus havia prometido: “Voltarei por esta época, e Sara terá um filho”.
10 À me káa gbèe cí tí nò lá; ta o tí nó táánò náa ꞌdakò tí nó gbaànjé, tí Ìzákò, tí ká gù ndoo, tè ta nakáyì ndâ njemî mítí nawù wó Rèbékà nó,
10 Esse fato não é único. Também Rebeca ficou grávida de nosso antepassado Isaque e deu à luz gêmeos.
11 — ausente —
11 Antes de eles nascerem, porém, antes mesmo de terem feito qualquer coisa boa ou má, ela recebeu uma mensagem de Deus. (Essa mensagem mostra que Deus escolhe as pessoas conforme os propósitos dele
12 — ausente —
12 e as chama sem levar em conta as obras que praticam.) Foi dito a Rebeca: “Seu filho mais velho servirá a seu filho mais novo”.
13 Á go có tí nó náa à cu mí gbí wáràgà mì Mbíṛì, máa, «Ye táánò zè Jàkóbè nìkì ma, káa ye sogo Èzàwú,» nô.
13 Nas palavras das Escrituras: “Amei Jacó, mas rejeitei Esaú”.
14 À má énò, ndoo kpónó ꞌví ꞌdè có máa yè? Ndoo ꞌdè có máa, Mbíṛì a mbe waa có ta ꞌvéṛè, wàà? Ngé lá!
14 Estamos dizendo, então, que Deus foi injusto? Claro que não!
15 Tacó kòcò Mbíṛì ji Mòze énó máa, «Ye bà bàkà nambeè ji ꞌduù ŋìnó ta go bà bà bàkà nambeè ji yí tí ye, bìndi ye delè bà ŋò yê ṛo ꞌduù ŋìnó ta go bà ŋò yê ṛo wó tí ye.»
15 Pois Deus disse a Moisés: “Terei misericórdia de quem eu quiser, e mostrarei compaixão a quem eu quiser”.
16 À má énò, Mbíṛì kû bàkà nambeè ji ꞌduù me tacó máa a go nambeè ta yí ká tí ꞌduù tí nò nò lá, yí delè kû bàkà me tacó máa ꞌduù tí nò bàkà nèté tí kpoò nò lá, yí bàkà ꞌdo ká gbí ꞌdóó nambeè mì wó.
16 Portanto, a misericórdia depende apenas de Deus, e não de nosso desejo nem de nossos esforços.
17 Tacó à cu mí gbí wáràgà mì wó tí Mbíṛì máa, yí ꞌdè có ji gbolò gba Másìrì, máa, «Ye táánò bàkà wò tí gbolò ꞌduù tacó bà tùbà wotí mì ye, delè tacó wàa ṛè ye ꞌví wu cee muu to tí nó ꞌdáá gî.»
17 Pois as Escrituras afirmam que Deus disse ao faraó: “Eu o coloquei em posição de autoridade com o propósito de mostrar em você meu poder e propagar meu nome por toda a terra”.
18 À má énò, à káa có mì Mbíṛì bà bàkà nambeè ji ꞌduù, à delè káa có mì wó bà bàkà ꞌduù tí mbe ngbútù.
18 Como podem ver, ele escolhe ter misericórdia de alguns e endurecer o coração de outros.
19 ꞌBí ꞌduù ꞌdo gbí òkò tí yo má ꞌvee ye máa, «Káa Mbíṛì kû pà nje ndâ ꞌduù tacó yè, lê náa yí ŋò ni gî máa, ꞌbí ꞌduù ta wotí bà ꞌbee muu có ta yì tí wó wálá nó?»
19 Mas algum de vocês dirá: “Então por que Deus os culpa? Não estão apenas cumprindo a vontade dele?”.
20 Ye delè bà ꞌvee yo máa, « ‹ꞌDuù tà a yè, wàa yí ꞌví ꞌvìsì ta có gí tàkò có mì Mbíṛì?› Nje káṛà kuu tí wó tacó bà ꞌvee mbe suu yí, máa, ‹Wó suu ye énò ta có yè wè?› »
20 Ora, quem é você, mero ser humano, para discutir com Deus? Acaso o objeto criado pode dizer àquele que o criou: “Por que você me fez assim?”
21 À káa có mì muu-káṛà gbí njembí wó bà suu tú mì wó tí ngbúṛú, à delè káa có mì wó bà suu tí sòṛò.
21 O oleiro não tem o direito de usar o mesmo barro para fazer um vaso para uso especial e outro para uso comum?
22 Àá kùtàá má tí Mbíṛì a go bà tùbà kpo-tàkòcò mì wó, delè ta go bà tùbà wotí mì wó, wàa yí ꞌví mìì ndâ ꞌduù tí nó mbe kû kpolo tàkòcò wó nó gî, a ꞌdi ká bà ꞌdè có ta yí? Káa ta ndâ ŋa ŋìnò ꞌdáá gî, yí kû zèè njembí wó kû ꞌvala ta ndâ ꞌduù tí nò,
22 Da mesma forma, Deus tem o direito de mostrar sua ira e seu poder, suportando com muita paciência aqueles que são objeto de sua ira, preparados para a destruição.
23 tacó bà tùbà ŋa ngba wó tí nó náa yí kû tò mí muu ndoo tí ndâ ꞌduù tí nó náa yí kû bàkà nambeè ji ndoo nô, ndoo tí nó náa yí ꞌviindi bàndò mí gbí ngba wó kû ù ta ndi ndoo sàà gî nô.
23 Ele age desse modo para que as riquezas de sua glória brilhem com esplendor ainda maior sobre aqueles dos quais ele tem misericórdia, aqueles que ele preparou previamente para a glória.
24 Tacó ndoo a ndâ ꞌduù mì wó náa yí tèꞌé tí ndoo, me cuki ꞌdo ká gbí òkò tí ndâ Jùdéyà lá; ndâ ꞌbí ꞌduù náa yí tèꞌé tí ndú gbí òkò tí ndoo a ndâ Jùdéyà, ndâ ꞌbí ꞌduù ꞌdo gbí òkò tí ndoo a ndâ ꞌduù ŋìnó náa ndú me ndâ Jùdéyà lá.
24 E nós estamos entre os que ele chamou, tanto dentre os judeus como dentre os gentios.
25 Ŋìnó a kòcò Mbíṛì náa Òsíyà, tí mbe ꞌdòkò có mì Mbíṛì, cu mí gbí wáràgà mì wó máa, Mbíṛì máa,
25 A esse respeito, Deus diz na profecia de Oseias: “Chamarei ‘meu povo’ aqueles que não eram meu povo, e amarei aqueles que antes eu não amava”.
26 Káa tí bàndò tí nó náa ye táánò ꞌdè có ji ndâ ꞌduù máa,
26 E também: “No lugar onde lhes foi dito: ‘Vocês não são meu povo’, eles serão chamados ‘filhos do Deus vivo’”.
27 Káa Ìzáyà, tí mbe ꞌdòkò có mì Mbíṛì, táánò ꞌdè có gítí ndâ Ìzìrìyélì máa,
27 E, a respeito de Israel, o profeta Isaías clamou: “Embora o povo de Israel seja numeroso como a areia do mar, apenas um remanescente será salvo.
28 tacó Mbíṛì bà bàkà kpììkì-kpììkì gítí bà waa có
28 Pois o Senhor executará sua sentença sobre a terra de modo rápido e decisivo”.
29 Ìzáyà delè táánò giì ꞌdè ꞌbí có máa,
29 E, como Isaías tinha dito em outra passagem: “Se o Senhor dos Exércitos não houvesse poupado alguns de nossos filhos, teríamos sido exterminados como Sodoma e destruídos como Gomorra”.
30 Ndoo kpónó ꞌví ꞌdè máa yè? Ndâ ꞌduù tí nó táánò mbe ŋò dúú kpokèjì bà bàkà nambeè ta Mbíṛì lá nó kpónó gì tí ndâ ꞌduù jáá kùṛo Mbíṛì, ꞌdo gbí có bà tee njembí ndú mítí Bìndi-Mbíṛì gî.
30 Que significa tudo isso? Embora os gentios não buscassem seguir as normas de Deus, foram declarados justos, e isso aconteceu pela fé.
31 Káa ndâ ꞌduù mì Mbíṛì ká kpécè kû ṛu ndi có mì Mòze tacó bà bàkà ndú tí ndâ ꞌduù jáá kùṛo Mbíṛì, káa ndú pasuluku ꞌdo tí bà dù tí ndâ ꞌduù jáá kùṛo Mbíṛì gî.
31 Já o povo de Israel, que se esforçou tanto para cumprir a lei a fim de se tornar justo, nunca teve sucesso.
32 Ndú táánò ꞌde bà dù tí ndâ ꞌduù jáá kùṛo Mbíṛì lá tacó yè? Ndú táánò ꞌde lá, tacó ndú táánò kû pà me ta bà tee njembí ndú mítí Mbíṛì lá, ndú pà a i ta bà bàkà ndâ nèté. Ndú táánò tò kò ndú ta díí tí kpokèjì,
32 Por que não? Porque tentaram se tornar justos por meio de suas obras, e não pela fé. Tropeçaram na grande pedra em seu caminho,
33 á go có tí nó náa à cu mí gbí wáràgà mì Mbíṛì máa, Mbíṛì máa,
33 e a esse respeito as Escrituras afirmam: “Ponho em Sião uma pedra que os faz tropeçar, uma rocha que os faz cair. Mas quem confiar nele jamais será envergonhado”.
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Romanos 9, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.