Marcos 5
Ngú bà toko nambeè mì Mbíṛì ta ndâ ꞌduù (NDZ) vs VC
1 Ndâ Jézù ta ndâ mbe tala có mì wó giì di ngo á bìndi bà gbùṛùngà ndú mì gbolò pípìṛi tí nò, gí tìto kàpá á gí ꞌbá mì ŋa ndâ ꞌbí ꞌduù ta ṛè ŋa ndú a ndâ Jèràsínì.
1 Passaram à outra margem do lago, ao território dos gerasenos.
2 Káa à káa póó bà giì co Jézù gí to ꞌdo gbí gbâ, ꞌbí ꞌdakò ta ndâ i-gbí-muu wó giì gì ꞌdo gbí òkò ndâ muuꞌdú gí mì wó.
2 Assim que saíram da barca, um homem possesso do espírito imundo saiu do cemitério
3 ꞌDakò tí nò kû ꞌvala tà ndâ ꞌbá muuꞌdú. Káa ꞌbí ꞌduù mbe ꞌde wotí bà kpolo tí wó wálá, tacó à kpêtí má eṛe yí ká ta gìnjírì, à zèè tí wó lá.
3 onde tinha seu refúgio e veio-lhe ao encontro. Não podiam atá-lo nem com cadeia, mesmo nos sepulcros,
4 À ta o ꞌdáá gî kû da ꞌbò mítí kò wó, à delè kû eṛe ꞌbì wó ta gìnjírì. Káa yí kû kiꞌviki gbí ꞌbò tí nò ꞌdo tí kò wó gî, yí delè kû kaṛaka gbí gìnjírì ꞌdo tí ꞌbì wó gî, káa gbèe ꞌduù mbe co gbí ŋò wó wálá.
4 pois tinha sido ligado muitas vezes com grilhões e cadeias, mas os despedaçara e ninguém o podia subjugar.
5 Yí dù kû tò kû too yé, ta ṛi, too yé, ta ṛi, ta ndi gbí òkò ndâ ꞌbá muuꞌdú, delè ta ndi pí ndâ gú, ta bà ndo-ndooko tí wó ta ndi tí ndâ díí.
5 Sempre, dia e noite, andava pelos sepulcros e nos montes, gritando e ferindo-se com pedras.
6 Mbe mâ tí nò mâ giì ŋò Jézù ꞌdo me ꞌdú, yí giì ì ngèlè ya gí mì wó, yí giì kucuku muungbó wó mí kùṛo wó,
6 Vendo Jesus de longe, correu e prostrou-se diante dele, gritando em alta voz:
7 kû tò ta kû ta kòcò wó ngéé gí yaà, máa, «Àá mì lo ta ye a yè, Jézù, ꞌViì-mì-Mbíṛì a ngéé gbíṛì? Ye kû be ji wò a tí Mbíṛì máa, wò ꞌví bàkà séꞌi mítí ye lá!»
7 Que queres de mim, Jesus, Filho do Deus Altíssimo?Conjuro-te por Deus, que não me atormentes.
8 (ꞌDakò tí nò ꞌdè có tí nò tacó Jézù do ta i tí nò gbí muu wó nò máa, «Co ꞌdo gbí muu wó gî, ndi lo, zu i!»)
8 É que Jesus lhe dizia: Espírito imundo, sai deste homem!
9 Bìndi Jézù giì ꞌvee i tí nò máa, «Ṛè lo a ꞌdi?»
9 Perguntou-lhe Jesus: Qual é o teu nome? Respondeu-lhe: Legião é o meu nome, porque somos muitos.
10 Bìndi yí giì dù kû ꞌdeke tí wó ji Jézù, máa «Si bà ni ze ꞌdo bà-i-nó mí to.»
10 E pediam-lhe com instância que não os lançasse fora daquela região.
11 Káa ta o tí nò ndâ kàdùrúkù me mbè kû zò i tàgbà gú á gbí to tí nò.
11 Ora, uma grande manada de porcos andava pastando ali junto do monte.
12 Bìndi ndâ i tí nò gbí muu ꞌdakò tí nò giì ꞌdeke tí ndú ji Jézù, máa, «Mòkò ze ya tí gí mì ndâ kàdùrúkù tí zô, wò ꞌví si ze ꞌví ya gí gbí muu ndú.»
12 E os espíritos suplicavam-lhe: Manda-nos para os porcos, para entrarmos neles.
13 Tacó énò, Jézù giì si ndâ i tí nò mbe kò ꞌdakò tí nò ꞌví bàkà go ŋìnó náa à nìkì tí ndú. Bìndi ndâ i tí nò giì nje ta ngèlè ꞌdo gbí muu ꞌdakò tí nò ya gí gbí muu ndâ kàdùrúkù. Muu ndâ kàdùrúkù tí nò ta o tí nò ꞌdáá gî dê gítí álìfì só. Bìndi ndâ kàdùrúkù tí nò giì nje ta ngèlè ya gí bà oloko gí tà ngo ꞌdo tì njà gángá ngo, ndú giì mìì tà ngo gî.
13 Jesus lhos permitiu. Então os espíritos imundos, tendo saído, entraram nos porcos; e a manada, de uns dois mil, precipitou-se no mar, afogando-se.
14 Bìndi ndâ mbe gbà ndâ kàdùrúkù tí nò giì njè ta ngèlè ya gí bà ma có ŋa i tí nò mbe bàkà tí nò á ji ndâ ꞌduù gbí gbata, ta ndâ ꞌduù ŋìnó mbe kû sì ꞌbá á ta ndi seè gbata tí nò.
14 Fugiram os pastores e narraram o fato na cidade e pelos arredores. Então saíram a ver o que tinha acontecido.
15 Káa ndú mâ giì kaa ya gí mì Jézù, ndú giì ꞌde ꞌdakò tí nó táánò náa ndâ i kò yí gî nó kû ki tí wó to ta bòngo tí wó tí cèe ꞌduù ta i-gbí-muu wó wálá. Bìndi gúku giì zèè ndú ꞌdáá gî.
15 Aproximaram-se de Jesus e viram o possesso assentado, coberto com seu manto e calmo, ele que tinha sido possuído pela Legião. E o pânico apoderou-se deles.
16 Ndâ ꞌduù mbe ŋò ŋa i tí nó mbe bàkà tí mítí ꞌdakò tí nò táánò náa ndâ i kò yí gî nó, ta ndâ ŋa ŋìnó mbe bàkà tí mítí ndâ kàdùrúkù nó giì njè ya gí bà ꞌdè ndí ji ndâ ꞌduù.
16 As testemunhas do fato contaram-lhes como havia acontecido isso ao endemoninhado, e o caso dos porcos.
17 Bìndi ndâ ꞌduù giì ꞌdeke tí ndú ji Jézù máa, yí njè nó á ꞌdo gbí òkò tí ndâ yì gî.
17 Começaram então a rogar-lhe que se retirasse da sua região.
18 Káa si Jézù kû giì ya gí bà ꞌdò gí gbí gbâ tacó bà njè nó, ꞌdakò tí nò náa yí mòkò ndâ i ꞌdo gbí muu wó nò giì ꞌdeke tí wó ji yí, máa, yí si ndâ yì ꞌví ya ta yí.
18 Quando ele subia para a barca, veio o que tinha sido possesso e pediu-lhe permissão de acompanhá-lo.
19 Káa Jézù giì biya gî. Bìndi yí giì ꞌdè có ji ꞌdakò tí nò máa, «A nìkì máa wò ya gí ꞌbá, wàa wò ꞌví dìtà ndâ ŋa nambeè tí nó náa Mbíṛì bàkà ji wò nó á ji ndâ nambe lo.»
19 Jesus não o admitiu, mas disse-lhe: Vai para casa, para junto dos teus e anuncia-lhes tudo o que o Senhor fez por ti, e como se compadeceu de ti.
20 Bìndi ꞌdakò tí nò giì njè nó ya gí ꞌbá co gbí ꞌbí wúngbó to ta ṛè a «Ndâ-gbata-muuꞌbì» ta bà dìtà ndâ ŋa i tí nò náa Jézù bàkà ji yí nò á ji ndâ ꞌduù. Káa nje ndâ ꞌduù mbe ꞌdi có tí nò ꞌdáá gî giì ꞌdèè gítí gî.
20 Foi-se ele e começou a publicar, na Decápole, tudo o que Jesus lhe havia feito. E todos se admiravam.
21 Jézù mâ giì dele ndi wó ꞌdo ꞌbá mì ndâ Jèràsínì ta gbâ gí tìto kèꞌbî gî, ndâ ꞌduù me mbè giì kili kákáꞌi ya gí mì wó á yì kàpá.
21 Tendo Jesus navegado outra vez para a margem oposta, de novo afluiu a ele uma grande multidão. Ele se achava à beira do mar, quando
22 Bìndi ꞌbí ꞌdakò tí gba kùṛo ndâ mbe kû bàkà nèté bàndò bà kili ndâ Jùdéyà gí bà ùlù Mbíṛì ta ṛè wó a Jáyìrù giì gì gí mì Jézù, bìndi yí giì kucuku muungbó wó mí to kùṛo wó, yí giì zèè kò wó,
22 um dos chefes da sinagoga, chamado Jairo, se apresentou e, à sua vista, lançou-se-lhe aos pés,
23 ta bà ꞌdeke tí wó ji yí ta wotí tí , máa, «Làmbu nájú ye gbí kpâ-kpeṛè. Gì gí bà tee ꞌbì lo mítí wó wàa yí ꞌví ꞌde ta ꞌválá.»
23 rogando-lhe com insistência: Minha filhinha está nas últimas. Vem, impõe-lhe as mãos para que se salve e viva.
24 Bìndi ndâ Jézù giì njè nó ta Jáyìrù.
24 Jesus foi com ele e grande multidão o seguia, comprimindo-o.
25 Bìndi ꞌbí niì ta mbelè kû yee tí wó ta ndoò muuꞌbì-nje só,
25 Ora, havia ali uma mulher que já por doze anos padecia de um fluxo de sangue.
26 náa wo wó co ji bà nò gí mì ndâ mbe bàkà yeè gî; bà si ndâ yeè delè mìì ndâ i ꞌdo tí wó ꞌdáá gî, káa mbelè tí nò jé ṛò tíyò ꞌdo tí wó njíꞌdí énò lá. À dú nò a bà giì zingi séꞌi tí nò mítí wó.
26 Sofrera muito nas mãos de vários médicos, gastando tudo o que possuía, sem achar nenhum alívio; pelo contrário, piorava cada vez mais.
27 Niì tí nò mâ giì ꞌdi có tí Jézù, yí giì gì céké-céké co gbí òkò tí ndâ mbè ꞌduù tí nò, ya gí bà gbala bòngo tí Jézù.
27 Tendo ela ouvido falar de Jesus, veio por detrás, entre a multidão, e tocou-lhe no manto.
28 Yí bàkà go énò, tacó yí kû koṛo có máa, «Ye kpêtí má gbala káa ndâ bòngo tí wó, ye bà ꞌde ꞌválá gî kû.»
28 Dizia ela consigo: Se tocar, ainda que seja na orla do seu manto, estarei curada.
29 À káa póó bà tee ꞌbì niì tí nò mítí Jézù, mbelè ngé giì ṛò bà yee ꞌdo tí wó gî. ꞌDo bàndò tí nò, niì tí nò giì ŋò gbí dìì wó da gî.
29 Ora, no mesmo instante se lhe estancou a fonte de sangue, e ela teve a sensação de estar curada.
30 Káa Jézù mâ giì ŋò ni gî máa, wotí bà ꞌvala ꞌduù co ꞌdo gbí dìì yì gî, yí giì ꞌvìsì tí wó gítí ndâ mbè ꞌduù tí nò, bìndi yí giì ꞌvee ndú, máa, «A ꞌdi ká tee ꞌbì wó mítí ndâ bòngo mì ye?»
30 Jesus percebeu imediatamente que saíra dele uma força e, voltando-se para o povo, perguntou: Quem tocou minhas vestes?
31 Káa ndâ mbe tala có mì wó giì ꞌvìsì có ji yí, máa, «Wò ŋò ndâ mbè ꞌduù tí nò mbe kû kpoko wò ꞌdee wò gbóó nó gî, káa wò giì dù ndi lo kû giì ꞌvee ꞌvé máa, ‹A ꞌdi ká tee ꞌbì mítí ye› wè?»
31 Responderam-lhe os seus discípulos: Vês que a multidão te comprime e perguntas: Quem me tocou?
32 Káa Jézù giì zekeꞌo jèlè yí gî tacó bà ŋò ꞌduù tí nò mbe tee ꞌbì wó mítí wó nò.
32 E ele olhava em derredor para ver quem o fizera.
33 Bìndi niì tí nò giì gì gí kùṛo wó kû gu ta gúku, tacó yí ŋò i tí nò mbe bàkà tí mítí wó nò ni gî. Yí giì ꞌva tí wó mítí kò Jézù, bìndi yí giì ꞌdè yúcó mì wó ꞌdáá gî ji yí.
33 Ora, a mulher, atemorizada e trêmula, sabendo o que nela se tinha passado, veio lançar-se-lhe aos pés e contou-lhe toda a verdade.
34 Káa Jézù giì ꞌvìsì có ji yí, máa, «Wò ꞌde ꞌválá tacó wò ùnje gítí ye gî, nájú ye. Ya ta ꞌdê njembí lo, dele ta ꞌdê gbí dìì lo.»
34 Mas ele lhe disse: Filha, a tua fé te salvou. Vai em paz e sê curada do teu mal.
35 Káa si Jézù kálásê kû ꞌdè có ji niì tí nò, ndâ ꞌduù náa à tuu ndú giì gì ta ngèlè ꞌdo ꞌbá mì Jáyìrù gí bà ꞌdè có ji yí, máa, «Bà i tí nò volo ꞌbá kà gî; wò kû si mbe nìbà i ꞌví nò sé nó mítí wó sínò tacó yè?»
35 Enquanto ainda falava, chegou alguém da casa do chefe da sinagoga, anunciando: Tua filha morreu. Para que ainda incomodas o Mestre?
36 Káa Jézù giì bàkà tí wó tí mbe ꞌdi ndâ có tí nò náa ndâ tú tí nò ꞌdè ji Jáyìrù nò lá. Bìndi yí ngé giì ꞌdè có ji Jáyìrù máa, «Cì gúku lá. Tee káa njembí lo mítí Mbíṛì.»
36 Ouvindo Jesus a notícia que era transmitida, dirigiu-se ao chefe da sinagoga: Não temas; crê somente.
37 ꞌDo tí bàndò tí nò, Jézù kákáꞌi giì si gbèe ꞌduù ꞌví ṛu ndi wó á bìndi ndâ Pìyétòrò, ta ndâ Jákòmò, ta náꞌvindí wó Jòvánì nò lá.
37 E não permitiu que ninguém o acompanhasse, senão Pedro, Tiago e João, irmão de Tiago.
38 Ndú mâ giì di ꞌbá mì Jáyìrù, Jézù giì ŋò ndâ ꞌduù kû mèṛèkè tí ndú ta tó, ta bà wa gbí, ta bà tò kû ta kòcò ndú ngéé gí yaà.
38 Ao chegar à casa do chefe da sinagoga, viu o alvoroço e os que estavam chorando e fazendo grandes lamentações.
39 Káa Jézù giì ṛì gí tàꞌi, bìndi yí giì ꞌvee ndâ ꞌduù tí nò, máa, «Yo kû pìì wo ta bà wa gbí tacó yè? ꞌViì tí nò cee lá, yí kû tè a ṛì.»
39 Ele entrou e disse-lhes: Por que todo esse barulho e esses choros? A menina não morreu. Ela está dormindo.
40 Káa ndâ ꞌduù tí nò giì ŋo Jézù ŋó-ŋo.
40 Mas riam-se dele. Contudo, tendo mandado sair todos, tomou o pai e a mãe da menina e os que levava consigo, e entrou onde a menina estava deitada.
41 Jézù bà-i-nò giì zèè ꞌbì ꞌvinî tí nò, bìndi yí giì ꞌdè có ji yí, máa, «Tàlítà kúmì.» (Gbí máa, «Làmbu ꞌvinî, a gí yaà.»)
41 Segurou a mão da menina e disse-lhe: Talita cumi, que quer dizer: Menina, ordeno-te, levanta-te!
42 Bìndi ꞌvinî tí nò ngé giì a gí yaà kû nò nó. ꞌVinî tí nò ta o tí nò a ꞌduù ta ndoò tí wó muuꞌbì-nje só. Bìndi nje ndâ ꞌduù ꞌdáá gî giì ꞌdèè gî.
42 E imediatamente a menina se levantou e se pôs a caminhar {pois contava doze anos}. Eles ficaram assombrados.
43 Káa Jézù giì ꞌdè cò ji nawu ꞌvinî tí nò máa, yí je i-zó-zò ji yí. Yí delè giì ꞌdè có ji ndú ta wotí tí máa, ndú ꞌví ꞌdè có i tí nò náa yì bàkà ji ꞌvinî tí nò nò gí sè ji ꞌbí ꞌduù gbaànjé lá.
43 Ordenou-lhes severamente que ninguém o soubesse, e mandou que lhe dessem de comer.Jesus de Nazaré
Atalhos do teclado
- Capítulo anterior←
- Próximo capítulo→
- Versículo anteriork
- Próximo versículoj
- Limpar seleçãoEsc
- Esta ajuda?
Estude este capítulo no WhatsApp
Peça à IA da Bíblia Fala para explicar Marcos 5, comparar traduções ou montar um estudo — tudo direto pelo WhatsApp.